ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ...

Φύλλα κίτρινα, ξερά, νεκρά, πεταμένα καταγής... Οι δροσερές ριπές του ανέμου, τα σπρώχνουν μακριά από την ρίζα του δένδρου που, πέφτοντας, πήγαν να λουφάξουν...

Οι λόφοι φαίνονται σαν πίσω από ένα τρεμουλιαστό κύμα...

Είναι το πέπλο της ομίχλης που απλώνει ασπρογάλαζα τα φτερά της

πάνω από το μικρό νησί. Το γλαυκό κορμί της σέρνεται στα υψώματα

μέχρις κάτω την γη, εμποδίζοντας το μάτι να την διασχίσει.

Στην κατωμεριά διαλύεται σε ανάριες υπογάλανες τουλίπες, 

που κρέμονται από τα κλαδιά των ψηλών δέντρων σαν φρούτα μυθικά,

ή σκοντάφτουν στους θάμνους ωσάν λαμπυρίζουσες πλατιές λουρίδες

θαρρείς και πέρασε από εκεί κάποια βασιλοπούλα που μπλέχτηκε στα βάτα

το μεταξένιο, υπόλευκο φόρεμά της, αφήνοντας πίσω της κάποια λαμπερά του κομμάτια...

Στα ψηλά βουνά δεν ξεχωρίζεις τις κορυφές τους. Και γίνεται κάτι μαγικό!

Το ένα κοντά στο άλλο, φαντάζουν με έναν τεράστιο, θεσπέσιο, σμαραγδένιο κήπο,

κρεμασμένον ανάμεσα στο γαλάζιο τ' ουρανού

και το ζαφειρένιο της απέραντης, αστραποβολούσας θάλασσας!...

Ολοτρόγυρα, το βλέμμα ανοίγει εκστατικό, μπροστά στον τρελό χορό των χρωμάτων.

Κάθε δέντρο κι ένας ζωγραφικός πίνακας... Πολλά μαζί, αραδιασμένα στην σειρά, 

σε αφήνουν ενεό μπροστά στον οργασμό της παλέτας του Δημιουργού... Φυλλωσιές χαλκοπράσινες, 

φυλλωσιές χρυσοχάλκινες, καφερόδινες, πορφυρολιλά, βεραμάν, φυστικί,

με ραβδώσεις γκριζωπές και φεστοναρίσματα μπρούντζινα...

Όργιο σύζευξης χρωματικής που μετατρέπουν τους δρόμους 

σε υπέροχους πίνακες ζωγραφικής!!!

Το φθινόπωρο είναι μπροστά σου ώριμο, εκτυφλωτικό, πανώριο!!!

Την ομορφιά της Δημιουργίας, πώς να την αποτυπώσεις επακριβώς στον μουσαμά;

Και κάτω σωρός από τα πεσμένα φύλλα, στρώμα ζωής ολοκληρωμένης, 

που θα περιμένει να ξαναμετουσιωθεί...

Τα ντελικάτα κυκλάμινα στις παρυφές του δρόμου, σχηματίζουν 

περιδέραια από σικλαμέν αμέθυστους, σκύβοντας με παρθενική χάρη το κεφαλάκι τους...

Τρυφερό χαλί κατάσπαρτο από λεπτεπίλεπτα, παρθενικά κρινάκια, τα συντροφεύει...

Το κρυφτό του ήλιου με τα σύννεφα, αναμενόμενο... Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν δειλά. Δροσίζουν ευχάριστα την διψασμένη από το θέρος γη 

και ξεπλένουν τα πάντα με έγνοια μεγάλη και τρυφερή. Κρατάει λίγο... Τα δάκρυα της βροχής, 

χτυπούν ρυθμικά το παραθύρι μας, προσφέροντάς μας μια συναρπαστική συναυλία...

Ν'ακούω τον ήχο της βροχής, το θεϊκό τραγούδι της… Ευτυχία... Είτε σε απαλό μετάξινο τέμπο 

είτε σε μεγαλειώδη συναυλία κρουστών και εγχόρδων... Με μαγεύει... Και τώρα;;

Πρωτοβρόχια... Και αμέσως σηκώνουν φρεσκοπλυμμένα τα κατσαρά κεφαλάκια τους 

τα τρυφερά χρυσάνθεμα, μωβ, χρυσαφιά, πάλλευκα, μονά και διπλά, 

φουντωτά σαν μικρό κεφαλάκι, μαζί με τις βιολέτες, τα σκυλάκια, τις μπιγκόνιες

και τα μεγάλα αδέλφια τους τα δέντρα. Όλα λαμπυρίζουν και αστράφτουν

στον ήλιο που ξαναπροβάλλει απτόητος και χαρωπός... Λίγο κουρασμένος, γιατί 

γνωρίζει ότι η εποχή της εκθαμβωτικής βασιλείας του, είναι στο τέρμα της...

Ένα περιδέραιο από άσπρα και μαύρα μαργαριτάρια κουρνιάζει στα σύρματα. 

Τα χελιδόνια, τα υπέροχα πουλιά της τύχης όπως τα λεν στην Αραβία, 

ετοιμάζονται για το ταξίδι τους στις θερμές χώρες. 

Οι ευχές μας μαζί τους στην δύσκολη πορεία τους,

ως την άνοιξη πάλι που θα επιστρέψουν φέρνοντας την ελπίδα και την χαρά...

