ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ [ΜΕΡΟΣ 2ο]

                Τα τελευταία έξι χρόνια, έχω αναλάβει-πάντα εθελοντικά- το θεατρικό κομμάτι του Πολιτιστικού Περιβαλλοντικού Συλλόγου Κέντρου Αμπελοκήπων. Ονομάσαμε την ομάδα, ΝΕΑΝΙΚΟ ΘΙΑΣΟ  και ανεβάσαμε μέσα σε αυτά τα χρόνια, το ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, το ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ του αγαπημένου μας συγγραφέα και ανθρωπιστή ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ, σε διασκευή και διδασκαλία δική μου. Επίσης ανεβάσαμε δυο δικά μου έργα, το ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ και ΣΤΗ ΖΩΗ. Τώρα πρόεδρος είναι ο κος Φαίδων Παπαθεοδώρου, στην αρχή είχα συνεργαστεί με τον εκλιπόντα Στέλιο Δημητριάδη. Τις πρόβες τις κάνουμε στην αίθουσα του Συλλόγου και τις παραστάσεις τις δίναμε για τέσσερα χρόνια στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ και μια φορά στην Τεχνόπολη στο Γκάζι..Προβληματιστήκαμε τα δύο τελευταία χρόνια, γιατί η τιμή στο  ΑΝΕΣΙΣ ανέβηκε και τα έσοδα του Συλλόγου δεν επαρκούν.

                Εφέτος παρουσιάσαμε το ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ, στο πολιτιστικό κέντρο Βαφειοχωρίου και Καρολίδου 2. Το πρόβλημα της αίθουσας είναι μεγάλο. Μακάρι να βρισκόταν λύση, γιατί όλοι ξέρουμε ότι ένα θεατρικό έργο πρέπει να παρουσιάζεται στον σωστό χώρο, διαφορετικά μπορεί να χαθεί όλη η αίγλη του.Τόσα χρόνια όλα τα διοργανωτικά έπεφταν στις πλάτες του κου Φαίδωνα. Εφέτος ευτυχώς συμμετείχαν και δυο μέλη του Συλλόγου, η κα Μαρίνα Κατσουλάκη και ο κος Πέτρος Παπαπετρόπουλος . Δεν είδα άλλους  Στο οικονομικό θέμα της κάλυψης της παράστασης  δυσκολεύεται ο Σύλλογος ένεκα των χαμηλών εσόδων. Άλλοτε το έξοδο της βιντεοσκόπησης το μοιραζόμασταν με τα παιδιά του θιάσου. Φέτος ανέλαβε η οικογένεια της Νεφέλης-παιδί του θιάσου- και κάλυψε την βιντεοσκόπηση του θεατρικού και γι' αυτό έχει τις πιο θερμές μας ευχαριστίες.Η οικογένεια της Νεφέλης είχε και πέρσι βοηθήσει στα ηχητικά . Μας έχουν κατα'υ'ποχρεώσει αυτοί οι τόσο ευγενικοί άνθρωποι, αρχίζοντας από την γιαγιά, την εκπαιδευτικό κυρία Δήμητρα Βυτούλη που  τρέχει μαζί μας προς εύρεση αίθουσας και φροντίζει έως και την μέριμνα του Ντι Βι Ντι της παράστασης...Αυτή η γυναίκα ερχόταν από την Κόρινθο κάθε Σάββατο που είχαμε πρόβα, για να πάει να πάρει την εγγονή της και να τη φέρει στην πρόβα, καθ' όσον η Νεφέλη μένει μακριά από τους Αμπελοκήπους και οι γονείς εργάζοντο. Τέτοια θυσία... Κι αυτό, γιατί η κυρία Δήμητρα και όλη της η οικογένεια έχουν πιστέψει στην αξία και στην αναγκαιότητα  αυτού που κάνουμε...

               Ολοι οι γονείς της θεατρικής μας ομάδας, είναι ευγενέστατοι και τα παιδιά προθυμότατα. Κάθε φορά που ολοκληρώνουμε μία παράσταση, οι εκδηλώσεις τους είναι συγκινητικότατες. Με κλείνουν μέσα στην αγκαλιά τους και τα χαμογελαστά πρόσωπά τους, γεμίζουν την καρδιά μου με ανείπωτη χαρά!!! Τα λόγια τους είναι για μένα νέκταρ και νιώθω μια μελένια ανακούφιση!!!Μέσα στον ΝΕΑΝΙΚΟ ΘΙΑΣΟ είναι παιδιά που τα έχω εφτά περίπου χρόνια, όπως την καλή μου Σάρα που ξεκίνησε από την Δ΄Δημοτικού και θα πάει στην Β΄ Λυκείου!!! Σταθερό μέλος και ο Κωνσταντίνος , δυο παιδιά με εξαιρετικό υποκριτικό ταλέντο!!! Και ποιο παιδί μου να πρωτοθυμηθώ!!!! Την Ιωάννα,  την Νεφέλη που ήρθε φιντανάκι χαμηλών τόνων και εξελίχθηκε σε παλλόμενη ηθοποιό, την Χρυσούλα , την Ελεάννα, την Αλεξάνδρα, την Κατερίνα,την Ηλέκτρα,την Θεοφανεία, τον Ευάγγελο, την Ροζαλίντα, τον Μεντί, τον Ρονάλντο,την Αναστασία, την Σάλμα, την Αντιγόνη....Παιδιά που ήρθαν απ' το Δημοτικό και έμεναν μέχρι την Γ΄Γυμνασίου συνήθως και που ανανεώνονταν κάθε χρονιά και με ένα καινούριο μέλος. Δουλέψαμε πολύ στην ομάδα μας. Το ταξίδι που ξεκινάς για το χτίσιμο μιας θεατρικής παράστασης, είναι μαγευτικό... Και για ποιο πράγμα  δεν μιλήσαμε κατά τη διάρκεια της κάθε πρόβας!! Και το τι κάναμε σε κάθε πρόβα!!! Κινησιολογία, σωστή εκφορά λόγου, παίξιμο με συναίσθημα, εκτέλεση χορογραφιών, επεξήγηση κειμένου, αναφορά σε επίκαιρα θέματα που ξεπηδούσαν από την διευκρίνηση μιας πρότασης, μιας λέξης, ενός νοήματος... Η επαφή με την σωστή ελληνική γλώσσα μέσω ενός λογοτεχνικού κειμένου, διεύρηνε τον γλωσσικό πλούτο εκάστου παιδιού, καθώς και του πνευματικούς του ορίζοντες. Πόσο υπερήφανος πρέπει να νιώθει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ βλέποντας ότι οι αξίες και τα νάματα που απορρέουν από το έργο του, φύτρωσαν και γιγαντώθηκαν στις καρδιές τόσων παιδιών... Παιδιών διαφορετικής ηλικίας αλλά και προέλευσης Κι αυτό, γιατί στον ΝΕΑΝΙΚΟ ΘΙΑΣΟ, μετέχουν παιδιά από διαφορετικές πατρίδες: Έχω Εληνάκια, Αλβανάκια, Κινεζάκια και παιδιά από την Αίγυπτο!!! Κι όλα αυτά ενώθηκαν κάτω από το βλέμμα και τις αρχές του φίλου των παιδιών όλης της γης, του ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ!!!

          Να μην ξεχάσω να αναφέρω τις δύο κόρες μου: Την Ελπίδα και την Αλίσια που  στάθηκαν λαμπάδες αναμμένες δίπλα μου, όλα αυτά τα χρόνια... Προσέφεραν την βοήθειά τους με χαρά και πάντα ανιδιοτελώς...

