ΠΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΗ ΜΟΥ

[Είχα γράψει ένα ποίημα, όταν οι δυο από τους εγγονούς μου τελείωσαν το Δημοτικό. Τώρα τους γράφω που πατούν στο Γυμνάσιο]


Τα χρόνια στο Δημοτικό, περάσανε σαν ψέμα...
Για πότε το τελείωσαν δυό απ' τους εγγονούς μου,
ούτε που το κατάλαβα, σαν όνειρο κυλήσαν...
Πρωτάκια τα αναπολώ και τώρα που τα βλέπω,
δύο λεβέντες γίνανε, ψηλοί σαν κυπαρίσσια!

Δημήτρη μου, πώς ψήλωσες! Έφθασες τον πατέρα
που, δίπατος ορθώνεται και στο πλατάνι μοιάζει!
Κι εσύ Ηρακλή μου έφτασες την μάνα σου στο μπόι
κι εμένα, την γιαγιάκα σας, με έχεις ξεπεράσει!

Πανέμορφα εγγόνια μου, τι να πρωτοθαυμάσω;
Το ήθος, την ευγένεια, την έγνοια προς τον άλλον;
Δυό νικητές εβγήκατε στα έξι χρόνια τώρα
και μένει το Δημοτικό γεμάτο αναμνήσεις...

Δεν ήταν όλα ανέμελα, στρωμένα με χρυσάφι...
Αλλά παλέψατε σεμνά, μ' ευγένεια και πείσμα...
Κι η τύχη σας αντάμειψε στις τελευταίες τάξεις
να έχετε υπέροχες, θεόσταλτες δασκάλες!!

Κρατήστε τις πιο γελαστές κι ωραίες αναμνήσεις.
Τα χρόνια που διαβήκανε σας κάναν παλληκάρια...
Στο πλάι σας συνέχεια είχατε τους γονείς σας
που ήταν πάντοτε  ε κ ε ί  να δίνουν την ορμήνεια
και να σας δείχνουν με στοργή τον φωτισμένο δρόμο...

Το θέατρο Δημήτρη μου, γλυκά σε συναρπάζει!
Σ' αρέσει η Αριθμητική καθώς κι η Ιστορία
κι είσαι ένας ρήτορας δεινός σε ό,τι αναπτύσσεις
με μιά καρδούλα δοτική κι αγνή σαν περιστέρι.
Μες στα γαλάζια μάτια σου σαλπίζει η αγάπη
και το μυαλό σου άδολα, όλα τα συνταιριάζει...

Κι εσύ Ηρακλή μου θέατρο μες στην καρδιά σου κρύβεις...
Ακολουθείς Γυμνάσιο που θέατρο διδάσκει...
Κι ίσως μεγάλος βιολιστής θα γίνεις κάποια μέρα!!!
Με φρονιμάδα περισσή κρίνεις τα γεγονότα
και στην ψυχή σου ορθώνεται τρανή η καλοσύνη.

Το καλοκαίρι διάβηκε σαν νά 'ταν παραμύθι...
Χαρήκατε την θάλασσα κι ηλιόλουστες ημέρες.
Οι διακοπές σας πέρασαν με γέλια και αρμύρα
κι ελεύθερα επαίξετε με φίλους και μ' αδέρφια!

Να λέτε πάντα ''Ευχαριστώ'' στις άξιες δασκάλες
πού 'χατε στο τελείωμα και  δ ε ν  θα τις ξεχάστε...
Οι λατρεμένοι σας γονείς θα συνεχίζουν πάντα
να είναι στήριγμα για σας, πηγή βαθιάς αγάπης...
Να μην φοβάστε τίποτα στο μέλλον εγγονοί μου,
γιατί οι δικοί σας άνθρωποι τρανά θα σας φροντίζουν...

Να σας φωτίζει το στρατί της Παναγιάς η χάρη.
Όλα τ' αστέρια τ' ουρανού τριγύρω σας να λάμπουν!
Νά 'στε γερά, νά 'στε καλά και πάντα ευτυχισμένα
και μόνον ήλιους και χαρές στο διάβα σας να βρείτε.

Σας ευλογώ και σας φιλώ, σας στέλνω μύρια άνθη
και υπογράφω στο χαρτί: Γιαγιά σας Πολυάνθη!!

ΠΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΗ-ΦΩΤΕΙΝΟ, εγγονάκια μου ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΑΣ ΞΕΚΊΝΗΜΑ

Θυμάμαι που δεν φτάνατε στου τραπεζιού το ύψος,
εγγόνια μου αγγελόμορφα, αγάπες της ψυχής μου...
Μάτια γεμάτα έκταση, γεμάτα απορία
τα γαλανά ματάκια σου, Δημήτρη λατρευτέ μου,
με μιά σταλιά παράπονο θαρρώ πως μας κοιτούσαν...
Κι εσένα Ηρακλάκο μου τα ''ομιλούντα μάτια''
τα μάτια σου που κοίταζαν κατάπληκτα τον κόσμο
και νόμιζα πως μίλαγαν κι ελέγαν ιστορίες,
σηκώνοντας συγκίνηση στα βάθη της καρδιάς μας
χαμόγελα ξεχείλιζαν, τραγούδια στην ψυχή μας...

Τώρα πιά μεγαλώσατε, Γυμνάσιο θα πάτε.
Παλληκαράκια δροσερά, ηλιόλουστα φυντάνια!
Να μου προσέχετε παιδιά, να είστε μετρημένα
κι ό,τι συμβεί στον δρόμο σας αμέσως να το πείτε
στην μάνα, στον πατέρα σας που, πάντοτε θα στέκουν
μ' ολάνοιχτη την αγκαλιά ε σ ά ς για να συντρέξουν
και οι πλατιές φτερούγες τους ε σ ά ς θα προστατεύουν...

Το θέατρο στο αίμα σου Δημήτρη μου το έχεις
κι εσύ Ηρακλή με το βιολί, μεθάς τις ηλιαχτίδες!
Ο ένας ρήτορας τρανός, ο άλλος βιρτουόζος
κι οι δυό σας αναζητητές κι οι δυό σας καλλιτέχνες...

Και να, που αποδείχθηκε ηθοποιός μεγάλος 

και ο χρυσός μου Ηρακλής που πέραε απ' τους πρώτους

στο Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο κι έχω χαρά μεγάλη!!!

Σας εύχομαι εγγονάκια μου η πόρτα που ανοίγει,
νά 'ναι για σας ακρολιμνιά και αστροφωτισμένη.
Να την διαβείτε θαρρετά με του Θεού την χάρη.
Του Γυμνασίου η σκηνή, χαρές να σας γεμίσει
και να σας δώσει 'αφθονα τα δώρα της παιδείας...

Η γνώση, η ενσυναίσθηση, το πνεύμα της αγάπης
να σας φωτίσουνε τον νου, να γίνετε λεβέντες...
Ν' ανοίξτε τις φτερούγες σας ψηλά για να πετάξτε
και να κοιτάτε πάντοτε ψηλά με περηφάνεια,
μ' ένα μυαλό που πάντοτε προς το καλό θα βλέπει
και μ' ένα πνεύμα ορθάνοιχτο, το σύμπαν να δεχθείτε...

