ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

       Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς τους υπέροχους ανθρώπους που μου ευχηθήκατε τόσο θερμά για το βιβλίο μου που κυκλοφορεί. Με κάνατε ακόμα πιο χαρούμενη και ευτυχισμένη, με την αυθόρμητη ανταπόκρισή σας.

      Ευχαριστώ τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ για την απρόσκοπτη συνεργασία μας και ιδιαίτερα τον κύριο Τσινιά Αλέξανδρο, πάντα εύκαιρο να σε κατατοπίσει  και την κυρία  Ξένια Ζαρκαδούλα, που πάντα πρόθυμη και χαμογελαστή, προσφέρει την ευγενική της εξυπηρέτηση.

      Ευχαριστώ επίσης την εκλεκτή επιμελήτρια κειμένων κυρία Αγγελική Δαφτσίδου, κορυφαία στον τομέα της. Ο ενθαρρυντικός και γαλήνιος τρόπος της, σε σκλαβώνει.

     Ευχαριστώ την κόρη μου Ελπίδα Δημόγιαννη απόφοιτο της Σχολής Καλών Τεχνών και καθηγήτρια Εικαστικών,  για την έμπνευση, καθώς και τον Γεώργιο Χόρμπα, που συνεργάσθηκαν για την δημιουργία του εξωφύλλου του βιβλίου μου.

      Για τον κύριο Γεώργιο Χόρμπα έχω ιδιαίτερες ευχαριστίες, διότι  ως γραφίστας και μάγος του κομπιούτερ, βάδισε δίπλα μου έως ότου υλοποιηθεί το βιβλίο μου, ανά πάσα στιγμή...

        Ιδιαίτερα συγκινημένη είμαι, διότι είχα μεγάλη ανταπόκριση από πάρα πολλούς μαθητές μου, οι οποίοι αν και μεγάλοι άντρες και γυναίκες πια, απέδειξαν ότι δεν ξέχασαν όσα όμορφα είχαν ζήσει με την παλιά δασκάλα τους... Ο Θεός να σας ευλογεί παιδιά μου!!!!

       Ο Θεός να ευλογεί όλους σας!!!!

                                        Με τιμή,

         Πολυάνθη  Κωνσταντίνου[ Βουτσινά] Κεφαλονίτισσα

ΚΑΤΑΚΑΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ...

Τον Αύγουστο ανησυχώ αν θα καεί η Ελλάδα,

αν έχουν τα αδέσποτα νεράκι για να πιούνε.

Απ' τον Οκτώβρη αγωνιώ αν θα πνιγεί ο τόπος,

αφού μπαζώσαν ρέματα και κλείσαν τα ποτάμια.

Ρημάδι ο πολύχρονος αγώνας του ανθρώπου

που βρίσκεται ξεσπίτωτος με βιός κατεστραμμένο.

Κι από κοντά τα έρημα ζωάκια που θα βρούνε

βαρύ, φρικτό και απρόσμενο θάνατο στην πλημμύρα...

 

Να μην τα σκέφτομαι όλα αυτά, φωνάζουν οι δικοί μου.

Ουδόλως θα μπορέσουμε να στρώσουμε το πράγμα.

Εδώ σου λέει είκοσι και βάλε κι άλλα χρόνια,

κανένας δεν εσκέφθηκε δήμαρχος να κοιτάξει,

να καθαρίσουν σοβαρά τον Κηφισό που πνίγει...

Κι εφέτος το προσπάθησαν και φρίξαν μ' ό,τι βρήκαν...

Κρεβάτια, μηχανήματα, σαλόνια και σωλήνες,

ένας βαρβάτος συρφετός στεκότανε στο ρέμα...

 

Και κατ' αρχάς ντροπή φριχτή σ' αυτούς που τα πετάξαν.

Δεν είναι Έλληνες αυτοί, ΔΕΝ αγαπούν την χώρα.

Την έχουν για σκουπιδαριό, γι'απόπατο την έχουν.