                 Είματε ευλογημένοι εμείς οι δάσκαλοι, γιατί μπορούμε να εμφυσήσουμε στις καρδιές των  παιδιών υψηλά ιδανικά και να τα βλέπουμε να ανθίζουν και να  ευωδιάζουν  από αξίες και μια αντίληψη ζωής πολύ ανεβασμένης και εκλεπτυσμένης... Προσωπικά, κοντά στα παιδιά νιώθω πάντα νέα!!!! Με μπολιάζουν με την δροσιά των νιάτων τους, με την αγνή ματιά τους, με την ελπιδοφόρα παρουσία τους και με κάνουν να πιστεύω ότι με τέτοια παιδιά, υπάρχει ακόμα ελπίδα να σωθεί αυτή η γη, να διορθωθεί το μέλλον του κόσμου τούτου...Κι εγώ νιώθω άφατη ικανοποίηση, αν μπορώ να πω ότι έβαλα ένα λιθαράκι στην διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού και συνέβαλλα στην παιδεία του. Γιατί άλλο μόρφωση και άλλο παιδεία... Το ιδανικό  είναι η συνύπαρξη αυτών των δύο...Διότι μόρφωση χωρίς παιδεία είναι ένα όργανο χωρίς φωνή, χωρίς ψυχή, χωρίς πνοή, χωρίς αξίες...Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα μεγάλη συγκίνηση, όταν τα παιδιά απέδωσαν με θαυμαστό τρόπο και το δικό μου έργο ΣΤΗ ΖΩΗ... Κατάλαβα ότι είχα μιλήσει στην καρδούλα τους και αυτό μου έφερε δάκρυα χαράς στα μάτια και μια απέραντη γαλήνη μέσα στο είναι μου...

                  Εφέτος, όπως και πέρσι, ένιωσα διπλή χαρά. Είχα και την θεατρική παράσταση του 105ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών και την θεατρική παράσταση  στον Σύλλογο!!! Πού να γεράσεις όταν πίνεις τόση ποσότητα νέκταρ κάθε χρονιά!!!! Συγκλονιστικές στιγμές!!! Απαράμιλλης ομορφιάς συναισθήματα με καθήλωσαν και με ανέβασαν στα ουράνια!!!!!Κι αυτό το οφείλω στα ΥΠΕΡΟΧΑ παιδιά που δίνουν σάρκα και οστά στα όνειρά μας.Όταν βλέπεις ότι αυτό που δίδαξες έχει ανταπόκριση, παίρνεις τα ακριβότερα και πολυτιμότερα εύσημα!!! Και αυτά τα εύσημα, στα καρφιτσώνουν στο μέρος της καρδιάς παιδικά, αθώα χέρια!!!! Το ύψιστο μετάλλιο!!! Χθες έγραψα για το 105ο Δημοτικό. Σήμερα αναφέρθηκα στον Σύλλογο. Εδώ υπάρχουν κάποιες δυσκολίες που πρέπει να βρουν γρήγορα την λύση τους. Όμως τα παιδιά σε κάνουν να παραμερίζεις τις όποιες αντιξοότητες και να τραβάς εμπρός... Να δίνεις την μάχη γιατί σε περιμένουν διάπλατα παιδικά μάτια που επαφίονται στην δύναμη της ψυχής σου, που περιμένουν τόσα από σένα και σε κοιτούν όλο ελπίδα και προσμονή...Δεν μπορείς να τα απογοητεύσεις... Και ορθώνεις το ανάστημά σου και σμίγεις μαζί τους για μια νέα πανέμορφη, πνευματική περιπέτεια!!...

                  Αγαπημένα μου παιδιά, ο Θεός να σας ευλογεί πάντα!!! Να είστε καλά και να προοδεύετε στην ζωή σας. Να μην εγκαταλείψετε ποτέ... Να παλέψετε με πάθος για τα όνειρά σας, μέχρι να πείτε ότι κάνατε το καλύτερο δυνατό για την επίτευξη των στόχων σας και την πραγματοποίηση των ονείρων σας!!! Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όσα υπέροχα γεμίσατε την δική μου καρδιά...Οι δάσκαλοι είμαστε τυχεροί γιατί - θα το λέω συνεχώς - με την επαφή μας μαζί σας, παίρνουμε δροσιά απ' την δροσιά σας και νιώθουμε πάντα νέοι!!!Ελπίζω μέσα στην καρδιά σας, να είναι κάπου γραμμένο το όνομα ΠΟΛΥΑΝΘΗ... Στην δική μου καρδιά, υπάρχει ένα ολόλαμπρο μωσα'ι'κό, που κάθε στραφταλιστή ψηφίδα του, έχει πάνω γραμμένο το όνομα κάθε αγαπημένου μου παιδιού!!!! Και αυτή η καρδιά θα φωσφορίζει και θα χτυπάει πάντα, στον ρυθμό του δικού σας τραγουδιού, που δεν γνωρίζει σύνορα, γιατί είναι το τραγούδι της ΑΓΑΠΗΣ !!!!!...ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!

ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ [Μέρος 1ο]

                Ήρθε η στιγμή να πω δυο λόγια για τα τεκταινόμενα αυτής της χρονιάς, τώρα που έκλεισε ο κύκλος του σχολικού έτους.Για μένα ήταν υπέροχος, γιατί εκτός από την υγεία που μας χαρίζει ο Ύψιστος, δίνοντάς μας την ευκαιρία να ασχοληθούμε με άλλους τομείς της ζωής μας,ασχολήθηκα με την μεγάλη μου αγάπη το θέατρο μέσα όμως από τα παιδιά. Εφέτος λοιπόν, είχα την τύχη να συνεργαστώ για δεύτερη χρονιά, με το 105ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ με τη καταπληκτική θέα και την επιτυχημένη οργάνωση.  Πέρυσι είχαμε ανεβάσει το ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ και φέτος το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα και φίλου των παιδιών όλης της γης, ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ, σε δική μου διασκευή και διδασκαλία.

               Η συνεργασία με το εν λόγω σχολείο ήταν θαυμάσια. Ο Διευθυντής κος Νίκος Βογιατζής, μάς επέτρεψε να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε στο μαγικό ταξίδι που είναι η συναρπαστική περιπέτεια, του να ανεβάσεις μια θεατρική παράσταση. Ο Σύλλογος Διδασκόντων, αγκάλιασε με θέρμη την προσπάθειά μας, συμφωνώντας ομόφωνα να υλοποιηθεί το πόνημα που αναλαμβάναμε. Ο Σύλλογος Γονέων από κοινού με τον Σύλλογο Διδασκόντων προσέφεραν την οικονομική τους στήριξη, αναλαμβάνοντας την ενοικίαση της θεατρικής αίθουσας και τα σκηνικά έξοδα. Δίπλα μου, αρωγός στην προσπάθειά μας, στάθηκε ο ανεκτίμητος συνάδελφος Νίκος Σπυρόπουλος. Ο Νίκος έχει μεγάλη διοργανωτική ικανότητα, ξέρει να εμψυχώνει και η ευγένειά του είναι απαράμιλλη. Μπορείς να στηρίζεσαι σε αυτόν τον άνθρωπο που πάντα βρίσκει λύσεις και υπογράφω την εκπληκτική του ενασχόληση με τα κοινά. Είναι άριστα ενημερωμένος πάνω στα θέματα που απασχολούν το ευρύτερο σύνολο της κοινωνίας μας.Παλεύει για το σωστό, το οποίο θα βοηθήσει τον απλό πολίτη και  ίσως γι'αυτό κάποτε πολεμήθηκε πολύ. Με αυτόν τον αγωνιστικό χαρακτήρα που έχει, σίγουρα οι αγωνιστές διακεκριμένοι παππούδες του, θα είναι υπερήφανοι για τον ξεχωριστό εγγονό τους και για την σφιχτοδεμένη οικογένεια που δημιούργησε... Ακούραστος, πετυχαίνει με ό,τι βάζει στόχο να ασχοληθεί... Με αυτόν τον άνθρωπο συνεργάστηκα και αλίμονο αν δεν ομολογούσα τα προτερήματά του. Όταν βλέπεις ανθρώπους που το αξίζουν, μην είσαι τσιγγούνης. Πες το ΜΠΡΑΒΟ,γιατί αυτό δείχνει άνθρωπο ανώτερο που δεν φοβάται να αποδώσει τα εύσημα κι εγώ ουδέποτε φοβήθηκα να αναγνωρίσω μιαν αξία. Ο Νίκος έκανε τον αγώνα μου ανώδυνο. Εύρισκα στην έδρα τον καφέ μου, το δροσερό νεράκι μου, την καλή του την κουβέντα. Είχα την σιγουριά ότι οποιαδήποτε δυσκολία συναντήσουμε, θα την ξεπεράσουμε κι έτσι αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στην διδασκαλία του θεατρικού μας. Συζητούσαμε ό,τι με απασχολούσε και ένιωθα ηρεμία από τις εκάστοτε  λύσεις που πρότεινε.Τα παιδιά τον σεβόντουσαν και ο δικός μου ρόλος αγκαλιάστηκε από το πνεύμα της άψογης συνεργασίας και απεριόριστης εκτίμησης.

