ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΜΟΥ, ΚΡΑΤΗΣΟΥ...

Ήταν μιά μέρα αλλιώτικη με τρόμο φορτισμένη...

Απλώνοταν στο Ιόνιο, ήρεμο το νησί μου...

Όταν σε δευτερόλεπτα τα πάντα γκρεμιστήκαν...

Έφτασε μαύρος ρούφουλας π' όλα τα συνεπήρε...

Το κύμα βγήκε στην στεριά σαν τέρας λυσσασμένο...

Έφτυνε πέτρες σωρηδόν, τόνους νερού και φύκια

κι απ'τα βουνά κατέβηκε ποτάμι αφρισμένο,

γεμάτο λάσπη ολόπηχτη που σκέπασε τους δρόμους...

Εμπήκε μες στα σπίτια μας, τα έπιπλα τα πήρε,

τα έσυρε στο διάβα του, στην θάλασσα τ' αφήκε...

Πολύσταινε κι ανέβηκε πάνω από δύο μέτρα....

Αλλοίωσε τον τόπο μας, τά 'καμε όλα λάσπη...

Βροντοχτυπούσε η λαίλαπα,κατέβαζε καδρόνια...

Ελιές εξεριζώθηκαν, ερήμαξε τον χώρο...

Μυριάδες πέτρες θάψανε ό,τι 'βρισκαν στον δρόμο...

Από τ' αμάξια φαίνονταν μονάχα η σκεπή τους,

θαμμένα σ' ένανε φριχτό τάφο από κοτρώνες...

Καταστραφήκαν μαγαζιά,νοικοκυριά, χωράφια...

Οι κόποι μιάς ολόκληρης ζωής, κατεστραμμένοι...

Η θάλασσα εμούγκριζε - τέρας ανταριασμένο...

Άρπαξε τα πλεούμενα, τα τσάκισε με μίσος,

και στην στεριά τα ξέβρασε μ' οργή και με μανία...

Κάθε Κεφαλονίτισσα, κάθε Κεφαλονίτης,

ανήμποροι κοιτάζανε της φύσης την αντάρα.

Προσεύχονταν στον Άγιο το ''φονικό'' να πάψει,

να ημερώσουν τα στοιχειά, της φύσης η κατάρα,

να μην υπάρξουν θύματα, να μην θρηνήσουν κι άλλο...

Κεφαλονιά και Ζάκυνθος, Ιθάκη,  λαβωμένες...

Αρχόντισσες του πέλαγου, λάβατε μέγα πλήγμα...

Τραύματα χάραξε βαθιά στην σάργα σας, ο τρόμος...

Εκεί όπου λιαζόσασταν, κυκλώνας σας κατάπιε...

Τι γίνανε τα ζωντανά, τα δέντρα, τα χωράφια;

Περιουσίες πνίγηκαν σε τόνους λάσπης μέσα...

Ω, Άγιε Γεράσιμε, φέρε την παρηγόρια

και κάνε ποτέ άλλοτε κακό τόσο μεγάλο,

να μην εβρεί το όμορφο, λεβέντικο νησί Σου....

Αιμάτωσε η Ελλάδα μας και σ' άλλα μέρη ακόμη...

 Γέφυρες γκρεμιστήκανε, δρόμοι εδιαλυθήκαν

κι εκεί οπού 'τανε στεριά, απλώθηκαν ποτάμια,

που πάσχιζαν να φτάσουνε στις στέγες των σπιτιών τους...

Κι ο θρήνος  μαυροπόρφυρος για κείνους που χαθήκαν...

Τέτοιο κακό απ' τους σεισμούς, δεν είχα ξανανιώσει,

πως έπαθε η Κεφαλονιά,η τρυφερή πατρίδα...

Σαν είδα τον ωκεανό από τις πέτρες γύρω,

θυμήθηκα πως κοίτονταν έτσι σαν τα συντρίμια,

απ' τον μεγάλονε σεισμό, χρόνια πολλά πιο πίσω,

όταν μες στα χαλάσματα, παιδάκι περπατούσα

και γύρω μόνον έβλεπα πέτρες κι αποκα'ί'δια...

Αγαπημένο μου νησί, Κεφαλονιά Κυρά μου,

πιστεύω πως θ' ανορθωθείς, θα γιάνεις τις πληγές σου...

Είσαι του Όμηρου παιδί, πατρίδα του Οδυσσέα...

Έχεις το πνεύμα ελεύθερο, αδάμαστο κι αιώνιο...

Ποτέ σου δεν ελύγισες, μηδέ το '53

όπου ξαναγεννήθηκες σαν Φοίνικας και πάλι...

Σπαράζουνε τα σώψυχα μ'όσα βαριά σε βρήκαν

και στον Θεό προσεύχομαι δύναμη να σου δίνει...

Η χάρη του Αγίου μας ν' αράξει πάνωθέ σου...

Να είσαι υπό την σκέπη Του, γοργόνα του Ιονίου...

Διθύραμβοι ακούγονται για Σένα παγκοσμίως

οι έπαινοι, και σίγουρα με δίκιο τους κατέχεις...

Σου εύχομαι να επουλωθούν γρήγορα οι πληγές σου...

Ν'αγιάζει η Παναγία μας κάθε προσπάθειά σου...

Οι δυνατοί νησιώτες σου, τ'' άξια τα παιδιά σου,

να εύρουν το κουράγιο τους, την μπόρα να περάσουν...

Να ξαναλάμψει ο γιαλός, ν' ανθίσουν τα χωράφια,

να καθαρίσουν οι αυλές, οι πέτρες να χαθούνε...

Βασιλικός κι αγιόκλημα, φούλια και μανουσάκια,

να ξανανθίσουνε μαζί με πέργκολες και κρίνα...

Να λάμψει μες στα χρώματα η κάθε μπουκαμβίλια

και κάθε νυχτολούλουδο με τ' άστρα να μιλάει...

Έτσι πάντα σε σκέφτομαι Κεφαλονιά μου ωραία...

Μαζί με τις καντάδες σου και το χρυσό φεγγάρι,

μαζί με την ρομπόλα σου, τις μάντολες, το μέλι

και κείνο κει το τσαγανό που σε χαρακτηρίζει...

Την στόφα σου, το πνεύμα σου, το πείσμα, την θωριά σου,

την λεβεντιά, την χάρη σου, τον ήλιο και τον Αίνο...

Σκουπίζω κάποιο δάκρυ σου με της καρδιάς μου χάδι...

Να ξέρεις σ' έχω πάντοτε βαθιά μες στην ψυχή μου...

Σε σένανε μεγάλωσα κι εσύ μ' έχεις ζυμώσει...

Σε σέρνω πάντα μέσα μου, γλυκιά Κεφαλονιά μου...

Κι όλη η ζωή μου πλέκεται με τις δικές σου χάρες...

Μου χάρισες το πνεύμα σου, τον οίστρο, την χροιά σου

κι είμαι Κεφαλονίτισσα βαθιά ως το μεδούλι

κι όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, για σένανε μιλάω...

Αφροπλασμένη, όμορφη, γαλάζια μου πατρίδα,

Κεφαλονιά μου ξακουστή στα πέρατα του κόσμου, 

είθε ο Θεός να σ' ευλογεί και να σε προστατεύει 

κι όμορφες πάντα λαμπερές οι μέρες σου να είναι...

---------------------------------------------------------------------------------

Δεν ξέρω πότε θα έρθει η βοήθεια... Εύχομαι το κράτος να ευαισθητοποιηθεί τάχιστα και να βοηθήσει το νησί να ξανασταθεί στα πόδια του...Στηρίζομαι πιότερο στην αδάμαστη ψυχή του κάθε Κεφαλονίτη, που ποτέ δεν το βάζει κάτω... Όσο για τον Οδυσσέα που αναφέρω, πιστεύω ότι η Κεφαλονιά ήταν όντως το νησί του, όπως λένε πολλοί ειδήμονες... Ο πόνος σου, πόνος μας και η χαρά σου, χαρά μας...ΚΟΥΡΑΓΙΟ Κυρά του Ιονίου, αθάνατο αρχοντονήσι...Το ακατάβλητο θάρρος σου,η δύναμή σου....