Τους νόμους δεν τους σέβονται κι ουδέ υπολογίζουν 

το τι κακό θα φέρουνε οι πράξεις τους ετούτες.

Μα, κι όσοι διοικήσανε, καλύτεροι δεν ήταν...

Δεν θά 'πρεπε να ενδιαφερθούν για τούτον δω τον τόπο;;

 

Αρχόντους τους ψηφίσαμε για να μας προστατεύουν.

Είκοσι χρόνια πέρασαν κι ουδείς τους συλλογίσθη

να δει σε τι κατάσταση βρίσκετ΄η πολιτεία...

Μπομποφανίες κάνανε, τα πάνω-πάνω πήραν.

Σε βάθος δεν σκεφτήκανε να ψάξουνε, να δούνε...

Κι εφέτος κάποιος έτυχε να δει και στα υπόγεια.

Και φρίξαμε όλοι απ' τον χαμό που βρέθηκε κεί κάτω...

 

Ανάξιοι να λέγονται οι Έλληνες πολίτες,

όταν την χώρα δεν τιμούν, δεν την υπολογίζουν.

Αλίμονο αν βούρδουλας πρέπει να στο θυμίσει.

Από μονάχος σέβεσαι την χώρα που σε τρέφει,

την χώρα που μεγάλωσες και στήριξες το βιός σου...

Πώς γίνεται στην θάλασσα να ρίχνεις τα πατίνια

κι οι δύτες μας να βρίσκουνε πλυντήρια στον βυθό της;;;

Γιατί μολύνεις τα νερά με πλαστικές σακούλες,

που φέρνουνε τον θάνατο σ' εκατοντάδες είδη; 

Χωματερή τα έκανες όλα μας τα πελάγη

κι ο Ποσειδώνας έξαλλος την θάλασσα θ' αφήσει...

 

Ανάξιοι όμως σίγουρα κι οι αρχηγοί μας είναι.

Πολιτικός δεν γίνεσαι μόνον για την καρέκλα.

Θα πρέπει για όλα να νοιαστείς, όλα να τα συντρέξεις.

Βάλε τον Καποδίστρια για πρότυπό σου πάντα

κι απέ μετά να πορευτείς στον δύσκολό σου δρόμο.

 

Πού είναι οι αγροφύλακες; Ποιος τα φρουρεί τα δάση;

Πού είναι οι δασοφύλακες να χειριστούν το θέμα;

Και γιατί δίνετε άδειες, βιλίτσες να χτιστούνε

απάνω κει στα ρέματα ή και στο δάσος μέσα;

 

Απ' το κεφάλι βρώμισε το ψάρι όπως λένε.

Γιατί στο εξωτερικό σέβονται τις σχολές τους;

Μπορείς να κάνεις γκράφιτι στου Ίττον την απλάδα;

Μπορούν αναρχοαυτόνομοι γιάφκα να καταντήσουν

μιά τάξη μες στο κτήριο του Χάρβαρντ, όπως κάναν

στην Πανεπιστημιούπολη, δω πέρα, στου Ζωγράφου;;

 

Ο ίδιος που την Νομική με γκράφιτι βρωμίζει,

στο Καίμπριτζ κύριος φέρεται και σέβεται τα πάντα...

Οπότε θέλω να μου πεις, γιατί πορεύεται έτσι;;;

Εδώ θαρρεί πως ξέφραγο αμπέλι είν' η Ελλάδα;;

Δεν ντρέπεται τα μούτρα του, τον τόπο που τον θρέφει;;

Πολίτες που ασέβαστα την χώρα τους θωρούνε,

ουδόλως χρειαζόμαστε και θέλουμε να φύγουν...

Να παν αλλού να ζήσουνε, αλλού να πορευτούνε.

Εδώ πολλά μας κάνανε, πολλή βρωμιά εφέραν.

Να καθαρίσει ο τόπος μας απ' τα τομάρια ετούτα

που, τίποτε δεν σέβονται και όλα τα μολύνουν.

 

Τα κάνουν γιατί ξέρουνε, δεν θα τιμωρηθούνε...