   

            Κι έτσι κύλησε μια υπέροχη χρονιά...Η διδασκαλία του έργου, οι πρόβες, η μεγάλη ανταπόκριση των παιδιών, με έκαναν ευτυχισμένη.... Περίμενα με χαρά να έρθει η Κυριακή για να ανέβω στο ''βιλαέτι'' που είναι κτισμένο το 105ο Δημοτικό!!!! Ξεχνούσα τους πόνους στο γόνατο, στην μέση, κάθε φορά που η Μαρία ή η Ελευθερία  μου έδιναν τα χεράκια τους να κρατηθώ...''Θα σας πάρω εγώ το κασετόφωνο κυρία!''  ''Δώστε μου τη τσάντα σας κυρία!'' ''Κρατηθείτε από μένα κυρία!'' ή ''Είστε καλά; Τι κάνει ο γατούλης σας;'' ''Θα είμαστε μαζί του χρόνου κυρία Πολυάνθη;''  Μαρία, Ζίνα, Ελευθερία, Φραντζέσκος, Χριστιάννα, Μυρτώ, η άλλη μας Μαρία, τα υπέροχα παιδιά της ομάδας μας...Και πέρσι η Μελίνα, ο Γιώργος, ο Ερμής, η Φοίβη, ο Δαυίδ... Ορθοφωνία, χορευτικά, ανάλυση κειμένου, επεξήγηση γλωσσικών τύπων, μεταφορά συναισθήματος, κατανόηση του ρόλου, των υψηλών εννοιών που πρεσβεύει ο συγγραφέας, να το συναρπαστικό ταξίδι για το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου... Είμαι σίγουρη, ότι τα παιδιά αυτά δεν θα ξεχάσουν ποτέ όσα θαυμαστά φώλιασαν στις ψυχούλες τους με την διαδικασία του χτισίματος της θεατρικής τους παράστασης. Αξίες, νοήματα και ιδανικά θα κυματίζουν μέσα τους, καθώς και το δυνατό χειροκρότημα που δικαίωσε την προσπάθειά τους. Για μένα το μεγάλο παράσημο ήταν οι αγκαλιές που με πήραν τα παιδιά, στο τέλος της παρουσίασης του έργου μας...Και φυσικά τα καλά λόγια όλων των παρευρισκομένων...Και κάπου εδω μπαίνει ο μικρός εγγονός μου που ήρθε από την Καλαμάτα, για να μας κρατήσει η κόρη μου η Αλίσια στην κονσόλα του θεάτρου ΑΝΕΣΙΣ την μουσική μας και που χόρεψε ένα σπέσιαλ τανγκό με το Μαράκι μας!! Ο δεσμός που σφυρηλατήσαμε με όλη την ομάδα,άρρηκτος!!!Μπροστά μου, τα παιδιά αυτά ζωγράφισαν ένα μαγικό ουράνιο τόξο!!!!! Ανέβηκαν επάνω στα ονειρεμένα χρώματά του και με πήραν και μένα μαζί τους!!!!

             Πόσο χαρούμενος  θα νιώθει από εκεί ψηλά ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ που οι  διαχρονικές αξίες του φωτίζουν το πνεύμα των σημερινών μαθητών!!!! Χρυσά μου παιδιά, μας κάνατε ΟΛΟΥΣ υπερήφανους!!!Το σχολείο σας, τους ευτυχείς γονείς σας, τους δασκάλους σας, τον Διευθυντή σας, τον κο Νίκο κι εμένα που σας έδωσα την ψυχή μου και μου την ξαναγυρίσατε φορτωμένη από τις ευωδιές της αγνής καρδιάς σας και την  δροσιά του νεανικού αυθορμητισμού σας!!!!Να είστε καλά αγαπημένα μου παιδιά!!Πάντα γερά και χαρούμενα!! Να πετύχετε στην ζωή σας και να εκπληρωθούν ΟΛΑ τα όνειρά σας!!!!Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ που υπάρχετε!!!! Σας φιλώ όλους σας, με όλη μου την αγάπη, η συνταξιδιώτισσα στα όνειρά σας,η πάντα  δασκάλα, Πολυάνθη!!!!  

ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ

              Είναι η δεύτερη φορά που πατάει τα -ηντα... Δεν μπορεί να καταλάβει πώς κύλησαν τόσο  γρήγορα τα χρόνια...Ίσως είναι κοινοτυπία, αλλά όντως, δεν το κατάλαβε...Τώρα που κοιτάζει πίσω, βλέπει ότι δεν χάρηκε τον κάθε σταθμό της ηλικίας της.. ''Μεγάλωσα... Είμαι 40...''  '' Είμαι η μεγαλύτερη όλων... Έγινα 50...'' Τώρα βλέπει ότι η πιο δημιουργική περίοδος ήταν από τα πενήντα ως τα εξήντα της. Γι' αυτό λέει στις κόρες της: ''Μην λέτε πως μεγαλώσατε... Να χαίρεστε την κάθε στιγμή... Σας το λέω: Στα σαράντα σας είστε μικρούλες... Θα τα βλέπετε μετά και θα λέτε: Μου τα 'λεγε η μαμά μου...''

           Τελευταία έχει μια αόριστη ανησυχία... Νομίζει ότι ο χρόνος τρέχει πολύ... Και καθώς τρέχει, την φέρνει όλο και πιο κοντά στο τέρμα... Δεν θέλει να το σκέφτεται... 'Οταν πάει το μυαλό της να ξεφύγει, προσπαθεί να το σταματήσει και στρέφει την σκέψη της κάπου αλλού...Μεγαλώνοντας, άλλαξαν και οι αντιδράσεις της. Είχε πλέξει την ζωή της, άρρηκτα με την ζωή των κοριτσιών της. Ζούσε μέσα από αυτά... Ξαναπέρασε μαζί τους όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης,έδωσε μαζί τους Πανελλήνιες, πήγε σε Ντίσκο μαζί τους, έστηνε τα Χριστούγεννα μαγικά για τις θυγατέρες της. Έτσι, όταν παντρεύτηκε η πρώτη κόρη, σαν να ταρακουνήθηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια της... Ξανατραντάχτηκε με το πέταγμα από την μητρική φωλιά, της δεύτερης κόρης... Ποια; Αυτή που παντρεύτηκε από τα 19 κάνοντας του κεφαλιού της...