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ

Μιά σιγαλιά θρονιάστηκε τριγύρω στο τοπίο...

Μηδέ πουλιού γροικάς λαλιά χωμένο στ' ακροκλώνια.

Στο σπιτικό μέσα καλά, τα πάντα φροντισμένα

Το ραδιάκι τ' ανοιχτό, περνιέται για παρέα.

Οι επισκέψεις λιγοστές, η πόρτα δεν ανοίγει.

Τα πάντα είναι στην θέση τους, κανένας δεν τ' αγγίζει...

Στολίδια παντού κρέμονται, το σπίτι ομορφαίνουν,

που περιμένει σιωπηλό τον επισκέπτη νά 'ρθει...

Σαν μιά θεατρική σκηνή ανοίγεται το δώμα.

Κάθε γωνιά λεπτοδουλειά, στιγμούλες αναδεύει

κι όλο μαζί να μαρτυρά φευγάτο παραμύθι...

Κάποτε γέλια και φωνές πλημμύριζαν το σπίτι...

Τότε ήταν άλλες εποχές και τα παιδιά βομβούσαν,

ένα μελίσσι από χαρές, τρεχαλητά, παιχνίδια...

Ήταν τα χρόνια που η φωλιά γεμάτη, τραγουδούσε

κι αντιλαλούσε από φωνές το σπιτικό μας όλο...

Ώσπου τα χρόνια πέρασαν, οι νεοσσοί τρανέψαν...

Ανοίξαν τις φτερούγες τους και πέταξαν στον ήλιο...

Κάστρο δικό τους κτίσανε με ρόδα και γαλήνη.

Ώσπου μικρά κλωσσόπουλα στο στέκι τους φανήκαν...

Με μαεστρία πλέξανε τονε δικό τους κόσμο...

Χαρούμενο, πολύβουο, χιλιοευλογημένο...

Κι απόμεινε το πατρικό μονάχο του να μένει...

Σωστό, ομορφοστόλιστο, σαν κάρτα γενεθλίων...

Κοιτάζει η κυρά του γύρω της, στην σιωπή δοσμένη.

Ωραία γύρω τα 'φτιαξε, να λεν μιά ιστορία,

τα πράγματα ολόγυρα, μνήμες χρυσοραμμένες.

Αερικό θαρρείς περνά απ' τα δωμάτια μέσα...

Κι όπου κοιτάξει ξεπηδά μι' ανάμνηση δροσάτη.

Στον καναπέ της κάθεται και πιάνει το μολύβι,

να 'ξιστορήσει στο χαρτί ιδέες και τραγούδια...

Στο τρίτο κεφαλόσκαλο βαδίζει τώρα πλέον...

Απ' όλα όσα ήθελε, τι πρόλαβε να κάμει;

Υπάρχουν κάποια αγίνωτα σχέδια που προέχει

να δώσει λύση γρήγορα και τον καιρό ν' αδράξει...

Ούτε κατάλαβε το πώς τα χρόνια προσπεράσαν

και κύλησαν ωσάν νερό μέσ' απ' τα δάχτυλά της...

Την παρασέρνει η σιωπή κι η τόση ηρεμία.

Αφήνεται και χάνεται στο κύλισμα της ώρας...

Όλα τριγύρω ταχτικά, στην τρίχα γραμμωμένα.

Τώρα θροούν από ζωή σαν έρχονται τα εγγόνια

και ξαναχύνεται η χαρά πολύβουη και ζώσα.

Κι όταν στο σπίτι τους γυρνούν τ' αθώα της βλαστάρια,

ξανασκεπάζει η σιωπή με πέπλο τις καμάρες

κι η τηλεόραση αρχινά να παίζει για παρέα,

γιατί πολύ αντιπαθεί την πλέρια ησυχία...

Πώς έφτασε για πέστε μου, στο τρίτο σκαλοπάτι;

Ούτε που το κατάλαβε πώς διάβηκαν τα χρόνια...

Ο δρόμος προς το δειλινό, πιο κοντινός φαντάζει...

Δεν θέλει να το σκέφτεται... Μέσα της κοπελούδα

ορθώνεται το είναι της... Αγέραστη η καρδιά της...

Έχει πολλά να ευχαριστεί τον Ύψιστο Πατέρα.

Ζουμπούλια είναι γύρω της, παιδιά, γαμπροί, εγγόνια...

Όμως η πατρική φωλιά μονάχη της κουρνιάζει...

Μα, έτσι είναι του Θεού το πλήρωμα το μέγα...

Και έτσι φυσιολογικό της μοίρας μας ο κύκλος...

Μήπως και τούτη κάποτε απ' την φωλιά δεν βγήκε

κι άφησε πίσω μοναχό το πατρικό της σπίτι,

για να γεμίσει με χαρές καινούριο καστροπύργι;

Μα έλα μου, που το μυαλό κάνει δικούς του κύκλους...

                     Το ξέρει: 

Έτσι 'ναι φίλε μου η ζωή και έτσι θε να 'ναι πάντα...

Στην θέση  τώρα βρίσκεται των εδικών γονιών της,

σαν άνοιξε τα φτέρουγα γι' αλλούθε να σαλπάρει...

Γι' αυτό και θα τ' αποδεχτεί αυτά που θε να 'ρθούνε.

Την μοναξιά πρωταρχικά ας την καλωσορίσει...

Φίλες θα γίνουν γκαρδιακές, αχώριστες κυράδες...

Και κείνο κει το δειλινό των -ήντα και πιο πάνω,

ας το χαρεί από καρδιάς χωρίς πια να λογιέται

πόσο μακριά ή και κοντά της πρέπει να το φτάσει...

Αυτά ορίζει η Κλωθώ  στο τρίτο σκαλοπάτι...

Χαμένη μες στα χρώματα πορτοκαλιάς ομίχλης

που άλλοτε λικνίζεται σε ασημένιο κύμα

και άλλοτε χρυσίζουσα φωτά το μονοπάτι.

Τα πάντα στέκουν απαλά, γκριζάρουν οι γωνίες..

Κι ο πόνος απ' τα γόνατα, την μέση ή τα χέρια, 

στέλνει μωβέ τις πινελιές στου χρόνου την παλέτα,

μα είναι μόνον πταίσματα, ''είναι της ηλικίας''

και ως εκεί Θεούλη μου, μην δώσεις κάτι άλλο...

Αν έχεις την υγεία σου, τα πάντα ξεπερνιούνται.

Το να 'σαι ορθός και να μπορείς ν' αυτοεξυπηρετείσαι,

είναι ευχή ολόθερμη που βγαίνει απ' την ψυχή μας...

Βάρος ποτέ μη γίνουμε, ολόρθοι να σταθούμε...

Και τότε ίσως όμορφο το δειλινό θωρούμε...

Τότε θα νιώσουμε βαθιά τον στεναγμό της πείρας.

Ένα σαρκίο ώριμο με πλούτο από γνώσεις...

Πολύτιμο το άτομο και πολυαγαπημένο

που 'χει σοφία στο μυαλό να μεταλαμπαδεύσει....

Το σπίτι μου σαν νά 'γινε καράβι π' αρμενίζει...

Κροκόπεπλος η Αθηνά στα μύρα το τυλίγει.

Χρυσά ποτάμια, ρουμπινί, μενεξελιά κι ασήμια

το δειλινό του χάρισε, να πλέει βλογημένο.

Η πίστη είναι στο πανί, η πείρα στο τιμόνι...

Λεπτή η θλίψη κάθεται στην πλώρη κι αγναντεύει...