Τους πιάνουν, τους μαντρώνουνε, τους βγάζουν πάλι έξω.

Διάτρητοι, ευέλικτοι, πανάλαφροι οι νόμοι

κι αυτοί τα ίδια κάνουνε και μας γελούν στα μούτρα.

Αν πιάναν όποιον λέρωνε φρεσκοβαμμένον τοίχο,

τον κλείνανε στην φυλακή με πρόστιμο μεγάλο,

δεν θά 'χαμε ασύδοτους την νύχτα να γυρνάνε.

Κι αυτόν οπού βεβήλωσε αγάλματα και κτήρια

τον ρίχνανε μες στο κελί κι έπρεπε να πληρώσει,

θα το σκεφτόταν τρεις φορές προτού το ξανακάνει...

 

Γιατί καθαριότητα να λάμπουνε οι δρόμοι

στης Ελβετίας τα χωριά και σ' όλες της τις πόλεις;;;

Δεν ξέρουν οι αφέντες δω;; Να πάνε να ρωτήσουν.

Τόσα ταξίδια κάνουνε όλοι οι πολιτικοί μας.

Δεν τους ξαφνιάζει η διαφορά;;; Δεν ντρέπονται καθόλου;

Δεν βρέθηκε ένας για να πει: Κι εγώ έτσι την θέλω

την χώρα την Ελλάδα μου, κι όχι γεμάτη βρώμα;

Κι άμα δεν ξέρει άφοβα βοήθεια να ζητήσει

από τις χώρες που ανθούν κι όλους τους καταπλήσσουν,

ωσότου και στην χώρα μας, να ρθεί κι εδώ το θαύμα.

 

Να λάμπουνε τα κτήρια, οι εκκλησιές, οι δρόμοι

και σκουπιδάκι να μην δεις στ' οδόστρωμα επάνω.

Να μείνουν χώροι πνεύματος, άπασες οι Σχολές μας

και καταλήψεις απ' άγνωστους, να πάψουν να υπάρχουν.

 

Αιτία σ' όλα τα κακά είν' η αδιαφορία...

Κλείνω τ' αυτιά και σκέφτομαι μονάχα τα δικά μου.

Εδώ δεν νοιάζονται οι δικοί, οι ξένοι θα νοιαστούνε;;

Και βλέπουν μιά πανέμορφη χώρα ονειρεμένη,

σαν μιάν αλάνα που μπορούν να την ποδοπατήσουν,

να της φερθούν ελεεινά, χωρίς κανένα φόβο,

αφού κυρώσεις δεν θα βρούν, δεν θά 'βρουν τιμωρία...

 

Δεν το γνωρίζω Ελλάδα μου ως πότε θα το αντέχεις,

με θράσος να σου φέρονται οι ξένοι κι οι δικοί σου...

Υπάρχουν Έλληνες σωστοί όπου πονούν για σένα.

Υπάρχουν ξένοι σεβαστοί που σε υμνολογούνε.

Αυτοί, το ξέρω, δυστυχώς είν' η μειοψηφία

και η αιτία που κρατάς λαμπάδα το κορμί σου.

Μακάρι νά 'ρθει η στιγμή, καθώς η ευνομία

θε να σκεπάσει σοβαρά τον πληθυσμό σου όλο.

Μακάρι νά 'ρθει η στιγμή που θα σε κυβερνήσουν

πανάξιοι, ενάρετοι ηγέτες φωτισμένοι

και ο λαός θα θυμηθεί ποια χώρα περπατάει

και σου φερθεί με σεβασμό, αγάπη και λατρεία....

Ο ΜΕΝΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

Ωσάν τελείωνε η τάξη μου, έπαιρνα τα παιδιά μου

και τα κερνούσα όλα τους σε μία πιτσαρία.

Μιλάω για τους μαθητές και τις μαθήτριές μου,

που τά 'φερνα χαρούμενη στην πίτσα ΔΙΓΑΛΕΤΟΣ.

 

Εμπαίναν όλα σε σειρά για να τα πάω αντίκρυ.