               Αχ, η ζωή είναι ρόδα που που γυρίζει... Έτσι θα είχαν νιώσει και οι δικοί της γονείς, όταν απαίτησε να παντρευτεί μετά από ολιγοήμηνη γνωριμία... Μήπως άκουσε τους γονείς της; Όχι... Καλά να πάθει λοιπόν για όσα έπαθε... Ευτυχώς που οι θυγατέρες της πήραν γαμπρούς διαμάντια... Φέρθηκαν πολύ καλύτερα από την ίδια... 'Ολα αυτά τα γνωρίζει, όμως δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει σωστά τον απόηχο των διαφόρων καταστάσεων. Το μεγάλο τράνταγμα το έφαγε στην σύνταξη. Όταν έμαθε  ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, έχασε την γη κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια της... Λάτρευε την δουλειά της... Ζούσε για το δασκαλίκι... Και τότε την επισκέφθηκε το πρώτο κύμα της κατάθλιψης... Οδυνηρές στιγμές μέχρι να αανασυσταθεί... Ώσπου ήρθε η ευλόγημένη ώρα να ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις με ομάδες παιδιών, κάτι που ως δασκάλα ήταν από τα πρώτα μελήματά της. Και κάπως έτσι ισορρόπησε...

              Δεν μένουν και κοντά τα παιδιά της... Βούλιαξε στο ''Δεν μπορώ'' και δεν αποδείχθηκε η παραδοσιακή γιαγιά... Ποια; Αυτή που λάτρευε τα παιδιά, τους μαθητές της... Στα εγγόνια της ήταν αρκετά απούσα... Τα λατρεύει βέβαια, αλλά δεν βρίσκεται συχνά στις δραστηριότητές τους. ''Οι αποστάσεις  φταίνε'' δικαιολογείται... Και συνάμα, άλλαξε και ο χαρακτήρας της... Λες και τα χρόνια που πέρασαν, πήραν μαζί τους κάτι από την εκρητική ζωντάνια της. Παλιά, χείμαρρος ευθυμίας, πρωτιά στις συζητήσεις, το επίκεντρο της παρέας, με τα αστεία, τις χαριτωμένες, πικάντικες εκφράσεις, τις έξυπνες ατάκες... Η παρουσία της; Μια θεατρική παράσταση κεφιού και ζωντάνιας...

          Σιγά-σιγά χαμήλωσαν... Έπεσαν οι τόνοι... Αποτραβήχτηκε... Περισσότερο ακούει... Σαν να συμβιβάζεται... Σαν αχνή μοιρολατρεία...''Ε,κι αν το πω, τι θα γίνει; Άσε τους άλλους να μιλούν... Εγώ αρκετά μίλησα...'' Θεωρεί ότι τελικά ελάχιστα μπορεί να αλλάξει... Ως δασκάλα μάχιμη, είχε πολλές ελπίδες... Ότι γαλουχεί το αύριο... Ότι τροφοδοτεί το μέλλον με πιθανούς σωτήρες, με κάποια υπέροχα μυαλά που θα επέμβουν δυναμικά και λυτρωτικά στην τύχη του κόσμου... Τώρα λιμνάζει σε ακύμαντα νερά...Δεν θα προλάβει να δει ολοκληρωμένους κάποιους στόχους.. Ας πούμε να δει τελειωμένη την αναστήλωση του Παρθενώνα.. Να ακούσει πως καθάρισαν οι θάλασσες από τα πλαστικά... Να βγει νόμος που θα έχει ισχύ για την προστασία των ζώων...Να δει να εξαλλείφεται η παιδική κακοποίηση και εκμετάλλευση...Πονάει που ο άνθρωπος εξαφάνισε το 60 τοις εκατό του ζωικού βασιλείου... Δεν μπορεί να αντέξει τέτοια εγκληματική συμπεριφορά προς τα αθώα πλάσματα του πλανήτη μας... Άρα ούτε αυτό θα διορθωθεί;Τι ναπεριμένει από άτομα που βιαιοπραγούν, βεβηλώνουν και εκμεταλλεύονται μικρά παιδιά; Οπότε ούτε η παιδεραστία θα εξαφανιστεί; Επομένως, τι θα αφήσει πίσω της; Προς τα πού θα πηγαίνει ο κόσμος όταν αυτή θα εκλείψει; Δεν θα πάρει μαζί της φεύγοντας μια ελπίδα για το μέλλον της γης;; Αγωνιά για το αύριο, για τους αγαπημένους που θα μείνουν πίσω...Θα έρθει ποτέ η στιγμή που ο άνθρωπος θα νοιάζεται πραγματικά για τα προβλήματα γύρω του και θα πάψει να αυτοκαταστρέφεται;Προς τα πού πάει το ανθρώπινο είδος; Πάμε κατά κρημνόν; Πάμε στην άβυσσο;Τόσες σκέψεις τις τριβελίζουν το μυαλό και θολώνουν την γαλήνη της. Και τα χρόνια περνούν τόσο βιαστικά...Δεν θα προλάβει ούτε τα ποιήματά της να εκδώσει... Κάνει ό,τι μπορεί στο μέτρο του δυνατού, ό,τι περνάει από το χέρι της για να βάλει ένα λιθαράκι στο κτίσιμο της ζωής με κάποια άλλα μέτρα, ανθρώπινα, με ιδανικά και αρχές...Δεν θέλει να πάψει να παλεύει κι ας μπήκε προ καιρού στα δεύτερα -ήντα...

               Μέσα της νιώθει νέα...Νέα, αλλά με άλλες αντιλήψεις από εκείνες των 20 χρόνων... Πείρα λέγεται αυτό.. Και αυτή η πείρα μετέτρεψε το τρανταχτό γέλιο σε σεμνό χαμόγελο, την φουριόζα συμπεριφορά σε μελαγχολική  έκφραση... Πόσο ετών είναι; Στην καρδιά της θα πει σαράντα... Τα γόνατα και η μέση της, τής θυμίζουν πόσο πραγματικά είναι...

          Όσο δούλευε, ένιωθε ότι προσφέρει ουσιαστικά... άρα άξιζε... Τώρα ανησυχεί... Κάπου έχει αφεθεί... Δεν ενεργοποιείται... Φλερτάρει με τη κατάθλιψη... Την ατενίζει και ξέρει ότι κάπου έχει μολυνθεί από τον γκρίζο ιστό της. Ευχαριστεί τον Θεό που οι αγαπημένοι της και η ίδια είναι καλά. Τότε; '' Μα, α υ τ ό είναι η κατάθλιψη '' είπε ο ειδήμων... Να έχεις εκείνα που έχουν σημασία και να μην μπορείς να χαρείς...Κι η μοναξιά... Πολλές ώρες μόνη...Δεν δραστηριοποιείται όσο θα έπρεπε... Ούτε κάνει κάτι για να δραστηριοποιηθεί... Φωτεινές εξαιρέσεις οι θεατρικές παραστάσεις που διοργανώνει με επιτυχία...Κοντά στα παιδιά ξεχνιέται, εμπνέει, δημιουργεί... Και το γράψιμο... Μεγάλη ψυχική τόνωση και εκτόνωση...

