ΣΥΓΓΝΩΜΗ...

Καημένο, αθώο και άκακο γαϊδουράκι... Τι τραγικό τέλος σου έμελλε να έχεις... Κοιτάζω τα μάτια σου στις φωτογραφίες, μισόκλειστα κι εσένα σε πλήρη εγκατάλειψη... Πάλεψες σερνόμενο τόσα χιλιόμετρα πάνω στον δρόμο που σε έγδερνε και σε έκαιγε... Και ο αφέντης σου δυνάστης, αυτό το ανθρωπόμορφο τέρας, ο υπάνθρωπος που ντροπιάζει την ράτσα του, κυκλοφορεί ελεύθερος στους δρόμους που δεν έχουν ακόμα ρουφήξει το αίμα σου... Τι έφταιξες αθώο πλάσμα;; Χιλιάδες χρόνια σε εκμεταλλευόμαστε εμείς οι άνθρωποι, είτε σαν μεταφορικό μέσο είτε σαν φορτηγό, κρεμώντας στην ταλαιπωρημένη ράχη σου υπέρογκα βάρη... Εσύ που μετέφερες την Παναγιά μας, εσύ που ζέστανες με τα χνώτα σου τον μικρό Χριστό, εσένα που όταν γεράσεις σε ξεχνούν σε έναν αγρό, μέσα στον ήλιο, στην δίψα, στον χιονιά...Στις δικές σου πληγές, είναι γραμμένα όλα τα βάσανα των δύστυχων ομοίων σου..

     Απορώ... Οι βασανιστές σου, πώς άντεχαν να βλέπουν τα τεράστια γλυκά μάτια σου και να μην ντρέπονται, να μην αισχύνονται για την συμπεριφορά τους απέναντί σας;;; Τι τρόμο, τι πόνο και τι παράπονο θα ένιωσες καθώς σε τραβούσε ο βασανιστής σου, δεμένο στην καρότσα... Ξέρεις;; Στεναχωριέμαι και οργίζομαι απίστευτα που αυτός ο εγκληματίας κυκλοφορεί ελεύθερος.... Μόνον η φυλακή του έπρεπε... Του άκαρδου, ανάλγητου αυτού, ανθρωπόμορφου όντος... Λένε πώς η ελπίδα να σου βάλουν τεχνητό μέλος απορρίφθηκε, διότι οι πληγές ήταν εκτεταμένες και οι πόνοι σου φριχτοί... Είχα την ελπίδα ότι θα σωζόσουν και θα ζούσες μια καλή ζωή, γεμάτη στοργή, κοντά σε ανθρώπους που τιμούν τον όρο ΑΝΘΡΩΠΟΣ κι εκεί θα ξεχνούσες σιγά-σιγά την κακοποίησή σου και στα υπόλοιπα χρόνια σου θα ένιωθες τι πα' να πει αγάπη και στοργή... Διότι υπάρχουν τέτοια καταφύγια ιπποειδών κι εκεί οι άνθρωποι κάνουν υπέροχη δουλειά με τους ταλαιπωρημένους φίλους σου... Εκεί θα μπορούσες κι εσύ να βρεις καταφύγιο, στοργή και να νιώσεις ότι ΔΕΝ είμαστε όλοι οι άνθρωποι βασανιστές δολοφόνοι... Όμως απ' ό,τι διαβάζω, δεν τα κατάφερες... Μας έφυγες... Έγινες αστεράκι, μακριά από πόνο και βάναυσους υπανθρώπους...

         Σου ζητώ ΣΥΓΓΝΩΜΗ που κάποιος από την ράτσα μου σου στέρησε την ζωή και σε γέμισε πανικό και πόνο... Μου στοίχισε πάρα πολύ η απώλειά σου, γιατί έφυγες τρομαγμένο, πονεμένο, φοβισμένο... Αχ... Πώς θα ήθελα να ερχόταν εκείνη η ημέρα, που όλα τα ζώα τα οποία κακοποιούνται, αγελάδες, σκύλοι, γάτες, λαγοί, γουρουνάκια, άλογα να αποκτούσαν την γνώση ότι έχουν την σωματική αντοχή και δύναμη και να επιτίθοντο στους αφέντες τους με τον ίδιο βάρβαρο τρόπο που σας μεταχειρίζονται και σας εκμεταλλεύονται οι δυνάστες σας... Να τους κλωτσούσατε, να τους χτυπούσατε, να τους αφήνατε διψασμένους να ψοφήσουν εγκαταλελειμμένοι σε κάποιον απόμακρον αγρό... Όπως κάνουν αυτοί σε σας, αιώνες τώρα....

