ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ [Μέρος 1ο]

      Οι πιο αγαπημένες γιορτές όλου του χρόνου, ήταν για μας τα Χριστούγεννα και κυρίως η Πρωτοχρονιά. Μαέστρος μοναδικός στην μελωδία των Αγίων ημερών, ο πατέρας μου, Κωνσταντίνος, που όλοι τον φωνάζαμε Κωστάκη. Σε αυτόν οφείλω την μαγεία των Χριστουγέννων που μεταλαμπάδευσα στις κόρες μου και αυτές με την σειρά τους στα εγγόνια μου. Δεν υπήρξε νομίζω στον πλανήτη άλλος άνθρωπος τόσο πολύ πλημμυρισμένος από το πνεύμα των Χριστουγέννων... Ένας μάγος χαράς και πλάστης πολύτιμων αναμνήσεων... Ακόλουθός του παντού, η μητέρα μας Αλίκη.

    Παραμονές της Γέννησης του Χριστού, έπαιρνε από την αγαπημένη μας γειτόνισσα κυρ'-Αγγελική Σπαθή, την μεγάλη της απλάδα και προς το βραδάκι ξεκινούσε να φτιάχνει τα μελομακάρονά της. Πόσο ωραία της εγίνοντο!!! Εύγευστα, τόσο όσο πρέπει τραγανά και τόσο όσο πρέπει μελωμένα!!!! Αργά το βράδυ η μαμά τελείωνε τα μελομακάρονα και έδινε στην αδελφή μου Αντζέλα κι εμένα, να δούμε αν είχαν πετύχει. Και πάντα της έβγαιναν πετυχημένα!!!!! Τις επόμενες ημέρες, έμπαινα στην κουζίνα το μεσημέρι που όλοι αναπαύοντο, καθόμουν στο τραπέζι, έβαζα μπροστά μου στην σειρά, σαν στρατιωτάκια έξι μελομακάρονα και διάβαζα το φωτορομάντζο από το ΝΤΟΜΙΝΟ!!! Μα ήταν γευστικώς, υπέροχα!!!

    Παραμονή, έφερνε ο πατέρας μου ένα θ η λ υ κ ό, φουντωτό κυπαρίσσι, για να το στολίσουμε. Εκείνη την ημέρα η μαμά έφτιαχνε φακές που δεν μας άρεσαν, ώστε να τις φάμε αδιαμαρτύρητα και να πάμε γρήγορα να στολίσουμε το δέντρο!!! Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη!!!! Το πιστεύετε ότι έχω ακόμα κάποια χριστουγεννιάτικα, πολύχρωμα λαμπιόνια, από εκείνη την εποχή;;; Καθρεφτιζόταν το πρόσωπό μας πάνω στην αστραφτερή επιφάνειά τους ώσπου το γεμίζαμε όλο με όμορφα στολίδια! Το αστέρι στην κορυφή, έβαζε πάντα ο πατέρας που επαινούσε το έργο μας!!! Όταν ήρθε η εποχή να πάρουμε ψεύτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο, το βάζαμε πάνω στο τραπέζι στην κάμαρα των γονιών μας με το βελουδένιο τραπεζομάντηλο και γύρω γύρω, φτιάχναμε ολόκληρο σκηνικό!!! Θυμάμαι ν'ακούω από το ραδιόφωνο την εκπομπή σε συνέχειες ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ [με τον… Λαμπίρη!] και να βάζω γύρω από την βάση τού δένδρου μικρά βιβλία που τα σκέπαζα με μπόλικο μπαμπάκι και νόμιζες ότι ολόγυρα, υπήρχαν χιονισμένα βουνά!!!! Παίρναμε με την Αντζέλα μπαμπάκι, το χωρίζαμε κατά μήκος σε πολλές σειρές και έπειτα το ξέναμε προσεχτικά, ώσπου φτιάχναμε μία όμορφη γιρλάντα και την βάζαμε κυματιστά πάνω στο δέντρο μας!!! Αυτή η δουλειά κρατούσε αρκετά, γιατί φτιάχναμε πολλές γιρλάντες, πάντα με πολλή προσοχή. Από κάτω η χάρτινη φάτνη με το ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ, ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ, να το κρατούν δυο άγγελοι, πάνω από την φάτνη με το άγιο βρέφος. Από εκείνη την εποχή, έχω έναν χάρτινο χριστουγεννιάτικο νάνο, την φιγούρα του Άγιου Βασίλη και τέσσερα στρουμπουλά ροδοκόκκινα αγγελάκια, μέσα σε αφράτα σύννεφα!! Ακόμα τρεις καμήλες και δύο πλαστικά αγγελάκια, που τα βρίσκαμε μέσα στο κουτί με την σκόνη πλυσίματος ROL!!

    Τα κάλαντα τότε τα έλεγαν μικρά παιδιά, αλλά και νεαροί άντρες. Μου άρεσε πάρα πολύ μια παραμονή, που ομάδα από νεαρούς, ήρθε και μας είπε τα κάλαντα όπως τα λέμε μόνον εμείς στην Κεφαλονιά, ακομπανιάροντας την χαρμόσυνη μελωδία με κιθάρες, μαντολίνα και ακορντεόν!!!! Ήταν υπέροχα!! Αξέχαστα!!! Τελείωσαν με την ξεχωριστή στροφή που την έλεγαν πάντα μικροί και μεγάλοι: ''Σ' αυτό το σπίτι πού 'ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει κι ο νοικοκύρης του σπιτιού, χρόνια πολλά να ζήσει!!!'' Η μαμά, τούς τρατάρισε μελομακάρονα και κουραμπιέδες και ανταλλάξανε, ολόθερμες, χαρούμενες ευχές!! Μου άρεσαν πολύ, ήμουν αληθινά ενθουσιασμένη!!!!

    Θυμάμαι που μια φορά πήγαμε μέσα στην νύχτα και παρακολουθήσαμε την Χριστουγεννιάτικη λειτουργία, οικογενειακώς. Με σκοτάδι γυρίσαμε και η μαμά, μάς έφτιαξε αμέσως γάλα ζεστό με τρούφες σοκολάτας μέσα, να πιούμε, για να ζεσταθούμε. Την αίσθηση εκείνης της βραδιάς, δεν την έχω ξεχάσει ακόμα... Κάτι σαν κατάνυξη, αγάπη, φροντίδα και σύμπνοια ατελείωτη... Την ημέρα της μεγάλης γιορτής, η μαμά έφτιαχνε συνήθως γιουβέτσι. Ήταν έξοχη μαγείρισσα και ό,τι έφτιαχνε, ήταν νοστιμότατο. Η ημέρα περνούσε με επισκέψεις σε συγγενείς και γλυκό στο καφενείο του κυρ Παναγιώτη και της κυρίας Αγγλαΐας. Συνήθως παραγγέλναμε πάστα και οπωσδήποτε τους λαχταριστούς τους λουκουμάδες!!!