Στην Αλεξάνδρας βγαίναμε κι είχα μεγάλη έγνοια.

Τα οδηγούσα από μπροστά και πίσω οι δυό μου κόρες

Ελπίδα και Αλίσια, εκλείναν την ομάδα.

 

Μα, τελευταία ερχότανε για να μας βοηθήσει

και ένας νιος, συμμαθητής, της Ελπιδούλας φίλος.

Ένα γλυκύτατο παιδί, με τρόπους και αξίες

κι εμένα ο νους μου έπλεξε πως, φλερτ ετοιμαζόταν...

 

Και της μητέρας το ένστικτο, δεν έπεσε και έξω...

Φιλία... Φίλοι ζηλευτοί ωσότου... παντρευτήκαν,

αφού τελειώσαν τις Σχολές και σπούδασαν με ζήλο...

Η Ελπίδα στην Καλών Τεχνών και ο Λευτέρης πήγε

κι εγίνηκε ένας γυμναστής με θέρμη και με πάθος.

 

Τι να πιστέψω, τι να πω γι' αυτό το παλληκάρι;

Ευγενικός, πανέξυπνος μ' έναν μεγάλο ζήλο.

Στο Υπουργείο το πρωί, μαθήματα το βράδυ.

Και όλο σεμινάρια τελειώνει και πρωτεύει.

 

Διδάσκει το Παγκράτιο σε Σύλλογο Γονέων

κι έβαλε και στο πρόγραμμα και εθνικούς χορούς μας.

Γυμνάζει ο Λευτέρης μας μικρούς μα, και μεγάλους.

Προχώρησε κι εγίνηκε προπονητής αγώνων,

σ' αθλήματα ξεχωριστά και πάντοτε προάγει,

την άμιλλα την ευγενή σε όλα τα πεδία!

 

Όταν τα χοροδράματα έστηνα στα σχολεία,

ερχόταν από μόνος του για να με βοηθήσει.

Στο Γήπεδο του Γέρακα - ακόμα το θυμάμαι - 

στοίχιζε την οργάνωση μ' ένα παράγγελμά του!

Η Ελπίδα πάντα από κοντά, στην μουσική η Αλίσια,

εστήσαμε υπέροχες λιόλουστες αναμνήσεις

και πάντα πετυχαίναμε τον ευγενή σκοπό μας.

 

Οι μαθητές του Γέρακα, μ' αγάπη τους θυμούνται...

Σαν συγγενείς τους έχουνε Λευτέρη, Ελπίδα, Αλίσια...

Κι εγώ δεν ξέχασα ποτέ τι μού 'πε ο Λευτέρης

σε μία πρόβα με παιδιά πάνω από ενενήντα δύο!!!!

''Αυτό που κάνω δίπλα σας κυρία Πολυάνθη,

είναι μεγάλο μάθημα που στην Σχολή δεν βρήκα!

Με ρίξατε στους μαθητές κι έπρεπε να μιλήσω

και σθεναρά και φιλικά και να καθοδηγήσω...

Γι' αυτό πολύ σάς φχαριστώ για την προτίμησή σας...''

 

Τα χρόνια εδιαβήκανε κι η πρώτη μου η κόρη, 

μαζί με την αγάπη της, εκάνανε παιδάκια.

''Αρσενική μαμά'' τον έλεγα πάντοτε τον Λευτέρη.

Στεκόταν στην γυναίκα του, που ‘ρχόταν κουρασμένη 

απ' την διδασκαλία της σε παίδες Γυμνασίου.

Εδιάβαζε τους δυό τους γιούς με όλη την καρδιά του.

Μεγάλη η βοήθεια του μέσα στο σπιτικό τους

και όλοι στην φαμίλια τους, πάνω του ακουμπούσαν.

 

Τις δυσκολίες άντεξε μαζί με την συμβία.

Ποτέ του δεν εγκρίνιαξε αν είναι κουρασμένος.

Σχολάει πες στις τέσσερις και τα παιδιά διαβάζει.

Μετά θα φύγει για δουλειά, ωσότου ‘ρθεί το βράδυ.