Αρχές, Δημήτρη κι Ηρακλή, σας έδωσε το σπίτι.
Στις δυσκολίες - είπαμε - θα τρέξτε στους γονείς σας...
Αγαπημένα μου παιδιά, χρυσά μου εγγονάκια,
συγκινημένη σας θωρώ και σας καλοτυχίζω.
Όλα τα δώρα του Θεού στα χέρια σας να ρθούνε
και οι ευχές μου χρυσανθοί να σας μοσχοραντίζουν.

Καλό ξεκίνημα παιδιά κι η Παναγιά μαζί σας.
''Αντίο'' στο Δημοτικό πείτε κι ετοιμαστείτε
για ένα ταξίδι αλλιώτικο μα, μαγικό συνάμα!
Και μην ξεχνάτε: Αν θέλετε κάτι στην Ιστορία
είτε στην γλώσσα ή κι αλλού, εγώ εδώ θα είμαι!
Κάτι επί πλέον ως γιαγιά θα έχω να σας λέω
αν, κι οι γονείς σας σίγουρα στο πλάι σας θα είναι!!!
Απλά θα ήθελα πολύ να βρίσκομαι σιμά σας,
ν' αρχίζουμε συζήτηση για θέματα μυριάδες
και να σας λέω πιο πολλά απ' ό,τι το βιβλίο!!!

Καλό ξεκίνημα λοιπόν χρυσά μου εγγονάκια!
Αστραφτερή κι ανέφελη η ζήση σας να είναι
και το Γυμνάσιο στρωτά, με ζέση να διαβείτε!!!!!

---------------------------------

Με μεγάλη αγάπη, η γιαγιά σας

Πολυάνθη-----

------------------------------------------------------------------------

Με ένα ποίημα είχαμε αποχαιρετήσει το Δημοτικό. Τώρα με ένα ποίημα, εύχομαι στα συνομήλικα εγγονάκια μου, ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ!!!! Και εν τω μεταξύ, ο Ηρακλής -Φωτεινός, πέρασε στο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΓΕΡΑΚΑ!!! Τελικά, το θέατρο ρέει στις φλέβες και του Δημήτρη και του Ηρακλή!!!!! Καλοφώτιστα και τυχερά!!! Και καλό ξεκίνημα σε όλα τα παιδιά, στην καινούρια τους σχολική χρονιά!!!!!

ΕΓΩ, Η ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΗ ΚΟΡΗ...

Ούφμμ!!!! Ξανάρθε η Άλις!!! Όχι! Μην βάζετε κακό στο νου σας, επειδή αναστενάζω βαθιά! Το αναγνωρίζω εις βάθος! Είμαι υιοθετημένη και το εκτιμώ τα μάλα! Λατρεύω την μαμά μου και με λατρεύει κι αυτή! Όταν όμως έρχονται οι δύο βιολογικές της κόρες με πιάνει μια τόοοσο δούλα μικρή ανασφάλεια. Όχι! Αιτίες για να ζηλέψω δεν μου έχουν δώσει ποτέ! Είναι πραγματικά χρυσά κορίτσια και με αγαπούν αληθινά. Η δε Άλις θεωρεί ότι την αγαπάω περισσότερο απ' όλους [!], επειδή παλιά αρκετές φορές κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι, μαζί. Τώρα όμως έχει παντρευτεί προ πολλού, όπως και η άλλη αδελφή μας και έχουν φύγει κι οι δυό από το σπίτι μας. Οπότε ποιος μένει; Μόνον εγώ!! Και μοιράζομαι την μαμά μου  μ ό ν ο ν   ε γ ώ  όλο το 24ωρο!

Πούφ!! Για κοίτα! Η Άλις κάθεται δίπλα στην μαμά μας στον καναπέ, στην θέση που κανονικά είναι δικιά μου... Τι να κάνω όμως; Φασαρία; Να πει ότι ζηλεύω ή ότι είμαι ιδιότροπη; Άσ' την... Ξέρω τι θα κάνω... Πλησιάζω σιγοτραγουδώντας, φιλώ την κόρη στο μάγουλο, φιλώ την μαμά και τσουπ! Χώνομαι ανέμελα ανάμεσά τους! Όχι που θα σ' αφήσω αδελφούλα να έχεις την μαμά ολοδική σου! Ας μην την κακολογώ όμως... Σηκώνει το χέρι και μου τρίβει τρυφερά την πλάτη. Πεταρίζω τα βλέφαρά μου για να την γοητεύσω και να της πω το “ευχαριστώ” μου...

Μιλούν για χίλια δύο θέματα που τα βρίσκω ανιαρά, δεν δείχνω όμως τίποτε για να μην με πούνε ξινή κι ότι θέλω να ασχολούνται μόνον με μένα... Άλλο τώρα εάν αυτό επιθυμώ διακαώς!! Κάποια στιγμή η Άλις σηκώνεται και βρίσκω την ευκαιρία να καθίσω στα γόνατα της μητέρας. Δεν είμαι βαριά, Έχω ένα κορμάκι μούρλια!΄Κι άσε την Άλις να λέει ότι η μαμά ευθύνεται για τις καμπύλες μου που εγώ τις βρίσκω υπέροχες!! Ακουμπώ το κεφαλάκι μου στο στέρνο της και νιώθω υπέρτατη αγαλλίαση!!

- Μπα! Δεν πρόλαβα να σηκωθώ και σας βρίσκω αγκαλιασμένες! Το ξέρετε ότι έχετε γίνει αυτοκόλλητες;; λέει η Άλις γελώντας ερχόμενη από την κουζίνα.

- Κάνουμε υπέροχη παρέα! Είναι ένας άγγελος! απαντά η μαμά. Έχει θαυμάσιο χαρακτήρα! Είναι κορίτσι μοναδικό!

Δεν πέρασε πολλή ώρα και νά σου και η πρώτη κόρη, η Ελπίς! Αυτό μας έλειπε! Γίναμε πολλοί! Σηκώνομαι από την αγκαλιά της μητρός, αλλά δεν πρόλαβα να σταθώ στα πόδια μου και η Ελπίς μ’ αρπάζει και με καταφιλάει παντού!!! Μάτια, μύτη, κεφάλι! Κι αυτή με λατρεύει. Ευθύς όμως σκέπτομαι ότι η ευγένεια προστάζει ν’ αλλάξω θέση πάραυτα. Έτσι, κάθονται δίπλα - δίπλα οι δύο βιολογικές κόρες κοντά στην μητέρα, κι εγώ η υιοθετημένη στην πολυθρόνα ακριβώς απέναντι. Πέστε με ανάποδη, ζηλιάρα, ό,τι θέλετε, αλλά βαριέμαι πολύ αυτές τις οικογενειακές συγκεντρώσεις που κρατούν ώρες. Όχι ότι μ’ αφήνουν μόνη απ' έξω ωσάν κούτσουρο. Όχι, και οι δύο αδελφές μου, μού απευθύνουν τον λόγο συχνά, μέχρι που σηκώνονται και μου σκάνε φιλιά στα μάγουλα. Το ευχαριστιέμαι, δεν λέω, αλλά εγώ, έλα ντε που θέλω ενδόμυχα να φύγουν για να μείνω μόνη μου με την μαμά;;... Ούτε αντικοινωνική να με πείτε... Η Ελπίς λέει ότι είμαι το πιο κοινωνικό πλάσμα που έχει γνωρίσει και όλοι συμφωνούν μαζί της. Όντως, χαίρομαι όταν βλέπω κόσμο, συμμετέχω στην παρέα,  α λ λ ά, μέχρις ενός ορισμένου σημείου!!!! Αν δεν είμαι εγώ το κέντρο της συζήτησης συνεχώς, από κάποια στιγμή και μετά, χάνω κάθε ενδιαφέρον...