    Στην οικογένειά μου, τα δώρα τα ανταλλάζαμε την Πρωτοχρονιά. Κρατούσαμε το ελληνικό έθιμο και το κρατούν και σήμερα τα παιδιά μου με τις οικογένειές τους. Τότε ερχόταν για μας η μαγεία των Χριστουγέννων... Ο πατέρας είχε δημιουργήσει ολόκληρο δρώμενο, που περιμέναμε με λαχτάρα μεγάλη κι εγώ και η Αντζέλα... Μετρούσαμε τις ημέρες ως την πολυπόθητη Πρωτοχρονιά, γιατί ξέραμε, ότι κάθε φορά θα ζούσαμε κάτι αληθινά μαγικό!!! Θυμάμαι ένα βράδυ στην προσευχή μου: ''Θεούλη μου σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που είμαστε όλοι καλά και περάσαμε τα Χριστούγεννα όμορφα!!! Είναι αμαρτία όμως να σου πω, ότι δεν.... νιώθω μαγεία;; Χριστούλη μου νεογέννητε, Εσύ ξέρεις ότι περιμένω με ανυπομονησία τον Άγιο Βασίλη!!! Κάνε να είναι και η εφετινή Πρωτοχρονιά μαγική!!! Σε παρακαλώ, και, συγγνώμη!!!''

    Έπεσα στο μονό κρεβάτι μου, δίπλα από το κρεβάτι της αδελφής μου στην κάμαρά μας, με την αισιοδοξία μου αναπτερωμένη... Μέχρι να με πάρει ο ύπνος, έκανα σχέδια επί σχεδίων!!! Κι ο Μορφέας ερχόταν και μ' έπαιρνε στα χέρια του απαλά, πηγαίνοντάς με σε έναν τόπο πλημμυρισμένο φωτεινές γιρλάντες, στρουμπουλά αγγελάκια και απέραντη αγάπη, που με τύλιγε τρυφερά σαν μια τεράστια, αστραφτερή, αγκαλιά!!! Και κάπου εκεί, ένα μεγάλο λαμπερό αστέρι, έδειχνε έναν δρόμο που έγραφε με χιονένια πούπουλα: ''Πλησιάζουμε στην ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!!!!!''

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑ...

 Ειδήσεις τραγικές, ανατριχιαστικές...Από πού να φυλαχθεί η ανθρώπινη ευαισθησία σου;;;Το συγκλονιστικότερο όλων, ο τραυματισμός του νεαρού αστυνομικού, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του ποδιού του.... Τι έφταιξε ο δύστυχος;;Ξύπνησε όπως τις άλλες ημέρες, πήγε στην δουλειά του, χωρίς να γνωρίζει ότι σήμερα μια ναυτική φωτοβολίδα θα καρφωνόταν στο πόδι του και ΔΕΝ θα έσβηνε, θα εξακολουθούσε να καίγεται μέσα του, μέχρι να σβήσει... Και ο εγκέφαλος 15 λεπτά χωρίς να οξυγονωθεί...Κατακαημένο παλληκάρι...Κρίμα στα νιάτα σου..Θα περίμενες κι εσύ όπως όλοι μας να έρθουν τα Χριστούγεννα, να τα γιορτάσεις με τους αγαπημένους σου ανθρώπους...Τώρα;;;Τώρα;;; Και ο δράστης, ένα 18χρονο παιδί... Αδιανόητο... Έπραξε λέει, όπως του υπέδειξε ο μασκοφόρος αρχηγός των χούλιγκανς...Ποια προοπτική θα έχει από εδώ κι εμπρός τούτος ο νεαρός;;Λένε ότι συνέλαβαν 200 άτομα που εμπλέκονται σε μύριες βαριές παρανομίες...Τι θα γίνει;;;;Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, ε ά ν δεν τιμωρηθούν παραδειγματικά... Ως τώρα, γιατί να μην φέρονται παραβατικά, αφού μέσα σε μια μέρα αφήνονταν ελεύθεροι από την αστυνομία;;;ΌΧΙ κύριοι!!!Έσπασες την βιτρίνα του τάδε καταστήματος;;;Γιατί το έκανες;;;;Θα μπεις φυλακή και ΟΧΙ για μια μέρα...Έβαψες αγάλματα ή σταθμό του μετρό με λαδομπογιά;;;Γιατί το έκανες;;;;Συλλαμβάνεσαι και μπαίνεις αληθινά μέσα, μέχρι να εκτίσεις την ποινή σου...

Εγώ, αν κτυπήσω κατά λάθος το αυτοκίνητο του γείτονα, θα κληθώ να απολογηθώ και να πληρώσω...Κι εσείς καθάρματα που ξηλώνετε πεζοδρόμια, χτυπάτε μέχρι θανάτου ανυποψίαστους φιλάθλους, ΓΙΑΤΙ μένετε ατιμώρητοι τόσα χρόνια;;;;Μια χούφτα ανθρώπων και δεν μπόρεσαν τόσα χρόνια να σας μπαγλαρώσουν;;;Να δούμε τώρα τι θα γίνει με τους 200ους που συνέλαβαν...Έπρεπε να χαροπαλεύει κι άλλο νεαρό άτομο για να ταρακουνηθείτε;;;; Και θα αποδοθεί η αρμόζουσα δικαιοσύνη;;;;;;;Φρίκη...Ένας λεβέντης χαροπαλεύει... Ξεχάσαμε τον ΆΛΚΗ;;;; Προχθές, ένας σκυλάκος βιάσθηκε από ανθρωπόμορφο τέρας και κατέληξε καταματωμένος, με φριχτούς πόνους...Άλλο...Ένας πατριός, υπεράνω πάσης υποψίας, Παρακολουθούσε τις προγονές του και πλήθος γυναικών με κάμερες στις πιο προσωπικές τους στιγμές,και το στομάχι μας ανακατεύθηκε από αηδία, σιχασιά και θυμό...Ο άνθρωπος παραμονές των Αγίων Ημερών, δείχνει το απαισιότερο, βδελυρό και τρομαχτοκό του πρόσωπο...Πρέπει να σκεφτούμε πολύ ως κοινωνία πού πάμε και τι φταίει...Μήπως και περισώσουμε κάτι...Σε ποιον κόσμο ετοιμαζόμαστε να αφήσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν;;;Ποια τα σπουδαία ιδανικά που θα έχουν σαν πρότυπο;;;Και πώς θ'αντιμετωπίσουν την σημερινή, αρρωστημένη κοινωνία;;Τι εφόδια τους έχουμε δώσει για να αμυνθούν;;Ο Θεός να βάλει το χέρι του και η Δικαιοσύνη, το δικό της...Δύστυχο, ακρωτηριασμένο παλληκάρι...Κλαίει η Ελλάδα για την φρίκη που υπέστης..Ο Θεός να λυπηθεί τους δικούς σου και πάνω απ'όλα, εσένα λεβέντη μου, που δεν έφταιξες πουθενά...Πού φτάσαμε..Πώς καταντήσαμε...Και κάπου στο ομιχλώδες βάθος, έρχονται Χριστούγεννα.....

ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΗ ΜΑΧΗ, ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΑΓΝΟ....

Πόση άβυσσος μπορεί να υπάρχει στην ψυχή ενός ανθρώπου;;; Πόση ανωμαλία, κακία και εγκληματικότητα;;; Και γιατί να υπάρχουν αυτοί οι υπάνθρωποι επί γης;;;; Μολύνουν ό,τι πιο αγνό υπάρχει στον κόσμο... Βασανίζουν την αθωότητα γιατί το σκοτάδι δεν αντέχει το φως... Και χαίρονται κάνοντας το θύμα τους να πονά, να υποφέρει έως θανάτου... Και μετά θα πάνε αυτά τα τέρατα ήσυχα χωρίς τύψεις σπίτι τους να φάνε με την οικογένειά τους και θ' ανάψουν στην εκκλησία κερί σαν καλοί χριστιανοί;;; Πιθανόν για να έγιναν έτσι να κακοποιηθήκαν ως παιδιά και να μην μαθεύτηκε ποτέ, οπότε δεν έλαβαν ποτέ την κατάλληλα περίθαλψη... Όμως αυτό έγινε και δεν αλλάζει, όπως δεν αλλάζει και το ότι πολλοί γεννιούνται έτσι, είναι από τα γεννοφάσκια τους κακοί, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης... Και το αποτέλεσμα;;;;; Να έχουμε παιδόφιλους, να ανθεί η παιδική πορνογραφία και να υπάρχουν άπειροι βασανιστές ζώων, οι οποίοι στατιστικώς θα γίνουν φονιάδες ανθρώπων, και κακοποιητές της δικής τους οικογένειας....