Φθινόπωρο... Η εποχή των αντιθέσεων... Ένα μεγάλο βαρύ σύννεφο, 

σαν τρικάταρτη σκούνα, κρύβει ξαφνικά τον ήλιο...

Πύκνωσαν και οι στάλες της βροχής, καθόλου ευγενικές τώρα...

Καταβρέχουν όλη την πλάση, σαν ένα ξέσπασμα του ουρανού..

Και σιγά-σιγά η ανάσα της γης πλημμυρίζει τον αγέρα με μυρωδάτους ατμούς..

Αχνίζει το χώμα, σκορπώντας ολόγυρα την πανέμορφη ευωδιά της βρεγμένης γης...

Ανασαίνεις βαθιά, για να μπεί όλη αυτή η ευωδία στα κατάβαθα του είναι σου...

Οι βροχοστάλες μελαγχολικές αλλά δυνατές, σε κάνουν να νιώθεις την πλάση όλη να πάλλεται μέσα στην καρδιά σου...

Γούβες με νερό σκούρο μπλε σχηματίζονται εδώ κι εκεί,

για να πλατσουρίσουν σε λίγο τα παιδιά... Ο ήλιος ξαναβγαίνει, αλλά κάτι έχει αλλάξει...

Δείχνει στον κόσμο ότι δεν έχει σκοπό να τα βάλει με τον βοριά.

Ψύχρα σηκώθηκε ξαφνικά και ο αγέρας στροβιλίζει μέσα σε μια χοάνη,

όλα τα πεσμένα πολύχρωμα φύλλα... Μαζί και όσα φύλλα δεν έπεσαν ακόμη 

από την μάνα τους το δέντρο. Κι εκείνο απομένει γυμνό, αφού του πήραν 

ανελέητα, την πανέμορφη φυλλωσιά του...

Μια μελαγχολία πλανιέται ολόγυρα. Σκοτείνιασε ξαφνικά...

Μουντή η ατμόσφαιρα, παράξενη... Η μπόρα που θα δείρει 

τα τζάμια μας, είναι κοντά...

 ΕΙΚΟΝΕΣ

Από τον ασκό του Αιόλου, το έσκασε ο πιο αφηνιασμένος αγέρας...

Σύννεφα πουπουλένια που όλο μπλαβίζουν, αρμενίζουν στον ουρανό...

Σπρωγμένα από τον δυνατό βοριά, άλλοτε αφήνουν το φεγγάρι να κοιτά σκεφτικά και άλλοτε μπαίνουν μπροστά του,  γκριζομέλανα και  αφρισμένα.

Ο Ποσειδώνας είναι ανήσυχος. Η όψη του μοιάζει με ανεμοτάρακτο ωκεανό...

Αρπάζει την τρίαινά του και με μιας, η άλλοτε γαλανή σειρήνα μεταμορφώνεται σε στρόβιλο παμμέγιστο, που προκαλεί δέος.

Τα κύματά της με τους σμαράγδινους και κεχριμπαρένιους φωσφορισμούς,

έχουν μιαν άγρια μεγαλοπρέπεια...

Οι αφροί τους ορθώνονται  ωσάν άτια πάλευκα με σπινθηροβόλες χαίτες, 

που τρέχοντας ορμούν να καταβροχθίσουν την στεριά...

Ο νεφεληγερέτης Δίας, οργισμένος εξακοντίζει αλύπητα τους εκκωφαντικούς κεραυνούς του 

και οι προάγγελοί τους οι αστραπές, ξεσχίζουν τον ουρανό, όμοιες με πύρινα φίδια που αυλακώνουν το στερέωμα...

'Ωσπου έρχεται το νερένιο Έπος...Οι καταρράχτες τ' ουρανού ανοίγουν 

και πέφτουν με ασυγκράτητη, τρελή ορμή, στην κοιμισμένη γη...

Συμπαγείς καταρράχτες πυκνής βροχής, δίνουν την ψευδαίσθηση

ενός τοίχου στερεού, που μπορείς να τον αγκαλιάσεις..

Με στρυφνότητα επιτρέπουν στην όραση νά 'χει πεδίο μηδαμινό...

Βαριές οι πτυχώσεις της νεροποντής, πυκνές, παχιές σε βάθος και πλάτος...

Ορατότης μηδέν...Οι κουρτίνες τ' ουρανού, πέφτουν βαριά...

Τίποτε  δεν κινείται στην γη...Άνθρωποι και ζώα, έχουν λουφάξει..

Μόνο το μουγκρητό της ανταριασμένης θάλασσας, μαζί με τις βροντές, 

ακούγονται μέσα στην κοσμοχαλασιά...

Η ώρα περνά, με τα στοιχειά της φύσης να χορεύουν στον έξαλλο χορό τους...

Ώσπου ο Δίας κουράστηκε από το θέαμα τούτο.

Παίρνει τους κεραυνούς του και αποσύρεται στα ολύμπια διαμερίσματά του...

Η βροχή τον ακολουθεί. Γι' απόψε, εκτονώθηκε αρκετά...Το πυκνό της στρώμα, 

αρχίζει να υποχωρεί...Αραιώνει...Όλο αραιώνει...Και κάποια στιγμή,

η ορμή της κοπάζει...

Και η γη αναστενάζει βαθιά...Τα σύννεφα ξεσκλίδια απομακρύνονται.