Τα χρώματα της ίριδας τριγύρω στραφταλίζουν

κι αέρι μελαγχολικό, γλυκό σ' αποκοιμίζει...

Το ξέρω: Να συμφιλιωθώ πως πρέπει με τον χρόνο...

Να μην του εναντιώνομαι, σιμά να περπατάμε...

Ουδέ το ηλιοβασίλεμα με φόβο να κοιτάω...

Να χαίρομαι την κάθε μιά στιγμή οπού διαβαίνει..

Να χαίρομαι τις ευμορφιές του χρόνου που 'μαι τώρα...

Ν' απολαμβάνω ευωδιές, ακούσματα, φεγγάρια...

Να ζω με μιά βαθιά χαρά τις ώρες που περνάνε...

Και τότε ήρεμη θα ζω στη γονική φωλιά μου... 

Ένα ταξίδι μαγικό στα χρώματα της δύσης,

πορφύρας ηλιοστάλαγμα και φέγγος της σελήνης...

Κι εγώ καραβοκύρισσα των χρόνων που παρήλθαν,

θε ν' ατενίζω τ' αύριο μ' ολόρθο το κεφάλι

κι ένα μεγάλο ''ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ'' για όλα αυτά που ζούμε...

ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ --ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

    Δεκαετίες του '60 και του '70 στην Κεφαλονιά... Το καλοκαίρι ερχόταν χαρωπό, φορτωμένο μούρα, βασιλικά σύκα, αχλάδια κοντούλες και φρέσκα ζαρζαβατικά από τον κήπο σου... Οι διακοπές ήταν απόλυτα συνυφασμένες με το νησί μας. Εδώ θα μέναμε όλο το θέρος, κάτι το αυτονόητο και το τελείως φυσικό για μας τους ντόπιους. Μικρά κορίτσια τότε η αδελφή μου και εγώ, χαιρόμαστε την θάλασσα, τα παγωτά και τον θερινό σινεμά... Αξέχαστες οι βραδινές βόλτες μας στην παραλία... Μόλις νύχτωνε, όλη η Σάμη χυνόταν για σουλάτσο στον παραλιακό δρόμο... Τα καφενεία, τα ζαχαροπλαστεία και τα εστιατόρια, έβγαζαν έξω τα τραπεζάκια τους που πλημμύριζαν από Σαμικούς και τουρίστες, για έναν καφέ, μία πάστα σεράνο ή φρέσκα καλαμαράκια και κυρίως την πεντανόστιμη κεφαλλονίτικη κρεατόπιτα... Τα τραπεζάκια απλωνόντουσαν ως και πάνω στο κύμα, φίσκα από επισκέπτες, ένθεν κι ένθεν του δρόμου, όπου βολτάριζαν ζευγάρια, νέοι, ολόκληρες οικογένειες και ανέμελες παρέες... Μια χαρούμενη ανθρώπινη μάζωξη, κάτω από τον πιο έναστρο ουρανό του κόσμου και δίπλα στην θάλασσα που απλωνόταν ακύμαντη, μυστηριώδης, καθρεφτίζοντας όλα τα αστέρινα διαμάντια τ' ουρανού και τα λαμπερά φωτεινά περιδέραια από τα πυροφάνια... Νύχτες μαγικές και αξέχαστες... Και το κυριότερο: Ήμασταν όλοι εκεί  α κ ό μ α... Παρόντες...

    Για όλους τους ντόπιους, σπουδαίο γεγονός η έλευση των συγγενών από την Αθήνα. Στην οικογένειά μας χαιρόμαστε μόλις ερχόντουσαν τα παιδιά και τα εγγόνια της γλυκύτατης θείας Λάμπρως, γιατί παίζαμε με την Αγγελικούλα την κόρη της καλοσυνάτης θείας Αθηνάς, τον Πέτρο που μας έμαθε τουΐστ και χαζεύαμε την πανέμορφη Ευτυχούλα, την κόρη της εξίσου όμορφης θείας Χριστίνας... Τα σπίτια μας γειτόνευαν και με την Αγγελικούλα βλεπόμαστε καθημερινά...Χαιρόμασταν και για την έλευση των συγγενών από το Φλαμιατέϊκο σόι...της θείας Αντζολίνας, του θείου Μεμά του γιατρού και της οικογένειας της αγέραστης θείας Βασιλικής, αδελφής της γιαγιάς Πολυάνθης... Οι τελευταίοι έμεναν στο σπίτι τους, διώροφο, πίσω από το Λιμεναρχείο, κολλητό με το σπίτι του εξέχαστου συμμαθητή μου Τζέρρυ Στεφανάτου, δίπλα στην θάλασσα ακριβώς, και φυσικά έφερναν μαζί τους την μεγαλύτερη αιτία της προσμονής μας, την εξαδέλφη μας Νανά, εγγονή της θείας Βασιλικής και κόρη της θείας Κικίτσας που την ξεχώριζα για την λεπτότητα και την ευγένειά της.

    Εκεί να δεις χαρές όταν κατέφθανε η Νανά!! Πηγαίναμε σπίτι της, ερχόταν στο δικό μας και τα βράδια, μέσα στο πλήθος που βολτάριζε, βολτάραμε κι εμείς. όλο κέφι και ανεμελιά... ''Εσύ Πολυάνθη και η Νανά, σαν μεγαλύτερες πηγαίνατε πιο γρήγορα κι εγώ έτρεχα πίσω σας να σας προλάβω!!'' μου είπε μετά από χρόνια η Αντζέλα μας, το μικρό της παρέας... Δίπλα μας περνούσαν Ιταλοί που τραγουδούσαν κι εμείς πηγαίναμε στο λιμάνι και θαυμάζαμε τα κότερα που λικνιζόντουσαν με χάρη στα γαλήνια νερά του Ιονίου... Ο πατέρας μας ο Κώστας, είχε βγάλει καρέκλες έξω από το κατάστημα ΙΖΟΛΑ που ήταν αντιπρόσωπος και καθόταν εκεί συνήθως οι συγενείς μας, παραγγέλνοντας από τον κύριο Παναγιώτη ακριβώς δίπλα, τους λουκουμάδες τους ή την πάστα τους... Η μαμά μας έλαμπε με τα ξανθά μαλλιά της και το γαλάζιο ταγιέρ, μέσα στους συγγενείς που όλοι αντιλαμβανόντουσαν την αγάπη που πλανιόταν ανάμεσα στον Κωστάκη και στην Αλίκη... Πολύτιμες στιγμές, μονάκριβες, ανεπανάληπτες... Εκεί και η πάντα αλέγκρα Αννούλα, ανύποπτη για το τι θα της επεφύλασσε η μοίρα μετά από χρόνια... Εκεί και οι φίλοι της θειας Αντζολίνας, αρχόντισσες σωστές. ''Κοιτάξτε την Πολυάνθη!'' είπε η κυρία Κοττάκη, βλέποντάς με. ''Είναι ίδια με την ηθοποιό στην ταινία Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ!! Τί πρόσωπο! Τι δέρμα!'' Η ταινία ήταν ρώσικη, την έπαιζε ο θερινός κινηματογράφος του Τζανετάτου, αλλά δεν την είδα, αν και λάτρης της ρώσικης κουλτούρας... Είδα όμως ''ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΝΙΑ'', μια ωραιότατη ρώσικη μεταφορά του έργου του συγγραφέα Αλεξάντρ Γκριν [ο σωστός τίτλος ΤΑ ΠΟΡΦΥΡΑ ΠΑΝΙΑ το οποίο πρόπερσι έψαξα και το βρήκα σε βιβλίο] και το όνομα της πρωταγωνίστριας στην ταινία ''Ασόλ'' το έδωσα σε μια κούκλα μου, για να μην το ξεχάσω ποτέ...