11 Δεκεμβρίου είναι η ημέρα αφιερωμένη στα παιδιά.... Τι γιορτάζουμε;; Την παιδική πορνογραφία;; Τον βιασμό ανηλίκων από άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντός τους; Την παράνομη δουλειά ανηλίκων στις καλλιέργειες ανθέων και άλλων φυτών, χωρίς να φορούν καν γάντια καθώς πιάνουν τα δηλητηριώδη φυτοφάρμακα;;; ''Σας παρακαλώ, μην προσφέρετε σαν δώρο λουλούδια... Προσφέρετε ένα μήλο... Τα χέρια μου κάηκαν μέσα στις καλλιέργειες...'' φώναζε ένα κοριτσάκι από την Γουατεμάλα... Τι γιορτάζουμε;;; Τον ακρωτηριασμό μικρών παιδιών στην Βραζιλία από τους γεννήτορές τους, ώστε να καταστούν επαγγελματίες ζητιάνοι;;;;; Την παιδική πορνεία στις Φιλιππίνες, όπου μπορείς να βρεις αραδιασμένα στον δρόμο παιδιά από τεσσάρων χρονών και πάνω, για σκεύη του σεξ;; Και γι' αυτό τον λόγο ναυλώνονται αεροπλάνα από την Γερμανία με ''ευπρεπείς'' επιχειρηματίες που πάνε στις Φιλιππίνες να χορτάσουν την διαστροφή τους πάνω σε παιδικά κορμάκια... Και η κοινωνία το ξέρει.... Μα, τεσσάρων ετών μικράκι;; Και στην Αφρική, πώς διανοείσθε τον βιασμό μωρού οκτώ μηνών;;;;;;;; Και όχι μόνον εκεί, δυστυχώς.... ΕΥΤΥΧΩΣ που υπάρχουν και οι ''καλοί'' άνθρωποι, που αγωνίζονται ενάντια στην μάστιγα του κακού και έτσι ισορροπεί κάπως η κοινωνία μας.... Δυστυχώς όμως, δεν μπορούν να καλύψουν την επέκταση της βρωμιάς... Στις Ινδίες υπάρχει ολόκληρη συνοικία αγοραίου έρωτα, όπου πάρα πολλές εκδιδόμενες είναι μόλις έντεκα ετών... Για να μην πούμε για την νόμιμη παντρειά δεκάχρονης σε πλείστα ισλαμικά κράτη...

Έφτασα να γράφω τα παραπάνω, μετά τον φριχτό θάνατο του σκυλάκου στην Αράχωβα. Μπροστά μας γίνεται μια μάχη... Η μάχη του ΚΑΛΟΥ, ενάντια στο ΚΑΚΟ.... Πώς είναι δυνατόν να πιάνεις ένα αθώο πλάσμα που σε εμπιστεύεται ανώμαλε εγκληματία και να του κάνεις τα όσα φριχτά του έκανες, χωρίς να λυγίσει η καρδιά σου;;;;;;; Ανώνυμο, ειδεχθές, δολοφονικό, απάνθρωπο τέρας, και βέβαια μπόρεσες, διότι ΔΕΝ έχεις ίχνος ενσυναίσθησης... Είσαι ένα μίασμα της κοινωνίας, ένας ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ υπάνθρωπος, σήμερα για τα ζώα, αύριο για τους συνανθρώπους σου.... Το δύστυχο το σκυλάκι, καταρρακωμένο σύρθηκε στο σπίτι του, όπου και ξεψύχησε, μέσα σε φριχτούς πόνους... Σε όλη του την ζωή προσέφερε φιλία, αγάπη και προστασία... Και ήρθες εσύ, ο δαίμονας της κολάσεως, να μαγαρίσεις την ομορφιά και την αθωότητα με ανεξέλεγκτο πόνο και φρίκη... Δεν με ενδιαφέρει να μάθω πώς έφτασες ως εδώ. Γνωρίζω μόνον ότι είσαι ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΟΣ τρομερά, και πρέπει να συλληφθείς πάραυτα.... Μακάρι όλη η Αράχωβα να ξεσηκωθεί, να σε ψάξει και να σε παραδώσει στην δικαιοσύνη. Μακάρι να μην ξαναβγείς  π ο τ έ  από την φυλακή, μακάρι να πληρώσεις και ένα μέγιστο πρόστιμο, ώστε η σάπια ομάδα των φρικαλέων ομοϊδεατών σου να το σκεφτεί και δεύτερη φορά προτού απλώσετε το σιχαμερό χέρι σας πάνω σε αθώα, ανυπεράσπιστα θύματα.....

Τι θα έκανα εγώ σε έναν παιδεραστή και σε έναν κακοποιητή ζώων;;; Δεν θα σας το πω, γιατί ίσως σας σοκάρει... Θέλω να ξεβρωμίσει ο τόπος από τους ανώμαλους υπανθρώπους, γιατί τολμούν και μολύνουν και βασανίζουν τα δύο μόνον αγνά πλάσματα που έχουν μείνει στον πλανήτη μας: Τα παιδιά και τα ζώα... Την μοναδική φωτεινή αίσθηση του παραδείσου που ομορφαίνει την ζωή μας... Γι' αυτά τα πλάσματα, η προσοχή μας πρέπει να είναι  δ ι α ρ κ ώ ς  τεταμένη και να μην έχουμε εμπιστοσύνη σε  κ α ν έ ν α ν . Στα μικρά μας παιδιά, θα μάθουμε λίαν ενωρίς τον νόμο του εσώρουχου: ''ΔΕΝ αφήνουμε  κ α ν έ ν α ν  μάτια μου να σε ακουμπήσει εκεί, έστω και συγγενής να είναι και γνωστός, και αν νιώθεις άσχημα από κάποιο περίεργο χάδι, φώναξε, φύγε και πες το στους γονείς σου...'' Κι αν δούμε ότι κάποιο παιδί αρέσκεται στο να βασανίζει ζώα, ειδοποιούμε και τρέχουμε στον ψυχίατρο.... Προτού είναι αργά.... Τα μάτια μας δεκατέσσερα... Όχι ότι θα πάψει η σαπίλα... Ένεκα του μυαλού του, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει άγγελος ή διάβολος... Το έγκλημα με την τεχνολογία έγινε και διαδικτυακό, οπότε οι γονείς, πρέπει να είναι εν γρηγόρσει ανά πάσα στιγμή... ''Μα, γιατί, παιδί οκτώ χρονών, είδε την ΚΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ και πορνοταινία;;;;;;;; Εγώ θρίλερ πρωτοείδα στα δεκαεννιά μου και πορνό, ακόμη... Θα του αφήσουν σημάδια στην ψυχούλα του... Πάρ' του το κινητό...'' ''Και γιατί να του το πάρω;;; Ξέρεις πού τα είδε;;; Στο σχολείο... Τα παιδιά που έχουν μεγαλύτερα αδέλφια τα φέρνουν στο σχολείο και τα δείχνουν σε άλλα παιδιά.... Οπότε θέλω δεν θέλω, θα τα δει...''