    Με κρατά το ότι υπάρχουν Άνθρωποι σωστοί ανάμεσά μας... Σε αυτούς στηρίζομαι και ελπίζω... Μπορεί να είναι λιγότεροι από τους κακούς, αλλά το έργο τους είναι υπέροχο... Να βλέπετε την εκπομπή της ΕΡΤ2 ΠΛΑΝΑ ΜΕ ΟΥΡΑ... Καταπληκτική εκπομπή που σου δίνει αισιοδοξία, πως κάποια στιγμή, ίσως όλα αλλάξουν προς το καλύτερο, γιατί η δράση πολλών υπέροχων συνανθρώπων μας προσφέρει τα μέγιστα σε μικρά και μεγαλόσωμα ζώα και όλα αυτά επειδή έχουν μεγάλη καρδιά και ο εθελοντισμός κάνει χρυσό έργο. Υπάρχουν άγγελοι ανάμεσά μας, μόνο που δεν πολυφαίνονται, επειδή οι πράξεις των βάναυσων προβάλλονται πολύ-πολύ περισσότερο, από αυτές των αγαθών

      Με κρατά το ότι στο γεγονός αυτό με το γαϊδουράκι, μέσα στο διαδίκτυο ακούσθηκαν πάρα πολλές φωνές υπεράσπισης του αθώου ζώου, φωνές που καταδίκαζαν τον υπαίτιο της κατάστασής του κι αυτό σημαίνει ότι κάπως ο κόσμος μας αλλάζει και ίσως έρθει η στιγμή που η χώρα μας δεν θα σέρνεται στα δικαστήρια του εξωτερικού ένεκα κακοποίησης των δεσποζόμενων και αδέσποτων ζώων... Και επί τη ευκαιρία, ο απαίσιος ιδιοκτήτης του γαϊδαράκου, λέγεται ότι έχει ζώα... Μπήκαν ειδικοί να δουν τον τρόπο διαβίωσης αυτών των απροστάτευτων πλασμάτων;;;;;;;;;

    Πριν χρόνια, η δεύτερη κόρη μου η Αλίσια που παντρεύτηκε στην επαρχία, βρήκε ένα γέρικο γαϊδουράκι να περιφέρεται... Το πήρε με τον άντρα της τον Παναγιώτη και το φρόντισαν στην αυλή τους, μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Το έθαψαν κανονικά και ένιωσα απέραντη αγαλλίαση από την συμπεριφορά των παιδιών μου, αλλά και από το ότι ο γαϊδαράκος, έζησε τα τελευταία χρόνια του γαλήνια, με στοργή, φροντίδα  και αγάπη...

     Θέλω τόσα να πω... Μου στοίχισε τόσο πολύ αυτό το θέμα... Ωρίμασα και δεν αντέχω να δω πλέον ταινία με κακοποίηση παιδιών ή ζώου... Τα θεωρώ τα μόνα εναπομείναντα αθώα πλάσματα επί γης... Ο Θεός να τα προστατεύει... Να τα σκέπει υπό την σκέπη Του και να αποδυναμώσει αυτούς που τολμούν να μολύνουν και να καταστρέφουν ό,τι αγγελικό και αθώο μας έχει  απομείνει... Και δεν μπορώ, αλλά θέλω να πω ένα τεράστιο ΣΥΓΓΝΩΜΗ, σε όποιο πλάσμα  το ''είδος'' του βάρβαρου ανθρώπου έχει πονέσει, τραυματίσει, βασανίσει, πληγώσει... Εύχομαι ''αυτό'' το είδος να εξαλειφθεί δια παντός...Γιατί ως παιδιά του Θεού, πρέπει να προσφέρουμε ΑΓΑΠΗ και ''αυτοί'', δεν ξέρουν καν την σημασία της λέξης αυτής. Προσβλέπω σε ένα αύριο ηπιότερο, όπου η στοργή και η ενσυναίσθηση, θα κάνουν την κορωνίδα της Δημιουργίας, αληθινό ΑΝΘΡΩΠΟ, γεμάτον  α ν θ ρ ω π ι ά...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ, ΜΕ ΑΓΑΠΗ!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ!!!

Η κατάσταση με την γείτονα χώρα, το λιγότερο είναι να σε εξοργίζει.. Παράλληλα με την κάποια ανησυχία... Προχθές άκουσα που ένας από αυτούς είπε: “Η Ελλάδα μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν βιλαέτι μας. Δεν είναι κράτος. Είναι υπηρέτης άλλων”... Νιώθεις ή δεν νιώθεις αγανάκτηση μεγάλη;;; Τους ανιστόρητους... Που όταν η Ελλάδα μεγαλουργούσε, αυτοί δεν υπήρχαν ούτε σαν κόκκοι της ερήμου... Και αφού τα νησιά μας είναι κοντά στις μικρασιατικές αρχές, να αξιώσουμε να πάρουμε τα παράλια, μιας και από χιλιάδες χρόνια ήταν ελληνικά... Ό χ ι  ότι θα το απαιτήσουμε αλήθεια, αλλά χρειαζόταν κάποιος να τους τα πέταγε στα μούτρα... Σήμερα ανακοίνωσαν άσκηση απόβασης σε ελληνικά νησιά... Παραείναι προκλητικοί... Οι δικοί μας λένε ότι τα στρατά μας επαγρυπνούν... Μακάρι να είναι αλαζονικά τερτίπια των ακατανόμαστων... Εμείς όμως πρέπει να είμαστε ενωμένοι και στα εθνικά θέματα να υπάρχει ένας κοινός σχεδιασμός εις βάθος χρόνων... Όλα αυτά, θα δείτε ότι συνδέονται με αυτό που έβαλα ως τίτλο...