    Βολτάραμε πάνω-κάτω στην παραλία και κάναμε στάση στο στέκι του πατέρα μου με όλους τους καλεσμένους και η Νανά έτρεχε και χάϊδευε τρυφερά τον σβέρκο του δικού της πατέρα, γουργουρίζοντάς του τρυφερά λογάκια... Του είχε πάντα τρομερή αδυναμία και δικαιολογημένα, διότι ο θείος Πέτρος ήταν ένας ιδιαίτερα αξιόλογος άνθρωπος... Μετά, συνεχίζαμε την βόλτα μας ως την άκρη του λιμενοβραχίονα, ξαποσταίνοντας στο κομμάτι με τους μεγάλους βράχους... Τι θυμάμαι σαν εικόνα; Ένα χαρούμενο ανθρώπινο μελίσσι στους δρόμους, μια απέραντη βελουδένια μάγισσα θάλασσα και μια χρυσή φεγγαροστράτα που ξεκινούσε από τον μυριοστόλιστο βραδινό ουρανό και χυνόταν στην θάλασσα ως την άκρια του λιμανιού μας... Και πάνω απ' όλα πληρότητα και σιγουριά... Γιατί ήμαστε ΟΛΟΙ εκεί... Δεν έλειπε κανένας...

    Το κλου των διακοπών ήταν τα γενέθλια της Νανάς, από απόψεως....γαστριμαργικής ευωχίας!! Του Σωτήρος 6 Αυγούστου, πηγαίναμε στο σπίτι της θείας Κικίτσας... Τι λεπτός άνθρωπος... Θυμάμαι ένα βράδυ που ήμουν στο κατάστημα και ζωγράφιζα στο γραφείο του μπαμπά, μπήκε μέσα και μόλις είδε το έργο μου, είπε με θαυμασμό: ''Πολυάνθη μου, τι όμορφα που ζωγραφίζεις!! Εσύ παιδί μου έχεις ταλέντο!! Τι πανέμορφη Κινέζα!! Υπέροχο πορτρέτο!! Να συνεχίσεις! Μην αφήσεις αυτήν την κλίση σου!!!'' Έγινα δασκάλα και η κλίση μου στο σχέδιο έκαναν πολλές φορές τα μάτια των μαθητών μου να λάμπουν, οσάκις τους έδινα τις απαραίτητες και προσεγμένες φωτοτυπίες με μια ζωγραφιά μου από πίσω να την χρωματίσουν! Ζωγράφος έγινε η πρώτη κόρη!! Το γονίδιο ξεκίνησε από την γιαγιά Πολυάνθη που στο λεύκωμά της το οποίο έχω, βλέπω την κλίση της και στην ποίηση. Το γονίδιο αυτό πέρασε σε μένα, αλλά εδραιώθηκε στην κόρη μου!!!

    Λοιπόν. Το βράδυ των γενεθλίων της Νανάς, πηγαίναμε στο σπίτι της. Η μαμά της μας κερνούσε την λαχταριστή της τούρτα, που έκανε αυτήν την ημέρα, ιδιαίτερα ξεχωριστή, ειδικά για μένα την λιχούδα!!! Ήταν ένα όνειρο, με επικάλυψη φίνας σοκολάτας και μιας υπέροχης λευκής κρέμας για γέμιση!! Ένα γλυκό που δεν σε λίγωνε, αλλά σου άφηνε μια λεπτή γεύση στο στόμα που σε έκανε να θες να φας κι άλλη! Ποτέ όμως δεν τόλμησα να ζητήσω ένα δεύτερο κομμάτι, ειδικά όταν στην οικογένεια της εξαδέλφης μου, η κόρη μιλούσε στην μητέρα της, στον πληθυντικό! Αργότερα παντρεμένη, ζήτησα την συνταγή από την θεία Κικίτσα, αλλά την έγραψα πάνω στο βιβλίο μαγειρικής τον ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕ, που με τις μετακομίσεις, κάποια στιγμή τον έχασα. Σε μια φωτογραφία βρισκόμαστε στο σαλόνι της Νανάς, σε μιαν άλλη είναι η αδελφούλα μου η Αντζέλα με τον αδικοχαμένο γιο της Άννας και του Φίλιππα, τον Αλέξανδρο, χαρούμενοι και γελαστοί, ανύποπτοι για το τι ύφαινε για το μέλλον τους, η μοίρα η Κλωθώ...

    Εκείνα τα γενέθλια, θα τα θυμάμαι πάντα, γιατί πρωτοστατούσε η αδελφή μου η Αντζέλα... Θα πήγαινε Τετάρτη Δημοτικού, άρα εγώ θα ήμουν Τρίτη Γυμνασίου ή Πρώτη Λυκείου [ή Τετάρτη Γυμνασίου όπως λέγαμε τότε], καθ' όσον την περνούσα πέντε χρόνια και η Νανά στην μέση σχεδόν. Η μαμά μας, φόρεσε στην Αντζέλα ένα πανέμορφο μπλε φουστάνι με μικρά λευκά πουά, άσπρη ζώνη στην μέση που έδενε πίσω με φιόγκο, φούσκα μανικάκι μικρό στους ώμους με άσπρη φάσα και τα μελιά μαλλιά της τραβηγμένα πίσω και ψηλά σε αλογοουρά που την κρατούσε ένας λευκός φιόγκος. Το φόρεμα μάς το είχε στείλει σε δέμα η νουνά μου και θεία Ρεγγίνα, αδελφή της γιαγιάς Πολυάνθης, που έμενε στην Αμερική, μια χρυσή γυναίκα. Καθίσαμε όλες οι κυρίες στο μπαλκόνι και η Αντζέλα έμεινε στην αυλή, κάτω από τον αναμμένο στύλο της ΔΕΗ και άρχισε...να μας τραγουδά και να χορεύει, δικαιώνοντας τον τίτλο της ''Αλίκη Βουγιουκλάκη'' που την φώναζαν χαϊδευτικά!! Πόση υπερηφάνεια ένιωσα ακούγοντας και βλέποντας την αγαπημένη μου αδελφή! Ήταν ένα χάρμα οφθαλμών, χαιρόσουν να αντικρύζεις ένα τόσο ξεχωριστό και ταλαντούχο παιδί!! Η θάλασσα που μουρμούριζε σιγανά στην ακτή, το φως που έφεγγε σαν άστρο, η μελωδία και οι χαριτωμένες κινήσεις της αδελφούλας μου, έμειναν για πάντα ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μου, κάνοντας εκείνη την νύχτα των γενεθλίων, αξέχαστη... Η Αντζέλα όλα τα ταλέντα της τα ξεδίπλωσε αργότερα ως Νηπιαγωγός στην ΙΟΝΙΟ ΣΧΟΛΗ και η φήμη της είναι ακόμα ολοζώντανη, και θα είναι για παρα πολύ ακόμη!

    Η Νανά έγινε γιατρός και παραμένει όμορφη, όπως ήταν και τότε!!Ατελείωτα πόδια και λυγερή κορμοστασιά! Δεν έχουμε χαθεί... Μπορεί να μην βλεπόμαστε συχνά, η αγάπη όμως υπάρχει... Καθώς και οι κοινές αναμνήσεις... Αυτές οι αναμνήσεις που θα νανουρίζουν πάντα την καρδιά μας με το βελούδινο θαλασσινό τους χάδι, την μοσχοβολιά της γαζίας και του αγιοκλήματος, την ανεμελιά των παιδικών χρόνων, την μαγεία του ολόχρυσου φεγγαριού και τις μορφές αγαπημένων ανθρώπων, πολυαγαπημένων... Σαν μια καρτ-ποστάλ από τα παλιά.... Πασπαλισμένη με άφθονη αστερόσκονη και με όλους τους αγαπημένους μας παρόντες...Ζωντανούς... Έτσι, όπως τους φυλάξαμε στην καρδιά μας, μέσα σε αδαμάντινη κορνίζα, στεφανωμένη με τον απόηχο ευτυχισμένων και αλησμόνητων στιγμών, μέσα στην αγκαλιά του Κεφαλονίτικου ανασασμού...