Αμέσως εμφανίζονται τ' αστέρια να γλυκάνουν την αγριεμένη πλάση.

Κρέμονται σαν χρυσά αγιοκέρια  από τον ουρανό, στέλνοντας χάδια τρυφερά,

στην μουσκεμένη γη.Ακολουθεί το φεγγάρι και στέλνει τις ασημένιες αχτίδες του,

κάτω στον απέραντο καθρέφτη του, την αγριεμένη θάλασσα...

Έκπληκτη αυτή το δέχεται και καθώς ο βοριάς παει γι' αλλού, αφήνει τα κύματά της να 

κοπάσουν και ν'αρχίσουν τρελό κυνηγητό με τις φεγγαροαχτίδες...

Και τότε, καθώς ηρεμούν σιγά-σιγά  τα νερά της, φωσφορίζουν με εξαίσιους σελαγισμούς,

και μοιάζουν με άγρια θηρία που μόλις ηρέμησαν,

στεφανωμένα με σπινθηροβόλες χαίτες, 

έτοιμα να χυθούν για να ξαποστάσουν , στην έρημη ακτή... 

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Η μέρα πάει να ωριμάσει.. Η γη περιχυμένη μ' ενα εκτυφλωτικό φως, μοιάζει να καίγεται..

  Στρόβιλοι από χρυσοπόρφυρο φως βουτούν με ορμή και 

παραμερίζουν  με τα άλικα κρινοδάκτυλά τους , την γαλάζια πάχνη.

Το σμάρι από ηλιαχτίδες απλώνεται να ξεκουραστεί  στις σμαραγδένιες φυλλωσιές...

Το ψιθύρισμα των δένδρων καλεί τους φτερωτούς φίλους του.

Κι η καρδερίνα, πηδώντας από κλαδί σε κλαδί διηγείται ένα σωρό ιστορίες

για την ανείπωτη γλύκα των λουλουδιών με τα τρυφερά ανθοπέταλα, 

το μουρμούρισμα του ρυακιού, τον χορό των μελισσών, την ευωδιά από τα μυρωδάτα αγριόχορτα...

Αληθινό πανηγύρι ματιών,θαυμαστό καλειδοσκόπιο η φύση, 

από μπλέ ανακτορικό, κίτρινο φωσφοριζέ, γελαστό γαλάζιο, τρυφερό ροζ, σεμνό λιλά

κι ανάμεσά τους, πύρινες γλώσσες οι κατακόκκινες παπαρούνες...

Όλη η παλέτα ενός μοναδικού, ανυπέρβλητου ζωγράφου,

πάνω στη έκρηξη της καλλιτεχνικής του ιδιοφυ'ί'ας...

Η αυγή τινάζει τα χρυσορόδινα μαλλιά της και θραύσματα από ασημοπόρφυρες ρανίδες,

σκορπίζουν θεσπέσια, ηλιόχαρα ποτάμια παραμυθένιας ομορφιάς, 

πάνω στα ατλαζένια, μεταξωτά πέπλα του ορίζοντα...

Θαρρείς και άνοιξε ο ουρανός!!!Μαλαματένια κρόσσια

ξεχύνονται από ψηλά και βουτούν στα κεχριμπαρένια νερά της θάλασσας.

Το αποθεωτικό φως την φιλεί τρυφερά κι αμέσως εκείνη ανταποκρίνεται...

Πρασινογάλαζες νεροφεγγιές αναρριγούν το κορμί της

και λιχνίζουν τα όνειρα των ναυτικών...

Ποθώ ως τα κατάβαθα του είναι μου, να σημαδέψω στον νου μου 

αυτήν την αειπάρθενη ομορφιά.

Το κρυστάλλινο τραγούδι του κορυδαλλού, φορτωμένο 

με την ευωδιά των αιθέρων,σταματάει την ψυχή μου  έξω από τον χρόνο...

Τι κι αν είμαι ζωγράφος; Δεν θα μπορέσω ποτέ να κλείσω

 μέσα στον πίνακά μου,την εξαίσια ομορφιά του οργασμού της πλάσης...

Πώς ν'αδράξω το μυριόπαλμο ξέσπασμα της ζωής;

Πώς να αιχμαλωτίσω το τρεμούλιασμα της ηλαχτίδας, 

το γέλιο του ζέφυρου, το αργυρόηχο χάδι του ποταμού, την μοσχοβολιά της βιολέτας;;...

Πώς να αποδώσω την φαντασμαγορία της απερίγραπτης ομορφιάς;

Πόσο μικρός είμαι Θεέ μου μπρος στο δικό Σου, ανυπέρβλητο,

 πορφυρόχρυσο  δημιούργημα, με τις οπάλινες και σμαραγδένιες πινελιές!!

Παντού διακρίνεται ο απύθμενος ωκεανός της στοργής Σου...

Κλείνω τα μάτια μου...Τόση ομορφιά πώς μπορεί και την αντέχει ο θνητός;;

Τόση ομορφιά που τόσο απλόχερα και σπάταλα του δίνεται...

Είτε την αξίζει να την χαρεί, είτε όχι...

Κι εκεί, στα βάθη της ψυχής μου, σφαλίζω το έργο των χειρών Σου Κύριε...

Θα το κοιτώ εκστατικός και θα νιώθω πόσο μικρός είμαι μπροστά Σου...