Πίσω του η γυναίκα του φροντίζει τα παιδιά τους

και τον καλωσορίζουνε την ώρα που γυρίζει.

 

Και τότε θα μιλήσουνε, δεν θα κλειστεί στο δώμα.

Με τα κουράγια στο μηδέν, θ' ασχοληθεί με όλα.

Κι ίσως να πέσουνε αργά τ' αγόρια τους για ύπνο,

γιατί θα δούνε όλοι μαζί κάποια καλή ταινία.

Οι σχέσεις θα συσφίξουνε, θα νιώσουν ευτυχία

κι ο ύπνος θά 'ρθει χαρωπός τα βλέφαρα να κλείσει.

 

Δεν θα γινόταν νά 'τανε καλύτερος πατέρας.

Κουβαλητής, ανεχτικός, ευγενικός, στακάτος

κι όπου χρειάζεται αυστηρός για να τηρούνται όρια,

που φέρνουν μιάν ασφάλεια και σε προετοιμάζουν

για νά 'μπεις καίρια δυνατός μέσα στην κοινωνία.

 

Η εφηβεία δύσκολη σε νεαρούς και κόρες

κι οι κίνδυνοι στο σήμερα, πολύ-πολύ μεγάλοι...

Σε πόσα σπίτια το σκαρί κλυδωνισμούς τραβάει, 

γι' αυτό ο καπετάνιος του δίνει μεγάλη μάχη.

Στο σπίτι του Λευτέρη μας, δυό οι καπεταναίοι.

Η Ελπίδα και ο σύζυγος κρατούν γερό τιμόνι

και οδηγούνε το σκαρί σ' απάνεμο λιμάνι.

 

Φιλόξενος, φιλόζωος, σεβαστικός, οξύνους, 

τόσα χαρίσματα ο Θεός τού 'δωσε του Λευτέρη.

Κι εκείνο πού 'ναι υπέροχο και για τις δυό μου κόρες,

είναι πως συνταιριάζουνε και αληθινά αγαπιούνται

οι δυό τους άντρες οι καλοί, Λευτέρης - Παναγιώτης.

 

Εκτίμηση βαθύτατη ο ένας για τον άλλον

τρέφουν οι δύο σύγαμπροι και τα περνάνε φίνα,

κάθε φορά που βρίσκονται κι αυτό έχει αξία,

γιατί έτσι συσφίγγονται οι δύο τους οικογένειες.

 

''Ευ αγωνίζεσθαι'' φρονεί κι αυτή 'ναι η αρχή του.

Οι μαθητές τον αγαπούν κι  α υ τ ό ν  πάντοτε θέλουν.

Τονώνει όλα τα παιδιά - μιά πατρική φιγούρα

και μεταδίδει γύρω του την δύναμη, την φλόγα.

 

Φιλόζωος από μικρός ήτανε ο Λευτέρης

και όλη η οικογένεια φιλόζωη εβγήκε.

Για κάθε της ζωής μορφή, δείχνει τον σεβασμό του.

Φροντίζει τα ζωάκια τους, τα φιόρα τους προσέχει

και της καρδιάς η ευγένεια, λάμπει στο πρόσωπό του.

 

Πατέρας πρότυπο, σωστός, το μόνο που τον νοιάζει,

είναι να ζήσουνε καλά τα δυό του τα αγόρια.

Να αποκτήσουνε γερές βάσεις για την ζωή τους

και στην ψυχή τους νά 'χουνε γαλήνη κι ηρεμία.

 

Τέτοιους ανθρώπους θέλουμε σ' αυτήν την κοινωνία.

Ακούμε παραβατικότητα χιλιάδων ανηλίκων 

και νιώθουμε πως ράγισε ο όρος ''οικογένεια''.

Επείγει μιά συστράτευση να γίνει στις ομάδες...

Εξέφυγε η κατάσταση κι η βία στα σχολεία,

φτάνει στ' αποκορύφωμα και μόνον θλίψη φέρνει.