           Από την άλλη, δεν μπορεί πολλές μέρες και με πολλούς παρέα... Θέλει την ανθρώπινη παρουσία, αλλά με μέτρο. Μετά από μια έντονη μέρα, μαζεύεται στο καβούκι της, στην φωλιά της και πίνει τον καφέ της   μοναχικά. Κι έτσι ξεκουράζεται ψυχικά...Μέγα βάσανο το οικονομικό... Εφιάλτης. Χωρίς δικό της σπίτι, σε ενοίκιο... Και η σύνταξη δεν φτάνει... Τα γόνατα δεν ανεβαίνουν πια στα λεωφορεία. Πρέπει να πάρει ταξί για να δει τα εγγόνια της.Μεγάλο το ποσό. Ακόμα και για δώρα δυσκολεύεται... Κι αυτό πονάει πολύ... Τα παιδιά της, λένε πως  αν ήθελε θα τα κατάφερνε... Απλά έχει αφεθεί και βολεύεται στο ''δεν μπορώ οικονομικά'' ή  ''δεν μπορώ από τα πόδια μου''... Λες να έχουν δίκιο; Δεν ξέρει... Ώρες-ώρες νιώθει πως δεν την καταλαβαίνει κανείς... Μπορεί να νιώθει λάθος. Το παραδέχεται... Για πολλά δεν είναι σίγουρη... Για πολλά έχει αμφιβολίες...

           Και η ανασφάλεια που νιώθει... Είναι και ενοχική... Για όλα φταίει αυτή... Πιθανότατα δεν αγαπάει όσο έπρεπε τον εαυτό της... ''Έχεις φτιάξει μια κατάσταση και βολεύεσαι... Έτσι, το να μην προσπαθείς, το θεωρείς φυσικό... Σ' έχει φάει το μέσα...''  Λες να έχουν όντως δίκιο; Πιθανότατα... Ίσως δεν προσπαθεί αρκετά.... Μα αυτό δεν είναι η κατάθλιψη; Δεν έχει τραβήξει και λίγα στην ζωή της...Και έπρεπε πάντα να βρίσκει λύσεις μόνη της σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε δυσπρόσιτο, δυσκολοδιάβατο μονοπάτι...

            Αν ήταν γυμνασμένη... Αν είχε καλλίγραμμες και ανάλαφρες γάμπες... Αν δεν πονούσε η μέση της... Αν είχε οικονομική ευρωστία... Αν είχε βρει τον ''άνθρωπό της''... Αν... Αν... Αν... Μήπως αυτό λέγεται γήρας; Μήπως αυτό λέγεται τρίτη ηλικία;  ''Αγνοείται ηλικιωμένος ετών 60 '' λέει το Άμπερ Αλέρ στην τηλεόραση... Και μένει ενεός... Εξήντα ετών ηλικιωμένος την σήμερον ημέρα;....

          ''Θεέ μου! Σε παρακαλώ, συνέχισε να μας χαρίζεις υγεία! Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ γι' αυτό... Τώρα, οι πόνοι στις αρθρώσεις, η μελαγχολία, ο φόβος για το αύριο, η ξαδέλφη κατάθλιψη, ίσως πρέπει να το πάρει απόφαση ότι αποτελούν αποδειχτικά στοιχεία, του ότι είτε της αρέσει είτε όχι, βρίσκεται τελικά στο ομιχλώδες τοπίο της τρίτης ηλικίας...

           Κι ευχαριστεί τον Θεό που την αξίωσε να φτάσει εδώ. Τα χρόνια που θα έρθουν, ας βοηθήσει η Παναγία να είναι χρόνια ήρεμα, αξιοπρεπή και ανώδυνα... Τότε το ηλιοβασίλεμα θα είναι τρυφερό, μελαγχολικό, αλλά ελπιδοφόρο και γαλήνιο... Μακάρι!...

Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΙΘΑΚΗ

Δεμένος στο κατάρτι Οδυσσέα,
ξεπέρασες το άσμα των σειρήνων.
Εξέφυγες απ' τις παγίδες κείνων,
που σού στησαν στον δρόμο, βασιλέα...

Ευρέθηκα κι εγώ στους λωτοφάγους,
στους Κύκλωπες, στην Καλυψώ, στην Κίρκη...
Μαζί σου πολεμούσα για την νίκη,
να φύγω απ' τους χθόνιους αδηφάγους...

Νοστάλγησα μιά μέρα την Ιθάκη...
Μαζί σου έκλαψα με νοσταλγία.
Μαζί σου ξαναγύρισα στο Θιάκι,
προσκύνησα την χώρα την αγία...

Τι λύτρωση που έφθασα στην γη μου!
Λαμπάσιασμα του νόστου, η ζωή μου!...

--------------------------------------------------------------------------------------------

 Όποιος βρει μέσα του την Ιθάκη, έχει κερδίσει τα μάλα... Αν μάλιστα πάει στην κυριολεξία στην ιδιαιτέρα πατριδα του, έχει πετύχει δυο φορές τον μεγάλο άθλο του νόστου... Κρίμα που δεν βλέπω να μπορώ εγώ να πραγματοποιήσω το δεύτερο μέρος της ψυχικής απανεμιάς...

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΔΡΟΣΙΑΣ - ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ, ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ

Τέτοιο κουκλί αγγελικό, δεν έχει ματαγίνει!
Ξανθό και ροδομάγουλο, άφωνο, ναι, σ' αφήνει!

Δυό μάτια σαν την θάλασσα. Δυό χείλη σαν κεράσια!
Και δυό χεράκια στρουμπουλά, σου φύγαν τα καφάσια!

Έχει μαλλιά χρυσά, πυκνά και χείλη κοραλένια.
Έχει δυό μάτια γαλανά, με λάμψη ζαφειρένια!

Βαρδάρης ο πατέρας σου,μπουνάτσα η μαμά σου.
Κι εγώ πουλάκι που διψά, να 'ρθώ γοργά σιμά σου!

Όλου του κόσμου οι ευμορφιές μπροστά σου χαμηλώνουν.
Ένα παιδάκι τόσο δα,τις κάνει να θολώνουν!

Ο ήλιος σε ανάθρεψε. Λαλιά γλυκιά  σαν μέλι.
Και η θωριά σου ζωγραφιά, γιατί η Αυγή σε θέλει!

Το βρίσκεις στα παιδόπουλα; Το γέλιο του διαμάντια!
Και  τα λευκά χεράκια του λευκά σαν τα μπριλάντια!

Μαλλιά χρυσά,μάτια γλαρά, γαλάζια σαν τα ουράνια!
Και η καρδούλα του θερμή - ζουμπούλι σε γιορτάνια!!

Ξέρεις αγάπη τι θα πει; Το βρίσκεις στο μωρό μου!
Μία καρδιά θερμή, ζεστή, πού 'ναι για με, το φως μου!

Ο ήλιος για πατέρας σου. Για μάνα το φεγγάρι!
Και μες στα πλάνα μάτια σου, λάμπει μαργαριτάρι!

Δυό πατουσίτσες γελαστές, ''γραμμένα'' δαχτυλάκια!
Σκερτσόζα η φωνούλα σου, κοχύλια τα αυτάκια!

Θα γίνεις γοργοπόδαρος της λεβεντιάς φυντάνι.
Θα λάμψεις παλληκάρι μου! Κανένας δεν σε φτάνει!!!

-------------------------------------------------------------------------------------------
                            Να μας ζήσεις Κωνσταντίνε μου!Χιλιόχρονος, γερός και πάντα χαρούμενος!!!
                                                                                  Η γιαγιούλα σου

ΤΑ ΕΦΤΑΝΗΣΑ

Είναι μέσα στο Ιόνιο εφτά όμορφα νησιά,
που 'ταν σ'άλλους σκλαβωμένα κι ήθελαν την Λ ε υ τ ε ρ ι ά  ...