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ

Το σκοτάδι κρεμόταν ξέθωρο... Ο χρόνος γλιστρούσε στο αμμόμετρο, ξεμακραίνοντας τις σκιές, με ήχους υφασμένους από την σιωπή του δωματίου.

Ανάεροι σαν πούπουλα, ακούστηκαν οι πρώτοι αναστεναγμοί της ημέρας.

Με απλόκαρδη χάρη ξεπρόβαλλε η κροκόπεπλος κόρη Αυγή και ξέσπασε ολόλαμπρη,

καλημερίζοντας τον πατέρα της ουρανό και την ράθυμη μητέρα της γη....

Ο ήλιος όρμησε ανυπόμονος 

και ξεχύνει μεγαλόκαρδα τους καταρράχτες του, χρυσούς, γελαστούς, ζωογόνους.

Η αγνή ασπράδα από τα μπουμπούκια των κήπων, συνταιριάζει 

με τις ολάνθιστες αζαλέες, τις τρυφερές, κίτρινες ίριδες

και το ατίθασο άρωμα των ρόδων, που ασυγκράτητο απλώνεται ολόγυρα...

Το μεταξένιο αγέρι αγγίζει με τα ακροδάχτυλά του, τα τρυφερά πέταλα της καμπανούλας, 

όπου στις άκριές τους, οι λαμπερές σταγόνες της πρωινής δροσιάς,

σχηματίζουν μικρούλια, στραφταλιστά διαμαντάκια....

Όλα έχουν την καθαρότητα και την διαφάνεια του κρυστάλλου...

Και ξαφνικά ο αγέρας γεμίζει γλυκές, απόκοσμες φωνές, ανάλαφρα φουρφουρίσματα, 

καθώς ο κόσμος πάλλεται από το μυριόπαλμο ξέσπασμα της νιογέννητης ημέρας...

Παναρμόνιοι ήχοι μπλέκουν με την ανάσα της γης που ξυπνά, τρίλλιες από κελαηδίσματα που έρχονται από τα βάθη των αιθέρων, φορτωμένα με τα μύρα και την μυριόστομη λαλιά της πλάσης...

Τα φωτεινά βέλη του Άνακτα χύνονται μέσα στην ασημοσκέπαστη θάλασσα και τα αιθερόπλαστα πύρινα άνθη λιώνουν σε μυριάδες, χρυσαύγινα ροδοφεγγίσματα που στραφταλίζουν εκτυφλωτικά.

Το αχνιστό πράσινο των κάμπων, ανεμίζει πάνω από το τρυφερό χαλί,

το κατάσπαρτο από ντελικάτα, δειλά κυκλάμινα και λεπτεπίλεπτα, σεμνά, παρθενικά, κρινάκια....

Ρόδα αιμάτινα, πύρινα, λαμπερά, αιθερόπλαστα, πορφυρά στεφανώνουν την χρυσή αιθρία....

Ένα ΔΩΡΟ πρωτόφαντο, νεφελόπλαστο όνειρο, δώρο ουράνιο, η ημέρα για τον κόσμο...

Το  δ ώ ρ ο  του Θεού στον άνθρωπο: Μια καινούργια, ολόλαμπρη μέρα....

Άλλη μια μέρα γεμάτη με την ομορφιά και το μυστήριο της ζωής...

Άραγε, πόσοι το συνειδητοποιούν και δεν θεωρούν, το ύψιστο αυτό δώρο, δεδομένο;;;

Πόσοι στέκονται να θαυμάσουν το θαύμα και την εκπληκτική ωραιότητα της κάθε αυγής;;

Και, άραγε, πόσοι άνθρωποι θυμούνται να πουν στον Κτίστη των πάντων ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ;;;

Ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μας αξίωσε να δούμε και σήμερα, τον καταυγάζοντα απέραντο Ναό του Σύμπαντος....

ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ: Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ [5ο]

Η φωτογραφία, αν και κουνημένη, δείχνει ένα όμορφο παιδικό προσωπάκι με φωτεινό, τεράστιο χαμόγελο, ακουμπισμένο στο κεφάλι μιας νεαρής χαμογελαστής γυναίκας, πάνω σε έναν φόντο γεμάτο χρώμα και σερπαντίνες. Έχει τραβηχτεί σε μια αίθουσα στο ΧΙΛΤΟΝ που την είχε κλείσει ο κύριος Ζαγοραίος για την αποκριάτικη γιορτή. Παρευρέθηκε όλο το σχολείο, παιδιά και δάσκαλοι σε μια γιορτή κεφιού και χαράς. Το κοριτσάκι της φωτογραφίας, είναι η μαθήτριά μου Ρίτσα Καραμανλή και η κυρία δίπλα της, εγώ. Ντυμένα τα παιδιά με πολύχρωμες στολές, τραγουδιστές στην σκηνή, κέρασμα στα τραπέζια, κέφι πολύ, γονείς, δάσκαλοι, διευθυντές σε μεγάλη ευθυμία, όλα συνηγόρησαν για να έχει η βραδιά μεγάλη επιτυχία. Την έχω ακόμη την φωτογραφία όπως και τις εκθέσεις της Ρίτσας. Άριστη μαθήτρια, ευγενική, χαρούμενο παιδί, πάντα γελαστό. Θυμάμαι τα κατσαρά ξανθά μαλλάκια της που έπεφταν σε μπούκλες στο μέτωπό της και στόλιζαν το γεμάτο αθωότητα προσωπάκι της. Την ημέρα που μου έσπασε σε μια μετακόμιση, το τελευταίο πιατελάκι από το σερβίτσιο που μου είχε χαρίσει, στεναχωρέθηκα πολύ. Το κρατούσα σαν ενθύμιο και πράγμα παράξενο, πιστεύω ότι είναι ακόμη στην πιατοθήκη μου!!!! Ακολουθεί, ένα δείγμα γραφής της αγαπημένης μαθήτριάς μου.