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΔΑΚΡΥΖΕΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ;...

               Παρασκευή 24 Ιουλίου 2020... Η ημέρα που η Αγιά Σοφιά, έγινε πάλι τζαμί... Πλήγμα βαρύ για τον απανταχού χριστιανισμό, που όμως οι κυβερνώντες του έδειξαν μια χλιαρή στάση μπροστά στο σοβαρότατο αυτό γεγονός...Πλήγμα για τον πολιτισμό εν γένει, καθ' όσον το περίλαμπρο κτίσμα του Ιουστινιανού,αποτελεί παγκόσμιο κόσμημα τέχνης και ιστορίας...Ήρθε ένας φανατισμένος, εμπαθής υπάνθρωπος και τα ανέτρεψε όλα... Ανακήρυξε τον εαυτό του Σουλτάνο Πορθητή,ακύρωσε προηγούμενη συνθήκη και μέσα σε μια παράτα φουτουριστικών εκδηλώσεων, μετέτρεψε το Μέγα Μοναστήρι, σε  τζαμί...Και δεν κινήθηκε φύλλο απο τους χριστιανικούς λαούς...
          Σκεπάστηκε το πανέμορφο μαρμάρινο δάπεδο με μοκέτα για να γονατίζουν οι πιστοί ισλαμιστές την ώρα της προσευχής τους... Λένε ότι πέντε φορές την ημέρα θα πηγαίνουν για προσευχή... Δεν έχουν ανακοινώσει ποιες ώρες οι τουρίστες θα μπορούν να επισκέπτονται την Αγιά Σοφιά...Κρύφτηκε στον θόλο ψηλά η Παναγιά μας με λουρίδες υφάσματος, για να μην την βλέπουν οι οπαδοί του Μωάμεθ και ταράζονται...Και το εσωτερικό της Μεγάλης Εκκλησιάς πλημμύρισε από Τούρκους προσκυνητές και μολύνθηκε από τις ψαλμωδίες του ιμάμη και το διάβασμα του κορανίου...Ο τόπος που περπατήθηκε από χιλιάδες Βυζαντινούς, που ελαμπρύνθηκε από Βυζαντινούς αυτοκράτορες, που καθαγιάστηκε με το αίμα των σφαγμένων Βυζαντινών οι οποίοι κατά την Άλωση βρήκαν προστασία στην αγκάλη της  και κατακρεουργήθηκαν από τον στρατό του Μωάμεθ τουΠορθητή,βάφοντας με το αίμα τους το δάπεδο και τους τοίχους της Αγιά Σοφιάς,μέσα σε μια μανιώδη αφηνιασμένη σφαγή των χριστιανών από τους αλλόπιστους, ο ιερός τόπος που μαρτυρά την μεγάλη θυσία και την πλημμυρίδα αίματος από τους βαρβάρους, μολύνθηκε χθες από τους αμανέδες των ισλαμιστών που ήρθαν κυρίαρχοι να διακηρύξουν μια δεύτερη Άλωση του χριστιανισμού... Ως και ο αρχηγός των ιμάμηδων κρατούσε σπαθί, για να θυμήσει ότι εδώ επετεύχθη μια  ολοκληρωτική κυριαρχία, ενώ από τους εξωτερικούς μιναρέδες με μεγάφωνα, εσχίζετο ο αέρας από τις μακρόσυρτες προσευχές τους...

             Όταν έλεγα στους μαθητές μου - ως δασκάλα -  ότι μιαν ολόκληρη νύχτα  έψαλλαν όρθιοι οι πολιορκημένοι Βυζαντινοί με τον πατριάρχη Σέργιο τον Ακάθιστο Ύμνο προς την Παναγία παρακαλώντας την για την νίκη κατά των Αβάρων, επικρατούσε στην τάξη απόλυτη ησυχία... Και όταν  ψάλλαμε το ''Τη Υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια...'' η συγκίνηση ήταν τόση που πολλά μάτια λαμπύριζαν από κρυφά δάκρυα ιερής συγκίνησης και υπερηφάνειας....Εδώ λοιπόν που αντηχούσε ο μελίρρυτος και υψιπετής ύμνος προς την Παναγιά, την Δέσποινα ουρανού και γης, εδώ χθες σύρθηκε το ψέλισμα του αλλόπιστου...
             Τζαμί η Αγιά Σοφιά;;Γιατί δεν έπεσε κεραυνός να τους κατακεραυνώσει όλους;;Με τι μούτρα θα ψιθυρίσω ''Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις... Πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα'ναι...'' Πώς να το ξεστομίσω μετά το χθεσινό γεγονός;...  Λένε ότι οι καμπάνες των εκκλησιών εδώ στην Ελλάδα μας, χτυπούσαν ολημερίς πένθιμα... Και ενώ στην Κωνσταντινούπολη λάβαινε χώρα η βεβήλωση της Αγιάς Σοφιάς, στον ιερό Ναό της Μητρόπολης Αθηνών,ξεδιπλωνόταν μεγαλόπρεπα  ο Ακάθιστος Ύμνος... Γεμάτος ο ναός από πιστούς... Και την ώρα που ακούσθηκε το ''Τη Υπερμάχω...'' τραντάχτηκε η εκκλησιά από την ένταση του τροπαρίου... Γιατί μαζί με τους ψάλτες, έψαλλε και όλος ο λαός , διοχετεύοντας στην φωνή του την έκρηξη του πόνου του, την αίσθηση της αδικίας, της γνώσης για το βδελυρό κίνημα των απίστων, την πίκρα για την βεβήλωση της Εκκλησίας των Εκκλησιών...Άνοιξα διάπλατα την μπαλκονόπορτα και δυνάμωσα την ένταση της τηλεόρασης στο φουλ...Και κάθε φορά που έψαλλαν το συγκεκριμένο τροπάριο, ψήλωνα την φωνή της τηλεόρασης στο έπακρον... Έτσι, μήπως και πάρει τον ψαλμό ο άνεμος στα φτερά του και τον διαλαλύσει ως τα πέρατα, πάνω από κοιλάδες και βουνά...

                Οι Έλληνες, με αυτόν τον τρόπο ανταποκρίθηκαν στο μίασμα της Αγιάς Σοφιάς... Ψέλνοντας ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ  σε πάρα πολλές εκκλησιές της πατρίδας μας... Ίσως οι φωνές τους μαζί με τον ήχο από τις θλιμμένες καμπάνες, έφτασαν ως την Κωνσταντινούπολη, μπήκαν στο εσωτερικό της ΑΓΑΣ ΣΟΦΙΑΣ και γλύκαναν τον πόνο και την ταραχή της, από την επέλαση του βαρβάρου... Ίσως να χά'ι'δεψαν στοργικά και με έναν λυγμό τα κρυμμένα ψηφιδωτά και σίγουρα γονάτισαν ευλαβικά μπροστά στην κρυμμένη με πανιά Υπεραγία Θεοτόκο που κοιτάζει γαλήνια από ψηλά τον φανατισμένον διώχτη της λογικής, της ηρεμίας και του πολιτισμού....

               Μακάρι η μισαλλοδοξία, η αλαζονεία και ο φανατισμός του Τούρκου ηγέτη, να μην έχουν συνέχεια... Η προκλητικότητά του και η ασυδοσία του είναι μεγάλη..Ακολουθεί την τακτική του εκφοβισμού...Οι Έλληνες πρέπει να αντιδράσουν με ψυχραιμία και λογική. Όμως πάνω στα κυριαρχικά μας δικαιώματα, πρέπει να είμαστε σθεναρά αμετακίνητοι... Τα σύνορά μας είναι αδιαπραγμάτευτα και ιερά...Και είθε το λευκό περιστέρι της ειρήνης, αλώβητο, να πετά υπερήφανο στον γαλάζιο ουρανό μας....  

ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ...