Κι έτσι συνηθίζουν στις σκηνές βίας, υποβιβάζουν τον έρωτα, αποκτούν φοβίες και η συμπεριφορά τους γίνεται άκρως επιθετική.... Από πού να φυλαχτείς τελικά;;; Ακόμα κι αν οι γονείς είναι σωστοί, το παιδί τους με την περιέργεια που έχει η ηλικία του, δεν θα αντισταθεί στο ''πονηρό και βίαιο άγνωστο''... Πόσα από αυτά θα έχουν το σθένος να πουν: ''Δεν θέλω να δω'' και να αντιμετωπίσουν τα κοροϊδευτικά γιουχαΐσματα της παρέας τους;

Το ξαναείπα... Πρόκειται για την αέναη μάχη μεταξύ φωτός και σκότους, μεταξύ του καλού και του κακού... Όμως εμείς οι μεγάλοι, πρέπει να έχουμε τις κεραίες μας τεντωμένες  π ά ν τ α... Εμπιστοσύνη, πουθενά.... Θα προστατεύουμε τα παιδιά μας, ακόμα και εκ του μακρόθεν.... Κι αν δούμε κάποιον να κλωτσάει ένα γατάκι στον δρόμο, βάζουμε τις φωνές... Αυτός ο κύριος ή αυτή η ''κυρία'', δεν το έχει σε τίποτα να πάει στην εκκλησία, να ανάψει δεκαέξι κεριά, να κάνεις τρεις βαθιές μετάνοιες, αφού έχει - πριν έρθει στον ναό - φωλιάσει ελαφρά τη καρδία, έξι αδέσποτα γατάκια στην γειτονιά της...

Καημένα, πεταμένα στα χέρια ανωμάλων, παιδάκια.... Σας ρουφούν την παιδική σας αθωότητα, μάσα στον δηλητηριώδη, εγκληματικό τους κόσμο... Τρισδυστυχισμένα παιδάκια, εάν σας έτυχαν  α ν ά ξ ι ο ι  γονείς.... Αδιανόητο.... Άτυχα παιδάκια που πεθαίνετε από πείνα στον 21ο αιώνα και δεν αισχύνονται τα πολιτισμένα κράτη γι' αυτό το θανατικό....

Καημένο χάσκυ της Αράχωβας... Αγαπημένε, αθώε και τραγικέ, Όλιβερ....Τι θα έλεγε ο βασανιστής σου, εάν του έκαναν όσα εσύ υπέστης από τον ανώμαλο δολοφόνο σου;;;; Ελπίδα μας η Δικαιοσύνη να έχει αυστηρότατους νόμους για εσάς όλα τα αποβράσματα της κοινωνίας και να τους εφαρμόσει  χ ω ρ ί ς  καθυστέρηση καμιά.... Είστε εσείς που πετάτε πλυντήρια, δίχτυα, πλαστικά στις θάλασσες, μολύνοντας τον θαλάσσιο χώρο. Είστε εσείς που σκοτώνετε έναν ελέφαντα για το....ονόρε!!!! Είστε εσείς που παγιδεύετε στο ίντερνετ αφελή κοριτσάκια, μέχρι να τ' αρπάξετε από το σπιτικό τους, για ίδιον σαδιστικό και παράνομο όφελος.... Είστε εσείς που πυροβολείτε την μάνα αρκούδα με τα αρκουδάκια της, έτσι, για χάρη γούστο... Είστε εσείς που ξεθυμαίνετε τα ανώμαλα ένστικτά σας πάνω στα πιο αθώα θύματα, στα παιδιά και στα ζώα.... Βαστίλλη ισόβια σας αρμόζει,  τ ο υ λ ά χ ι σ τ ον..... Αλλά όσο κι αν εμφανίζετε το αηδιαστικό προσωπείο σας που ζέχνει από αναθυμιάσεις ψυχικού βόθρου, θα υπάρχουν πάντα οι ιππότες του φωτός που θα σας πολεμάνε: Ο υποψιασμένος γονιός, ο σωστός δάσκαλος, ο ευγενικός  α λ η θ ι ν ά  γείτονας, ο  ε ν σ υ ν ε ί δ η τ ο ς  πολίτης..... Και ο φωτεινός αγώνας τους, ίσως έρθει κάποια ευλογημένη ημέρα, που θα διώξει μακριά την μπόχα της βδελυρής παρουσίας σας και εξαλείψει δια ροπάλου την επαίσχυντη δραστηριότητά σας.... Η γη σας ξερνάει.... Τέρατα.....

------- ΟΧΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ---------

Έκανα μάθημα στην τάξη μου. Όταν το μάτι μου πήρε ένα παιδικό κεφαλάκι με πλούσια, μαύρα μαλλιά, να διαγράφεται στο παράθυρο. Κοιτούσε μέσα, ψάχνοντας κάτι. Χαμογέλασα... Ήταν ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΚΛΗΡΟΣ, ο μικρότερος αδελφός του μαθητή μου Κώστα Σκληρού και έψαχνε να δει τον αδελφό του. Ακόμα θυμάμαι το παιχνιδιάρικο χαμόγελό του και το σπιρτόζικο βλέμμα του!!Η τύχη τα έφερε, όταν ήρθε η ώρα, να έχω και τον Αλέξανδρο, μαθητή μου. Ένα γλυκύτατο πλάσμα, γεμάτο ενέργεια, ίδιος η χαρά του Θεού!!! Άψογος στα μαθήματά του, ευγενικός προς όλους, έδινε την εντύπωση ότι μεγαλώνοντας θ' αρπάξει την ζωή, θα παλέψει και θα νικήσει ... Και όντως... Ο μικρός τότε μαθητής μου, όταν ήρθε η ώρα, βγήκε νικητής με τον αδάμαστο χαρακτήρα του και τις μεγάλες αξίες που είχαν ριζώσει για τα καλά μέσα του.Σήμερα, προσφέρει την πολύτιμη προσφορά του, σε χιλιάδες συνανθρώπους του.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΚΛΗΡΟΣ, σπούδασε.....