Κι εκεί σήμερα, που έχω αρχίσει να συνηθίζω την δημιουργηθείσα κατάσταση, χτυπάει η πόρτα... Τρέχω πρώτη ως ευγενική δεσποσύνη, αλλά με προλαβαίνει η Ελπίς. Κα, ω Θεέ μου!!!! Ω, Θεέ μου εις το τετράγωνο!! Μπουκάρουν τα εγγόνια κι οι γαμπροί! Ανάστα ο Κύριος! Φωνές, γέλια, πειράγματα, πανζουρλισμός πλέριος!! Εγώ δε, υποφέρω!! Να φιλιά από τον Δημήτρη και τον Ηρακλή - Φωτεινό, να αγκαλιές από τον Μιχαήλ - Άγγελο και τον Κωνσταντίνο!! Χαιρετώ συγκαταβατικά όλους, αλλά κάποια στιγμή ήθελα να βγάλω μια στριγγλιά! Έ, όχι βρε φίλε!! Δεν μου αρέσουν τα τόσα αγγίγματα και οι εκδηλώσεις λατρείας!!!! Θέλω  ε γ ώ  να ορίζω πόσοι και πότε θα με πνίξουν από την πολλή αγάπη τους!! Θα με πείτε ξινή, αλλά δεν με ενδιαφέρει η γνώμη αυτή, ποσώς!!

Και κάποια στιγμή - ώ, τι ευτυχία! - μπόρεσα και ξεγλίστρησα από την τρελή ομήγυρη. Προσποιήθηκα ότι πάω να πιω νερό και καθώς μιλούσαν όλοι μαζί, το 'σκασα αλά ιταλικά! Πέφτω στο κρεβάτι ξέπνοη... Έχω ανάγκη να μείνω για λίγο μόνη... Τεντώνομαι νωχελικά και κλείνω τα υπέροχα μελιά μάτια μου... Εντάξει... Πάρα πολύ καλοί άνθρωποι οι συγγενείς μου και πολλοί θα πείτε να ευχαριστώ τον Θεό που με αγαπούν τόσο και μου φέρονται εξαιρετικά, όλοι τους... Όντως... Η δική μου υιοθεσία έχει πετύχει πλήρως και το λιγότερο που μπορώ να πω, είναι ότι με λατρεύουν άπαντες!!!

Το πρόβλημα είναι δικό μου. Κι εγώ τους αγαπάω όλους αληθινά, αλλά δεν αντέχω την βαβούρα. Θέλω κάπου να μπαίνει και μια τελεία. Μην το παρακάνουμε με τις διαχύσεις! Είναι εννιά και είμαι μία!! Ορίστε τώρα… Πολλή ώρα δεν κάτσανε; Πάω νυχοπατώντας ως την πόρτα του χωλ και κοιτάζω στο σαλόνι. Δόξα νά 'χει ο Κύριος! Σηκώνονται! Θα φύγουν! Μα, πριν προλάβω να ξαναπάω στην κρεβατοκάμαρα, μ' αρπάζει ο Δημήτρης!!!

- Πού πας κούκλα μου; Έλα να σε φιλήσω! Θ' ανεβούμε όλοι στην θεία Ελπίδα! Θα μου λείψεις! Θα σε δούμε μεθαύριο!!

Και μέχρις να πει; κίμινο, πλακώνουν και οι άλλοι τρεις εγγονοί να με αποχαιρετίσουν ομαδικά! Φτάνει πια βρε παιδιά! Με σαλιώσατε με τα φιλιά σας! Και τι άγαρμποι που είστε! Μου χαλάσατε τα μαλλάκια μου που, τόσο όμορφα είχε χτενίσει η μαμά μου! Άντε στο καλό!!! Ε;; Αμάααν!!!! Δεν τελειώσαμε! Έχουμε και τις χαιρετούρες της Αλίσιας και της Ελπίδος!! Ευτυχώς οι δυο γαμπροί αρκέστηκαν σ' ένα “Γειά σου κούκλα!!”.

Ήμουν τόσο παραζαλισμένη, που σαν με άρπαξε η Ελπίδα, μπλέχτηκαν τα χέρια μου στα μαλλιά της και.... το καταχάρηκα!!!!

- Μαμά, η κόρη σου με νυχιάζει! Κάτσε βρε παιδί μου! Μπλέχτηκαν τα μαλλιά μου στα χέρια σου!! Έλα Άλις, την μουρλάναμε φαίνεται!! Αλλά η Άλις προέβη σε πιο επίπονο χαιρετισμό, καθ' όσον τα μαλλιά της μπλέχτηκαν στα δόντια μου!!! Άρχισε να τσιρίζει! Ποιος της είπε να σκύψει να μου γαργαλίσει την κοιλιά τρίβοντας πάνω μου το κεφάλι της, με τα μακριά μαλλιά της ν' ανεμίζουν ολοτρόγυρα σαν χαίτη αλόγου;;;

Όταν έκλεισε η πόρτα και βγήκε η μαμά να τους χαιρετίσει από το μπαλκόνι, άρχισα να φτύνω δεξιά κι αριστερά καστανές τρίχες μαλλιών και να καθαρίζω τούφες πυρόξανθες από τα χέρια μου. Έκατσα στο κρεβάτι που απέναντι είναι ο καθρέφτης τής γεμάτης με μπιμπελό τουαλέτας και άρχισα να περιποιούμαι το χτένισμά μου. Μόλις η μαμά συμμάζεψε τα πιατελάκια κεράσματος, έρχομαι τρεχάτη και κάθομαι δίπλα της σενιαρισμένη και ευτυχισμένη. Είχα στο μεταξύ ηρεμήσει και δεν χρειαζόταν να παίξω την άνετη όπως προηγουμένως, στην οικογενειακή ομήγυρη. Τώρα είμαι πράγματι άνετη και  ε υ τ υ χ ι σ μ έ ν η!!! Κι αυτό, διότι μείναμε πλέον μόνες μας, εγώ και η μαμά!!! Τώρα θα έχω την μαμά  τ ε λ ε ί ω ς  δική μου! Τι ευτυχία!! Άσε που επανήλθε στο σπιτικό μας η αγαπημένη μου ηρεμία! Η μαμά προσέχει ακόμα και τον ήχο της τηλεόρασης να κοντρολάρει, καθ' όσον ξέρει ότι έχω ευαίσθητη ακοή! Καλέ, εγώ δεν είμαι υιοθετημένη! Είμαι  α λ η θ ι ν ή  κόρη της! Με λατρεύει! Και σε μιαν έκρηξη χαράς, καθώς η μαμά κοιτούσε τηλεόραση και με το ένα της χέρι καμάρωνε αβρά το κεφαλάκι μου, δίνω έναν σάλτο και προσγειώνομαι στην κοιλιά της!!! Η μαμά με σφίγγει δυνατά πάνω της γελώντας:

- Αγαπούλα μου! Κοριτσάκι μου! Χρυσό μου παιδί! Έκαμες τις αταξίες σου πάλι, έ;; Νύχιασες τα μαλλιά της Ελπίδας και δάγκωσες τα μαλλιά της Αλίσιας;; Σε ζούρλαναν έ;; Είσαι σύ ένα πλάσμα!! Λατρευτό!! Δεν αντέχεις για πολλή ώρα τον πολύ κόσμο αγάπη μου, ε;; Κάτσε τώρα εδώ να πιούμε τον καφέ μας ήρεμα και να δούμε τηλεόραση. Ματάκια μου όμορφα! Λατρεία μου!!!

Ξαπλώνω τρισευτυχισμένη στην κοιλιά της μαμάς και ακουμπώ το κεφαλάκι μου στο στήθος της επάνω... Ά!!!! Να σας συστηθώ!! Ζουζού, η τρίχρωμη Κάλικο!! Η μεγάλη, πολύ μεγάλη αδυναμία της μαμάς!!! Γάτα μοσχαναθρεμένη!!! Τώρα σας αφήνω! Έχω εργασία! Να ζυμώσω την μαμά με δεκάδες πατουσάκια!!! Σας φιλώ μ' ένα βαθύ, δυνατό γουργουρητό!!!!

Υπογραφή: Ζ ο υ ζ ο ύ, η μεγαλοπρεπής!!!

-------------------------------------------------------------------------

Υ.Γ. Στη μνήμη της ΖΟΥΖΟΥΣ και των τριών άλλων γάτων μου, ΜΑΛΟΥ, ΠΑΡΗΣ ΚΑΙ ΕΡΜΗΣ. Στην μνήμη των λατρευτών μου αυτών πλασμάτων, που επί 25 ολόκληρα χρόνια μου προσφέρανε άδολη, αγνή και καθαρή  α γ ά π η. Πονάω ακόμα βαθιά... ΔΕΝ θα σας ξεχάσω  π ο τ έ ... Η μανούλα σας.....

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΛΑΕ...

Καλέστηκε ξανά ο λαός να πάει ψηφίσει,
και κάθομαι και σκέφτομαι σε μία παραζάλη:
Αφού τα ίδια ζήσαμε δεκάδες χρόνια τώρα
κι αφού κ α ν ε ί ς δεν τήρησε τις όποιες υποσχέσεις,
με ποιό κουράγιο ο λαός θα τρέξει προς την κάλπη
και ποιός είναι ο Άξιος που θα τονε ψηφίσει;;

Πιστεύω όσοι ανέβηκαν στον θώκο που λατρεύουν,
πολλά υποσχεθήκανε μα, λίγα παραδώσαν....
Προβλήματα δεν λύσανε, χρονίζουν οι απάτες...
Δεν νιώθεις πιά ασφάλεια, στην ίδια σου την χώρα....
Σε ξένα κράτη μίσεψαν τα πιο ωραία νιάτα
και η ακρίβεια φούντωσε και τρώει τον πολίτη...

Η λέξη ''απογοήτευση'' στο στόμα όλων είναι...
Δεν βλέπουμε ένα αύριο σωστό για τα παιδιά μας...
Αξιοκρατία πουθενά κι η θλίψη μας μεγάλη,
λες κι άνισα παλεύουμε στην χώρα μας να ζούμε...

Στο κάθε κόμμα ο αρχηγός, περήφανα κοιτάζει
κι εμέ μου κάνει εντύπωση που με θωρεί στα μάτια...
Πώς το μπορούν οι ηγήτορες να βλέπουν τον κοσμάκη
και να μην νιώθουν μια σταλιά τσίπα για την κατάντια
που φέρανε στην χώρα τους κι ούτε να κοκκινίζουν;;;;;

Δεν φταίνε όμως τούτοι 'δώ, φταίμε κι εμείς αδέλφια,
γιατί ξ ε χ ν ά μ ε γρήγορα τα πάθια τα δικά μας.
Κι αυτοί σου λένε: ''Είναι ζά, ούτε καταλαβαίνουν...
Τις υποσχέσεις θα τις πω, θα με πιστέψουν π ά λ ι,
οπότε ορθώνω ανάστημα και πίσω μου θα τρέχουν!!!!''

Κατάλαβαν ποιοι είμαστε, πως εύκολα ξεχνάμε
και αμολούν στα πλήθη μας το μαγικό τραγούδι:
''Θα φτιάξω... Θα σας θυμηθώ...Θα σώσω τον πλανήτη!!!!''
κι εμείς σαν άσκεφτα αρνιά, πιστά τους ακλοθούμε...

Μετά τον Καποδίστρια, πιστεύω δεν υπάρχει,
πρωθυπουργός που πόνεσε αληθινά την χώρα...
Αφού, συχνά λογίζομαι το, ''ποιοί'' μάς κυβερνούνε...
Έλληνες είναι μάτια μου;;; Ανθέλληνες μου μοιάζουν...
Κανείς τους δεν αγάπησε την έρμη την πατρίδα...
Οι πράξεις τους το μαρτυρούν, οι πράξεις το φωνάζουν,
πως, μόνον για το κέρδος τους κόπτονται και προστρέχουν...

Θυμήσου πατριώτη μου πόσα δεινά σού πέσαν
κι όταν ψηφίσεις να γροικάς και το καλό του τόπου...
Προφήτης γι' άλλη μια φορά, ο Σολωμός μη γένει
και μην εβγούν αληθινοί οι θεϊκοί του στίχοι,
που τόσο πόνο κρύβουνε, τόση αλήθεια λένε:
''Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε,
πάντοτ' ευκολόπιστε και πάντα προδομένε...''

