Η ΜΠΕΛΛΑ

Μπέλλα την λένε κι είναι κουταβάκι,
μα τι κουτάβι, είναι λες θηρίο!
Κατάλευκο, τεράστιο κι αστείο,
σου προξενεί το γέλιο, το...μωράκι!!

Κυλιέται με τα εγγόνια μ'όλη μέρα!
Τρεις κούταβοι που παίζουν φρενιασμένοι!
Τι όμορφα που είναι αγαπημένοι
κι ωρύονται να κάνουν όλοι, πέρα!

Ο ένας κάνει άλογο την Μπέλλα
και με χαρά καλπάζουν στο μπαλκόνι!
Ο άλλος τριγυρίζει σαν την φέλα
και λάσο ετοιμάζει στο σαλόνι!!

Τι έξοχο που έχουνε σκυλάκι!
Είναι κι η Μπέλλα τους μικρό παιδάκι!!!

ΕΓΩ, Η ΛΟΥΣΗ !

Θέλω κονσέρβα μόνο να μου δίνεις
και  μόνον ορισμένης να 'ναι γεύσης!
Να μην μακραίνεις της δικής μου πλεύσης...
Μην σου περνά η σκέψη να με κρίνεις!!

Πηδάω σ' ό,τι δω κι όπου μ' αρέσει!
Κυρίαρχος παντού η αφεντιά μου!
Όλα στο σπίτι είναι πια δικά μου
κι εσύ μ' υπηρετείς με πλέρια ζέση!!

Πανέξυπνη, τα πάντα τα κατέχω...
Δεν πρόκειται να γίνει το δικό σου!
Στα δίχτυα μου σαν μάγισσα σε έχω!
Μην μου κουνάς ποτέ το δάχτυλό σου!!

Ναζιάρα, αξιολάτρευτη 'μαι πάντα!
Τι τυχερή που έχεις τέτοια γάτα!!!


------------------------------------------------------------------------------------------
                                                         Το γατόνι της αδελφής μου!!

ΤΟ ΧΑΜΣΤΕΡ ΜΑΣ, Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Το χάμστερ μας το είπαμ' Οδυσσέα.
Συνέχεια τον έπαιζαν οι κόρες.
Πηλάλαγε στις ρόδες με τις ώρες,
ζητούσε να του κάνουμε παρέα!

Τον παίρναμε στον καναπέ να... σκάψει!
Περίμεν' όρθιος να τον χα'ι'δέψεις.
Καθόσουνα συχνά να τον χαζέψεις,
σπόρια στα ροκανίδια του να θάψει.

Μουτράκι και πανέξυπνα ματάκια...
Η γούνα του σαν μέλι, μεταξένιος!
Μ' αρέσανε τα δυό του τα χεράκια...
Σαν γέρασε μας έγινε χιονένιος!...

Μικρούλι πλασματάκι αγαπημένο,
στην μνήμη σ' έχω πάντα φυλαγμένο...

ΦΤΕΡΩΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...

Καθόταν στου πολύφωτου τα φώτα
η Λούνα, το μικρό παπαγαλάκι.
Εκούρνιαζε στ' αυτί απ' τ' αρκουδάκι,
σταγόνα μπλε, σαν μιά γαλάζια νότα...

Κι ο Λόρυ, μιά σπαθάτη ηλιαχτίδα,
στραφτάλιζε ολόχρυση σταγόνα...
Στης Άλισον πετάριζε το γόνα
και στης μεγάλης την μελιά πλεξίδα.

Εβγήκανε και κάτασπροι απογόνοι,
μόνο που τό 'σκασαν στο πλάνο αγέρι...
Απόμειν' η φωλιά κάποτε μόνη
κι είπε η Ελπίδα, άλλα δεν θα φέρει...

Μπορεί η φυλακή χρυσή να είναι,
μα του ανέμου η πνοή, δεν είναι!!...