ΑΛΕΞΑΝΔΡΈ μου, όποιος σε γνωρίσει, θεωρεί τον εαυτό του τυχερό... Ως Ιατρός, έχεις το χ ά ρ ι σ μ α της σωστής δ ι ά γ ν ω σ η ς!!!!!Οι ασθενείς σου σε ευχαριστούν, διότι ΔΕΝ ξέχασες π ο τ έ τον όρκο του ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ και τους ακουμπάς και ως άνθρωπος... Είσαι α ν θ ρ ώ π ι ν ο ς, κάτι που δυστυχώς, δεν το βρίσκουμε σε όλους τους συναδέλφους σου...Ο ανέμελος, χαμογελαστός μαθητής μου, έγινε μια μεγάλη φυσιογνωμία της Ιατρικής με απέραντη ενσυναίσθηση, σκορπίζοντας παντού την Α ν θ ρ ω π ι ά και το άριστο του χαρακτήρα σου... Η όλη πορεία σου, που φανερώνει τα ύψιστα ιδανικά που ακολουθείς και η τέλεια επιστημονική σου κατάρτιση, σε καθιστούν έναν ολοφώτεινο φάρο, μέσα στο αβέβαιο της σημερινής εποχής μας... Είσαι ένας ηρωικός αγωνιστής της ζωής, ένας συγκινητικός πατέρας, μια υπέροχη μορφή στον ιατρικό κύκλο, αλλά και στον λοιπό, πολιτικό τομέα. Το χαμογελαστό προσωπάκι στο παράθυρο της τάξης μου, που δ ε ν θα το ξεχάσω ποτέ, μεταμορφώθηκε σε έναν ευγενικό, σοβαρό άντρα, σε έναν εκλεκτό επιστήμονα, σε έναν άοκνο πολεμιστή του καλού, ο οποίος θα παλεύει π ά ν τ ο τ ε για να γλυκάνει τον πόνο του συνανθρώπου του ,με όπλα την μεγίστη επιστημονική κατάρτιση, την οποία δεν εγκαταλείπει π ο τ έ...Γόνος ενός υπέροχου ιατρού, του κ. ΦΙΛΙΠΠΑ ΣΚΛΗΡΟΥ και της ξεχωριστησ εκπαιδευτικού ΜΑΡΙΑΣ ΣΚΛΗΡΟΥ, έχοντας γερές ρίζες με ακλόνητες αρχές, διαγράφεις μια φωτεινή πορεία, με στόχο πάντα την π ρ ο σ φ ο ρ ά και την ί α σ η . Είμαστε όλοι υπερήφανοι για σένα ΑΛΕΞΑΝΡΕ!!!!Ο Θεός να σου χαρίζει υγεία και την προσωπική και επαγγελματική σου ικανοποίηση και να είναι η πορεία σου ολοφώτεινη σαν ζεστός ήλιος αγάπης και ελπίδας!!!Θα έχεις πάντα την αγάπη, τον θαυμασμό και τις άπειρες ευχές μου, αγαπημένο μου παιδί!

-------------------------------------------------------------------

Κάναμε στην τάξη Ιστορία όταν σηκώθηκε ο μαθητής μου ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΛΗΡΟΣ και ευγενέστατα με ρώτησε κάτι για τον εξοστρακισμό στην Αρχαία Αθήνα... Κοίτα τι θυμάται ο εγκέφαλος... Το πόδι της Γκέλυς, την φατσούλα του Αλέξανδρου, το γέλιο του Σταμάτη, τα τριαντάφυλλα της Ντέμης,την ερώτηση του Κώστα!!!!!Καταγράφονται στον σκληρό δίσκο, σαν φωτογραφίες παλιών,, αγαπημένων στιγμών!!Με την απάντησή μου, ξεκίνησε στην τάξη, μια λάν επικοδομιτική συζήτηση, από εκείνες που φέρνουν στην καρδιά του εκπαιδευτικού, απέραντη αγαλλίαση!!!Ο Κώστας υπήρξε ένας επιμελέστατος μαθητής. Τα τετράδιά του, καθώς και τα τετράδια της Θεοδώρας[Ντόρας] Οικονόμου, τα είχα μέχρι και πρότεινος, ως υπόδειγμα τετραδίων υποδειγματικής επιμέλειας, τάξης και ευπρέπειας! Άριστος μαθητής, με ωραίο χαρακτήρα, ξεχώριζε πάντα, έχοντας πίσω του δυο γονείς που στέκονταν λαμπάδα αναμμένη και στα δυο παιδιά τους!

ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΛΗΡΟΣ:.....

ΚΩΣΤΑ μου, χαίρομαι αφάνταστα για την όλη πορεία σου. Έχοντας ένα δυνατό και εύστροφο μυαλό, διακρίθηκες στην επαγγελματική σου καριέρα, καθιστώντας σε, πολύτιμο συνεργάτη και οραματιστή! Με συγκινεί η αγάπη σου προς τα ζώα, όπως αποδεικνύει και η ύπαρξη του υπέροχου σκύλου συντρόφου σου!! Θυμάμαι όταν ήρθες σπίτι μου, την ευγένειά σου και την λεπτότητα του χαρακτήρα σου. Στο σχολείο, ήσουν από τα παιδιά, που οδηγούσαν την τάξη πάντα μπροστά. Οι ερωτήσεις σου, το συνεχές ενδιαφέρον σου για κάθε τι καινούριο, ξεκλείδωναν τις πιθανές αναστολές και έφερναν την τάξη, σε μία υπέροχη άνθιση και πνευματική άμιλλα!!! Μαζί με τον αδελφό σου τον Αλέξανδρο, αποτελείτε παράδειγμα αγάπης και σεβασμού παιδιών προς τους γονείς τους. Είστε δυο υπέροχοι γυιοί, άξιοι κάθε επαίνου!!!Ο Θεός να φωτίζει τα βήματά σου, παιδί μου και να σου χαρίζει υγεία και προσωπική ευτυχία. Η επαγγελματική καριέρα σου θα σε ικανοποιεί πάντα , διότι είσαι εξαίρετος γνώστης του επιστημονικού αντικειμένου σου!!! ΚΩΣΤΑ μου, θα έχεις πάντα την αγάπη μου και τις πιο θερμές ευχές μου από καρδιάς, για ό,τι το καλύτερο στην ζωή σου, ξεχωριστό παιδί μου!!!

---------------------------------------------------------------------------------

ΣΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩ!!! ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ!...

Αγαπημένα μου παιδιά, σας οφείλω ένα τεράστιο Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μου, ώστε να μου στείλετε τις πληροφορίες για τις σπουδές σας. Έτσι μπόρεσε να ολοκληρωθεί το αφιέρωμα σ' εκείνα τα πανέμορφα, αξέχαστα χρόνια... Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, που με την άδολη καρδιά σας κάματε την ζωή μου πιο λαμπερή... Τότε ήμουν νέα δασκάλα. Τώρα, μετά τόοοοοσα χρόνια, η αγάπη και ο σεβασμός, ορθώνονται ανάμεσά μας, σαν χρυσό ηλιοφώς.... Κι αυτό, διότι σφυρηλατήσαμε μέσα στον χρόνο, δεσμούς άρρηκτους, υψηλούς, που δεν παλιώνουν π ο τ έ!!! Και το υπέροχο είναι, ότι αυτοί οι δεσμοί υπάρχουν και με τα παιδιά των άλλων σχολείων που δίδαξα, στον Ιδιωτικό και Δημόσιο τομέα!!! Να, γιατί οι δάσκαλοι μένουν πάντα νέοι και δεν γερνάνε ποτέ!!! Η σχέση με τους μαθητές τους ακόμα και όταν πάψεις να είσαι μάχιμος, έρχεται σαν ζωοδότρα ανάμνηση που σου χαρίζει νιάτα!!! Φαντασθείτε να έχεις και επαφή με κάποιους από τους παλιούς μαθητές σου!!!!!! Η χαρά και η ψυχική πληρότητα, δεν περιγράφονται!!!!

Κάποια στιγμή, θα επανέλθω με πληροφορίες και για άλλα παιδιά... Κάπου εκεί έξω, ανθίζουν οι αγαπημένες και οι αγαπημένοι: ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΦΡΑΝΤΖΕΣΚΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΛΗΡΟΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΚΛΗΡΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΡΩΝΙΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΡΩΝΙΑΣ, ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΝΔΡΙΟΛΑΣ, ΧΡΥΣΟΥΛΑ.... , ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΠΑΡΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ και.... και.... και...