 

Κι οι δυό γονείς δουλεύουνε τώρα κι οι απαιτήσεις

ορθώνονται υπέρογκες και ο καιρός δεν φτάνει...

Γυρίζουνε κατάκοποι στο σπίτι τους το βράδυ

και δεν μπορούν ν' αρθρώσουνε λέξη με τα παιδιά τους.

Διαλύεται έτσι ο δεσμός που κράταγε το σπίτι.

Τα τέκνα ανεξέλεγκτα ορμούνε σε παγίδες,

που μεταλλάσσουν τα παιδιά σε θηριώδη όντα.

Αν δεν το νιώσουν οι γονείς το βάραθρο που χαίνει,

εχάσανε τον στόχο τους, όσα λεφτά κι αν φέρνουν...

 

Γι' αυτό ''παν μέτρον άριστον'' εδιάλεξε ο Λευτέρης.

Το πρώτο του το μέλημα, η οικογένειά του.

Και είναι πάντα προσηνής, το προσπαθεί τα μάλα...

Οι ώρες εργασίας του, η κούραση, ο μόχθος,

δεν τον απομακρύνουνε απ' τα καθήκοντά του.

Δεν είναι κάτι εύκολο, μ'αξίζει να μοχθήσεις...

Μονάχα τότενες σωστούς ανθρώπους θ' αναθρέψεις,

γιατί γλυκά κι από  κ ο ν τ ά  θε νά' χεις τα παιδιά σου,

που με τις βάσεις τις ορθές, σωστά θε να φερθούνε,

αφού ποτέ δεν τούς ‘λειψε η αγάπη των γονιών τους...

 ΤΙ  ΚΙ  ΑΝ  ΦΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ;

Φθινόπωρο. Από τις ωραιότερες εποχές του χρόνου. 

Η εποχή των αντιθέσεων.Της ρέμβης. Του συλλογισμού.

Η εποχή με τα δύο πρόσωπα. Εκπάγλου ωραιότητος και τα δύο...

Γλυκιά, νοσταλγική, χρυσοχάλκινη. Μα, και μπουρινιασμένη,σκοτεινή.

Μου πάει πολύ στην ψυχή μου.

Καθώς οι ηλιαχτίδες παίζουν κρυφτούλι με τα αργυρόχρωμα σύννεφα, μιά περίεργη αίσθηση αιωρείται στην ατμόσφαιρα.

Το φως θα είναι κοντά μας, για πόσο ακόμη;

Μαγικά φαντάζουν τα χρυσορόδινα φύλλα των δέντρων και τα παχιά χρωματιστά χαλιά που δημιουργούν πέφτοντας από τα μητρικά κλαδιά.

Τόση ομορφιά... Κι όμως, αν προσέξεις, μυρίζει ερημιά, κρύο, καθώς οι μέρες κονταίνουν.

Τα νιώθει όλα αυτά η ψυχή μου και τα μετουσιώνει σε σκέψεις...

Μετά τον οργασμό του καλοκαιριού, αρχίζει να φθίνει η πληθώρα του δυνατού φωτός, της μεγάλης μέρας, της ανεμελιάς.

Προχωράμε προς το τέλος του κύκλου.

Σαν τα ανθρώπινα όντα. Μετά το μεθύσι των νιάτων, έρχεται το φθινόπωρο της νιότης, ο χειμώνας και το χιόνι στα κορμιά μας..

Κι όλα αυτά με τόση σοφία!...

Ο Νοέμβρης δροσίζει το φρυγμένο από τον καύσωνα, σώμα της γης. 

Το ξεπλένει, το δυναμώνει. 

Τι όμορφα που μυρίζει το χώμα μετά την βροχή!

Κι ευθύς ξεπετάγονται τα πρώτα χόρτα και τα δειλά κυκλάμινα...

Ανασαίνω βαθιά την μυρωδιά της νοτισμένης γης και αφήνω το παράθυρο ανοιχτό, να χαρώ τον ήχο της βροχής και το άλλοτε μεταξένιο και άλλοτε εκκωφαντικό τραγούδι της...