ΕΧΩ ΤΟΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ....

Με λένε Ρίτσα Καραμανλή και γεννήθηκα στην Αθήνα. Έχω ξανθά μαλλιά και μαύρα μάτια. Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία και τα παιχνίδια. Νομίζω ότι είμαι ένα καλό και ευγενικό κορίτσι. Προσέχω τον εαυτό μου και θέλω να είμαι πάντα περιποιημένη, γιατί μου αρέσει το ωραίο πολύ. Είμαι ευαίσθητη στην καρδιά και κλαίω όταν βλέπω ανθρώπους να υποφέρουν. Αγαπώ τα ζώα και παίζω με τον σκύλο μας τον Πατατούφ... Ξέρετε, είμαι και λίγο... άτακτη!!! Δεν μαζεύω πάντα τα παιχνίδια μου, αλλά όταν βλέπω την μαμά να φτιάχνει το δωμάτιό μου, μετανιώνω και πάω να την βοηθήσω...

Το σχολείο μου, είναι η ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ και βρίσκεται στην Αγία Παρασκευή. Το περιτριγυρίζουν δέντρα και πολλά λουλούδια. Οι πόρτες στις τάξεις, είναι βαμμένες με κόκκινο, πράσινο, μπλε χρώμα. Έχει πολλές αίθουσες και πολλά παιδιά. Μπορεί να υπάρχουν μεγαλύτερα σχολεία, αλλά το δικό μου το αγαπώ πάρα πολύ. Έχει νηπιαγωγείο και μια πολύ μεγάλη αυλή όπου παίζουν χαρούμενα τα παιδιά. Κάτω φυτρώνει πράσινο χορταράκι και σε μερικά δέντρα, υπάρχουν κούνιες. Οι δάσκαλοι όλοι, μάς φέρονται ευγενικά. Το σχολείο είναι μια γέφυρα που πρέπει να περάσουμε όλα τα παιδιά για να βγούμε σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία. 

Από τις εποχές, προτιμώ την άνοιξη. Τότε όλα ανασταίνονται!!! Γυρίζουν τα χελιδόνια, οι μέλισσες πετούν από λουλούδι σε λουλούδι, για να ρουφήξουν το νέκταρ, οι ημέρες μεγαλώνουν, η θάλασσα δεν είναι πια άγρια. Ηρεμεί και οι ναυτικοί μπορούν τώρα ήσυχοι να κάνουν τα μακρινά ταξίδια τους. Ο ολόλαμπρος βασιλιάς της ημέρας, ο θεός ήλιος, παίρνει τα χρυσαφένια χαλινάρια των κατάλευκων αλόγων του και γεμίζει τον ουρανό και την γη με το εκτυφλωτικό του φως. Και το δειλινό, νυσταγμένος πάει να δύσει για να ξεκουραστεί... Όμως, καθώς δύει, αφήνει πίσω του μια θάλασσα από παραμυθένια χρώματα και ντύνεται το στερέωμα με ποτάμια χρυσοχάλκινα, μενεξελιά, πορφυρά, σαν να είναι η βασιλική κάπα του Απόλλωνα που σκεπάζει τα πάντα!!! Κι έρχεται σιγά-σιγά η θεά της νύχτας φορτωμένη εκατομμύρια αστέρια. Τα μαύρα πέπλα της απλώνονται απαλά και σκεπάζουν την νυσταγμένη φύση, ενώ η χλωμή σελήνη αρμενίζει απαλά σε έναν βελουδένιο ουρανό σπαρμένο με πολύτιμα διαμάντια που χαμογελούν στην γη... Με το γλυκό τους κελάηδημα τα πουλιά τραγουδούν τον ερχομό της πανέμορφης άνοιξης, η πλάση φορά τα γιορτινά της και σκορπίζει τα αγαθά της σε ανθρώπους και ζώα. Και η καρδιά των ανθρώπων χαιρετά την ελπίδα και την χαρά που σκορπά το τραγούδι της άνοιξης...