Κι ήρθε μιά φορά η ώρα και τα εφτά μικρά νησιά,
μπήκαν πάλι στης Ελλάδος την μεγάλη αγκαλιά!

Μάθετέ το: Τα νησιά μας φλέγονται κάθε στιγμή,
για την δόξα της πατρίδος, για θρησκεία και τιμή...

Είναι μέσα στο Ιόνιο εφτά όμορφα νησιά,
που θα δώσουν την ζωή τους για τιμή και Λευτεριά!

Κι αν καμιά φορά ο ''ξένος'',  ''Σκύψτε!'' πάλι θα τους πει,
ένα  ''ΟΧΙ!'' θα φωνάξουν, θα ορθώσουν το κορμί!

Η σημαία κυματίζει πάντα μέσα στην καρδιά
κι απ'τον Μιλτιάδη λέμε: '' Θάνατος ή Λευτεριά!!''...


-------------------------------------------------------------------------------
                                Το έγραψα για το Φιλολογικό Μεσημέρι που παρουσιάσαμε με την τάξη μου, αφιερωμένο στον ποιητή μας Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο οποίος τόσο πάλεψε για την Ένωση των Επτανήσων με την μητέρα Ελλάδα, και αντηχούσε όλο το σχολείο από τις φωνές των παιδιών που το τραγουδούσαν δυνατά και θριαμβευτικά!!!!!  Αξέχαστες στιγμές!!!!!

ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ...

Το κείμενο που θα διαβάσετε, το έγραψα μετά από πολλή σκέψη. Κι άλλες φορές έχω ασχοληθεί με την γλώσσα μας. Μου έπεσε στα χέρια όμως ένα βιβλίο που λέγεται ''Αρχαία Ελληνικά - Μέθοδος Κατανόησης'' και η όλη έρευνα είναι του συγγραφέα. Πάντα με συνάρπαζε η ετυμολογία, η σύνθεση, η παραγωγή λέξεων και το μεγάλο ζήτημα της Γλώσσας. '' Κάθε λέξη έχει την δική της ψυχή '', έλεγε ο Βαλαωρίτης. Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, κ ρ ά τ η σ α   σ η μ ε ι ώ σ ε ι ς  και αυτές τις σημειώσεις θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

                 Η γλώσσα μας είναι μία και ελληνική. Είναι η ίδια από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα. Άφθονες λέξεις μας προέρχονται κατευθείαν από τον Όμηρο. Τις ομιλούμε και δεν γνωρίζουμε την προέλευσή τους. Ιδίως στις σύνθετες λέξεις διακρίνεται ολοφάνερα η αρχαιότατη καταγωγή τους. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ..Απλά δεν γνωρίζουμε την σημασία ή την προέλευση πολλών λέξεων που χρησιμοποιούμε. Στην σύνθεση θα βρούμε ότι το ένα συνθετικό της λέξης προέρχεται από την αρχαιότητα.

                Ωόν = αυγό. Στην ιατρική λέμε  ωοθήκες...

                 Άρτος = ψωμί. Στην καθομιλουμένη λέμε   αρτοποιείον, αρτεργάτης...

                 Όψον = μπουκιά άρτου. Από δω προήλθε το   οψώνιο [αγορά τροφίμων ] και τα σημερινά  ψώνια.

                Υποδηματοποιείον =  παπούτσι. Σήμερα: υποδηματοποιείον, υποδηματοποιός.Φαντάζεστε να λέγαμε παπουτσοποιείον, παπουτσοποιός;...

               Θήρα = κυνήγι .Σήμερα:λαθροθήρας, χρυσοθήρας.

                Πόντος = θάλασσα, αλλά ποντοπόρος, υπερπόντιος

               Αεί = πάντοτε , αλλά αείμνηστος, αειθαλλής

                Τύμβος = τάφος, αλλά τυμβωρύχος, επιτύμβιος

                Κήδος = φροντίς, αλλά κηδεμόνας,κηδεία

                 Θύρα = πόρτα, αλλά παράθυρο, θυρωρός,θυροκόλλησις

                  Δέρκομαι = βλέπω, αλλά οξυδερκής

                 Οικία = σπίτι, αλλά ένοικος, άποικος, κάτοικος,συγκάτοικος, οικόσημο, οικοσυσκευή, οικιακή βοηθός

                   Πωλώ = πουλώ. αλλά ανθοπώλης,κρεοπώλης. Για σκεφτείτε να λέγαμε ανθοπουλείο!

                    Αντάω = συναντώ, αλλά λέμε  αντάμα

                    Γλυφίς = κάθε τι σε σχήμα βέλους. Σήμερα: οδοντογλυφίδα

                   Ειρμός = αλλά συνειρμός

                   Κύλιξ = ποτήρι, αλλά κυλικείο

                   Δεκάζω = διαφθείρω με δώρα. Σήμερα: αδέκαστος κριτής

                   Δέρπω = δείπνο αλλά λέμε επιδόρπιο

                   Δέξις = υποδοχή, αλλά λέμε δεξίωσις

                   Πηδόν = το πλατύ κάτω μέρος από το κουπί. Σήμερα λέμε πηδαλιούχος, πηδάλιον

              Μέσα σε τρία - τέσσερα χρόνια  μαθαίνεις αγγλικά,γαλλικά...Εμείς δεν μπορούμε να μάθουμε αρχαία ελληνικά; Πόσοι από εμάς θυμούνται τελειώνοντας το σχολείο τα αρχαία;  Λίγοι και σε αυτό φταίει το διδακτικό σύστημα. Μας έδιναν μία παράγραφο και εξαντλούσαμε όλη την ώρα στο χάος του συντακτικού και της γραμματικής.Δεν τα απορρίπτουμε, αλλά το καλύτερο θα ήταν να ασχολείτο η τάξις με  την προσέγγιση της έννοιας του κειμένου και την ετυμολογία των λέξεων...Να μάθουμε τις εγκλίσεις, τις φωνές, αλλά να ρίξουμε πρωτίστως το βάρος μας στην κατανόηση του κειμένου και στα νοήματα που εκπέμπει το εκάστοτε θέμα.

               Αν τα παιδιά μας δεν μάθουν να μιλούν  σ ω σ τ ά ελληνικά, αύριο δεν θα σκέφτονται, ούτε θα αισθάνονται ελληνικά. Και σήμερα, σε αντίθεση μ' εμάς, πολλές χώρες έχουν εντάξει ως πρωτεύον μάθημα την εκμάθηση των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία τους. Η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα είναι η καλύτερα δομημένη γλώσσα, η οποία βοηθάει στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Και  ξένες χώρες, διάφορες έννοιες που δεν μπορούν να αποδοθούν στην γλώσσα τους, γιατί δεν περιέχονται στο λεξιλόγιο  τους, τις παίρνουν αυτούσιες από τον θησαυρό των ελληνικών λέξεων...

            Το  γράμμα   ν  [νι] που το εξαφάνισαν από το τέλος των λέξεων κάποιοι  ''λεξολόγοι'', όπως κατάργησαν την τρίτη κλίση των ονομάτων και ένα σωρό άλλα, είχε κυρίαρχη θέση, διότι άνοιγε τις οδούς παροχής οξυγόνου στον εγκέφαλο. Ευτυχώς οι Κύπριοι το έχουν κρατήσει. Ο ποιητής μας Γιάννης Ρίτσος, έλεγε ότι με την εξαφάνιση του  ν   από το τέλος των λέξεων, ''η γλώσσα μας απέκτησε μια μεγάλη τρύπα''...