                 Πριν λίγες ημέρες έγινε η πορεία κάτω στην Αθήνα.. Η τηλεόραση έδειξε τις φασαρίες που έλαβαν χώρα. Δεν έδειξε όμως και ένα ξεχωριστό γεγονός. Δηλαδή.  Εκεί που βάδιζαν οι διαδηλωτές, ξάφνου εμφανίστηκε μια περίεργη πομπή. Άντρες και γυναίκες, νεαρής ηλικίας ερχόντουσαν κρατώντας ένα φέρετρο... Ήταν όλοι μαυροντυμένοι. Πολλοί φορούσαν εμφάνταστες μάσκες χειροποίητες. Ο κόσμος μόλις τους είδε σταμάτησε. Οι διαδηλωτές άνοιξαν δρόμο για να περάσει η πομπή... Τσιμουδιά... Οι μαυροντυμένες κοπέλες και τα μαυροντυμένα αγόρια, μοίραζαν κηδειόχαρτα που έγραφαν'' Κηδεύεται η πολυαγαπημένη μας Τέχνη στο Λύκειο, ετών 40.000  χρονών'' εννοώντας ότι μαζί με την εμφάνιση του ανθρώπου συμβαδίζει και η Τέχνη, από τα σπήλαια ακόμη... Στο περίπου τα γράφω, δεν τα θυμάμαι ακριβώς και να με συγχωρήσουν οι εμπνευσμένοι ΚαλοΤεχνίτες και ΚαλοΤεχνίτισσες.Στην θέση του σταυρού ήταν  η κάτοψις τρίκλιτης Βασιλικής εκκλησίας... Έβγαζαν δε από το φέρετρο και έδιναν στους παρευρισκομένους, καταπληκτικά έργα ζωγραφικής που τα είχαν σχεδιάσει μαθητές του Λυκείου... Ο κόσμος σύσσωμος τους χειροκροτούσε, κάνοντας χώρο να περάσουν, ώσπου έφθασαν μπρος στην Βουλή, χωρίς κανένα επεισόδιο, μόνο με μια έντονη συγκίνηση που πλανιόταν τριγύρω...

              Τα κανάλια δεν έδειξαν τίποτε... Ούτε συζητήθηκε η πρόταση να φύγουν τα καλλιταχνικά μαθήματα από το Λύκειο... Πού;;;Στην χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και τις τέχνες... Το ξέρετε ότι στην Σουηδία που φημίζεται για το παιδαγωγικό της μοντέλο, μέχρι την Δ΄τάξη του Δημοτικού τα πρωτεύοντα μαθήματα είναι τα Καλλιτεχνικά;;  Εδώ τι φρονούν;; Δεν γνωρίζουν ότι πρώτα έρχεται η παιδεία και μετά η μόρφωση;;; Είναι δυνατόν να εξοστρακίζουν μαθήματα που καλλιεργούν το πνεύμα και την ψυχή;;;Και μάλιστα στην Ελλάδα, την χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, τις τέχνες και την δημοκρατία... Ας όψονται οι ανθέλληνες υπεύθυνοι...Λέγεται, ότι κάθε κυβέρνηση  διαμορφώνει τα σχολικά βιβλία και τα σχολικά θέματα, ανάλογα με το τι είδους πολίτες θέλει να διαμορφώσει... Στην παρούσα περίσταση, τι είδους πολίτες ονειρεύονται οι υψηλά κρατούντε;;;

               Κυρίες και κύριοι Της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών,  ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!!!! ΕΥΓΕ!!! Συνεχίστε τον αγώνα όπως μόνον εσείς ξέρετε!!!! Και ας μην ξεχνάει κανείς μας τα λόγια του ιερού παιάνα:  ''Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο , αγνέ πατέρα, του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού, κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ  πέρα, στην  δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού!''

                Λυπάμαι γιατί κάποιοι υψηλά ιστάμενοι, δεν γνωρίζουν καν το μεγαλείο της Τέχνης που μάνα έχει την Ελλάδα και φέρονται τελείως ανθελληνικά... ΔΕΝ πρέπει όμως να τους περάσει!!! Αντισταθείτε, εσείς παιδιά του ωραίου!!! Οι μαθητές σας θα σας ευγνωμονούν!!!!

Η 2η ΑΛΩΣΗ...

                     Για δεύτερη φορά, άκουσα την σπαραχτική  κραυγή:'' Η Πόλις εάλω!!!!''   Ανάθεμα σε κείνους που βεβηλώνουν το μέγα σημείο αναφοράς του χριστιανισμού, την ένδοξη Αγιά Σοφιά, μετατρέποντάς την σε τζαμί.... Πίστευα ότι με αυτήν την είδηση θα είχε ταρακουνηθεί συθέμελα όλος ο χριστιανικός κόσμος... Οι αντιδράσεις όμως των κρατών, υπήρξαν χλιαρές έως ''αξιοπρεπείς''... Γιατί δεν σείσθηκε ο απανταχού χριστιανισμός;;;; Και μην μου πείτε για πολιτικά συμφέροντα, τα γνωρίζω... Να κηρυχθεί γενικό εμπάργκο στα τουρκικά προ'ι'όντα... ΚΑΝΕΙΣ χριστιανός να μην κάμει τουρισμό στην Τουρκία...

                  Τι μέλει γενέσθαι;;; Μόνη της θα στέκει πια η Εκκλησία των Εκκλησιών , το σύμβολο του χριστιανισμού, εν μέσω τουρκικών αλλαλαγμών θρησκευτικού φανατισμού και ετοιμασιών ισλαμιστικών εορτασμών;;; Πώς θα το  αντέξει η Αγία του Θεού Σοφία, να ακουστεί στους ιερούς της χώρους ο ιμάμης να διαβάζει το Κοράνι;;;Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι...Θα αλλάξει κάτι; Θα πιέσουν τα ξένα κράτη -και όχι μόνον εμείς - τον υπερφίαλο και επικίνδυνο σουλτάνο να αναιρέσει την απόφασή του;;;....

             ''Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί...''  Μπήκαν στην καρδιά μας, προκάλεσαν την αντοχή μας, μόλυναν για άλλη μια φορά τα όσια και τα ιερά μας...Τα σχέδιά τους μακρόπνοα, πραγματοποιούνται ένα- ένα... Και αύριο θα έχουμε πάλι αερομαχίες πάνω από τα ελληνικά νησιά μας... Διαφαίνονται τα σχέδιά τους... Μας το λένε προκλητικότατα τι έχουν στο μυαλό τους... Φυσικά χρειάζεται σύννεση, φρονιμάδα... Χρειάζονται λεπτοί πολιτικοί χειρισμοί... ΔΕΝ χρειάζεται όμως ηττοπάθεια... Πρέπει να δηλώσουμε σθεναρά τα δικά μας πιστεύω και τις αδιάσειστες αρχές μας...

                 Πού είσαι Κολοκοτρώνη;;;Κάτι είχες πει... Και σε ρωτώ: Ο Θεός υπέγραψε σίγουρα την ύπαρξή μας ως ελεύθερου και υπερήφανου έθνους;;; Σε παρακαλώ... Πες του μια κουβέντα... Η Ελλάδα πόνεσε ξανά...

ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ...