Και δεν το κατάλαβα πότε πέρασαν τόσοι μήνες από τότε που είχαμε αγιασμό!!! Θυμάμαι τον φόβο που είχα νιώσει για την καινούρια μου δασκάλα... Οπότε, φαντάζεστε την χαρά μου, όταν μπαίνοντας στην τάξη, είδα ότι θα είχαμε την περσινή μας δασκάλα, την αγαπημένη μας κυρία Πολυάνθη!!! Όλα τα παιδιά πετούσαμε από την χαρά μας!!! Πήγα σπίτι ενθουσιασμένη! Ανέβηκα την σκάλα του σπιτιού μου φωνάζοντας στην μαμά μου το μεγάλο νέο: ''Μαμά!!!!! Έχουμε μία καταπληκτική δασκάλα!!!!'' Και από τότε ξεκίνησα να πηγαίνω στο σχολείο με μεγάλη χαρά!!! Δεθήκαμε πολύ με τους συμμαθητές μου... Διαλείμματα, χριστουγεννιάτικες γιορτές, όλοι μαζί αγαπημένοι. Συνδέθηκα πάρα πολύ με την κυρία μου. Την αγάπησα και με αγάπησε πάρα πολύ. Ήμασταν σαν δυο φίλες, φίλες όμως που δεν ξεπερνούσαν τα όρια του σεβασμού.... Και όλα αυτά τα συναισθήματα της αγάπης και του σεβασμού, τα ένιωθα μόνον για έναν άνθρωπο, την δασκάλα μου που μας αγαπούσε όλους σαν δικά της παιδιά και δεν ξεχώριζε κανένα. Ούτε πρόσβαλλε ποτέ κανένα μας. Μας μιλούσε με στοργή και για όλα τα πράγματα, τόσο όμορφα !!! Όταν είχα απορία, μου εξηγούσε και μου έλεγε πώς να διαβάσω τα μαθήματά μου. Και να που τώρα όλα τελειώνουν... Έρχονται οι καλοκαιρινές διακοπές... Η δικιά μου τάξη, δεν θέλει καθόλου να αποχωριστούμε... Σκεφτόμαστε, ποιος ξέρει ποια δασκάλα θα έχουμε το φθινόπωρο; Ποια δασκάλα που θα μας φροντίζει τόσο καλά σαν να είναι η μητέρα μας και που θα μας προσέχει στο μάθημα σαν να είναι ο πατέρας μας, κάτι που έκανε αυτά τα χρόνια η αγαπημένη μας κυρία Πολυάνθη;; Και όλοι λέμε: ''Καμιά!'', γιατί καμιά δεν θα μας αφήσει να την πλησιάσουμε τόσο, σαν την κυρία Πολυάνθη Βουτσινά... Δεν έχω αγαπήσει καμιά άλλη μέχρι τώρα δασκάλα και ούτε θα αγαπήσω, γιατί η δικιά μου δασκάλα είναι μοναδική και δεν την αλλάζω με τίποτα!!!!! Και την λένε Πολυάνθη!!

Δευτέρα 7 Μαΐου 1979

Μιά έκθεση από εμένα για εσάς κυρία Πολυάνθη μου, για να θυμάστε την μαθήτριά σας, την Ρίτσα. Με πολύ μεγάλη αγάπη, σάς την χαρίζω, η αγαπημένη σας μαθήτρια, Ρίτσα Καραμανλή. Α! Και να μου φιλήσετε την Ελπίδα!!!

--------------------------------------------------------------------------------

Φαντάζεστε την συγκίνησή μου, όταν μετά 41 χρόνια, η Ρίτσα, μού έγραψε στο μέσσεντζερ: ''Κυρία Πολυάνθη, θυμάμαι ν' ανεβαίνω την σκάλα του σπιτιού και να φωνάζω: Μαμά!!! Έχουμε μιά καταπληκτική δασκάλα!!!'' Είναι τα  ί δ ι α  λόγια που μου είχε γράψει πριν 41 χρόνια στην έκθεσή της που διαβάσατε παραπάνω!!!! Και μετά τόσα χρόνια, είναι τα πρώτα λόγια που μου έγραψε!!! Συγκινήθηκα τρομερά!!! Και συνέχισε: ''Με σας δασκάλα μου, έμαθα να είμαι ορθογράφος και να αγαπώ την ελληνική γλώσσα. Ακόμα θυμάμαι κυρία, ότι μέσα στις πολλές συζητήσεις μας, μάς λέγατε όταν περνάμε μπροστά από ανθρώπους που μαζεύουν τα σκουπίδια, να μην κρατάμε την μύτη μας, γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι ήρωες που φροντίζουν για την καθαριότητά μας κι εμείς πρέπει να τους σεβόμαστε... Ποτέ δεν κράτησα την μύτη μου κυρία Πολυάνθη!!! Μου μάθατε να σέβομαι  ό λ ο υ ς  τους ανθρώπους!!! '' Κοίτα τι θυμάται ένα παιδί.... Γι' αυτό πάντα λέω, ότι οι δάσκαλοι ΠΡΕΠΕΙ να μιλούν στους μαθητές τους για χίλια θέματα που θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους... Και να μην το αμελούν  π ο τ έ!!!

--------------------------------------------------

Η ΡΙΤΣΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, σπούδασε ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ολοκλήρωσε τις σπουδές της και στα γαλλικά και στα αγγλικά. Αργότερα έκανε ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ, έχοντας την μεγάλη, ένθερμη στήριξη από τον αγαπημένο της σύζυγο και τα λατρεμένα παιδιά της. Οι σπουδές αυτές ήταν το μεράκι της και χάρηκε αφάνταστα που τις ολοκλήρωσε... Σήμερα εξασκεί το επάγγελμα τής ΔΑΣΚΑΛΑΣ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΩΝ και λατρεύει το λειτούργημά της. Μου είπε: ''Κυρία, σας αισθάνομαι κοντά μου μετά από τόσα χρόνια και ελπίζω, κάποια στιγμή να καταφέρω κι εγώ το ίδιο με τους δικούς μου μαθητές: να έχω αγγίξει έστω και λίγο την ψυχή τους. Αυτή θα είναι μια πολύ μεγάλη χαρά και ικανοποίηση, για μένα...'' Η Ρίτσα, έχει δυο υπέροχα παιδιά. Η κόρη της η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ, σπούδασε στην ΣΧΟΛΗ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ, του ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Σήμερα κάνει με υποτροφία στην Ζυρίχη το ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ της πάνω στην ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. Ο γιος της ΑΓΓΕΛΟΣ, σπουδάζει ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ στο ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.