          Η γλώσσα μας είναι ενιαία ελληνική. Σήμερα μιλάμε την γλώσσα του Ομήρου, αλλά ΔΕΝ το ξέρουμε, διότι ΔΕΝ γνωρίζουμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Μακάρι να δοθεί βάρος στον πλουτισμό ΤΟΥ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ κάθε μαθητή, που αποτελεί το αυριανό πολιτικό, ελληνικό δυναμικό της χώρας μας...

         Στην σύνθεση, είναι φανερή η αρχαιοτάτη καταγωγή των λέξεων της καθομιλουμένης...Δείτε...

             Λάας-λας = πέτρα, βράχος. Σήμερα λέμε λατομείο, λαξεύω.

            Αλέξω = εμποδίζω, αποτρέπω, προστατεύω, οπότε Α λ έ ξ α ν δ ρ ο ς  είναι αυτός που προστατεύει τους άνδρες του και  αλεξίπτωτο, αλεξικέραυνο, αλεξίσφαιρο.

           Τήλε [στον Όμηρο] = μακριά. Σήμερα: τηλέφωνο, τηλέτυπος, τηλεόραση, τηλεπάθεια, τηλεπικοινωνία.

            Χειρ = χέρι. Σήμερα: χειρουργός, χειροφίλημα, εγχειρίδιο, χειριστής, χειρονομία, χειροτονώ, χειροδικώ.

            Ύδωρ = νερό, αλλά λέμε υδραυλικός, υδραγωγείο, αφυδάτωση[ις], ενυδρείο, ύδρευσις,υδροφόρος,, ''εταιρεία υδάτων''

            Ναυς = πλοίον, αλλά λέμε ναυμαχία, ναυτικός, ναυπηγείο, ναυπήγηση[ις], ναυαγοσώστης, ναύσταθμος, ναυτία, ναυτοδικείο[ν]

[ Την κατάληξη -ις και το τελικό   ν    τα έβαλα πιο πάνω σε παρένθεση, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε... Πιστεύω ότι αν πούμε τάξις αντί για τάξη και ειρηνοδικείον αντί ειρηνοδικείο, δεν θα υπάρχει Ελληνας που δεν θα τα καταλάβει...Οπότε προς τι η απόρριψις κάποιων γραμματικών τύπων;; ]              Συνεχίζουμε:

              Πατήρ = πατέρας. Παραμένει η Ομηρική ρίζα και λέμε: πατροκτόνος, πατρίς-δα, πατροπαράδοτο, πατρικός.

             Βρύχια = τα βαθιά νερά,κι έχουμε:  υποβρύχιο

              Φερνή = προίκα  και έχουμε: πολύφερνη νύφη

              Τέλος = δαπάνη και έχουμε:   πολυτελώς = πολυδάπανος

               Οπτίλος [στα δωρικά] = οφθαλμός  και έχουμε:  κατοπτεύω, οπτικός, οπτασία

Αν δεν κρατούσαμε τις αρχαίες μας ρίζες, πώς θα σας φαινόταν αν λέγαμε,[αντί για ύδωρ] νερογωγείο, νεροφόρος, νερογόνο, νεροστατική,  [αντί για ναυς] πλοιομαχία,πλοιόσταθμος,[ αντί για πατήρ] πατεροκτόνος, πατεροπαράδοτο;;;Λοιπόν; Τα ΑρχαίαΕλληνικά ελιναι νεκρά[ή] γλώσσα; Όχι βέβαια... Μέγα σφάλμα.''Εκτός κι αν έτσι διατάσσουν διάφορα ανθελληνικά, εξουσιαστικά κέντρα''...

             Για να κατανοήσουμε τα Αρχαία, προχωρούμε στην σύνθεση και στα  παράγωγα των λέξεων.'' Όποια λέξη των αρχαίων δεν την καταλαβαίνω,με λίγη σκέψη την συνθέτω στην νεοελληνική και την κατανοώ'' Να κάποια παραδείγματα:

Άλγος = πόνος Σήμερα: ανάλγητος, αλγεινός

Λύκη = φως  Σήμερα:λυκόφως, λυκαυγές

Δαίτα = φαγητό  Σήμερα συνδαιτημών[όνας]

Κλύδων = τρικυμία  Σήμερα  κλυδωνίζομαι

  Κομώ = περιποιούμαι και έχουμε  ανθοκόμος, βρεφοκόμος, νοσοκόμος

Πυξ = γροθιά και σκέφτομαι πυγμάχος

Ύλη = δάσος και σκέφτομαι  υλοτόμος

Μετεωρία = ύψωμα και σκέφτομαι  μετέωρα, μετεωρολογία

Αυδή = φωνή και σκέφτομαι  άναυδος

Πέδον = έδαφος και σκέφτομαι οικόπεδο, στρατόπεδο

Πέδη = δέσιμο και βρίσκω χειροπέδες, τροχοπέδη

Ρις = μύτη και βρίσκω ρινορραγία, ωτορινολαρυγγολόγος

Νόστος = νοσταλγία και βρίσκω παλινόστηση[ις], νοσταλγία

Αιδώς = ντροπή  και έχω το αναιδής

Κάτοπτρο = καθρέπτης και έχω το αντικατοπτρίζεται

Κέρμα = κομμάτι, και έχω το κατακερματίζω

Ιχθύς = ψάρι  και έχω τοο ιχθυοτροφείο

Έλαιον = λάδι και έχω το σπορέλαιο, ελαιουργείο

Άρουρα = γη   και λέω, αρουραίος ποντικός

΄Αχθος = βάρος  και λέω αχθοφόρος

Αλωτός = κυριευμένος  και λέω  αιχμάλωτος, ευάλωτος

Χθων = γη  και λέω υποχθόνιος, καταχθόνιος

Δέρη = λαιμός   και λέω περιδέραιο

Αυλός = σωλήνας και λέω  υδραυλικός

Πέλωρ =τέρας   και λέω πελώριος

Όφλησις = χρέος  και λέω εξόφληση[ις]

Λαπάρα = κοιλία και λέμε λαπαροσκόπηση, λαπαροτομία

Έδω = τρώγω  και λέμε έδεσμα, εδώδιμα

              Από όλα αυτά βλέπουμε ότι πανάρχαιες λέξεις  ζουν σήμερα στον καθημερινό μας λόγο, είτε ως πρωτότυπες είτε ως σύνθετες. Το να γνωρίζουμε τις έννοιες των λέξεων θα μας οδηγήσει στην διαπίστωση ότι μιλούμε την γλώσσα της ομηρικής ποίησης,η οποία γλώσσα προ'υ'πήρχε χιλιάδες χρόνια πριν από τον μεγάλο μας ποιητή. Ξένες γλώσσες μεταχειρίζονται  συνθέσεις από ελληνικές λέξεις '' π.χ. Ένας Γερμανός ιατρός ονόμασε α λ ε ρ γ ί α το παθολογικό φαινόμενο, κατά το οποίο φάρμακο ή τροφή που παίρνει κάποιος δεν εξυπηρετεί το ΄έργο δια το οποίο ελήφθη, αλλά κάνει άλλο έργο, εξ ου και το  α λ ε ρ γ ί α.''

Ετσι έχουμε πολλές λέξεις που δημιουργούνται με μεταφορική σημασία π.χ.

Πόρος = το πέρασμα. Ο πόρος του δέρματος ή του ποταμού.Με μεταφορά βγαίνει η λέξη ε ύ π ο ρος, δηλαδή αυτός που έχει πολλά περάσματα [χρήματα]. Και  ά π ο ρ ο ς , αυτός που δεν έχει πολλά περάσματα [χρήματα]

Ύπουλος: Η πληγή όταν κλείνει αφήνει ουλή.Αν όμως υποτροπιάσει κάτω από την πληγή, δεν φαίνεται και είναι επικίνδυνη, Άρα  ύ π ο υ λο ς  είναι αυτός που κάνει κακό, χωρίς να φανεί.