Πολυαγαπημένα μου παιδιά, ο Θεός να σας έχει  π ά ν τ α  καλά, να προσέχει εσάς και τις οικογένειές σας και να ευλογεί τα βήματά σας!!! Θα κλείσω με τέσσερα μηνύματα που μου έστειλαν τέσσερις μαθητές μου, και που περιλαμβάνουν  ό λ α  ό σ α  υπέροχα μού γράψατε  ό λ ο ι  ε σ ε ί ς, ξεχωριστά, κάτω από τις αναρτήσεις μας!! Και σας θερμοευχαριστώ για την αγάπη σας και για το ότι  θ υ μ ά σ τ ε!!!!! Με όλη μου την αγάπη,

η παλιά δασκάλα σας, ΠΟΛΥΑΝΘΗ ΒΟΥΤΣΙΝΑ

------------------------------------------------------------------

ΣΤΗΝ ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΑΣ:

α] ΑΚΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ: Πολυαγαπημένη μου ΔΑΣΚΑΛΑ, η συγκίνηση που νιώθω είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με λόγια. Πώς να περιγράψω τον "πλούτο" αξιών και γνώσεων που απλόχερα μας προσέφερες; Την αγάπη σου, τις ανησυχίες για το μέλλον μας; Μικρό παιδάκι τότε, ανυπομονούσα να έρθω στο σχολείο να μάθω για εκείνα τα "θαυμαστά πράγματα" που με τόση υπομονή μας δίδασκες! Όσα κατάφερα τα οφείλω σε εσένα και στους υπόλοιπους διδασκάλους μου, που με την αγάπη σας για τα παιδιά (τα παιδιά σας όπως ορθά μας αποκαλείτε), την επιμονή σας και το χαμόγελό σας (κατά την είσοδό σας στην αίθουσα διδασκαλίας) αντλούσαμε όλα όσα μας προσφέρατε με τόση χαρά! Το θεμέλιο της γνώσης το δημιουργεί ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ, τα σίδερα οι ΓΟΝΕΙΣ, τα υπόλοιπα υλικά ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ. Από τον ΜΑΘΗΤΗ εξαρτάται το ύψος και το σχήμα του οικοδομήματος... Το πόσο "ψηλά" θα φτάσεις και ΤΙ άνθρωπος θα γίνεις.

Πλέον στα 55 έτη, πανεπιστημιακός καθηγητής & ερευνητής, έχοντας μια υπέροχη οικογένεια, προσπαθώ να μεταλαμπαδεύσω τις αξίες που διδάχτηκα, τις γνώσεις, αλλά και το κυριότερο που το λένε "ΑΝΘΡΩΠΙΑ" στην νέα γενιά. Στην γενιά του σήμερα, που τολμά να ονειρεύεται για ένα καλύτερο αύριο, που επαναστατεί ενάντια στα δικά μας "θέλω", που ερωτεύεται την ζωή, που θέλει να εξερευνήσει νέα μονοπάτια... Στην νέα γενιά που μπορεί να κάνει τα ΠΑΝΤΑ! Αυτά που μας δίδαξες εσύ, λατρεμένη μου ΔΑΣΚΑΛΑ, αυτά που μας δίδαξε η ζωή, αυτά που μας διδάσκουν τώρα οι νέοι άνθρωποι. Να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να διευρύνουμε τον ορίζοντα των γνώσεων, να "πετάξουμε" ψηλά. ΤΑΠΕΙΝΑ, χωρίς ΕΠΑΡΣΗ, να μην ξεχνάμε ποτέ ότι υπάρχουν συνάνθρωποι που δεν μπορούν να μας ακολουθήσουν. Να είμαστε εκεί κοντά τους, δίπλα τους, για να τους βοηθήσουμε στις δύσκολες στιγμές τους - ακόμα και χωρίς να μας ζητηθεί - σαν φύλακας άγγελος! Η υπέρτατη αξία της ζωής: να είσαι ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Όλα αυτά τα έχεις εσύ ΠΟΛΥΑΝΘΗ μου. ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ !!!

Δεν έχει σημασία για μένα το πόσο "ψηλά" νομίζουν ότι έφτασα. Η ουσία είναι ότι έκανα ότι μας είχες πει τότε το μακρινό 1974: Να κρατάτε τα πόδια σας στην ΓΗ...

ΑΥΤΟ δεν το ξέχασα ποτέ όπως ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσω εσένα ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ μου ΔΑΣΚΑΛΑ και θα σε τιμώ πάντα με τις πράξεις μου!!!

Ο μαθητής σου,

Άκης Αλεξανδρίδης

------------------------------------------------------------------

β] ΣΤΑΘΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Οι αναμνήσεις μου από τη Σχολή Ζαγοραίου είναι αρκετές, πολλές από αυτές αποτυπωμένες σαν στιγμιότυπα, άλλες σαν πρόσωπα και άλλες σαν μέρη. Αυτό όμως που θα περιέγραφε καλύτερα την περίοδο αυτή της ζωής μου δεν νομίζω ότι περιγράφεται εύκολα με λόγια. Είναι μία αίσθηση που αφήνει για πάντα η συμμετοχή σε μία πολύ δυνατή ομάδα δεμένη σαν μία οικογένεια. Μία οικογένεια που με έκανε να θέλω να πάω σχολείο και να μην το βλέπω σαν κάποιο αναγκαίο κακό! Μία οικογένεια της οποίας η δημιουργία οφείλεται στον χαρακτήρα και το πάθος του ενορχηστρωτή της που δεν είναι άλλος από την Δασκάλα μου για τρία χρόνια (2α, 3η και 4η Δημοτικού) Πολυάνθη Βουτσινά. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα και σε αυτές τις παιδικές ηλικίες δημιουργήθηκαν δεσμοί που μοιάζουν αναλλοίωτοι στο πέρασμα του χρόνου. Το ενδιαφέρον και την έγνοια για τα «παιδιά» σας τα αποδεικνύατε όχι μόνο όσο μας είχατε μαθητές αλλά και όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε, θυμούμενη όλους εμάς με λεπτομέρειες που δεν θυμόμαστε ούτε εμείς… Σας ευγνωμονώ γιατί μου δείξατε την διαφορά που έχει το επάγγελμα από το λειτούργημα και επίσης γιατί μου δείχνετε ότι η ενέργεια και η δημιουργικότητα στον άνθρωπο είναι έννοιες υποκειμενικές… Στην Δασκάλα που δεν ξεχνάει ποτέ και δεν ξεχνιέται ποτέ. Να σας έχει ο Θεός καλά! Στάθης Κυριακόπουλος

------------------------------------------------------------------

γ] ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΑΙΒΑΤΗΣ: Δασκάλα μου, τα λόγια σας είναι μοίρασμα ψυχής και απόδοσης αναμνήσεων με γραπτό λόγο που ελάχιστοι δάσκαλοι μπορούσαν και ακόμη πιο λίγοι, μπορούν να τιθασεύσουν. Σας ευχαριστώ ειλικρινά για τα ζεστά σας λόγια και για όλα όσα μου δώσατε εκείνη την εύπλαστη ηλικία. Ό,τι είμαι σήμερα, κυρίως ως άνθρωπος, το οφείλω συν τοις άλλοις και σε εσάς... Προσωπικά με ταξιδέψατε σε κάποιες από τις πιο όμορφες αναμνήσεις της μέχρι τώρα ζωής μου. Όπως είπα, εις την εύπλαστη εκείνη ηλικία, πέραν της γνώσης, μού δώσατε τα ''υλικά'' που μαζί με την ανατροφή των γονέων μου, διαμόρφωσαν τον ψυχισμό μου και είμαι αυτός που είμαι σήμερα. Γιος, σύζυγος, πρωτίστως πατέρας και μπαμπάς... Δυο έννοιες ισότιμες, αλλά και διακριτές... Να σας έχει ο Θεός καλά....

