Ο ΑΓΓΕΛΟΜΟΡΦΟΣ

Είναι αγόρι της αγάπης, μες στο παιχνίδι αρχηγός.
Πλάθει χιλιάδες ιστορίες, είναι σεμνός και τρυφερός...

Μπορεί να δώσει ό,τι κι αν έχει, αρκεί εσύ να του το πείς...
Έχει και μιά μελαγχολία, όπου σε κάνει ν' απορείς...

Βλέμμα γεμάτο με σοφία, πρόσωπο πλάνο, αγγελικό.
Όλοι τργύρω του προστρέχουν, λες κι έχει κάτι μαγικό...

Δεν δείχνει εύκολα όσα νιώθει, έχει μεγάλη συστολή...
Γνωρίζει πράγματα χιλιάδες και δεν του λείπει η στοργή...

Μιχαήλ- Άγγελο τον λένε,δίκαιος σ' όλα, δοτικός
μα, σαν θελήσει μοιάζει κύμα, ανεμοστρόβιλος σωστός!!...

Σ' αυτά τα μάτια που κοιτάζουν μ' εμπιστοσύνη, θαυμασμό,
μακάρι ο κόσμος να χαρίσει το μέλλον δίκαιο κι αγνό...

-------------------------------------------------------------------------------------------------
                                        [  Για τον πρώτο πανέμορφο εγγονό μου... ]

ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙΣ;

Τα πιο ωραία πράγματα, δεν τ' αγοράζεις φίλε...
Έχουν καρδιά, έχουν ψυχή, πονούν και αγαπούν...
Είναι το χάδι του παιδιού και το μικρό γατάκι που,
 λιάζονται στον κήπο σου  κι αστέρια κυνηγούν...

Οι θησαυροί δεν είναι αυτοί που κρύβεις στο πατάρι...
Πυξίδα για τον δρόμο σου: αγάπη και στοργή...
Πάρε τον ήλιο, κέρνα τον σε κάθε ταξιδιώτη
και παίξε μ' ένα γέλιο σου, ελπίδας μουσική...

ΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ...

Τριγύρω απ' τον ήλιο γυρίζει η γη μας,
μα δεν την φωτίζει το ίδιο παντού...
Σκοτάδι, πολέμοι, φαντάσματα, βία
βουλιάζουν το γέλιο και πάνε γι' αλλού...

Για πες μου, τι κάνεις για να επιζήσεις;
Γιια πες μου τι λες στο παιδί που ρωτά:
'' Γιατί δεν είναι όπως μού τα είπες πατέρα;
Γιατί εμείς τρώμε κι ο άλλος πεινά;; ''

Για πες μου τι κάνεις για να μην ξανακούσεις
πολέμου ταμπούρλο που πέρα αντηχεί;
Την πόρτα κι αν κλείσεις, εκεί έξω θα μείνει
η πίκρα π' αρπάζει, ρημάζει την γη...

ΜΕ ΠΕΙΣΜΑ...

Μπορεί να γίνηκ' η ζωή μας πιο σκληρή.
Μπορεί να ρίξαν στο φιλότιμο  χαστούκια...
Μα, δεν θα πέσω για κανέναν καταγής
κι ας προσπαθούνε να με χώσουν σε σεντούκια...

Εγώ θα σπρώξω και με μιας θα σηκωθώ,
έστω κι αν έχω χτυπηθεί με αδικία...
Λαβωματιές έχω αντέξει ένα σωρό...
Εγώ δεν σκύβω το κεφάλι από δειλία...

Σ' αυτήν την ζήση που υπέφεραν πολλοί,
δώσ' ένα χέρι  βοηθείας και στον άλλον...
Γύρω σφυρίζουν της ελπίδας οι εχθροί...
Σήκω κεφάλι εναντίον των ''μεγάλων ''...

ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΑΓΕΡΑ...

Κομμένα λουλούδια, δεν θέλω να φέρεις...
Σου είπα: Θυμίζουν κομμένη ζωή...

Περάσαν τα χρόνια, θα πρέπει να ξέρεις ,
το τι μου αρέσει και τι με πονεί...

Να φέρεις απόψε βροχή στο μαντήλι
και ήλιο του Μάη θα πιω όσο θες...

Το χέρι σου δώσε κι ας βγούμε σαν φίλοι,
σ' απόμακρες στράτες και γκρίζες αυγές...

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΑΝΟΙΞΑ

Έξω στο πράσινο μπαλκόνι
με φόντο τον Λυκαβηττό,
τόσο καιρό στέκομαι μόνη
με μιά λουρίδα ουρανό...