Δηλαδή, σήμερα θέλω να ακούσετε κάτι που μου έστειλε η κόρη μου η Αλίσια. Είναι ένα τραγούδι που ξεχωρίζει από όλα τα άλλα που ακούμε τελευταία... Σήμερα δεν ακούς στο ραδιόφωνο συχνά Φαραντούρη, Μπιθικώτση, Θεοδωράκη, Χατζηδάκη... Γενικά ακούω μουσική ελληνική και ξένη και αναγνωρίζω αρκετούς νέους δικούς μας. Απλά τα νέα ελαφρολαϊκά, δεν τα ακολουθώ.. Ώσπου άκουσα το τραγούδι με τον τίτλο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, που μου έστειλε η μικρότερη κόρη μου... Το τραγουδάει ο Κωνσταντίνος Αργυρός που είχε την τύχη να του δοθεί να το τραγουδήσει... Και το ερμήνευσε άψογα... Και σκέφτηκα, ότι πολλοί τραγουδιστές μας θα έκαναν μεγάλες επιτυχίες, αν τους δινόταν το κατάλληλο υλικό, γιατί φωνές αξιόλογες υπάρχουν... Το συγκεκριμένο τραγούδι μιλάει για την ΕΛΛΑΔΑ μας... Πάνω σε μια αγαπημένη παλιά μουσική και σε ένα ρεφραίν που φτάνει σε κρεσέντο, δημιουργήθηκε ένα υπέροχο τραγούδι!!! ΜΠΡΑΒΟ στον τραγουδιστή, ΜΠΡΑΒΟ στον συνθέτη, ΜΠΡΑΒΟ στον στιχουργό!!! Ακούστε το και δείτε μπροστά σας τα μαγικά νησιά μας, τα αγέρωχα βουνά μας, την υπέροχη νεολαία μας και αφήστε να λάμψουν χιλιάδες πυροτεχνήματα και δοξαστικές ομοβροντίες, μαζί με έναν έξαλλο ελληνικό, χαρούμενο χορό!!! Βάλτε το πολύ δυνατά, ν' ακουστεί ψηλά στα ουράνια, σε φίλους και εχθρούς και φωνάξτε σε ουρανομήκη ζητωκραυγή : “Είμαι Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Σ!!!!!!!!! Ναι!!! Είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!!!!”

Και θα παραμείνω... ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!!!!

ΑΣ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ... (Οι μέρες που διανύουμε δύσκολες εἰσίν)