       Όλη την ημέρα είσαι δίπλα μου... Σαν να μην έχεις φύγει ποτέ...Με τον πρωινό καφέ, σού κουβεντιάζω τα νέα που συνέβησαν χθες...'' Με πήρε τηλέφωνο η κυρία Ελένη, η παλιά μου μαμά από το σχολείο... Τι ξεχωριστός άνθρωπος αυτή η γυναίκα!... Τι θα μαγειρέψεις; Για πότε προγραμμάτισες τις ιατρικές σου εξετάσεις; Θα ζωγραφίσεις σήμερα;;Έχεις εξελλιχθεί πολύ Αντζέλα με το είδος αυτό ζωγραφικής... Με μανόν!!! Τι έμπνευση!! Πώς το σκέφτηκες!!Κάνεις ωραιότατα πράγματα!!! Η αδυναμία σου καταλαβαίνω, η Κεφαλονιά, η Κρήτη, καλοκαιρινά στιγμιότυπα κι εκεί που δίνεις ρέστα, στα χριστουγεννιάτικα θέματα!!!! Τι; δεν είχες ύπνο και σηκώθηκες στις τρεις το πρωί και χωγράφιζες; Α, κατα τις έξι το χάραμα έπεσες για δυο ωρίτσες...''   ''Μου έχουν μείνει δύο πιάτα. Πρέπει να πάω να πάρω πέντ' -'εξι, για να μην ξεμείνω... Προτιμώ να ζωγραφίζω σε ρηχά  ή του φρούτου. Αν δεις τι ωραία που γίνονται!!! Μία κυρία από την εκκλησία του Αγίου Κοσμά, μου είπε να τα πάω στην αίθουσα του Ναού που γίνονται οι συγκεντρώσεις... Η Σάντρα που τα είδε, ενθουσιάστηκε! Έλα να διαλέξεις όποιο θέλεις!!!''   ''Στα χριστουγεννιάτικα, βάζεις και χρυσόσκονη;'' ''Ου!!! Και από πέρυσι που σου είχα δώσει, έχω εξελλιχθεί πολύ!!! Τα δελφίνια, η Κεφαλονιά,τα ελαφάκια,ο Άγιος Βασίλης, είναι τα αγαπημένα μου σχέδια και τα ζωγραφίζω με μεγάλη ευκολία!!  Έχω βρει πλέον τον τρόπο και έχω βρει κι ένα κατάστημα, που έχει μεγάλη ποικιλία μανόν και τα κορίτσια μ'εξυπηρετούν πολύ! Ενθουσιάστηκαν όταν  πήγα σε δύο, δυο ζωγραφισμένα πιάτα!!!''  ''Ωραία χειρονομία... Μπράβο που το σκέφτηκες!Τώρα σε αφήνω κυρία μου,να πιω τον καφέ μου!!!''

           Γύρω στις έντεκα το πρωί ξαναμιλάμε... ''Τι θα μαγειρέψεις σήμερα, Πολυάνθη;''  ''Να βάλω κατσαρόλα για ένα άτομο; Θα δω...''  ''Τι θα δεις; Σήκω και φτιάξε μια μακαρονάδα...Πάλι με σπανακόπιτα απ' τον φούρνο θα την βγάλεις;''

            12 η ώρα το μεσημέρι...'' Σ' έπαιρνα, αλλά δεν το σήκωνες... Να σου έλεγα για την μαμά... Της ανέβηκε πάλι το ζάχαρο και την έπιασε πανικός... Δεν ακούει.. Μία τρώει γλυκά, μία δεν βάζει μπουκιά στο στόμα της...Να δω τι θα κάνουν εδώ μέσα, αν πάθω τίποτα...''  ''Μην λες τέτοια λόγια... Η μαμά έχει περάσει τόσα, φοβάται για σένα και έχει φτάσει σε μιαν ηλικία που ας μη το λέει, την τρομάζει η ιδέα του θανάτου... Εσύ πώς είσαι Αντζέλα;''

        Δύο το μεσημέρι.... ''Με πήρε η Σάντρα... Θα πάνε εκπαιδευτικό ταξίδι οι Σχολικοί Σύμβουλοι...Ο γιος της έχει γίνει ένας λεβέντης πανέμορφος. Σπουδάζει στην Σπάρτη. Είναι πολύ καλό παιδί. Τι θα κάνεις τώρα;'' ''Θα πέσω μπρούμητα στο κρεβάτι γιατί η μέση μου δεν υποφέρεται και θα λύσω κανένα σταυρόλεξο... Στην κρεβατοκάμαρα, δεν ακούγεται το τηλέφωνο, έχουν χαλάσει τα ηχεία, οπότε αν με πάρεις δεν θα σε ακούσω...''

             Τέσσερις η ώρα...''Πολυάνθη, δες αυτό στην τηλεόραση... Στο είπα ότι στο Μαρούσι βρίσκεις φθηνά παπούτσια...''    'Εξι η ώρα...  '' Πονάω πολύ... Άκουσε τα βογγητά ο Νίκος και ανέβηκε τρέχοντας επάνω... Και από πίσω, η ουρά του, η Ρόξυ!!Τελείωσες το εφετινό σου θεατρικό; Πώς είναι η ομάδα σου;''  '' Αντζέλα, δεν σκέφτεσαι να σε δει κι άλλος γιατρός; Να πάρεις μια δεύτερη γνώμη...'' ''Ξέρω τι θα μου πουν.. Άστε με... Εδώ μέσα, μού έχουν βάλει περιορισμό και στα τσιγάρα...''  '' Και καλά κάνουν... Δεν θα έπρεπε να το βάζεις στο στόμα σου...''

          Οχτώ η ώρα...'' Άρχισα να στολίζω το σπίτι... Όμως τι να σου πω... Το κάνω με δόσεις... Κουράζομαι πάρα πολύ...Δεν με βλέπω καλά...Θα το παλέψω... Τα υπόλοιπα ας τα κάνει ο Νίκος... ''           10 η ώρα το βράδυ...''Τι κάνεις;..''   ''Αντζέλα! Δεν έχεις κοιμηθεί ακόμα; Δεν πήρες τα χάπια σου; Πονάς;''  ''Έχει μια ωραία ταινία στο ΣΤΑΡ. Να την δεις. Θα σου αρέσει. Αυτήν θα δω...Πέρασα πολύ δύσκολα το απόγευμα...Πονούσα πολύ.. Εξαντλήθηκα... Στόλισα όσο μπόρεσα... Τα υπόλοιπα αύριο...''   ''Και βέβαια θα συνεχίσεις αύριο... Αν θέλεις τίποτε, ξαναπάρε... Καλό σου ξημέρωμα...''

           Είναι δυνατόν να συνηθίσω τώρα χωρίς τα τηλέφωνα της Αντζέλας; Είχαμε διαρκή επικοινωνία, ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα... Έτσι περνούσε η ημέρα μας...  Και μάλιστα παραπονιόταν όταν αργούσα να την πάρω... '' Τι έκανες και χάθηκες; Δεν ξέρεις ότι έχω ανάγκη να ξέρω ότι οι δικοί μου άνθρωποι με σκέφτονται; ''   Α, και πού να ήξερε ότι όταν με έπαιρνε καμιά φορά εφτά το πρωί, της έλεγα:  '' Τρέχω τουαλέτα!! Θα σε πάρω!'' και έτρεχα  να φτιάξω τον πρωινό μου καφέ και να τον πιω ήσυχα, καθ' όσον όταν πίνω καφέ θέλω να τον πίνω χωρίς να μιλάω καθόλου, μέσα σε απόλυτη ηρεμία, βλέποντας ένα ανάλαφρο τηλεοπτικό πρόγραμμα, ακόμα και ένα πρόγραμμα παιδικό του Ντίσνε'ι'!! Ε, πόσο κρατάει ένας καφές; Μισή ώρα το πολύ!! Άρα για μισή ώρα έλεγα άλλα αντ' άλλων στην αδερφή μου!! Όλες τις άλλες στιγμές ήμουνα τ' απίκω!!!!! Οπότε συγχωρεμένη!!

                    Με τέτοια επαφή, νομίζω ότι έχω την Αντζέλα συνέχεια δίπλα μου... Περπατάω και είναι στο πλά'ι' μου... Δεν νομίζω ότι θα το ξεπεράσω... Βλέπω κάτι που ξέρω ότι θα την ενδιέφερε; Αμέσως την φέρνω στο νου μου και το μοιράζομαι μαζί της... Τώρα, δεν χρειάζονται λόγια, απλά την  σκέφτομαι αυτόματα... Το μόνο που λείπει, είναι να αρχίσουμε συζήτηση... Εγώ όμως το νιώθω τόσο έντονα, που ώρες-ώρες μου έρχεται ν' ανοίξω διάλογο φωναχτά μαζί της... Ό,τι και να συμβαίνει, αναφέρομαι σε αυτήν... Λες και είναι πλά'ι' μου, λες και δεν έφυγε ποτέ... Λες και δεν άφησε τον θνητό μας κόσμο και δεν πέταξε στον κόσμο των αγγέλων...