Εδώ στοχάζεται η ματιά μου
 τα μύρια όσα θέματά μου...

 Πλά'ι' στην πράσινη αράχνη
- ένα λουλούδι απ' τα παλιά -
γράφω τον στίχο που μου φτιάχνει
το κέφι μέσα στην καρδιά...

Και ανασαίνει η ψυχή μου,
σαν πετυχαίνει η γραφή μου...

Δες, το γατί που γουργουρίζει
στα πόδια μου, σαν μουσική...
Τώρα τον ήλιο ατενίζει,
μ' ευγνωμοσύνη περισσή...

Πόσο κοντά είναι η ευτυχία!...
Στ'απλά θα βρεις την ηρεμία...

Φεύγουν οι ώρες και προβάλλει
νύχτα μ' αστέρια μαγικά...
Φέρνει στο είναι μου μιάν ζάλη
που λέει ότι ζω κι είμαι καλά!...

Κι ευθύς φωτίζεται η ψυχή μου
κι αλλάζει πλεύση η ύπαρξή μου...

Χίλια προβλήματα προσμένουν
σε κάθε βήμα και στροφή.
Μιάς και υπάρχουν, ας διαβαίνουν,
πάρ' την επίδα για τροφή...

Τώρα στο πράσινο μπαλκόνι,
ο ήλιος λέει: '' Δεν είσαι μόνη!''...

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΖΩΗΣ

ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΠΗΚΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
ΓΙΑ Ν' ΑΓΟΡΑΣΩ ΜΙΑ ΚΑΡΦΙΤΣΑ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ,
ΚΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΙ ΘΑ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ,
ΒΓΗΚΕΣ ΕΣΥ ΣΑΝ ΟΠΤΑΣΙΑ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ...

ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΕΣ ΚΑΙ ΡΩΤΗΣΕΣ ΤΙ ΘΕΛΩ
ΚΙ ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΑΧΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΒΑΝ...
ΠΗΡΑ ΤΟ ΚΟΣΜΗΜΑ ΠΟΥ ΕΛΑΜΠΕ ΣΤΟ ΔΕΙΛΙ
ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΡΑΤΗΣΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ...

ΕΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥ 'ΠΕΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ
ΚΟΜΜΑΤΙ ΕΞΑΙΡΕΤΟ, ΑΝΤΙΚΑ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ
ΚΑΙ, ΚΑΛΟΤΥΧΗΣΕΣ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ,'
'' ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΘΕ ΝΑ 'ΝΑΙ - ΕΙΠΕΣ - ΚΑΙ ΓΛΥΚΙΑ! ''

Σ' ΕΝΑ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ ΤΗΝ ΕΒΑΛΕΣ ΚΟΥΤΑΚΙ,
ΜΠΛΕ ΣΑΝ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ.
ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΑ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ,
ΛΕΣ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΝΟΥ...

ΝΑ ΦΥΓΩ ; ΑΔΥΝΑΤΟΝ ! ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ ΖΑΛΙΣΜΕΝΟΣ...
ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΑΣΤΡΑΦΤΕ Ο ΑΣΠΡΟΣ ΣΟΥ ΛΑΙΜΟΣ...
ΕΛΥΣΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΟΡΔΕΛΑ
ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΠΕΤΑΞΕ Ο ΚΑΘΕ ΔΙΣΤΑΓΜΟΣ...

ΑΝΟΙΞΕΣ ΔΙΑΠΛΑΤΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ
ΚΙ ΕΓΩ ΕΠΗΡΑ ΤΗΝ ΚΑΡΦΙΤΣΑ ΑΠΑΛΑ.
ΑΡΓΑ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΑ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ,
ΚΙ ΕΛΑΜΨΕ ΟΛΟΓΥΡΑ Ο ΧΩΡΟΣ ΜΑΓΙΚΑ...

'' ΑΥΡΙΟ ΘΑ 'ΡΘΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ, ΑΝ ΘΑ Μ' ΑΦΗΣΕΙΣ ''
ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΚΙ ΕΓΝΕΨΕΣ ΤΟ '' ΝΑΙ '' ΣΙΩΠΗΛΗ...
ΕΚΠΛΗΚΤΗ ΕΜΕΙΝΕΣ ΚΑΙ Μ' ΕΒΛΕΠΕΣ ΝΑ ΦΕΥΓΩ,
ΕΝΩ ΤΡΑΓΟΥΔΑΓΕ ΜΙΑ ΖΑΛΗ, ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ...