Η ΓΑΤΑ ΜΟΥ, Η ΑΦΕΝΤΡΑ!

Χονδρή γατούλα μέσα στο σαλόνι,
γεμάτη σκέρτσο, νάζι και ρυθμό...
Για δείτε! Την κουρτίνα μου ξηλώνει
μα, δεν πειράζει, δεν μπορώ ν' αντισταθώ!!!

Πηδάει τώρα πάνω στο γραφείο,
μου σπρώχνει από το χέρι το στυλό!
Δεν θέλει τίποτ' άλλο να προσέχω,
μονάχα αυτήν θέλει με πάθος ν' αγαπώ!!!

Με εμπιστεύεται άνευ ορίων!
Μου δείχνει την κοιλίτσα την λευκή.
Πηδά να πιει νερό απ' την βρύση
και στο τραπέζι μου την βρίσκεις ξαπλωτή!

Την αγαπώ, δεν μπορώ να μην το λέω!
Λευκά μουστάκια βλέπω τώρα και γελώ!
Έχω στο πλά'ι' μου μιάν άκακη ψυχούλα.
Πόσο κομψά νυχάκια έχει τούτο το μωρό!!!

Κοιμάται πάντα πάνω στο κρεβάτι.
Αφέντρα είναι όλου  του σπιτιού!
Σκαλίζει κάθε ξύλο και ντουλάπι.
Τι τούμπες κάνει στην απλάδα  του χαλιού!!

Σαν σκύψω λίγο έρχεται στον ώμο!
Θρονιάζεται πριγκίπισσα κυρά!
Βουτάει και το πόδι στο νερό μου
και το τινάζει με αφάνταστη χαρά!!

Την  τρίχρωμη γατούλα μου λατρεύω...
Είναι  ένα πλασματάκι,φίνο και αγνό!
Ξαπλώνει στο πλευρό μου όλο σκέρτσο,
είναι το πιο ωραίο και αθώο αφεντικό!!!

Καθώς γυρίζω σπίτι απ' την δουλειά μου,
σαλτάρει στον λαιμό μου με ορμή!
Σηκώνει δύο μέτρα την ουρά της
και γουργουρίζει τρυφερά μέσα στ' αφτί!

Τον κάθε επισκέπτη πάντα τρέχει,
με χάρη περισσή να υποδεχτεί!
Να την χα'ι'δέψεις θα στο επιτρέψει,
εφ' όσον το 'χει αποφασίσει μόνον αυτή!

Το παίζει αφέντρα μέσα στο σερά'ι'
κι εγώ νοικάρης του σπιτιού μου - τι χαρά!!
Μπροστά σε τόση γοητεία δεν θ' αντέξω
κι όλο φιλιά της δίνω,την χα'ι'δεύω τρυφερά!!

Δεν φεύγει από σιμά μου αν νιώθω κάπως...
Με τα σχιστά της μάτια με παρατηρεί...
Μου κάνει ''πατουσάκια'' να συνέλθω
και στην κοιλιά μου με στοργή θα κοιμηθεί...

Αν νιώσει ότι εσύ την κορο'ι'δεύεις,
δεν στέκεται κοντά σου ούτε λεπτό!
Φουντώνει την ουρά σαν κυνηγάει
μία κορδέλα,λες και βλέπει τον εχθρό!!

Γλυκιά Ζουζού μου,σκανταλιάρα και ναζιάρα,
είσαι γατί  μου  σπίρτο μοναχό!
Πως σ' αγαπώ είναι γνωστό τοις πάσι
Έχεις παιδί μου ένα στυλ μοναδικό!!

Πανέξυπνη, αδέσμευτη, τσαχπίνα,
τα ίχνη σου αφήνεις πανταχού!
Μου δίνεις άδολη, μεγάλη αγάπη,
για μένα είσαι δώρο ,του Θεού!!!

Μικρόσωμη Ζουζού μου αγαπημένη,
μου ομορφαίνεις την ζωή κάθε λεπτό...
Να ξέρεις ομορφιά μου πως για πάντα,
απ'την καρδιά μου εγώ,βαθιά θα σ' αγαπώ!!!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                                             Η μανούλα σου....

ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ ΑΓΑΠΗ

Θά 'τανε σίγουρα οι μέρες μου καλύτερες
κι οι χαρούμενες στιγμές μου μεγαλύτερες
αν θα έμενες κοντά μου περισσότερο
απ' τα πιο λαμπρά διαμάντια το ακριβότερο...

Τις ημέρες μου εγέμισες χαμόγελα
και τις νύχτες τρυφερά παιζοκρυφόγελα!
Μ' αγκαλιάζεις στο λαιμό μέσα στο κάδρο μας
και κουρνιάζεις κει στον ώμο - είσαι ο βάρδος μας!

Εγελούσα κάθε ώρα με τα νάζια σου,
βιαζόμουν να με δέσεις στα γρανάζια σου!
Τα παιχνίδια και οι τρέλες σου συνέπαιρναν...
Με λατρεία στην ποδιά τους όλοι σ' έπαιρναν...

Τα υπέροχα τα μάτια σου, όλο έκφραση...
Το τιγρέ το σωματάκι σου όλο έμφαση...
Ζωγραφιά ξεχωριστή το προσωπάκι σου,
και γραμμένο με μολύβι το χειλάκι σου...

Υπερήφανη, ανεξάρτητη η όλη στάση σου.
Πυργοδέσπονα στο σπίτι, σαν παλάτι σου!
Εθιγόσουν με τα άνοστα τ' αστεία
και φερόσουνα σαν άψογη κυρία!..

.Μαθητές από την τάξη,σπίτι ερχόντουσαν
να σε δούνε πριγκιπέσσα, μα, κρυβόσουνα!
Αγαπούσες πιο πολύ τις δυό μου κόρες
Μας εχάριζες χαρά όλες τις ώρες...

Μέρος είσαι της ζωής μου αναπλήρωτο...
Οι δικές σου αναμνήσεις, δώρο ατίμητο...
Επηδούσες στο κρεβάτι όλο χάρη,
εκοιμόσουν στο δικό μου μαξιλάρι...

Θεωρούσα πως μαζί θε να γεράσουμε...
Με τα σκέρτσα σου τα χρόνια θα περάσουμε...
Μα, πολύτιμη, γλυκιά μου αγαπημένη,
άλλα έγραψε για σένα η ειμαρμένη...

Τώρα μές στα όνειρα  Μ α λ ο ύ  μου, συναντιόμαστε...
Σε ουράνια μαξιλάρια απαντιόμαστε...
Να ξεχάσω εσένα μου είναι το αδύνατο..
Θα σε σέρνω στην καρδιά μου, φως μου ακοίμητο.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                  Με λατρεία, η μαμά σου...


                                       

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ!!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!!!!!!Εύχομαι σε όλα τα μπαλκόνια να κυματίζει η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ!!!!Διπλή τρανή γιορτή η σημερινή!!!! Γιορτάζει το γένος και η Παναγιά μας τον Ευαγγελισμό Της...

       Οταν ο Ιμπραήμ κατέκαιγε την Πελλοπόνησο, έσφαζε τους κατοίκους της κι έστελνε σιδηροδέσμια τα γυναικόπαιδα και τους νέους στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής, ο Θοεόδωρος Κολοκοτρώνης του έστειλε μήνυμα και του 'ελεγε:  ''Μπορείς να αφανίσεις τα σπαρτά μας, να κάψεις τα χωράφια μας, να σφάξεις τα ζωντανά μας,να μην αφήσεις πέτρα πάνω στην πέτρα, να κάνεις το αίμα μας να ρέει σαν ποτάμι, όμω ΔΕΝ πρόκειται να μας λυγίσεις... ΔΕΝ πρόκειται να σου παραδοθούμε ΠΟΤΕ. Γιατί έστω και ένας από εμάς αν μείνει ζωντανός, θα σηκωθεί και θα σε πολεμήσει...Τούτη η γη είναι δικιά μας και κανένας δεν πρόκειται να μας τη πάρει... Θα μας βρεις έτοιμους να πολεμήσουμε ή να αποθάνουμε για τον αγώνα μας, για την πατρίδα μας, για τη λευτεριά μας!!!!''

      Αυτά τα λόγια του Γέρου του Μοριά, είναι η κληρονομιά μας και τέτοια λόγια πρέπει να βροντοφωνάξουμε σε όποιον ξένο τολμά να επιβουλεύεται το ιερό μας έθνος!!!! Τιμή στους ήρωες και στην δυσθεόρατη θυσία τους!!!! Ας κυματίζει πάντα μέσα μας η υπερήφανη, αιματοβαμμένη, γαλανόλευκη σημαία μας!!!! Ας κάνουμε υπερήφανους τους λεβέντες προγόνους μας!!Σήμερα, μας κοιτούν συγκινημένοι από εκεί ψηλά!!!! Οπότε ψηλά τις καρδιές Έλληνες!!!!

               ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!!!! ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!!! ΖΗΤΩ!!!!

ΣΤΗΝ Δ Ι Κ Ι Α ΜΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Σ' είδα πανώρια μου θεά, μονάχη μες στην σάλα,

ολόρθη, κρινομέτωπη, στου Λούβρου το Μουσείο.

Κοιτούσες και δεν έβλεπες τους μύριους επισκέπτες,

γιατί το μάτι έψαχνε την μακρινή σου χώρα

Πανάθεμα σ' εκείνονε που σ' έφερε δω πέρα...

Χέρια βαρβάρων σ' έκλεψαν απ' την γλυκιά πατρίδα.

Σε θρόνιασαν οι άρπαγες σε βελουδένιο δώμα,

ενώ η ψυχή σου λαχταρά την γαλανή αρμύρα.

Να βγεις μέσ'απ' τα κύματα και πάλι Αφροδίτη

και να λουστείς στην λαμπερή του Αιγαίου ομορφάδα.

Τα χέρια σου τα άφησες στο χώμα της Ελλάδας,

μα δεν σε νοιάζει, γιατί εδώ που σ'έχουνε κλεισμένη,

κ α ν ε ί ς  δεν είναι άξιος για να τον αγκαλιάσεις

και τότε μόνον θα τα βρεις, άμα γυρίσεις πίσω.

Ξενιτεμένη μου θεά, πόσο σε συλλόγιέμαι...

Μακάρι να γινότανε να ρχόσουν στην πατρίδα...

Και τότε ο Απόλλωνας θα σού στελνε χρυσάφι,

να σου στολίσει τα μαλλιά κι η θάλασσα γοργόνες,

να φτιάξουν τον χιτώνα σου με φύκια και ζεφύρους

κι όλη η πλάση θ'αντηχεί στης άρπας το τραγούδι...

Η Αθηνά θα σου στελνε δώρο τα δυό σου χέρια,

που πλέον θα τα χρειαστείς αφού κοντά μας θά 'σαι

κι εσύ γελώντας θ' άνοιγες την τρυφερή σου αγκάλη,

για ν' αγκαλιάσεις τον λαό που πάντα καρτερούσε,

στην ιερή ετούτη γη, βασίλισσα να σ' έχει...

Κάνε κουράγιο Ολύμπια θεά μας Ελληνίδα...

Τα ξένα ανήλιαγα, βαριά, δεν πρέπουνε σε σένα...

Σ' εσένα αρμόζει τ' άχραντο γαλάζιο του Αιγαίου

κι ο λαμπερός ο Φοίβος μας που θα σε χρυσοντύσει...

Στην θε'ι΄κιά σου την μορφή κοχλάζει Ιστορία

χιλιάδων χρόνων που μιλά για την γλυκιά πατρίδα.

Στα χείλη σου χαμόγελο, το ξέρω, δεν θ' ανθίσει,

αν δεν βρεθείς πάλι ξανά στην χώρα των ηρώων...

Στην χώρα που ανάστησε το Πνεύμα και την Δόξα

και δ ί δ α ξ ε  πολιτισμό και φως, την οικουμένη...

Μην σκιάζεσαι Αφροδίτη μου. Εμείς δεν σε ξεχνούμε...

Θα μεγαλώνουν τα παιδιά και πάντα θα μαθαίνουν

για την Ολύμπια θεά που κλέψανε οι ξένοι,

μαζί με χίλια θαύματα που πήραν μακριά μας...

Τα βάλαν στα Μουσεία τους και δεν τα δίνουν πίσω,

ίσως γιατί  αν τα 'διναν, αυτοί γυμνοί θα μέναν

και τίποτε δεν θα 'χανε να δείξουν στους λαούς τους...

Κράτα Αφροδίτη σθεναρά το δάκρυ και την πίκρα...

Όσοι θα ρθούνε να σε δουν απ' την δική σου φύτρα,

θα χύσουν δάκρυ καυτερό καθώς θα σ' αντικρίζουν,

μακριά από τον τόπο σου, στα ξένα ριζωμένη....

Κι αυτό το δάκρυ πάρε το κουράγιο στην καρδιά σου,

να ψιθυρίζει την ευχή που βγαίνει απ' την ψυχή μας:

''Να ρθει εκείνος ο καιρός που πίσω θα γυρίσεις

εσύ κι όλα τ' αδέρφια σου τα βαρβαροκλεμένα...

Και τότε θριαμβευτικά τα χέρια σου θ' απλώσεις

 και θ΄αγκαλιάσεις στιβαρά το γένος της Ελλάδος,

που μένει απροσκύνητο, χιλιοβασανισμένο

μα, στέκει υπερήφανο και είναι, τα παιδιά σου!!!!!''

----------------------------------------------------------------------------------------

                  Ο ποητής μας Γεώργιος Δροσίνης, έχει γράψει ένα ποίημα  για την ΑΦΡΟΔΙΤΗ της ΜΗΛΟΥ,που μας την έχουν πάρει οι Γάλλοι. Μια φορά λοιπόν, μια Ελληνοπούλα, η Βεατρίκη Σταματοπούλου, επισκέφθηκε το Μουσείο του Λούβρου. Εκεί, μόνη στην μοναχική πολυτελέστατη αίθουσα, μέσα στα κατακόκκινα βελούδα, φάνταζε πάλευκη η Αφροδίτη...

          Η καρδιά της μικρής σπάραξε.Αχ και να μπορούσε να την έφερνε πίσω στην γαλάζια της πατρίδα, δίπλα στο γαλανό κύμα και τον χρυσό ήλιο...

Κι αν το άγαλμα είχε τα χέρια του, εδώ στον ξένο τόπο, τι να αγκαλιάσει;; Οπότε, τι να τα κάμει τα χέρια της; Καλύτερα που δεν τα έχει...

         Σκέφτηκε λοιπόν και σαν αντίδραση ή και σαν παρέα στην ξενιτεμένη θεά, άφησε το ποίημα του Δροσίνη, κάτω από το βάθρο του αγάλματος...Μετά από χρόνια, ο Διευθυντής του Μουσείου το ανακάλυψε. Το έστειλε στον Δροσίνη, 'εγραψαν το συμβάν και οι γαλλικές εφημερίδες...

          Η Βεατρίκη το είχε σχεδιάσει όλο αυτό από την στιγμή που έμαθε για το ταξίδι. Ήταν τότε  13ών περίπου χρονών. Οποιητής, έψαξε και την βρήκε. Συναντήθηκαν μετά από 10 περίπου χρόνια. Όταν συναντήθηκαν, εκείνη ήταν παντρεμένη και ήρθε κρατώντας μια ανθοδέσμη από ντάλιες. Γι' αυτό και στο Μουσείο Δροσίνη, υπάρχουν πάντα ντάλιες.