Ο ΛΟΡΥ ΚΑΙ Η ΛΟΥΝΑ

Είχαμε δυό μικρά παπαγαλάκια
Λούνα την λέγανε, τον άλλον Λόρυ.
Πράσινο - κίτρινο ήταν τ'αγόρι,
γαλάζια η Λούνα μας με μπλε φτεράκια.

Ελεύθερα πετούσανε στο σπίτι.
Για ύπνο εφωλιάζαν στο κλουβί τους.
Οι κόρες μου επαίζανε  μαζί τους,
πετούσαν σαν ουρά από κομήτη...

Σαν δάκρυα, σαν στάλες κεχριμπάρι
καθόντουσαν στης κούκλας μας το γάντι.
Στων Χριστουγέννων το δεντρί με χάρη
φαντάζανε σαν κόσμημα διαμάντι...

Πουλιά αθώα, πνεύματα ωραία,
στις θύμησες σας έχω για παρέα...

Η ΓΑΤΑ ΜΟΥ, Η ΑΦΕΝΤΡΑ!

Χονδρή γατούλα μέσα στο σαλόνι,
γεμάτη σκέρτσο, νάζι και ρυθμό...
Για δείτε! Την κουρτίνα μου ξηλώνει
μα, δεν πειράζει, δεν μπορώ ν' αντισταθώ!!!

Πηδάει τώρα πάνω στο γραφείο,
μου σπρώχνει από το χέρι το στυλό!
Δεν θέλει τίποτ' άλλο να προσέχω,
μονάχα αυτήν θέλει με πάθος ν' αγαπώ!!!

Με εμπιστεύεται άνευ ορίων!
Μου δείχνει την κοιλίτσα την λευκή.
Πηδά να πιει νερό απ' την βρύση
και στο τραπέζι μου την βρίσκεις ξαπλωτή!

Την αγαπώ, δεν μπορώ να μην το λέω!
Λευκά μουστάκια βλέπω τώρα και γελώ!
Έχω στο πλά'ι' μου μιάν άκακη ψυχούλα.
Πόσο κομψά νυχάκια έχει τούτο το μωρό!!!

Κοιμάται πάντα πάνω στο κρεβάτι.
Αφέντρα είναι όλου  του σπιτιού!
Σκαλίζει κάθε ξύλο και ντουλάπι.
Τι τούμπες κάνει στην απλάδα  του χαλιού!!

Σαν σκύψω λίγο έρχεται στον ώμο!
Θρονιάζεται πριγκίπισσα κυρά!
Βουτάει και το πόδι στο νερό μου
και το τινάζει με αφάνταστη χαρά!!

Την  τρίχρωμη γατούλα μου λατρεύω...
Είναι  ένα πλασματάκι,φίνο και αγνό!
Ξαπλώνει στο πλευρό μου όλο σκέρτσο,
είναι το πιο ωραίο και αθώο αφεντικό!!!

Καθώς γυρίζω σπίτι απ' την δουλειά μου,
σαλτάρει στον λαιμό μου με ορμή!
Σηκώνει δύο μέτρα την ουρά της
και γουργουρίζει τρυφερά μέσα στ' αφτί!

Τον κάθε επισκέπτη πάντα τρέχει,
με χάρη περισσή να υποδεχτεί!
Να την χα'ι'δέψεις θα στο επιτρέψει,
εφ' όσον το 'χει αποφασίσει μόνον αυτή!

Το παίζει αφέντρα μέσα στο σερά'ι'
κι εγώ νοικάρης του σπιτιού μου - τι χαρά!!
Μπροστά σε τόση γοητεία δεν θ' αντέξω
κι όλο φιλιά της δίνω,την χα'ι'δεύω τρυφερά!!

Δεν φεύγει από σιμά μου αν νιώθω κάπως...
Με τα σχιστά της μάτια με παρατηρεί...
Μου κάνει ''πατουσάκια'' να συνέλθω
και στην κοιλιά μου με στοργή θα κοιμηθεί...