Μεγαλώνοντας διαβάζεις από μόνος σου και μαθαίνεις ιστορία, προσέχεις όμως τι θα πεις μέσα στην τάξη, γιατί πρέπει τα παιδιά να έχουν την κατάλληλη ωριμότητα να τα επεξεργαστούν. Εμείς οι μεγάλοι, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με άλλη ματιά τα διάφορα γεγονότα και να τα αξιολογήσουμε, χωρίς να χάσουμε την αγάπη μας προς την χώρα μας. Δεν θα πεις λ.χ. σε ένα παιδάκι της Τρίτης Δημοτικού, ότι ο Μέγας Θεοδόσιος έσφαξε 7000 Θεσσαλονικείς μέσα στον ιππόδρομο, γιατί θα το διαλύσεις και δεν θα έχει γερό υπόβαθρο να κρατηθεί... Θα το πεις στο Λύκειο ας πούμε. Όπως έλεγε ο πρύτανης της Παντείου, η διδασκαλία της ιστορίας είναι σαν ομόκεντροι κύκλοι. Λες όσα αντέχει να ακούσει ένα παιδάκι της Α΄τάξης, λίγα δηλαδή... Προσθέτεις περισσότερα στην Β΄ τάξη κι ακόμα πιο πολλά σε κάθε τάξη που ανεβαίνουμε. Μιλάς διαφορετικά στο Γυμνάσιο και πιο εμπεριστατωμένα στο Λύκειο. Και αυτό πάει σε όλη σου την ζωή αν θέλεις να συνεχίσεις να μαθαίνεις. Εμένα με ενοχλεί που τέτοιες μέρες τρανές βρίσκουμε να αμφισβητήσουμε και να τσακωθούμε για θέματα που θα μπορούσαμε να συζητήσουμε κάποια άλλη μέρα... Λες και θέλουμε να μειώσουμε την αίγλη του εορτασμού. Οι Ρώσοι λένε στις ημέρες μνήμης τα εγκλήματα του Μεγάλου Πέτρου; Οι Γάλλοι βροντοφωνάζουν τα γεγονότα με την χρήση της γκιλοτίνας; Οι Άγγλοι διδάσκουν στο Δημοτικό, τι βασανιστήρια έκαναν στους Ινδιάνους; Εμείς γιατί ό,τι στραβό υπάρχει το αναλύουμε στις εθνικές επετείους; Δεν είμαστε υπερήφανοι για τίποτα;; Διαβάζουμε τα γραπτά του Φραντζή για την Άλωση, εντρυφούμε στα φαγωμένα θεμέλια - από κάποια στιγμή και μετά - του Βυζαντίου, ξεσκονίζουμε τις χίλιες ίντριγκες, αλλά όχι για να μειώσουμε την χώρα μας, αλλά για να παίρνουμε μαθήματα... Και για υπερηφάνεια έχουμε χιλιάδες γεγονότα για να καμαρώσουμε... Οι φίλοι μας οι Τούρκοι, ξανάγραψαν τα βιβλία της ιστορίας τους, για να τονώσουν το πατριωτικό αίσθημα των πολιτών τους και γνωστή μας χώρα, καπηλεύεται την ιστορία μας, γιατί η δική τους δεν επαρκεί... Κι εμείς, αντί να επισημαίνουμε τα θετικά μας στοιχεία, εμμένουμε στα αρνητικά... Γιατί;;; Για να δείξουμε ότι είμαστε διαβασμένοι;; Δεν αρκεί να το ξέρουμε εμείς;;; Πρέπει να το διατυμπανίζουμε και μάλιστα σε μη ενδεικνυόμενες στιγμές;; Θα μου πεις, εδώ τα παιδιά ένεκα του συστήματος, μετά τις πανελλήνιες εξετάσεις ξεχνούν την ιστορία διότι την διάβαζαν παπαγαλία... Εδώ ανεχόμαστε να μας λένε για γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο... Εδώ δεν έχουμε ενιαία εξωτερική πολιτική εθνικών θεμάτων, κάτι που έχει καταφέρει η Τουρκία, επειδή προσβλέπει σε βάθος χρόνου, άσχετα ποιος κυβερνά κάθε φορά... Και δεν ανησυχούμε για τον χάρτη που δείχνει ότι τους ανήκει το μισό Αιγαίο Πέλαγος, ούτε ότι κάποια άλλη γειτονική μας χώρα γράφει στα μαθητικά βιβλία πως τα σύνορά της φτάνουν μέχρι την Λαμία... Μήπως ο λαός μας πρέπει να τονωθεί μια σταλιά;; Μήπως θα έπρεπε να πάρουμε λιγάκι τα επάνω μας;; Λέω τώρα... Είδατε πώς γιόρτασαν οι διπλανοί μας την Άλωση... Υπερθέαμα και ο λαός να υψώνει ουρανομήκεις ζητωκραυγές... Εμείς;; Εμείς να γνωρίζουμε όσα σοβαρά και σπουδαία έχουμε διαβάσει, να μην τα ξεχνάμε, αλλά τη συγκεκριμένη ημέρα θα έπρεπε να χύναμε ένα δάκρυ για την χαμένη Αγιά-Σοφιά, να λέγαμε στα παιδιά μας για τον μαρμαρωμένο βασιλιά και να αφήναμε έναν λυγμό για όλους αυτούς που σφαγιάσθηκαν και που τους σκεπάζει στοργικά ο δικέφαλος αετός με τις ανοιγμένες φτερούγες του.... Μπροστά μας ας κυματίζει πάντα το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, η εμβληματική μορφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη με τους τρισμέγιστους συμπολεμιστές του και η πεντακισχιλιάχρονη ένδοξη ως και πέρα από τα ουράνια, Ιστορία μας...

Με εκτίμηση προς όλους εσάς που συνομιλούμε,

Πολυάνθη, Κωνσταντίνου, Κεφαλονίτισσα...

ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ [Όχι η τραγουδίστρια...]

 Το ίντερνετ έχει κατηγορηθεί για πολλά. Μπορείς να διασπείρεις μια ψεύτικη είδηση ανεξέλεγκτα, να πει ο καθείς την ανοησία του άνετα, να υπερπροβληθούν τινές καταστάσεις  τόσο πολύ που χάνεται τελικά το όποιο δίκιο τους, να χρησιμοποιηθεί στα χέρια παιδοφίλων και άρρωστημένων μυαλών σαν παγίδα σατανική με θύμα ψυχές αθώες ή ανώριμα παιδικά μυαλά... Μπορεί όμως να φέρει κοντά και πρόσωπα ευγενικά. Έστω κι αν μένουν πολύ μακριά το ένα άτομο από το άλλο, το ίντερνετ γίνεται το μέσον να γνωριστούν, να ανταλλάξουν σκέψεις, να συναπαντηθεί το πνεύμα τους στα φωτεινά μονοπάτια ενός υγιώς σκεπτόμενου λογισμού...