Μου μιλεί. Και μου λέει ότι τίποτε δεν τελείωσε. Σκέλεθρα γυμνά θα μείνουν τα δέντρα, όμως η ζωή δεν χάθηκε. Ξεκουράζεται. Κοιμάται στον κορμό και στις ρίζες.

Θα κλείσει τα μάτια για τρεις μήνες και την άνοιξη θα ορμήσει ολοζώντανη, απαιτητική,λουλουδιασμένη, μοσχοβολιστή.

Γιατί η ζωή, δεν χάνεται!

Για λίγο ξαποσταίνει και μετά συνεχίζει ακάθεκτη τον αιώνιο ζωογόνο χορό της.

Εδώ υπάρχει ανάσταση!Α ν ά σ τ α σ η!!

Για όλα αυτά, θα με πω Φθινόπωρο...

Τα χρόνια της εκρηκτικής νιότης πέρασαν πια.Μα ο δικός μου χρυσοποίκιλτος ουρανός, αντέχει ακόμα. Τώρα νιώθεις  ολοκληρωμένος.Χαίρεσαι όσα έφτιαξες και σίγουρα πολλά μπορείς να φτιάξεις ακόμη...

Μπόρες έρχονται. Ακόμα και μπουρίνια. Αλλά, περνούν...

Στεγνώνει η γη από τα πρωτοβρόχια, στεγνώνει κι η καρδιά μου από τα ρυάκια που σου πετάει ο χρόνος...

Μέσα στα σωθικά της γης, ετοιμάζεται η νέα ζωή.

Μέσα στα σωθικά μου, ρίζωσε το κουράγιο.

Είναι η ομπρέλα μου στις ξαφνικές καταιγίδες.

Είναι το αλεξίσφαιρό μου στους αναπάντεχους κεραυνούς.

Κι όταν θα φτάσω στον δικό μου χειμώνα,ελπίζω να έχω πάντα αγκαζέ το κουράγιο.

Τότε το χιόνι θα μου φανεί λαμπερά φιλικό και το κρύο θα το μετριάσει το ά ν θ ο ς  που κατάφερα και κράτησα ζωντανό, δίπλα στην καρδιά μου. Το λέμε,  ε λ π ί δ α!!!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ

Από μικρός ερίχθηκε στην μέση της αρένας. 

Τελείωσε το Λύκειο, δεν πήγε παραπέρα.

Δεξιοτέχνης ήτανε στο σκάλισμα του ξύλου

κι όποια δουλειά του 'ρχότανε, την πάλευε με σθένος.

 

Εμείναν μόνοι ενωρίς μαζί με την γιαγιά τους

αυτός κι η αδελφούλα του, πάντα αγαπημένοι.

Καθώς πιάναν τα χέρια του, πολλοί τον εζητούσαν

κι από δουλειά δεν ξέμεινε, γιατί ήταν προκομμένος.

 

Μόνος του όσο ήτανε, τά 'φερνε πάντα βόλτα.

Μα ήρθε κι ερωτεύθηκε και φτιάξανε φαμίλια.

Τι ευτυχία τα παιδιά και η καλή γυναίκα!

Αλλά η ΔΕΗ απόλυσε τριακόσιους νοματαίους.

Ανάμεσά τους και αυτός, οπούχε βρει απάγκιο...

 

Και τώρα ξαμολύθηκε να βρει κάπου να πάει. 

Στο σπίτι περιμένανε οι αγάπες του να φάνε.

Δεν μεγαλώνουν με φιλιά μονάχα, τα παιδάκια.

Τα ρούχα τους, τα έξτρα τους, τα εξωσχολικά τους

εκεί 'ναι και προσμένουνε όλα να πορευτούνε.

 

Βοήθησε η σύζυγος που ήταν προκομμένη.

Αλλά ο Πάνος έβλεπε πως δύσκολα τα φέρνουν.

Εμπήκε σ' εποχιακές και σ' άλλες εργασίες.

Εναερίτης έγινε, εργάτης, οικοδόμος...

Όχι, ποτέ δεν έλεγε σ' ό,τι του προσφερόταν.