Αν νιώσει ότι εσύ την κορο'ι'δεύεις,
δεν στέκεται κοντά σου ούτε λεπτό!
Φουντώνει την ουρά σαν κυνηγάει
μία κορδέλα,λες και βλέπει τον εχθρό!!

Γλυκιά Ζουζού μου,σκανταλιάρα και ναζιάρα,
είσαι γατί  μου  σπίρτο μοναχό!
Πως σ' αγαπώ είναι γνωστό τοις πάσι
Έχεις παιδί μου ένα στυλ μοναδικό!!

Πανέξυπνη, αδέσμευτη, τσαχπίνα,
τα ίχνη σου αφήνεις πανταχού!
Μου δίνεις άδολη, μεγάλη αγάπη,
για μένα είσαι δώρο ,του Θεού!!!

Μικρόσωμη Ζουζού μου αγαπημένη,
μου ομορφαίνεις την ζωή κάθε λεπτό...
Να ξέρεις ομορφιά μου πως για πάντα,
απ'την καρδιά μου εγώ,βαθιά θα σ' αγαπώ!!!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                                             Η μανούλα σου....

ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ ΑΓΑΠΗ

Θά 'τανε σίγουρα οι μέρες μου καλύτερες
κι οι χαρούμενες στιγμές μου μεγαλύτερες
αν θα έμενες κοντά μου περισσότερο
απ' τα πιο λαμπρά διαμάντια το ακριβότερο...

Τις ημέρες μου εγέμισες χαμόγελα
και τις νύχτες τρυφερά παιζοκρυφόγελα!
Μ' αγκαλιάζεις στο λαιμό μέσα στο κάδρο μας
και κουρνιάζεις κει στον ώμο - είσαι ο βάρδος μας!

Εγελούσα κάθε ώρα με τα νάζια σου,
βιαζόμουν να με δέσεις στα γρανάζια σου!
Τα παιχνίδια και οι τρέλες σου συνέπαιρναν...
Με λατρεία στην ποδιά τους όλοι σ' έπαιρναν...

Τα υπέροχα τα μάτια σου, όλο έκφραση...
Το τιγρέ το σωματάκι σου όλο έμφαση...
Ζωγραφιά ξεχωριστή το προσωπάκι σου,
και γραμμένο με μολύβι το χειλάκι σου...

Υπερήφανη, ανεξάρτητη η όλη στάση σου.
Πυργοδέσπονα στο σπίτι, σαν παλάτι σου!
Εθιγόσουν με τα άνοστα τ' αστεία
και φερόσουνα σαν άψογη κυρία!..

.Μαθητές από την τάξη,σπίτι ερχόντουσαν
να σε δούνε πριγκιπέσσα, μα, κρυβόσουνα!
Αγαπούσες πιο πολύ τις δυό μου κόρες
Μας εχάριζες χαρά όλες τις ώρες...

Μέρος είσαι της ζωής μου αναπλήρωτο...
Οι δικές σου αναμνήσεις, δώρο ατίμητο...
Επηδούσες στο κρεβάτι όλο χάρη,
εκοιμόσουν στο δικό μου μαξιλάρι...

Θεωρούσα πως μαζί θε να γεράσουμε...
Με τα σκέρτσα σου τα χρόνια θα περάσουμε...
Μα, πολύτιμη, γλυκιά μου αγαπημένη,
άλλα έγραψε για σένα η ειμαρμένη...

Τώρα μές στα όνειρα  Μ α λ ο ύ  μου, συναντιόμαστε...
Σε ουράνια μαξιλάρια απαντιόμαστε...
Να ξεχάσω εσένα μου είναι το αδύνατο..
Θα σε σέρνω στην καρδιά μου, φως μου ακοίμητο.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                  Με λατρεία, η μαμά σου...