.

Χαμαιτυπείον:Οι πόρνες την αρχαία εποχή, έγραφαν με ανάγλυφα γράμματα κάτω από τα πέδιλά τους διάφορα συνθήματα, όπως ''ακολούθει'', το οποίο ετυπώνετο στο χώμα, χαμαί, εξ ου και  το χα-  μ α ι τ υ π ε ί ο ν σημαίνει ο οίκος ανοχής...

Παράσιτος:Αν ένας καλεσμένος σε γεύμα έφερνε μαζί του έναν φίλο του ακάλεστον, αυτός ονομάζετο π α ρ ά σ ι τ ο ς , δηλαδή επήγαινε πλησίον[παρά] στο φαγητό[σίτον].Ήταν δηλαδή απρόσκλητος επισκέπτης. Από εδώ οι γιατροί πήραν τον όρο  π α ρ  ά σ ι τα.

Βωμολόχος:Όταν οι αρχαίοι θυσίαζαν πάνω στους βωμούς, μαζεύετο πλήθος πτωχών, για να αρπάξουν στο τέλος της θυσίας όσα σφάγια έμεναν. Αυτή όμως η ομάδα [ λόχος] φτωχών κατά την ώρα της συμπλοκής για το ποιος θα πάρει τα περισσότερα, μιλούσαν πολύ άσχημα, εκτόξευαν πολλές ύβρεις[βρισιές] και από αυτό ονομάσθηκαν β ω μ ο λ ό χ ο ι  [βωμός συν λόχος]

Ευσπλαχνία:Όταν οι ιερείς μετά την θυσία λυπούντο τους φτωχούς, τους έδιναν σπλάχνα από τα ζώα που είχαν θυσιάσει και έτσι έχουμε την ε υ  σ π λ α χ ν ί α [ευ συν σπλαχνία]

Ε μ β α τ ή ρ ι ο ν: Από του  εμβαίνω στην μάχη, άδοντας πολεμικό τραγούδι [θούριο]

 Σ τ η λ ι τ ε ύ ω = στιγματίζω. Προήλθε από τους Αρχαίους που έγραφαν πάνω σε στήλες στους δρόμους, τα ονόματα εκείνων που είχαν υποπέσει σε ηθικά παραπτώματα.

Σ υ κ ο φ ά ν τ η ς: Προήλθε από εκείνους που στην αρχαία εποχή κατηγορούσαν ψέματα κάποιους παραγωγούς ότι έκρυβαν σύκα, καθ'όσον μία εποχή οι Άρχοντες των Αθηνών απαγόρευσαν την εξαγωγή σύκων.Και σήμερα η λέξη σημαίνει  αυτόν που κατηγορεί άδικα κάποιον.

.

Λ ε χ ώ ν α: Προέρχεται από το  λ ε χ ώ και λ έ χ ο ς που είναι το κρεβάτι. Η γυναίκα που μόλις είχε γεννήσει παρέμενε στο κρεβάτι και λεγόταν λεχώνα.

Β ά ρ β α ρ ο ς: Ηχοποιητική λέξη. ''Κατά τον Άγγλον Ακαδημα'ι'κόν Μ.Finlay [''The ancient Greeks''] όσοι δεν είχαν μητρικήν των γλώσσαν την Ελληνικήν, η ομιλία των ηκούγετο, ως '' βαρ-βαρ- βαρ''και οι αλλόφυλοι συλλήβδην εκαλούντο βάρβαροι.''

Σ υ ν α σ π ι σ μ ό ς: Στις μάχες, όταν οι στρατιώτες έφερναν τις ασπίδες τους την μία δίπλα στην άλλη, αποτελούσαν συνασπισμό. Σήμερα η λέξη σημαίνει μία ομάδα ανθρώπων με τις ίδιες αρχές, τον ίδιο στόχο, τα ίδια ιδανικά και τα ίδια μέσα επιτεύξεως του σκοπού τους.

                       Ο πλούτος της Γλώσσας μας είναι τεράστιος και έχει ποτίσει τις ευρωπα'ι'κές χώρες, μα και άλλες με τον θησαυρό των λέξεων και των εννοιών τους, Μόνον η αγγλκή γλώσσα αριθμεί 40.0000 ελληνικές λέξεις, ενσωματωμένες στο λεξιλόγιό τους...Και όποτε μιά χώρα δεν μπορεί να εκφράσει ανώτερες πνευματικές ιδέες και ιατρικούς όρους, ανατρέχουν στην Ελληνική Γλώσσα και βρίσκουν αυτό που ζητούν...Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι' αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό και να μην επιτρέπουμε τον εκχυδα'ι'σμό του ή την πτώχευσή του.Τα τελευταία 100 και περισσότερα χρόνια, δεν έχει υπάρξει ούτε μία γλωσσική αλλαγή στην Γαλλία, η δε Γαλλική Ακαδημία επέπληξε σφοδρώς όποιον επιφανή αντιπρόσωπο του λαού δεν ομιλούσε σωστά  γαλλικά και επέβαλλε στην γαλλική τηλεόραση, όπως οι παρουσιαστές ομιλούν ορθώς την γαλλικήν...

              Σε μας δεν συμβαίνει αυτό και συνεχώς χρησιμοποιούν τεχνάσματα με σκοπό την απίσχναση της πιο πλούσιας γλώσσας του κόσμου...Η γλώσσα μας είναι το θεμέλιο της ύπαρξής μας ως έθνους. Αν την καταποντίσουμε, αν την αδυνατίσουμε κι άλλο, θα καταπέσει το έθνος μας, όπως θα κατακρημνιστεί μία πολυκατοικία που έχει σαθρά θεμέλια...Τα δικά μας θεμέλια έχουν αρχίσει να τα σκάβουν σιγά-σιγά, χρόνια τώρα. Καιρός είναι να αφυπνιστούμε και να πούμε: ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!! Ως εδώ ήταν... Δεν πάει άλλο!!!

             Πρέπει ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί να παλέψουμε για το γλωσσικό μας ζήτημα. Έκαστος από το δικό του μετερίζι να κάνει το θαύμα του, να αντισταθεί στον εκχυδα'ι'σμό και στην πτώχευση της ελληνικής γλώσσας, όπως τονίσαμε και πιο πάνω.

           Και μην ξεχνάτε:Όποιος λαός ξεχνάει την ιστορία και τη γλώσσα του, χάνει σιγά-σιγά την εθνική του συνείδηση και οδηγείται στην αφάνεια. Δεν έχει αύριο... Γι' αυτό, ας υψώσουμε την φωνή μας...Τα ξενιτεμένα παιδιά μας που θριαμβεύουν στο εξωτερικό, αποδεικνύουν το μεγαλείο και την ευφυ'ί'α της φυλής μας.Υπάρχει ελπίδα να γυρίσουν οι νέοι μας και  να σωθεί η Ελλάδα. Αρκεί να αφυπνιστούμε. Είμαστε ένα υπερήφανο γένος.. Αρκεί να σηκώσουμε ξανά το κεφάλι και να αγωνιστούμε κατά παντός υπομονευτή της εθνικής μας αξιοπρέπειάς  και της ύπαρξής μας ως ενός λεύτερου κράτους με αξίες και ιδανικά... Έστω κι αν οι καιροί είναι τόσο δύσκολοι για όλους μας....