------------------------------------------------------------------

δ] ΝΑΥΣΙΚΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ: Είναι σπάνιο να συναντάς μια πηγή στοργής που αναβλύζει για σαράντα χρόνια και βάλε! Είμαι τυχερή που σας είχα δασκάλα, κυρία Πολυάνθη μου και που ακόμη και τώρα, μετά από τόσα χρόνια εξακολουθείτε να μου διδάσκετε ήθος. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, δασκάλα μου παντοτινή, αλλά και για όλα όσα μου έχετε μάθει! Χαίρομαι πολύ που σας αρέσουν οι φωτογραφίες μου! Δηλώνω, κατασυγκινημένη! Αλλά, τι χαρά που είμαι πάλι διπλανή με την Γκέλη, που υπήρξε η πρώτη φίλη που έκανα ποτέ στο σχολείο, η λεπτούλα, τρυφερή, ευγενική Γκέλη, όπως σωστά λέτε! Σας ευχαριστώ από καρδιάς καλή μου κυρία Πολυάνθη, για όλα!

------------------------------------------------------------------

ε] ΓΚΕΛΥ ΤΖΟΥΔΑ: Κυρία Πολυάνθη, αγαπημένη και ακούραστη δασκάλα μας, μάς δώσατε πολύ γερές βάσεις και εσείς και η ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ και σας ευγνωμονώ γι' αυτό.... Να σας έχει ο Θεός καλά, να κρατάτε ζωντανές τις μνήμες όλων μας!! Είστε πάντα με τον καλό και ενθαρρυντικό λόγο. Σας ευχαριστώ που με θεωρείτε άξιο άνθρωπο και αγωνίστρια... Είναι πολύ όμορφο να σε πιστεύουν, να σου θυμίζουν με δύο απλά λογάκια τι έχεις καταφέρει και να παίρνεις δύναμη!! Μου δίνετε κουράγιο να συνεχίσω! Σας ευχαριστώ για την εκτίμησή σας και την διακριτικότητά σας! Με απεριόριστη εκτίμηση και σεβασμό, η μαθήτριά σας, Γκέλυ...

------------------------------------------------------------------

Πολυαγαπημένα μου παιδιά, α σ τ έ ρ ι α  μου πολύτιμα!!! Τα λόγια σας, είναι το τελειότερο εφετινό, χριστουγεννιάτικο δώρο, που θα μπορούσατε να μου κάνετε!!!! Και το καταφέρατε!!!!!!! Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, αγαπημένα μου  παιδιά!!!!! Και κάτι που σκέφθηκα...Θα ψάξω να βρω φωτογραφίες μας... Ήδη ο Άκης, μού έχει στείλει. Θα χαρώ πολύ να μου στείλετε κι εσείς για να τις ανεβάσω. Σας  Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω  για όλα, και να ξέρετε ότι θα είστε πάντα στην καρδιά μου!!!! Αστέρια μου φωτεινά!!! Σας φιλώ όλους και τον καθένα από εσάς ξεχωριστά!!!! Με συγκίνηση, η δασκάλα σας!!...

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ [6ο]

Ένα χαρούμενο, ευγενικό παιδί, πανέξυπνο και επιμελέστατο, ήταν ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΑΙΒΑΤΗΣ. Το ομαδικό του πνεύμα και ο καλός του χαρακτήρας, τον έκαναν αγαπητό σε όλα τα παιδιά, που αποτελούσαν όλα μαζί, μια όμορφη παρέα. Καθώς κοιτάζω την έκθεσή του, διακρίνω τις άριστες αρχές που είχε πάρει από το σπίτι του και μπορείτε να χαμογελάσετε, αλλά καθώς αντικρύζω το κείμενό του, το γραμμένο στο πολυτονικό, νιώθω... νοσταλγία!!! Νομίζω, ότι έχουμε παρααπλουστεύσει την γραφή της γλώσσας μας και ελπίζω να σταματήσουμε εδώ... Τέλος πάντων... Χαρείτε την έκθεση του Δημήτρη.

''ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΟΡΘΟΣ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ...''

''Καλύτερα να πεθαίνεις ορθός, παρά να ζεις γονατιστός...'' Αυτό, είναι κάτι που το ξέρουν πολύ καλά οι Έλληνες... Όχι μόνον το ξέρουν, αλλά και στην μακριά Ιστορία τους, έδειξαν ότι μπορούν και να το εφαρμόζουν... Από τον Σεπτέμβρη του 1939 που ξέσπασε η καταιγίδα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ανθρωπότητα ζούσε μέσα στην αγωνία και τον τρόμο. Με την κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς, και τον τορπιλισμό της ''Έλλης'', οι Έλληνες κατάλαβαν ότι πλησίαζε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων...

   Όταν ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 ανακοίνωσε στον Μεταξά ότι : ''Τα Ιταλικά στρατεύματα θα εισβάλλουν στην Ελλάδα'' μία μόνον απόφαση φαινόταν δυνατή... Η αποδοχή του τελεσιγράφου... Ήδη ο τρομερός Χίτλερ, προέλαυνε σχεδόν ανενόχλητος... Ολόκληρη η Ευρώπη, χώρες με μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις όπως η Γαλλία, είχαν συντριβεί και γονατίσει. Αλλά τότε συνέβη το απίστευτο... Ο Χ Ι!!!!! βροντοφώναξε η Ελληνική Ψυχή... Ό Χ Ι, δεν σου δίνουμε την Ελλάδα!!! Έλα να την πάρεις!!!!! Μολών λαβέ!!!'' ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ είχε πει και ο Λεωνίδας στους Πέρσες, πριν πολλά χρόνια... Α υ τ ή  λοιπόν η ίδια Ελλάδα ξεσηκώθηκε την 28η Οκτωβρίου 1940 και έκανε το θαύμα της, τσάκισε δηλαδή τα μούτρα των Ιταλών στην Αλβανία και στα βουνά της Ηπείρου. 

   Αιματηροί αγώνες, θυσίες, περίλαμπρες νίκες, ακολούθησαν. Όταν ο Χιτλερικός οδοστρωτήρας κατέλαβε την Ελλάδα, οι Έλληνες με ακατάβλητο θάρρος και απαράμιλλο ηρωισμό, σήκωσαν τον σταυρό του μαρτυρίου. Οι Έλληνες το εγνώριζαν αυτό και το περίμεναν... Όμως  α ν τ έ δ ρ α σ α ν.... Πάλεψαν σαν ημίθεοι!!! Και αυτό είναι το μεγαλείο τους!!!

   Τελειώνω με έναν στίχο του Καβάφη: ''Τιμή σε όσους έλαχε να φυλάνε Θερμοπύλες, μα πιο πολύ τιμή τούς πρέπει, όταν ξέρουν ότι οι Μήδοι θα διαβούν...''