Κάτι τέτοιο συνέβη και σε μένα.. Μέσα από το ίντερνετ, ξαναβρέθηκα πρώτα-πρώτα με αγαπημένους μου μαθητές και αγαπημένες μαθήτριες που ζουν σε άλλη χώρα ή που είχα χρόνια να συνομιλήσω μαζί τους. Η χαρά μου είναι γι΄αυτό, απροσμέτρητη!!! Επίσης συνομίλησα με συμπατριώτες μου που είχα χρόνια να βρεθούμε, όπως την Ευαγγελία Μανωλάτου, που ζει Αυστραλία. Και συνάμα, έκαμα νέες γνωριμίες... Μέσω ίντερνετ, γνώρισα την Κατρίνα Δημητρίου, μια νέα γυναίκα πολυτάλαντη, με μεγάλη ευφρράδεια και πλούτο καρδιάς.  Μέσω ίντερνετ γνώρισα και την κυρία Μαρία Φαραντούρη.

Σήμερα θα μείνω σε αυτό το όνομα. Δηλαδή, ΜΑΡΙΑ  ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μένει στο νησί μου, την Κεφαλλονιά. Δεν έχουμε ποτέ ειδωθεί. Δεν έχουν ποτέ διασταυρωθεί οι δρόμοι μας. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε ποτέ συναπαντηθεί... Κι όμως... Είναι σαν να την γνωρίζω χρόνια...Γνωριστήκαμε από τα σχόλια που μου κάνει κάτω από τα κείμενα που αναρτώ. Λαμβάνω πολλά σχόλια και ευχαριστώ από καρδιάς όλους εσάς που με τιμάτε , γράφοντάς  μου τις σκέψεις σας.Κάτι όμως με έκανε να σταθώ όταν διάβαζα τα σχόλια τής κυρίας Μαρίας Φαραντούρη... Τι ήταν αυτό;  Ήταν το ότι δεν μου απαντούσε απλώς.. Ανέλυε  τις σκέψεις της... Τις τεκμηρίωνε...Με τιμούσε καθήμενη να μου γράψει εκτενώς την δική της άποψη με σεβασμό και πολλή σκέψη...

Διαπίστωσα, ότι η ΜΑΡΙΑ  ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ, έχει συγγραφικές ικανότητες... Ο λόγος της ρέει αβίαστα, η γλώσσα της είναι καθάρια, δυνατή  ελληνική γλώσσα. Τα κείμενά της έχουν δομή, οι σκέψεις της τεκμηριώνονται, έχουν αρχή, μέση, τέλος. Γράφει μικρές πραγματείες, σέβεται τις απόψεις του συνομιλητή της, εκφράζεται άρτια, με έναν λόγο κομψό, δομημένο, ευγενή. Δεν γνωρίζω εάν έχει αντιληφθεί το συγγραφικό της ταλέντο. Έχω μάθει ότι πρόκειται για μία ευγενέστατη κυρία χαμηλών τόνων, η οποία χαίρει της εκτιμήσεως των συμπατριωτών της. 

ΜΑΡΙΑ μου, είμαι τυχερή που σε γνώρισα...  Ευχαριστώ το ίντερνετ που μας γνώρισε.Θεωρώ ότι μου κάνεις μεγάλη τιμή γράφοντάς μου τις σκέψεις σου.Περιμένω τα σχόλιά σου με πολύ μεγάλη ανυπομονησία, κάθε φορά.Θεωρώ διαμαντάκια τις εμπεριστατωμένες απαντήσεις σου.Και με συγκινεί το ότι κάθεσαι και μου αφιερώνεις μέρος του πολύτιμου χρόνου σου, για να μου απαντήσεις.

Ελπίζω ΜΑΡΙΑ μου, αυτή η σχέση συμπάθειας, ευγένειας και φιλίας που ξεκίνησε μέσα από τον ιντερνετικό δίαυλο, να συνεχίσει να υπάρχει  στα χρόνια που έρχονται, δικαιώνοντας την σκέψη ότι μπορούν να συμβούν και υπέροχα πράγματα στους προσεχτικούς χρήστες του διαδικτύου , μα και την εκφώνηση με την οποία υιοθέτησα να σε αποκαλώ: ''Αγαπημένη μου Μαρία...''

ΣΧΟΛΗ ΑΗΔΟΝΟΠΟΥΛΟΥ [Έτη 1983 - 1984 και 1984 - 1985]

Η σημερινή ανάρτηση, μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω... Γεμάτη με αξέχαστες αναμνήσεις και την λάμψη της αρχής ακόμα της σταδιοδρομίας μου... Η πρώτη σχεδόν δεκαετία, πλημμυρισμένη νιάτα και φως. Αυτό το φως, με ακολούθησε και στα 35 χρόνια της διδασκαλικής μου θητείας... Τις φωτογραφίες που θα δείτε, μου τις έστειλαν τρεις υπέροχες μαθήτριές μου: Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΠΑΡΕΛΗ, η ΜΑΡΙΖΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ και η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ. Τα ονόματα των παιδιών στην μία από τις δύο ομαδικές φωτογραφίες, είναι:

Ραπανάκης[;], Κατερίνα Θεοφανοπούλου, Γιάννης Βατσέλας, Άρης Λαούδης, Μαρίζα Παπαδημητρίου, Φόντας Ταζές, Καρολίνα Μωραΐτη, Νατάσα.., Πάνος Κασελάκης, Ελίνα Γκίκα, [ανάμεσά τους εγώ] Γεωργία Καπαρέλη, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Δανάη Φέστα, Νέλη Φίλη, Μαρία Δημητροπούλου, Αδαμαντία Κοντοβουνησίου, Ειρήνη Κουφάκη, Νατάσα Κοντοβουνησίου, Βίκυ Καλογερά, Τάσος.., Ιωάννης Μπέρτσος, Ελίνα Κουτρούμπα,  Αλέξης Χατζηαναστασίου, Νίκος Ρουκουνάκης. 

Σας ΠΑΡΑΚΑΛΩ, αν ξέρετε το όνομα κάποιου παιδιού ή αν αναγνωρίσατε τον εαυτό σας, σας ΠΑΡΑΚΑΛΩ, γράψτε μου για να διορθώσω ή να συμπληρώσω. 

Σε μία από τις ομαδικές φωτογραφίες, μπροστά είναι ένα μικρό κοριτσάκι... Είναι η δεύτερη κόρη μου, η Αλίσια, που σχολώντας από το νηπιαγωγείο, φωτογραφήθηκε μαζί μας!!

Τώρα, θα σας πω δυο λόγια, για να σας συστήσω τα τρία καταπληκτικά πλάσματα, με τα οποία ήρθα σε επαφή και τις οποίες ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την μεγάλη προθυμία τους και την ανεκτίμητη αγάπη τους, που μου χαρίζουν άμετρη χαρά και ανείπωτη συγκίνηση:

 --------------------------------

α] ΓΕΩΡΙΑ ΚΑΠΑΡΕΛΗ: Όταν την είχα μαθήτρια, η Γεωργία μου, διακρινόταν για την σεμνότητά της, την καλοσύνη της, την επιμέλειά της, τον άψογο χαρακτήρα της... Στην φωτογραφία, στέκει αριστερά μου. Τελείωσε το ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, στο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. Ολοκλήρωσε το ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ της, επάνω στην ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ. Σήμερα διδάσκει στο Τρίτο Δημοτικό Σχολείο Νέου Ψυχικού, όπου είναι και Υποδιευθύντρια. Η επιτυχία της ως δασκάλα, φαίνεται από την αγάπη που τρέφουν οι μαθητές προς το πρόσωπό της και η θαυμάσια σχέση που έχει υφάνει με τις μαθήτριες και τους μαθητές της. Είναι μία εξαίρετη εκπαιδευτικός, διότι, δεν μορφώνει μόνον, αλλά και παιδαγωγεί.

Τα χρόνια τα έφεραν έτσι και κάποια στιγμή, ξανανταμώσαμε με την Γεωργία μου... Ήρθε και παρακολούθησε την θεατρική παράσταση που είχα ανεβάσει στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ. Τι χαρά ένιωσα βλέποντάς το μικρό μου κοριτσάκι, να στέκει μπροστά μου, ολόκληρη νεαρή γυναίκα, πανέμορφη, μ' εκείνο το γλυκό προσωπάκι που δεν είχε χάσει τίποτα από την τρυφερότητά του!!! Αγαπημένη μου Γεωργία, με τίμησες με την παρουσία σου!!! Και τι συγκινητικό!!! Είσαι κι εσύ μία μαχόμενη πλέον δασκάλα, μία συνάδελφος πολυαγαπημένη!!!!! Κοριτσάκι μου, με σκλάβωσες με την ευγένειά σου!!! Με γέμισες άνθη και κάθισες μετά το πέρας του έργου να συνομιλήσεις με τις κόρες μου και να βοηθήσεις… Σε τηλεφωνική επικοινωνία, μου είπες κάτι που το κρατάω σαν φυλαχτό: “Κυρία Πολυάνθη μου, είστε από τους λόγους που έγινα δασκάλα... Κρατάω ακόμα στην μνήμη μου την αγκαλιά σας, την μυρωδιά σας, τις ζωγραφιές σας!!! Τι όμορφες κοπέλες και πριγκίπισσες ζωγραφίζατε!!! Κι εμείς στριμωχνόμαστε στο διάλειμμα, στην έδρα να τα δούμε!!! Λέω συνέχεια στους μαθητές μου για σας!!! Τους έχω φάει τ' αυτιά!!! ΄Να σας πει η δασκάλα μου, πόσο ήσυχο παιδάκι ήμουν στην τάξη!' και όλο τους λέω ιστορίες με σάς!! Και στην μετακόμιση που θα κάνετε, να με φωνάξετε κυρία Πολυάνθη μου! Κι αν εσείς μάς λέτε 'παιδιά σας' , για μας είστε η μανούλα μας!!!! Και μην ξεχνάτε! Αυτό που είμαι, το χρωστάω και σε σας, αγαπημένη μου ΔΑΣΚΑΛΑ!!! Είστε μοναδική, πολύτιμη και ανεκτίμητη!!!”