Αγαπημένο μου παιδί ΡΙΤΣΑ, σε ευχαριστώ για την αγάπη σου, σε ευχαριστώ που θυμάσαι. Με συγκινεί η αποφασιστικότητά σου, το θάρρος σου, η αγωνιστικότητά σου.... Παραμένεις η ίδια κουκλίτσα του Δημοτικού και τώρα που μεγάλωσες κι έχεις την δική σου όμορφη οικογένεια... Σού εύχομαι ο Θεός να σας προσέχει πάντα και να είναι ο δρόμος σου γεμάτος μελωδίες, γαλήνη και στοργή. Θα είσαι πάντα στην καρδιά μου ΡΙΤΣΑ μου, γιατί αποτελείς μαζί με τα άλλα παιδιά, τον αστροφώτιστο ουρανό που ομορφύνατε την ζωή μου!!! Και την ομορφαίνετε, ακόμα!!!!!!!!

ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ - Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ [4ο]

Η Μαρία Δηλέ, ήταν ένα κοριτσάκι με ίσια μαύρα μαλλιά καρρέ, φρόνιμο, μελετηρό, γεμάτο αγάπη που σκόρπιζε άφθονα τριγύρω της και με ωραίο γραφικό χαρακτήρα. Τις περισσότερες χριστουγεννιάτικες κάρτες με αφιερώσεις τρυφερές, τις έχω από το Μαράκι, όπως και πολλές εκδηλώσεις αγάπης σε όμορφα κομματάκια χαρτί. Τα φυλάω  ό λ α, σαν πολύτιμο θησαυρό. Σε κάποια γιορτή, η Μαρία, μού χάρισε ένα σετ πετσετάκια, για το τραπέζι του σαλονιού. Αποτελείτο από δύο μικρότερα κομμάτια που θα πήγαιναν δεξιά - αριστερά και ένα κεντρικό. Όχι πολύ μεγάλο, με άσπρο φόντο και απλικαρισμένα μπλε λουλούδια γύρω- γύρω στην μπορντούρα. Δεν ξέρω πώς έγινε και στο κεντρικό κομμάτι έπεσε μελάνι. Αχ στεναχώρια που πήρα!... Το έπλυνα, το ξανάπλυνα, έφυγαν τα πολλά, αλλά η κηλίδα εγκαταστάθηκε για πάντα εκεί. Χρησιμοποιούσα τα δύο μικρότερα στα κομοδίνα της κρεβατοκάμαρας. ''Μα, τι το κρατάς έτσι λεκιασμένο που είναι;; Θα το στρώσεις;;'' με ρώτησε μια μέρα η μητέρα μου. ''Όχι, δεν θα το στρώσω '' της απάντησα, ''αλλά θα το κρατήσω, για να θυμάμαι πάντα την μαθήτριά μου, που μου το χάρισε. Γι' αυτό φυλάω και το παραμικρό που έχω λάβει από τους μαθητές μου''... Και είναι αλήθεια. Τίποτε δεν έχω πετάξει. Κάθε τι αντιπροσωπεύει μία αγαπημένη φατσούλα, μία υπέροχη σχολική ανάμνηση. Σήμερα η Μαρία έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια και είναι υπερδραστήρια γυναίκα. Η προσωποποίηση της χαράς της ζωής και της εύχομαι από καρδιάς, να είναι πάντα έτσι. Παραθέτω μια έκθεσή της, από εκείνα τα μακρινά χρόνια!!!!! Αυτό που την κάνει ξεχωριστή, είναι ότι μου την χάρισε όταν είχαν αλλάξει δάσκαλο!!!! Μου την έφερε σαν απόσταγμα της καρδούλας της, για τα χρόνια που είχαμε περάσει μαζί, και τα νοσταλγούσε... Είναι να μην συγκινηθείς;;;

Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ 

Σε όλη την σχολική ζωή μου στο Δημοτικό, περισσότερο από όλες τις δασκάλες μου, αγάπησα την κυρία Πολυάνθη Βουτσινά. Είναι λίγο κοντή στο ύψος, με καστανά μαλλιά και μπλε σκούρα μάτια και φοράει πάντοτε ένα ζευγάρι γυαλιά. Η κυρία Πολυάνθη είναι πολύ ήρεμη. Δεν θυμώνει και μας αγαπάει όλους πολύ. Μας έχει τρία ολόκληρα χρόνια μαθητές της. Τρία χρόνια κοντά της, μας έδειξε την μεγάλη αγάπη της. Την αγαπώ κι εγώ πάρα πολύ! Είναι πολύ εργατική και αποφασιστικιά κυρία. Την θαυμάζω γι' αυτά της τα προτερήματα, μα και για πολλά άλλα ακόμα... Είναι όμορφη και πάρα πολύ έξυπνη!!! Είμαι πολύ χαρούμενη και υπερήφανη που την έχω δασκάλα μου!!!