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ - ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ [2]

Δεν θα την έλεγες και εύκολο άνθρωπο... Η καρδιά στην παρέα, αλλά έτσι και κάτι δεν της πήγαινε, μαζευόταν στην θέση της, λες και γινόταν αόρατη... Μία αγαπημένη συνάδελφος, της είχε πει κάποτε: “Όταν γελάς, μας παρασύρεις όλους και ο κόσμος φαίνεται καλύτερος!!! Γίνεσαι άλλος άνθρωπος!! Όταν όμως σκοτεινιάζεις, είναι σαν να πέφτει μουντή βροχή!!!” Είχε μεγάλη θέληση, αν και δυσκολίες βρήκε πολλές στον προσωπικό τομέα. Λάτρευε όμως τις θυγατέρες της, και η σχέση με τους μαθητές της, ήταν συγκλονιστική. Ως δασκάλα, είχε την ευλογία να σφυρηλατεί άρρηκτους δεσμούς αγάπης και σεβασμού με τους μαθητές της, οπότε η εργασία γι' αυτήν ήταν αληθινό λειτούργημα και πηγή συνεχούς χαράς... Υπερδραστήρια, δεν στεκόταν στιγμή... Αν και πιεζόταν από το έταιρον ήμισυ, στο θέμα των παιδιών της, ήταν κάθετη... Έχοντας για πρότυπο τον δικό της υπέροχο πατέρα, φρόντισε να μην λείπει τίποτε από τις κορούλες της... Πηγαίνανε μαζί σινεμά και θέατρο, τα κερνούσε σε ωραία εστιατόρια, τα συνόδευε στις κοινωνικές τους δραστηριότητες... Παπούτσια; Μόνον από τον ΜΟΥΓΕΡ και ρούχα μόνον από την ΡΟΥΛΑ στην Ερμού... Μέχρι που οι κόρες μεγάλωσαν, αυτονομήθηκαν και διάλεγαν μόνες τους τι ήθελαν να φορέσουν...

Το πρώτο τράκο το’ παθε όταν η πρώτη της κόρη, έμεινε με τον κατοπινό σύζυγό της... Το δεύτερο, όταν η δεύτερη κόρη έμεινε με τον κατοπινό σύζυγό της, σε... άλλο γεωγραφικό διαμέρισμα... Το τρίτο όταν πήρε σύνταξη... Εδώ να δεις ζημιά... Η κατάθλιψη όρμησε θρασύτατη, χωρίς να την ρωτήσει και εγκαταστάθηκε μάλιστα... Ευτυχώς που υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπισθεί... Ευτυχώς που μπήκε σε πολιτιστικό σύλλογο και με ομάδα παιδιών ανέβαζε έργα που είχε διασκευάσει ή γράψει η ίδια... Αυτό ήταν αληθινά σωτήριο... Η όλη διαδικασία την μεθούσε και η επαφή με τα παιδιά, την ξανάνιωνε... Ήρθε όμως ο ΚΟΒΙΝΤ και έπαψαν τα πάντα... Στεναχωρήθηκε, αλλά το τέταρτο μεγάλο τράκο το έπαθε, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και πέθανε και ο τελευταίος γατούλης, από τα τέσσερα πολυαγαπημένα γατιά που είχε... Εκεί ένιωσε σαν να της ξερίζωσαν με βία ένα κομμάτι από την καρδιά της και να το πέταξαν μακριά... Συν την απώλεια της αδελφής της και της μάνας της, ήρθε κι έδεσε το γλυκό και έγινε φαρμάκι... Της αδελφής της το φευγιό, της στοίχισε περισσότερο... Μα και πάλι στάθηκε στα πόδια της... Ο χρόνος γιατρεύει... Με το πέρασμά του επουλώνει πληγές και λειαίνει γωνίες...

Όσα ζούμε σου διαμορφώνουν τον χαρακτήρα. Δεν είχε πια το μπρίο που είχε άλλοτε. Εξ άλλου δεν λένε ότι βαραίνεις με το πέρασμα των χρόνων;; Ε, κι αυτή δεν ήταν πλέον στην πρώτη νεότητά της… Τα 'χε τα χρονάκια της - τα οποία, να σημειωθεί παρακαλώ α υ τ ό και να υπογραμμισθεί με κόκκινο μαρκαδόρο - ΔΕΝ συμβάδιζαν επ' ουδενί με την ηλικία της ψυχής της... Η οποία ψυχή της, είχε την τόλμη και το θράσος να πιστεύει ότι ήταν τουλάχιστον....τριαντάρα!!!! Άκουσον, άκουσον!!! Και μάλιστα, στοιχειοθετούσε την τοποθέτησή της, ψιθυρίζοντας στο αυτί της: “Ανέλαβε μια θεατρική ομάδα, ανέβασε ένα θεατρικό και σου λέω εγώ αν μπορείς να τρέξεις και να ισιώσεις την μέση σου!!!” Και παρασυρμένη από τους ψιθυρισμούς, αποξεχνιόταν και πίστευε πολλές φορές ότι η επαναστάτρια ψυχή της, είχε δίκιο!!!! Όνειρό της, να ανεβάσει ένα έργο, που θα έπαιζαν τα εγγόνια της!!! Ήθελε να την θυμούνται μέσα στην μαγεία της παράστασης, στην λάμψη των προβολέων, στο ξεσηκωτικό άκουσμα της μουσικής, εκεί που η μαγεία του θεάτρου σε ντύνει με την άφατη ομορφιά της μεγάλης συγκίνησης και την λαμπράδα της έκρηξης των μεγάλων συναισθημάτων, μέσα στο μεθυστικό περιτύλιγμα του χειροκροτήματος και των ενθουσιωδών επευφυμιών... Μέσα της, είχε την ελπίδα, ότι το όνειρο, θα γινόταν πραγματικότητα...

Για την ώρα είχε κι άλλα βάσανα... Ο εκλιπών, αδιανόητος πρώην σύζυγος, είχε φροντίσει να μην αφήσει τίποτε και από όσα σχολεία κι αν πέρασε, ήταν η μόνη που έμενε σε ενοίκιο... Οπότε, η τελευταία μετακόμιση, της στοίχισε πολύ... Και σ' αυτήν την ηλικία;;; Ένεκα γονάτων, δεν έπρεπε να υπάρχουν εξωτερικές σκάλες, δηλαδή έπρεπε να βρει διαμέρισμα με προϋποθέσεις... Και το βρήκε... Μόνον που χρειαζόταν  γ ε ν ι κ ή  επισκευή... Ο ιδιοκτήτης ήταν της λογικής “Ή το παίρνεις έτσι, το φτιάχνεις  ε σ ύ  και χαμηλώνω το ενοίκιο ή δεν το παίρνεις…” Και το πήρε... Υδραυλικά, πατώματα, βάψιμο, ηλεκτρική εγκατάσταση συν τα μεταφορικά και η μετακόμιση, έφτιαξαν έναν λογαριασμό τέτοιο, που της έφυγε το κεφάλι... Πού να τα βρει;;;; Έπρεπε να δανειστεί... Και έκανε την καρδιά της πέτρα και δανείστηκε… Μόνο που τα δανεικά πρέπει να επιστραφούν... Έτσι, αφού το σαράβαλο έγινε κατοικήσιμο, με το που μπήκε, άρχισε να ξοφλά το πρώτο δάνειο, το μεγάλο... Το είχε πάρει από τα παιδιά της. Είχε και άλλα δύο μικρότερα... Έδινε το δάνειο, το ενοίκιο και φυσικά με τους λογαριασμούς, ξέμενε από τις 10 του μηνός...