Υπάρχει ωραιότερο δώρο για έναν δάσκαλο από αυτά τα λόγια; Νιώθει ότι κάτι θετικό άφησε στην ψυχή των μαθητών του, κάτι πολύ καλό, για να υπάρχει αυτή η αγάπη και αυτός ο σεβασμός μετά τόσα χρόνια...

Αγαπημένη μου ΓΕΩΡΓΙΑ, θα έχεις πάντοτε την αγάπη μου, χρυσό μου παιδί!!! Θα σε βλέπω με το γαλάζιο αραχνοΰφωντο φόρεμά σου στο χορευτικό της γιορτής μας, θα σε έχω στην καρδιά μου σαν μοσκοβολιστό ζουμπούλι, για να μου θυμίζει το “Γιούλη” που σε φωνάζαμε μικρούλα... Ξέρω ότι είναι τυχεροί οι μαθητές σου που σε έχουν δασκάλα, γιατί εσύ Γεωργία μου, εκπέμπεις ολόκληρη, στοργή, τρυφεράδα και άπλετο φως... Να είσαι πάντα καλά, πολύτιμη Γεωργία μου!!!! Ο εκπαιδευτικός κόσμος έγινε πλουσιότερος, έχοντας ένα διαμάντι σαν κι εσένα, στους κόλπους του!!!!

 -----------------------------------

β] ΜΑΡΙΖΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: Ένα παιδί καλοσυνάτο, ταλαντούχο, ευγενικό, γεμάτο αγάπη, με υπέροχα σγουρά μαύρα μαλλιά, αυτή ήταν η Μαρίζα μου. Σήμερα είναι μια νέα γυναίκα γεμάτη όνειρα και δημιουργίες! Έγινε ΗΘΟΠΟΙΟΣ. Ξεκίνησε από το ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ και στην συνέχεια φοίτησε στην ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΒΕΑΚΗ. Συνεχίζει να εμπλουτίζει τις θεατρικές της σπουδές, μέσα από πολλά σεμινάρια: Μίμησης - Σωματικού Θεάτρου, Commedia dell' arte, Κινηματογράφου. Η αγάπη της για τα παιδιά, την οδήγησε στο ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ της Ξένιας Καλογεροπούλου, όπου παρακολούθησε διετές σεμινάριο ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ α΄ και β΄ επιπέδου, με στόχο τον σχεδιασμό και την εφαρμογή ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ σε ομάδες παιδιών και εφήβων. Τα τελευταία πέντε χρόνια διδάσκει θέατρο και ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις σε σχολεία Γλυφάδας, Δάφνης και Βάρης. Η Μαρίζα, ως ηθοποιός με πλούσια εμπειρία στο θέατρο, και με κατάρτιση στον τομέα της Εκπαίδευσης σε παιδιά και ενήλικες, έστησε στην Γλυφάδα, ένα υπέροχο Καλλιτεχνικό εργαστήρι, την ΑΣΤΡΑΜΑΞΑ, όπου εισάγει στην Θεατρική και Μουσική Δημιουργία μικρούς και μεγάλους, ανοίγοντάς τους εκπληκτικούς ορίζοντες δημιουργικότητας. Στο εργαστήρι της, διδάσκουν εξέχοντες συνάδελφοι που καλύπτουν την γκάμα: Θέατρο, Μουσική και Εικαστικά.

Αγαπημένη μου ΜΑΡΙΖΑ, σού εύχομαι να κατευθύνει πάντα ο ζωοδότης Ήλιος την ΑΣΤΡΑΜΑΞΑ σου, σε χώρες ονειρεμένες, λαμπερές, όπου το φως της δημιουργίας θα σκορπίζει άπλετα την ψυχική ανάταση σε όλους εκείνους που θα διαβούν το κατώφλι της... Κι εσύ Μαρίζα μου, με το νεραϊδένιο χεράκι σου, θα κρατάς σταθερά τα χρυσά ηνία της Αστράμαξάς σου, οδηγώντας τους συνταξιδιώτες σου σε χώρες μαγικές που το πνεύμα και η δημιουργία θα στήνουν πάντα τον χορό της ελπίδας, της τέχνης, της αρμονίας και της ψυχικής ευωχίας!!!