Όταν μας παρέδιδε τα μαθήματα, μιλούσε τόσο όμορφα!! Μας παρέδιδε το μάθημα, προσθέτοντας κι άλλα πράγματα που δεν έγραφαν τα βιβλία. Δεν ήταν τόσο αυστηρή, ούτε φώναζε στα παιδιά που έκαναν λάθη. Τους μιλούσε ήρεμα, και προσπαθούσε με έναν όμορφο τρόπο να τους εξηγήσει το λάθος και να κατανοήσουν εκείνα που δεν είχαν καταλάβει και τους μπέρδευαν. Δεν έθιξε ποτέ κανένα μας και για όλους είχε μια ζεστή αγκαλιά.

Η κυρία Πολυάνθη μας πρόσφερε πολλά στην μάθηση, αλλά και στα θέματα πολιτισμού. Μέσα στην τάξη κουβεντιάζαμε πολλά και διάφορα κοινωνικά θέματα που θα μας άνοιγαν όπως έλεγε, ''τους πνευματικούς μας ορίζοντες''. Μας μιλούσε τόσο όμορφα!!! Έλυνε κάθε μας απορία, ακόμα και την πιο απίθανη!!! Πάντα εύρισκε χρόνο για μια σπουδαία συζήτηση!! Το μάθημα προσπαθούσε να το κάνει όσο πιο ευχάριστο μπορούσε και μας οδηγούσε να της κάνουμε όλο και πιο πολλές ερωτήσεις, ώστε να συμμετέχουμε όλοι και να έχουμε ενδιαφέρον. Δεν βαρεθήκαμε ποτέ!! Ασχολήθηκε με την πνευματική μας μόρφωση, γιατί ήθελε να μεγαλώσουμε σωστά. Έφερνε κοντά της όλα τα παιδιά, έτσι όλοι ήμασταν αγαπημένοι μεταξύ μας και οι σχέσεις μας με την δασκάλα μας, ήταν πάρα πολύ-πολύ καλές!!! Τέλειες!!!!

Πόσο λυπήθηκα όταν έφυγα από την τάξη της!!! Την είχα συνηθίσει και αγαπήσει τόσο πολύ!!! Θα ήθελα ακόμα μια φορά να την ακούσω να παραδίδει μάθημα με τον ζωντανό της τρόπο, τα θαυμάσια λόγια της και με τις πλούσιες φράσεις της!!!! Ήμουν τόσο ευχαριστημένη με την κυρία Πολυάνθη!!! Ομόρφυνε την ζωή μας!!! Εύχομαι σε όλα τα παιδιά να την αποκτήσουν μια μέρα... Θα ομορφύνει και η δικιά τους ζωή!!!!

Αφιερωμένο στην παλιά μου δασκάλα με πολύ -πολύ μεγάλη αγάπη,

η παλιά μαθήτριά σας Μαρία Δηλέ

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 1982

-------------------------------------------------------------------------------------------

Η ΜΑΡΙΑ ΔΗΛΕ, υπήρξε ένα παιδί γεμάτο χαρά και φως. Τα μεγάλα, ωραία, ευανάγνωστα γράμματά της, καθρέφτιζαν το καθάριο του χαρακτήρα της. Στην ζωή της στάθηκε αγωνίστρια, γεμάτη αποφασιστικότητα και θάρρος. Έχει μια όμορφη οικογένεια που υπεραγαπά. Στην αρχή ασχολήθηκε με την ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ. Από το 2015 ασχολείται επαγγελματικά με την διδασκαλία  P I L A T E S  και  Y O G A. Οι σπουδές της σε  P i l a t e s  και  Y o g a  κράτησαν τέσσερα χρόνια. Με πολύ διάβασμα και  μ ε λ έ τ η  της κίνησης, κάνοντας πρακτική πρώτα στο σώμα της. Όπως λέει η ίδια: ''Αγαπώ  π ο λ ύ  την δουλειά μου... Μου δίνει τεράστια χαρά να βοηθώ ανθρώπους, ώστε να παραμένουν λειτουργικοί και γεροί!''

Αγαπημένη μου ΜΑΡΙΑ, μακάρι ο δρόμος σου να είναι γεμάτος φως. Χρυσό μου παιδί, σου εύχομαι να είναι οι ημέρες σου πλήρεις από ψυχική ευεξία και ολοζώντανη θέληση για να προσφέρεις, να ανακουφίζεις και να εξισορροπείς τον εξωτερικό και εσωτερικό κόσμο των συνανθρώπων σου. Το ότι λατρεύεις την δουλειά σου, είναι ένα υπέροχο δώρο, γιατί πάντα θα είσαι γεμάτη και γελαστή. Και συνάμα είσαι και φιλόζωη!!! Σπίτι σας έχετε μια σκυλίτσα, την Brownie και δυο γατουλίνια, τον Pepperoni και την Blandie . Μα αυτό νομίζω είναι φυσικό... Έχεις τόση αγάπη μέσα σου!!! Κοντά σου ζουν ευτυχισμένοι και άνθρωποι και ζώα!!!! Να είσαι πάντα έτσι Μαρία μου!!! Πηγή χαράς, αγάπης, νοιαξίματος και στοργής!!!! Ο Θεός να σε ευλογεί!!!! Πάντα!!!!