Όμως ο Θεός δεν την άφησε... Κάθε φορά που νόμιζε πως από τις δυσκολίες το πράγμα δεν πάει παραπέρα, κάτι γινόταν και…τσαφ!! έρχονταν τα πάνω κάτω, προς όφελός της, βεβαίως βεβαίως... Το έλεγε Θεία Πρόνοια και πίστευε ότι ο Θεός τής έδειχνε την συμπάθειά Του, με πολλές αναπάντεχες επεμβάσεις... Η πρώτη φορά, ήταν πριν χρόνια, στο κλείσιμο της ΑΗΔΟΝΟΠΟΎΛΟΥ κι εκεί εμφανίστηκαν πολλοί άγγελοι που την αγκάλιασαν… Είχε γράψει και κείμενο για τα τεκταινόμενα και είχε αναφέρει τους αγγέλους που την ακούμπησαν με τα ζωογόνα φτερά τους... Θα ψάξει να το βρει... Θα το μετονομάσει Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ νούμερο Ένα, αφού το τελευταίο γεγονός, το ονόμασε Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ νούμερο Δύο. Τι έγινε τώρα;;; Μα... επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό, μόνον που οι άγγελοι πλήθυναν αυτή την φορά σε αριθμό... Ακούγοντας την περιπέτεια της νέας μετακόμισης και της εκ θεμελίων αναστήλωσης του διαμερίσματος που επιτεύχθη χάρη κάποιων δανείων, από την μια στιγμή στην άλλη άρχισαν οι επισκέψεις... Επισκέψεις από αστέρια και αστεράκια που θέλησαν να της χαρίσουν κάτι από την λάμψη της ζεστασιάς τους...

Το πρώτο αστέρι που επανειλημμένα τις έστειλε τις ζεστές του αχτίνες, λέγεται Χαριτίνη Βαγγελάτου… Την ζέσταινε  τ ό σ ο  συχνά, μέχρι που της είπε ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να ισοφαρίσει αυτήν την υπέρ προσφορά αγάπης, αλλά τα λόγια της έπεσαν στο κενό… Αυτό το αστέρι, η Χαριτίνη, είχε την κεφαλονίτικη κουρλαμάδα στο φουλ και ό,τι έλεγε, δεν το άλλαζε με τίποτε... “Παράτα μας... Ξέρω τι κάνω… Δεν πας να ξύσεις την έδρα σου, λέω εγώ;;” της απαντούσε γελώντας, αναφερόμενη σ' ένα παλιό παιδικό τους ανέκδοτο... Τι να πεις γι' αυτό το αστέρι;;... Μιλούσαν [και μιλούν] σχεδόν καθημερινά, αναφερόμενες στα κοινά τους χρόνια στο νησί και η ώρα περνούσε σαν ένα είδος αντικαταθλιπτικού... Κάποια στιγμή, δυο νησιώτικα αστεράκια, εμφανίστηκαν χαμογελαστά... Το ένα το λένε Σούλα Μανωλάτου και μοιάζουν πολύ, γιατί κι οι δυο τους λατρεύουν τα ζώα... Το άλλο το λένε Εύα και είναι ξενιτεμένο. Η Σούλα υπήρξε γειτονάκι της και όπως θαύμαζε της Χαριτίνης την μέση - δαχτυλίδι, θαύμαζε της Σούλας τα μαλλιά της τα χτενισμένα σε στυλ τσάρλεστον, μόδα της εποχής τους... Και ξαφνικά, ένα δυναμικό αστέρι έπεσε δίπλα της εκκωφαντικά, με όλη την λάμψη της δυνατής προσωπικότητάς του, ωσάν σίφουνας!! Ήταν αναπάντεχη η λάμψη αυτού του αστεριού με τις ιατρικές περγαμηνές της... Η εξαδέλφη της Νανά Σπαθή, την αγκάλιασε με τις δυνατές της αχτίνες, φωτίζοντας απρόσμενα κάποιες θολές ημέρες της...

Και ο ουρανός της γλύκανε, με τόσα αστέρια να τον κοσμούν και να την τυλίγουν στο αιθέριο, μεταξένιο, αστροδίχτυ τους... Οι προσευχές της πάντα θα τα ακολουθούν και η ευγνωμοσύνη της για την ύπαρξή τους, μεγίστη... Γιατί η ίδια είναι άνθρωπος που ξέρει να εκτιμά... Σε όλη την ζωή της πρόσφερε αγάπη και από το στόμα της, δεν βγήκε  π ο τ έ  κακιά λέξη για  κ α ν έ ν α ν... Σεβόταν τον διπλανό της, καταλάβαινε τις τυχόν ιδιαιτερότητες και στο σχολείο άφησε να κυλήσει σαν χείμαρρος η αγάπη που έκρυβε μέσα της... Οι κόρες της της είχαν πει: “Τι είναι αυτό που σε παραξενεύει, μαμά;; Τα παιδιά καταλαβαίνουν ποιος τα αγαπά πραγματικά… Κι εσένα γι’ αυτό δεν σε ξεχνούν... Απλά θερίζεις ό,τι έσπειρες... Αγάπη... Διότι τώρα σου επιστρέφουν, την αγάπη που έδωσες απλόχερα…” Πώς να ξεχάσει το υπέροχο δείπνο που της είχαν ετοιμάσει οι μαθητές της από την ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ;;; Έχει γράψει γι' αυτό... Ήταν μια συγκλονιστική βραδιά!!! Και τους θυμόταν ό λ ο υ ς!!! Κι ας ήταν η  π ρ ώ τ η  φουρνιά μαθητών που είχε πάρει ως νέα δασκάλα, τόοοοοοσα χρόνια πριν... Τα τότε παιδάκια, σήμερα είναι γονείς, επιτυχημένοι επαγγελματίες και πάνω από όλα, θαυμάσιοι  Ά ν θ ρ ω π ο ι !!!!...

Από  α υ τ ή ν  την φουρνιά μαθητών, είχε προχθές ένα τηλεφώνημα... Ήταν από την παλιά μαθήτριά της, Ντέμι Σταμούλη... Γυναίκα πια, εξαίρετη ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ και ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, μ' ένα σωρό περγαμηνές και αριστεία, ένας εκπληκτικός, ακριβοδίκαιος  Ά Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ... Ο Ιπποκράτης θα συγκινείται βαθύτατα, βλέποντας μία Ιατρό να ακολουθεί  π ι σ τ ά  τον όρκο που είχε δώσει... Με την Ντέμι, δεν είχαν χαθεί... Κράτησαν επαφές μέσα στο πέρασμα των χρόνων... Μάλιστα η αδελφή της η Άλκηστις - ψυχολόγος-, συμμαθήτρια της πρώτης κόρης της, είναι και κουμπάρα της. Οπότε νέα μάθαινε, αλλά οι επισκέψεις δεν ήταν εύκολες. Στο τελευταίο όμως τηλεφώνημα, η Ντέμι της είπε πως θα περνούσε να την δει... Πόση μεγάλη χαρά ένιωσε!!! Πόσο χάρηκε!! Και πριν τρία χρόνια την είχε πάρει ένας πιο πρόσφατος μαθητής της, ο Στέφανος Τσερνάκης, να παρευρεθεί στην τελετή για την επίδοση των πτυχίων στους τελειόφοιτους φοιτητές. Ήταν οι γονείς του, το κορίτσι του και αυτή, η δασκάλα του!!!!Μεγάλη τιμή και αξέχαστες στιγμές. Και τώρα, μετά από κάποια χρόνια, θα ερχόταν η Ντέμι!!!!