 ------------------------------

γ] ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ: Αγαπημένη μου Κατερίνα, θυμάμαι την πανέμορφη μανούλα σου, που ήταν Νηπιαγωγός στην ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ. Να της δώσεις πολλά φιλιά!! Δεν σας ξεχνώ, όσα χρόνια κι αν έχουν διαβεί… Σε βλέπω μπροστά μου με το γλυκό προσωπάκι σου, σοβαρή, επιμελής πάντα, καλόκαρδη, ένα φωτεινό πλάσμα μέσα στην τάξη μας...

Η Κατερίνα ακολούθησε τον δρόμο της τέχνης. Τα δάχτυλά της έχουν μια ξεχωριστή ικανότητα... Με ό,τι καταπιάνεται, θα διακριθεί... Αυτήν την ικανότητά της την εξέλιξε και σήμερα έχει δικό της εργαστήριο. Η έμπνευσή της είναι αστείρευτη και μεγάλη!!! Από τα χέρια της βγαίνουν αριστουργήματα!!! Όποιας εποχής, όποιας τεχνοτροπίας και αν της ζητηθεί, το αποτέλεσμα θα είναι άρτιο!!! Έχει μαγικά χέρια!! Δεν επαναπαύεται... Ψάχνει, ερευνά, προτείνει, πειραματίζεται και ένα μικρό ή μεγάλο καλλιτεχνικό θαύμα, θα ξεπηδήσει από τα δάχτυλά της!!!

Σπούδασε στην Αγγλία ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ. Εργάζεται ως ενδυματολόγος και κατασκευαστής στον χώρο του θεάματος, άλλοτε στο θέατρο και άλλοτε σε τηλεοπτικές ή κινηματογραφικές παραγωγές. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με ειδικές κατασκευές, όπως μάσκες και θεατρικά καπέλα. Είναι μαμά δύο χαριτωμένων παιδιών, που είναι οι μεγάλες αδυναμίες της. Μου έγραψε: “Τα παιδιά μου κυρία Πολυάνθη , πάνε στην Γ΄ και Δ΄ τάξη Δημοτικού, ακριβώς δηλαδή στην ηλικία που είχα κι εγώ σαν παιδί, την καλύτερη δασκάλα του κόσμου, εσάς!!!”

Η Κατερίνα - όπως ομολογεί - αγάπησε το θέατρο ήδη από το Δημοτικό, τόσο από τις ωραίες γιορτές μας, όσο και από το Θεατρικό Παιχνίδι που γινόταν τα μεσημέρια στην ΣΧΟΛΗ ΑΗΔΟΝΟΠΟΥΛΟΥ. Η πιο σημαντική στιγμή της καριέρας της, θεωρεί ότι ήταν η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΩΝ της ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ, για την Τελετή Έναρξης των ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ του 2004 στην Αθήνα!!!! Όταν το άκουσα αυτό, ανατρίχιασα σύγκορμη από συγκίνηση , άκρατη χαρά και ασυγκράτητη υπερηφάνεια!!!! Το άλλοτε μικρό κοριτσάκι μου, μεγαλούργησε σε μια υπέροχη, αξέχαστη, λαμπερή στιγμή της πατρίδας μας!!! Ποιος μπορεί να ξεχάσει την μεγαλειώδη παρέλαση όλων των εποχών της Ιστορίας μας με τις συγκλονιστικές ενδυμασίες τους;; Και ανάμεσα στους εμπνευσμένους δημιουργούς, ένα κομμάτι ισχυρό της Ελλάδας μας, το έντυσε η δική μας, υπερταλαντούχα, Κατερίνα μας!!! ΕΥΓΕ, κοριτσάκι μου!!!! Να είναι γεμάτος φωτεινούς γαλαξίες ο δρόμος σου!!!

Αγαπημένη μου ΚΑΤΕΡΙΝΑ, σού εύχομαι τη ζωή σου να την τυλίγει η πνοή της επιτυχίας και της δημιουργίας!! Θα σε έχω στην καρδιά μου, σαν ένα ονειρικό αστεράκι!!! Να είναι πάντοτε ο ορίζοντάς σου φωτεινός και να σου χαρίζει μεγάλες χαρές και πλέρια ικανοποίηση!! 

 ------------------------------

Αγαπημένα μου κορίτσια, αξέχαστες μαθήτριές μου... Σας ευχαριστώ που συνεννοηθήκατε για τις φωτογραφίες και για τα ονόματα των συμμαθητών σας. Σας εύχομαι ο Θεός να σας χαρίζει υγεία, πολλές χαρές και να δημιουργείτε πάντα, με το ξεχωριστό ταλέντο της η καθεμιά σας, στον στίβο που επέλεξε να αγωνισθεί και να λάμψει!!! Θα έχετε πάντοτε την αγάπη μου και τις άπειρες ευχές μου... Ο Θεός να σας ευλογεί!! Με χίλιες ευχές για ό,τι το καλύτερο, η παλιά δασκάλα σας, Πολυάνθη!!