                     Όλα αυτά θα τα δείτε να ζωντανεύουν μπροστά σας, αν επισκεφθείτε στην Κηφισιά την Βίλα Αμαρυλλίς που υπήρξε το σπίτι του Δροσίνη και που σήμερα είναι ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΡΟΣΙΝΗ, τέλειο μέρος για να το επισκεφτούν σχολεία, αλλά και οικογένειες με τα παιδιά τους ή και μόνος του ο καθένας. [ Διεύθυνση, Αγίου Θεοδώρου και Διομήδη Κυριακού, Κηφισιά, τηλέφωνο, 8078200 και 8012642.] Η ξενάγηση από ευγενέστατες και καταρτησμένες κυρίες, θα σας ενθουσιάσει. Και θα δείτε, πό σ α δεν γνωρίζουμε γι' αυτόν που συμμετείχε στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες με τον Βικέλα και τον Κουμπερτέν, γι' αυτόν που διαμόρφωσε την σχολική αίθουσα όπως την βλέπουμε σήμερα, γι' αυτόν που σε κάθε ελληνική πόλη διοργάνωσε και μια βιβλιοθήκη, που έφερε τον σχολίατρο, τις αναρρωτικές άδειες των διδασκάλων,που συμμετείχε στην ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών, που καθιέρωσε την αργία της Σημαίας, που εξέδιδε την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, που έφερε την διδασκαλία του  συστήματος  Μπρά'ι'γ για τους τυφλούς και ίδρυσε την Σχολη Τυφλών και για ένα σωρό μεγάλες επιτεύξεις κοινωνικού βεληνεκούς...

             Και θα δείτε ότι πρέπει να τον τιμούμε, όχι μόνον επειδή έγραψε το πανέμορφο τραγούδι: ''Ετίναξα την ανθισμένη αμυγδαλιά...'' που ήταν κερασιά, αλλά για να συνάδει καλύτερα με τον ποιητικό στίχο, έγινε αμυγδαλιά !!!

ΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΔΟΞΑ - Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

Χιτώνας με τις πλούσιες πτυχές του..

Μπροστά το πόδι έτοιμη για μάχη...

Γνωρίζει κάθε Έλληνα τα άγχη.

καθώς και τις πιο μύχιες ευχές του...

Θεά που κυματίζει στον αγέρα

μ' ολάνοιχτες φτερούγες για την νίκη,

θρηνεί που την εφέραν σ' άλλα μήκη,

μακριά απ' της Ελλάδας τον αιθέρα...

Ποτέ στην ξενητειά δεν θα πετάξει...

Στέκεται αγέρωχη και περιμένει

πότε στην χώρα της πάλι ν' αράξει,

και τ ό τ ε θε να λάμψει αντρειωμένη...

Ν ί κ η  της Σ α μ ο θ ρ ά κ η ς, πεμπτουσία,

αρχέγονη της χώρας μας ουσία.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

        Αυτές τις ημέρες ολοκληρώθηκε στην Αλεξανδρούπολη η κατασκευή αγάλματος,  που είναι πιστό αντίγραφο της ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ και θα στηθεί στην πόλη. Ένα άλλο όμοιο άγαλμα,  θα μεταφερθεί στην Σαμοθράκη. Το άγαλμα στην Αλεξανδρούπολη, θα κοιτάει προς την Σαμοθράκη και αυτό που θα στηθεί στην Σαμοθράκη θα κοιτάει προς την Γαλλία, όπου στο Μουσείο του Λούβρου, υπάρχει το αυθεντικό άγαλμα της θεάς Νίκης, που μας έχουν πάρει οι ξένοι....

        Ένα όνειρό μου κάποτε ως νέα δασκάλα, που έμεινε πόθος ανεκπλήρωτος, ήταν να  μπορούσα να πήγαινα στην Γαλλία - αν ήταν δυνατόν με τους μαθητές μου -  να μπαίναμε στο Μουσείο του Λούβρου και να κάναμε έναν σφικτό κύκλο γύρω από το άγαλμα. Και όλοι μαζί, να ψέλναμε μαζί δυνατά τον Εθνικό μας Ύμνο, διαλαλώντας περίτρανα σε όλους, ότι η Ελλάδα ΠΟΤΕ δεν ξεχνά και ΠΑΝΤΑ θα περιμένει τα ξενιτεμένα παιδιά της δόξας της, που της άρπαξαν οι ξένοι...

        Κι ακόμα, σαν όνειρο, το φαντάζομαι...

ΔΥΝΑΜΗ ΙΣΟΝ ΑΝΤΖΕΛΑ...

Μελιά μαλλιά, βλέμμα στοχαστικό,
κρατά απ' το χέρι την μικρή της φίλη...
Ένα παιδάκι μιά σταλιά μικρό,
φωτογραφία στου σπιτιού την πύλη...