-----------------------------------------------------------

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΑΙΒΑΤΗΣ: Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ και ξεκίνησε τον εργασιακό του βίο, ως ΤΕΧΝΙΚΟΣ H/WARE σε ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ. Επόμενος σταθμός ήταν ο  Ο ρ γ α ν ι σ μ ό ς  Α σ τ ι κ ώ ν  Σ υ γ κ ο ι ν ω ν ι ώ ν  Α θ η ν ώ ν, όπου εργάσθηκε ως ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ στην Δ ι ε ύ θ υ ν σ η  Π λ η ρ ο φ ο ρ ι κ ή ς  και  Τ η λ ε π ι κ ο ι ν ω ν ι ώ ν  για δύο σχεδόν δεκαετίες. Τώρα εργάζεται στην ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ως ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ και ΥΠΟΔΟΜΩΝ,  υ π ο λ ο γ ι σ τ ι κ ο ύ  ν έ φ ο υ ς.

ΔΗΜΗΤΡΗ μου, έχουμε κάτι κοινό!!! Μετά το κλείσιμο της ΣΧΟΛΗΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ, βρεθήκαμε στην ΣΧΟΛΗ ΑΗΔΟΝΟΠΟΥΛΟΥ!!! Όπου και αν βρέθηκες όμως, ξεχώρισες με την επιμέλειά σου και τον ξεχωριστό σου χαρακτήρα! Προόδευσες στην ζωή σου και είσαι άξιος συγχαρητηρίων, για όσα έχεις καταφέρει παιδάκι μου!... Να ξέρεις Δημήτρη μου, ότι με τους στίχους του Καβάφη που έγραψες τότε ως επίλογο στην έκθεσή σου, πέτυχες το πιο άριστο τελείωμα, καθ' όσον αυτοί οι στίχοι φανερώνουν το μεγάλο μυστικό της Ελληνικής φυλής που κάνει μεγάλες προσωπικότητες [Τσώρτσιλ] να λένε ότι: ''Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!!!'' Με συγκίνησες μάτια μου, που το έγραψες το πάλαι ποτέ, ως μαθητής της Δ΄ Δημοτικού...... Σου εύχομαι από καρδιάς να είναι η ζωή σου γεμάτη φως και αναρίθμητες χαρές, τόσο σε προσωπικό όσο και επαγγελματικό επίπεδο!... Σου αξίζουν όλα τα καλά του κόσμου, λεβέντη μου!!! Θα έχεις πάντα την αγάπη μου και τις πιο θερμές ευχές μου, για να είσαι πάντοτε χαρούμενος, αγαπημένε μου Δημήτρη!!!

---------------------------------------

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΡΑΚΗΣ, καθόταν στο πρώτο θρανίο προς τον τοίχο, κοντά στην πόρτα. Ένα ήσυχο, ευγενικό παιδί, ένας ξεχωριστός χαρακτήρας και ξεχωριστός μαθητής. Αληθινό δασκαλοπαίδι, γιος της αγαπημένης συναδέλφισσας ΚΙΚΗΣ ΚΟΡΑΚΗ και θαυμάσιας εκπαιδευτικού. Ο Πέτρος, ήταν η προσωποποίηση της ευγένειας και της επιμέλειας. Ο μικρός μου μαθητής, σήμερα είναι ένας υπερήφανος πατέρας, ένας άριστος σύζυγος και ένας πολίτης με την αίσθηση του καθήκοντος αναπτυγμένη σε μέγα βαθμό. Συμμετέχει στα κοινά και τον απασχολεί τα μάλα, η ευζωΐα των συμπολιτών του. Προσφέρει την προσωπική του βοήθεια όπου χρειασθεί και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σταθεί μπροστά για να δημιουργηθεί ένας καλύτερος και ασφαλέστερος κόσμος για τα παιδιά μας.

ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΡΑΚΗΣ: Σπούδασε στο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, στην ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ. Ολοκλήρωσε: IMPERIAL COLLEGE OF SCIENCE TECHNOLOGY and MEDICINE - Λονδίνο Μεγ. Βρεττανία και MASTER OF SCIENCE [M.Sc.] in ENVIRONMENTAL TECHNOLOGY. Σήμερα είναι ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΣ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ - ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ [Μελέτες ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων κτηρίων] και ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ. Υπήρξε αθλητής καλαθοσφαίρισης στον ΟΦΚ Αγίας Παρασκευής και ασχολείται με το άθλημα της αντισφαίρισης [τέννις], τόσο ως αθλούμενος, όσο και ως παράγοντας. Είναι εν ενεργεία  Α ν τ ι π ρ ό ε δ ρ ο ς  του  Ο μ ί λ ο υ  Α ν τ ι σ φ α ί ρ ι σ η ς  και πιστοποιημένος  ε π ι δ ι α ι τ η τ ή ς  αγώνων, σε  Ε θ ν ι κ ό  επίπεδο.

Είναι Μέλος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος [Τ.Ε.Ε]. Μέλος του Πανελλήνιου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων [Π.Σ.Δ.Μ - Η]. Μέλος του Μητρώου Ενεργειακών Επιθεωρητών του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Παθητικού Κτιρίου [Ε. Ι. Π. Α. Κ]

-----------------------------------------------------

Ο ΠΕΤΡΟΣ, μού έγραψε: ''Αγαπημένη μου δασκάλα, αν προσπαθούσα να με σκιαγραφήσω, εν συντομία, θα έλεγα πως τέσσερις λέξεις με χαρακτηρίζουν και δύο πράγματα είναι εκείνα που προσπαθώ να καταφέρω και για τα οποία είμαι υπερήφανος: Τέσσερις λέξεις: οικογένεια, αγάπη, φιλία, ήθος... Και δύο κατορθώματα: να είμαι ο καλύτερος μπαμπάς για το παιδί μου και ένας άνθρωπος για τον οποίο ακούς μόνον καλά λόγια… Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας στην ζωή μου, στα τρυφερά μου χρόνια!''

Αγαπημένο μου παιδί, Πέτρο... Δεν φαντάζεσαι πόσο με έχεις συγκινήσει... Συγχαρητήρια παιδί μου για την θαυμάσια επαγγελματική σου σταδιοδρομία... Συγχαρητήρια για την πληθώρα των ενδιαφερόντων σου. Συγχαρητήρια για τις αξίες και τα υψηλά σου ιδανικά... Και μέσα σε όλα αυτά, εγώ βλέπω τον μικρό μου Πέτρο, με την μεγάλη ευαισθησία, την καλοσύνη και την ευγένεια που τον χαρακτήριζαν πάντα... Οι αξίες που είχες ως μαθητής, σε χαρακτηρίζουν και τώρα, μόνο που γιγαντώθηκαν και φωτίζουν όχι μόνον την δική σου ζωή, αλλά και των γύρω σου... ΠΕΤΡΟ μου, αποτελείς ένα εκλεκτό μέλος της κοινωνίας μας. Θα είσαι ένα υπέροχο πρότυπο για το λατρεμένο παιδάκι σου. Τυχεροί όσοι χαίρουν της εκτιμήσεώς σου... Η ενσυναίσθησή σου σε κάνει Άνθρωπο με το Άλφα κεφαλαίο! Όλα τα καλά του κόσμου, στα χέρια σου παιδί μου. Έχεις χαράξει έναν ολόλαμπρο δρόμο ζωής. Ο Θεός να σε ευλογεί και σου εύχομαι να αξιωθείς να δεις να πραγματοποιούνται, όλα τα όνειρά σου!!!! Το αξίζεις παιδάκι μου!!!!