         Την τελευταία φορά που πήγα σπίτι τους, ο χρόνος είχε σταματήσει στις γιορτές των Χριστουγέννων... Άνοιξη και το σπίτι ήταν στολισμένο χριστουγεννιάτικα... 'Οπως το είχε αφήσει η Αντζέλα... Με το καταστόλιστο τραπέζι, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα γιορταστικά πετσετάκια... Δεν υπήρχε η αντοχή το σπίτι να ξεστολιστεί... Επιτακτική η ανάγκη να μείνουν όλα όπως τα άφησε η Αντζέλα...  Και το Πάσχα η πληγωμένη μάνα σιόρα Αλίκη, κατάπεσε... '' Ω, Θεέ μου, τι έφτιαχνε τέτοιες μέρες η κόρη μου...Πού είσαι Αντζέλα μου;; Πού είσαι παιδάκι μου;; Σαν σήμερα έπλαθε τα τσουρέκια, σαν χθες τα κουλούρια, σαν αύριο έβαφε τα αυγά... Έπαιρνε το κατσικάκι, ετοίμαζε του κόσμου τα καλούδια, τώρα;;;; Τώρα τίποτα!!! Μια μούγκα... Αχ, το παιδάκι της, τι στεναχώρια τραβάει... Έχει κι εμένα να προσέχει ο λεβέντης μου... Αχ, Θεέ μου, τι συμφορά μας βρήκε!!...''                     Ευτυχώς τα λέει όχι παρουσία του Νίκου... Μπροστά του κάνει την δυνατή, όσο μπορεί...''Δίνεις δύναμη στον Νίκο, μαμά... Στηρίζεται επάνω σου... Μεγάλο κακό σε βρήκε, το χειρότερο, αλλά κάνε κουράγιο γι' αυτό το παιδί που σε κοιτάει στα μάτια...''  Και προσπαθεί όσο μπορεί,  η άλλοτε υπερδραστήρια Αλίκη, που σήκωσαν τόσα βάρη οι πλάτες της με περηφάνεια και τώρα κάτω από το βάρος των χρόνων της και του κακού που την βρήκε, αδυνάτισε κι έγινε μια χουφτίτσα... Ένα πληγωμένο πουλάκι... Και τρώει και σαν πουλάκι... Μακάρι ο Θεός να της χαρίζει χρόνια, για να στέκει στον αγαπημένο της εγγονό...Χριστουγεννιάτικες μέρες έχασε τον πατέρα του, τις ίδιες μέρες έχασε και την μανούλα του... Τι πόνο κουβαλάει μέσα του αυτό το παλληκάρι... Ο Θεός να του δίνει δύναμη και άμετρο κουράγιο...

       Η ζωή κυλάει, δεν σταματά... Παρασέρνει όλα στο διάβα της και απαλύνει πόνους σουβλερούς...Όποιος όμως αγάπησε, δεν ξεχνά...Ναι, θα φάει, θα πιει, θα γελάσει, θα προχωρήσει μπροστά... Θα γλυκάνει το πυρωμένο σίδερο της απώλειας...Μα δεν θα ξεχάσει ποτέ... Μακάρι να μην έρχονταν έτσι τα πράγματα... Μακάρι αυτούς που έφυγαν να τους είχαμε πάντα μαζί μας... Αφού όμως οι άνθρωποι ήταν γραφτό να πιουν τούτο το πικρό ποτήριον ,  πρέπει να συνεχίσουν, να συνεχίσουμε... Με τρομάζει αυτό που έγινε με την αδελφή μου... Σήμερα ήταν ανάμεσά μας, την άλλη μέρα έφυγε... Θεέ μου... Μια δρασκελιά χωρίζει την ζωή από τον θάνατο... Και νιώθεις τελείως ανίσχυρος, γιατί δεν μπορείς να κάμεις τίποτα... Δεν μπορείς να το χωνέψεις ότι μια ζωή γλίστρησε μέσα από τα χέρια σου σαν νερό... Τούτη την στιγμή κρατούσα το χέρι της Αντζέλας και την άλλη η ζωή είχε πετάξει μακριά... Σου έρχεται να τρελαθείς μπροστά στο τετελεσμένο του πράγματος... Και νιώθεις ανήμπορος, μικρός, ένα τίποτα μπροστά στους νόμους της ζωής...Τώρα υπάρχεις, σε δυο λεπτά δεν υπάρχεις... Σου έρχεται να τρελαθείς...

             Αχ, Αντζέλα, δεν προλάβαμε να πάμε στο παραμυθένια στολισμένο χριστουγεννιάτικα μαγαζί στου Ψυρρή... Θα πηγαίναμε μόνες και θα φορούσες το μπλε σου δαντελένιο φόρεμα...Θα παράγγελνες, έλεγες, ουίσκυ με πάγο, κάτι που είχες χρόνια να πιεις ή ένα φρέντο καπουτσίνο... Εγώ γλυκό κρεμώδες ή έναν ζεματιστό καπουτσίνο με πηχτό αφρόγαλα...Στον γυρισμό θα πηγαίναμε από του Σπύρου, να βλέπαμε παπούτσια... Αν δεν ήσουν κουρασμένη, θα περνούσαμε από το σπίτι, διαφορετικά θα το αφήναμε για άλλη φορά... Και θα ολοκλήρωνες το πιάτο που ζωγράφιζες τελευταία, με την Κρήτη.Το μπουκάλι με τα γκι, σου είχε βγει υπέροχο...Δεν προλάβαμε τίποτα... Για σένα το αύριο έσβησε αναπάντεχα και τραγικά...Ταρακουνηθήκαμε άγρια... Ο σεισμός του απρόοπτου, δυσβάχτατος...

        Λοιπόν αδελφή, με συντροφεύεις... Καθημερινά...Είναι σαν να έχασα το ζωντανό αυτοκολλητάκι μου...Μπορούσαμε να μοιραστούμε βουβά στιγμές, που σε άλλους θα έπρεπε να εξηγήσουμε... Κι αυτό γιατί εμείς είχαμε τις ίδιες προσλαμβάνουσες και δεν χρειάζονταν πολλές επεξηγήσεις μεταξύ μας...Αυτό είναι... Έχασα το καθρέφτισμά μου...Τώρα θα υπάρχεις μόνον μέσα στην καρδιά μου και θα συννενοούμαστε νοερώς...Ξέρεις πια φωτογραφία μας, έρχεται συνέχεια εμπρός μου; Εκείνη η ασπρόμαυρη με μας τις δύο μικρούλες... Εσύ νήπιο κάθεσαι χαμογελαστή σε μια καρέκλα, με τα ωραία φουστανάκια σου και τα χεράκια σου απλωμένα κι εγώ όρθια στο πλά'ι' της καρέκλας, σού κρατώ τον ώμο, φορώντας εμπριμέ, με τα μαλλάκια μου πλεγμένα κοτσίδες και σου χαμογελάω τρυφερά...Ήμασταν στην αρχή της ζωής, ανέμελες και γεμάτες ζαχαρένια όνειρα και τρυφερά φτερουγίσματα από μικρά αγγελούδια!!! Το ουράνιο τόξο της ζωής, άστραφτε με ιριδίζοντες σελαγισμούς μπροστά μας!! Όλη η αθωότητα σε μια μικρή φωτογραφία!!

        Αδελφή μου...Θα σου κρατώ τον ώμο νοερά... Και θα κάθεσαι στην φωλιά της καρδιάς μου, για πάντα... Αδελφή μου...