 Λες και το βλέμμα εκείνο το βαθύ,
ατένιζε το ταραγμένο μέλλον...
Είν' η Αντζέλα, η μικρή μου αδελφή,
πού 'χει το όνομα των Άγιων Αγγέλων.

Περάσανε τα χρόνια - πολλές αναλαμπές -
μα, τώρα βρίσκεται σε  γκριζωπό αλώνι...
Μιά κουστωδία άρπυες ξυπνήσανε πολλές
και της Αντζέλας της ξεφεύγει το τιμόνι...

Παλεύει με θεόρατους εχθρούς,
φιδίσιους,σκυθρωπούς, ξεδοντιασμένους...
Σηκώνεται και πέφτει απ' τους αρμούς
μα, δεν λυγάει και ορμάει στους ανέμους...

Ο πόνος ανυπέρβλητος, σκληρός...
Σουβλίζει η ε π α ν ά λ η ψ η  το είναι..
Τον υποφέρει με γαλήνη τρομερή
κι ειρωνικά φωνάζει στον ''κακό'': ''Αν θέλεις, μείνε...''

Τον Φοίνικα θυμίζει η κοπελιά
που, μέσα από τις στάχτες του γεννιέται...
Κάνε Θεέ μου να  βρει απανεμιά,
γιατί από Σέναν μοναχά αυτή κρατιέται...

Στα χέρια του Θεού όλα τ' αφήνει.
Προστάτης της ο Άγιος Κοσμάς...
Κι όταν ξανάρχεται ο ''Κέρβερος'' σαν δίνη,
ε σ ύ  αδερφή μου με πυγμή τον πολεμάς...

Εκείνη η ασπρόμαυρη, παλιά φωτογραφία,
όπου η Αντζέλα μου κοιτά στοχαστικά,
έχει για πάντα θρονιαστεί βαθιά μες στην ψυχή μου,
με τις μελένιες μπούκλες της, το μέλλον να κοιτά...

Τώρα προσμένουμε τρελά να 'ρθεί εκείνη η μέρα,
όπου ο πόνος θα χαθεί στα βάθη του γκρεμού
και η αδερφή μου πια γερή, ξανανιωμένη,
θα ζήσει την Α ν ά σ τ α σ η, με χάρη του Χριστού!...


--------------------------------------------------------------------------------------

Από την αδελφή σου Πολυάνθη,που πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σε βοηθήσω να κρατήσεις την ''γη'' στους ώμους σου, μικρέ μου ''Άτλαντα''..
--------------------------------------------------------------------------------------

Η φωτογραφία δείχνει την Αντζέλα και την φιλεναδίτσα της την Ιουλία Μανωλάτου πιασμένες χέρι - χέρι,παιδάκια ακόμη, με τα κοντά τους φουστανάκια...Η έκφρασή τους είναι συγκινητική, καθώς κοιτούν τον φακό με όλη την αθωότητα των τεσσάρων - πέντε χρόνων τους...Οι οικογένειές μας  υπήρξαν πάντα καλοί γείτονες και δεν τους ξεχνάω ποτέ..

ΤΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ;

Κοιτάξαμε να φτάσουμε στ' αστέρια,
μα δεν γνωρίσαμε τον εαυτό μας...
Όλοι πια έχουμε το ποσοστό μας,
σ' αυτό που κάνανε τα δυό μας χέρια...

Μιά πόλη αφιλόξενη η Αθήνα,
γεμάτη από τσιμέντο κι όλο ρύπους.
Ακούω απ' της γης τα βάθη χτύπους
που λένε: ''Αν με σώσεις πιά, ξ ε κ ί ν α!... ''

Πληγώσαμε ολόκληρη την γη μας...
Ποτάμια, δέντρα πήγαν όλα πέρα...
Πληγώσαμε τα ζώα, την ζωή μας...
Διάγουμε μιάν έρημην ημέρα...

Άνθρωπε, δεν μπορείς να είσαι μόνος...
Δεν είναι του Θεού αυτός ο νόμος...