Και ήρθε... Φορτωμένη σαν Άγιος Βασίλης!!!! “Αυτά εδώ είναι νηστίσιμα, αυτά εδώ κυρία, είναι πασχαλινά” “Μα, παιδάκι μου” της είπε κατασυγκινημένη... “Εγώ είμαι η δασκάλα κι εσύ η μαθήτρια... Εγώ η μεγαλύτερη κι εσύ η μικρότερη... Εγώ έπρεπε να σου κάνω δώρα, όχι εσύ!!! Εσύ είσαι παιδί μου!!!” “Εσείς κυρία, μού κάνατε πολλά δώρα όταν έπρεπε... Δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να αποκτήσουμε γερές βάσεις... Εκτός από μόρφωση, μας προσφέρατε και παιδεία και διαμορφώσατε τον χαρακτήρα μας, προς το καλύτερο... Θα ξεχάσω τα λόγια που σας είπε ο Σταμάτης εκείνο το βράδυ στην συνεστίαση;; Τα άκουσα γιατί ήμουν μπροστά… Θυμάστε τι είπε;;” Αν δεν ήσασταν εσείς κυρία, δεν ξέρω τι θα είχα γίνει... Εσείς με βοηθήσατε να βρω τον δρόμο μου”... Έχουμε πάρει λοιπόν από εσάς πάρα πολλά δώρα, την εποχή που έπρεπε....”

Μίλησαν για χίλια δυο πράγματα και χάρηκε τα μάλα που έβλεπε μπροστά της έναν ολοκληρωμένον άνθρωπο, μια νεαρή μαχήτρια, μια σπουδαία επιστήμων, μια γεμάτη αγάπη καρδιά με αρχές και ιδανικά... Η προσφορά της ήταν μεγάλη και οι δικές της αχτίδες, την αγκάλιασαν τρυφερά και της έδωσαν πίστη και χαρά. Το αστεράκι Ντέμι, είναι μια δεξαμενή αστερόσκονης, που επιπλέουν η αγάπη, η ευφυΐα και η καλοσύνη... Μάλιστα την στήριξε σε μια δύσκολη ανηφόρα, με απέραντη λεπτότητα... Πήγε να της φιλήσει τα χέρια και η Ντέμι τραβήχτηκε αγκαλιάζοντάς την και λέγοντας: “Εγώ πρέπει να σας φιλήσω τα χέρια δασκάλα μου!!!” Αχ, θα κατάλαβε άραγε πόσο καλό έκανε στην ψυχή της δασκάλας της, η επίσκεψή της;; Θα κατάλαβε πόσο φως άπλωσε τριγύρω με τις θερμές αστροαχτίδες της;;

Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω από την Ντέμι κι έμεινε μόνη, κάθισε και αναλογίστηκε με πόσους ωραίους ανθρώπους είχε συναναστραφεί... Την κομψή Κική, Κοράκη, την “περιστέρα”, στου ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ, την Κατερίνα Ρούφα, την γιατρίνα Κατερίνα Μίχου, την Μαρία Γυφτοπούλου, την γιατρίνα-αδελφή, την Λίνα Πετριανίδη, την Λίτσα Γέγου, την Κική Σούρα, την Ιωάννου, πλάσματα υπέροχα μιας άλλης εποχής που τα έχει αναφέρει διεξοδικά σε άλλο κείμενο. Να μην ξεχάσει και την συνάδελφο Μαίρη Μητσέα… Σωστός άγγελος... Μόνο που τους την έφερε ανάποδα... Χωρίς να την ρωτήσει, πέταξε ένα χάραμα ψηλά στ' αδέλφια της τ' αστέρια, αφήνοντας πίσω της ένα κενό δυσαναπλήρωτο... Και τις καθημερινές, η καλή της Γιούλα, θα προσφερθεί προθυμότατα για παρέα και μια βόλτα συντροφικότητας και ανεμελιάς... Στον μακρύ κατάλογο των εξαίρετων ανθρώπων, να συμπεριλάβουμε και τα τελευταία χρόνια, με τα αστεράκια που ανάφερε παραπάνω και την συνεχή και αδιάλειπτη αγάπη των παλιών μαθητών και μαθητριών της... Δεν την ξέχασαν ποτέ... Και μόνον τα μηνύματά τους στο μέσσεντζερ, θα μπορούσαν να φτιάξουν βιβλίο πλημμυρισμένο με συγκινητικότατες εκφράσεις αγάπης και σεβασμού... Συγκεκριμένα τα λόγια της Σταματίας Κοντονικολάου, του Γιώργου Φωκά, της Νέλλυ Φίλη, της Ηρώς Κουκουβίνου, της Σοφίας Καραλίδου, της Μάρθας Μπουλουγουρα, είναι ύμνοι μελωδών!!!! Τελικά, ήταν ένα ευλογημένο άτομο... Πόσοι μπορούν να απαριθμήσουν τόσα πρόσωπα που προσφέρουν ανιδιοτελές ενδιαφέρον;; Θα πρέπει λοιπόν να σηκώσει το κεφάλι και να γεμίσει την ψυχή της με αισιόδοξες σκέψεις... Ακόμα και το μικρό πρόβλημα της καρδιάς, που παρουσιάσθηκε ξαφνικά, αντιμετωπίσθηκε...

Οπότε, αντί να ονειροπολεί σε χέρσα χωράφια, ας δει επί τέλους τον απέραντο μοσκοβολιστό ανθόκηπο που την περιτριγυρίζει και την χαϊδεύει με χίλια μεθυστικά αρώματα αγάπης, προσφοράς και ολοζώντανης καλοσύνης... Ανάμεσα στα γιασεμί, στις ντάλιες, στις γαρδένιες και στα ίντετσι, μπλέκονται τα χαμογελαστά πρόσωπα των θυγατέρων της, των εγγονών της, των παιδικών φιλενάδων της, των αξέχαστων συναδέλφων της, των μανάδων μαθητών της και τα αξέχαστα πρόσωπα αυτών των μαθητών και μαθητριών της... Και όλο αυτό το περιβόλι, στραφταλίζει από τις σελαγίζουσες αχτίδες που την αγκαλιάζουν ζεστά, ντύνοντάς την με τον άφθαρτο χιτώνα της αγάπης, της αληθινής έγνοιας και της ζωντανής εκτίμησης, που της προσφέρουν από καρδιάς, οι άνθρωποι - αστέρια που ο Θεός έστειλε στον δρόμο της...

Για όλα τούτα, ένα γαλάζιο βέλος φεύγει ωσάν σαΐτα από το τόξο τού είναι της και ραντίζει μ' ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ βγαλμένο μέσα από τα βάθη της καρδιάς της, όλα τα υπέροχα αστρολούλουδα - ανθρώπους που, με την ύπαρξή τους, έφτιαξαν τον δικό την μυροβόλο και ολάνθιστο Παράδεισο....

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!

Πολυάνθη, Κωνσταντίνου, Κεφαλονίτισσα

              ΣΗΜΕΙΩΣΕΙς ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΚΟΡΠΙΕΣ  ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΖΕΥΩ ΕΔΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΎΝΕ. ΘΑ ΤΙΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΩ ΕΝ ΚΑΙΡΩ...

                              1ον ]   [ΝΑ ψάξω να δω αν το έχω ολοκληρωμένο κάπου...]

Το σπίτι μου πανέμορφο στης ίριδας το χρώμα...

Το σπιτι μου σαν νά'γινε καράβι π' αρμενίζει.

Κροκόπεπλος η Αθηνά στα μύρα το τυλίγει...

Χρυσά ποτάμια ρουμπινί, μενεξελιά κι ασήμια

το δειλινό του χάρισε να πλέει βλογημένο...

Η πίστη είναι στο πανί, η πείρα στο τιμόνι..

Λεπτή μιά θλίψη κάθεται στην πλώρη κι αγναντεύει...

Τα χρώματα της ίριδας τριγύρω αντιφεγγίζουν

κι αέρι μελαγχολικό, γλυκό σ' αποκοιμίζει...

Το ξέρω: Να συμφιλιωθώ πως πρέπει με τον χρόνο...

εμα με φόβο να κοιτάω...

Να χαίρομαι την κάθε μιά στιγμή όπου διαβαίνει...

Να χαίρομαι τις ευμορφιές του χρόνου που' μαι τώρα...

Ν' απολαμβάνω ευωδιές, ακούσματα, φεγγάρια..

Να ζω με μιά βαθιά χαρά τις ώρες που περνάνε...

Και τότε ήρεμη θα ζω στην γωνική φωλιά μου.

Ολάνοιχτη για όποιονε την θύρα μου χτυπήσει...

Ένα ταξίδι μαγικό στα χρώματα της δύσης,

πορφύρας ηλιοστάλαγμα και φέγγος της σελήνης.

Κι εγώ καραβοκύρισσα των χρόνων που παρήλθαν, 

θε ν' ατενίζω τ' αύριο μ' ολόρθο το κεφάλι

κι ένα μεγάλο ''ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ'' για όλα αυτά που ζούμε...

----------------------------------------------------------------------

                2ο.]  ΑΥΤΟ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ... Πρέπει κι εδώ να ψάξω...

3] Με πυρετό παραμιλά, 

για ένα όνειρο λέει σιγά,

μιλά για κάτι - για ένα χάδι, σ' απείρου βάθη...

4]Εφάνη νά 'δωσε φως κι ευωδιά

στην μραμένη του πικρή καρδιά...

Πονά για κάτι, για ένα λούλουδο που εμαράθη...

5] Και τώρα μόνος του στην ερημιά,

με την μορφή της ψυχομαχά...

Φεύγει για νά 'βρει τ' αστέρι πού 'πνιξε - πλήθος τα λάθη...

6] Και μπος στο σπίτι ξεσπά βροχή,

υφαίνει δίχτυ φωταλγεινό...

Λάθη με πάθη, για κάτι όμορφο.

μιά ιστορία πού 'ρθε κι εχάθη...

7] Και τώρα μόνος του στην ερημιά,

με την μορή της ψυχομαχά,

φεύγει για νά 'βρει τ' αστέρι που δεν ξεχάθη...    [ ή τ' αστέρι που άλλοτε είχε ροδάνθη...]

8] Και μπρος  στο σπίτι του νιού η βροχή,

υφαίνει δίχτυ μες στην σιωπή...

Λήθη για πάθη... Για κάτι όμορφο πού 'ρθε κι εχάθη...

-------------------------------------------------------------------------------

                   3ο ]   ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ  πότε και γιατί το έγραψα...

Απόψε η καρδιά μας αγαλλιάζει!

Δυό νέοι θε να σμίξουν την ζωή τους!!

Τριγύρω η χαρά μάς συναρπάζει...

Τραγούδια να γελούν, μες στην ψυχή τους!!!

Σαν αδελφή τους νιώθω ευδαιμονία!

Η αγάπη τους τα πάντα έχει νικήσει...

Πιστεύω πως δεν θά 'χω αγωνία...

Μέσα στ' αστέρια η ζωή τους να κυλήσει!!!

Μπορεί  προβλήματα να συναντήσουν

μα, ξέρω πως μαζί θάγωνιστούνε...

Οι συγγενείς παντού θα βοηθήσουν

και μόνοι τους ποτέ δεν θα βρεθούνε!

Αδέλφια μου, γι' αυτό χαρείτε!!!

Στον ήλιο της αγάπης ανεβείτε!!!

-----------------------------------------------------------------

               4]  ΣΚΩΠΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙς ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ, γύρω από τ όνομά μου!!!

                     [Μάλλον συζήτηση στο φέ'ι'ς - μπουκ, με τις κόρες μου]

Μωρέ γεννάτε, γιατί καταντήσαμε έθνος γερόντων!!!Τα εικοσιεφτάρια τμήματα των σχολικών τάξεων, ίσως γίνουν σαραντάρια και αναγκαστούν να τα χωρίσουν!! Ε, τότε ίσως αποφασίσει η κυρία Δημόγιαννη  να κάνει και ένα τρίτο παιδί που θα βγει κοριτσάκι και να το πει  ''Πολυάνθη''!!!!Αμάν!!!Από εγγόνια δεν θ' ακούσω το όνομά μου!!!Κατάντια!!! Πείτε 'ετσι τουλάχιστον Ελπίδα μου, το μεγάλο φυτό στην γλάστρα σας!!!!!

                       -----------------------------------------------

Δεν θα διαιωνισθεί το όνομά μου, που το αναφέρει  τ  ρ ε ι ς  φορές ο μεγάλος Όμηρος!!!!Δεν σκέφτεστε δηλαδή καθόλου τρίτο παιδί, όσο σας παίρνει  ο χρόνος;;;;Α υ τ ό  είναι προδοσία προς την Πατρίδα και προς την Μάνα!!!!.......................................................

Βρήκα κι εγώ την ευκαιρία και είπα τον καημό μου!!Πάει, τελείωσε!!!Δεν μπορείτε να εκτιμήσετε το εκλεπτυσμένο χιούμορ μου!!!Θυγατέρες τρυφερές σου λέει ο άλλος!!!!

[Λείπει κομμάτι του κειμένου...Θα πρέπει να είναι απάντηση στο φέ'ι'ς- μπουκ... Δεν ξέρω αν θα το βρω, θα ψάξω πάντως...]

---------------------------------------------------------------------------------------