 

Από μιά στέγη έπεσε βάζοντας αλουμίνια. 

Εχτύπησε το γόνατο, την μέση, το ισχίο...

Και μόλις έγινε καλά ευθύς εξαμολύθη

να βγάλει μεροκάματο, να βγάλει το ψωμί τους.

 

Ο ήλιος τον κατέκαψε, του πλήγωσε το δέρμα.

Και η οξυγονοκόλληση τού 'καψε χέρια - πόδια.

Οι σπίθες επιτέθηκαν στα γαλανά του μάτια

και για ημέρες έτρεχαν τα δάκρυα ποτάμι...

 

Και κάποια μέρα στένεψαν οι δρόμοι εργασίας.

Οπότε αναγκάστηκε να φεύγει απ' τα παιδιά του...

Τετράμηνα, εξάμηνα πήγαινε σ' άλλον τόπο

για μιά καλύτερη αμοιβή, μαζί με συναδέλφους.

 

Υπέροχη η γυναίκα του εβάστα Θερμοπύλες.

Με δυό αγόρια έφηβους, στάθηκε αμαζόνα

και τέλειωσε και ...δεύτερη Σχολή που αγαπούσε...

Κι ουδέποτε αρνήθηκε κάποια δουλειά να κάμει,

έστω κι αν την μεγάλωσαν στα πούπουλα οι δικοί της...

Γιατί το λέει κι ο λαός με την βαριά σοφία:

''Νυφούλα μου, άσε τι ήξερες... Με όσα βρεις θα ζήσεις...''

 

Φθινόπωρο εφάνηκε κι ο Πάνος λείπει κιόλας

εξάμηνο απ' τα παιδιά και την γλυκιά συμβία. 

Τους είπε το αφεντικό, θα πάνε και Αγγλία...

Τουλάχιστον πεντάμηνο θα μείνουν εκεί πέρα...

 

Το καλοκαίρι έμειναν μαζί του για έναν μήνα,

όλη η οικογένεια που πήγε να τον εύρει.

Τώρα για τα Χριστούγεννα προσεύχονται να έρθει,

γιατί τους λείπει ο στοργικός, καλός πάτερ - φαμίλιας.

 

Τον βλέπω κι όλο σκέφτομαι ως πότε θα αντέξει.

Δύσκολες τούτες οι δουλειές κι όλο περνούν τα χρόνια.

Μπορεί νά 'χει γερό σκαρί, αλλά οι αντοχές ως πότε

θε να κρατιούνται υψηλές και δεν θα τον προδώσουν;;

 

Και συλλογιέμαι ταχτικά: Αν σπούδαζε, πώς θά 'ταν;;

Όταν το λέω μου απαντά: '' Ξέρεις πόσοι δικοί μας,

τελείωσαν μία σχολή, αλλά με μας δουλεύουν;

Δεν βρήκαν κάτι ανάλογο μ' αυτό πού 'χαν σπουδάσει

και κάνουν χίλιες δυό δουλειές που πρώτα δεν τις ξεύραν.

Δεν βρήκαν κάτι ανάλογο στο αντικείμενό τους

κι αφού περάσανε πολλά, μαζί μας καταλήξαν''....

 

Μπορεί νά 'ναι το δίκιο του, πολύ - πολύ μεγάλο...

Εξ άλλου γι' αυτό φύγανε στα ξένα τόσα νιάτα,

γιατί απλώς δεν βρήκανε κάπου καλά να πάνε...

Κάπου καλά και σύμφωνα μ' αυτά πού 'χαν σπουδάσει...

Αλλά εγώ, θωρώντας τον τι πάθια έχει τραβήξει,

πιστεύω πως αλλιώτικα θα ήταν με πτυχίο...

 

Βέβαια τώρα είναι αργά ν' αλλάξουμε τον χάρτη.

Και χαίρομαι που στους δυό γιούς μιλάει με σοφία:

''Κοιτάτε πόσο δύσκολα τα φέρνω στην ζωή μου...

Εσείς θε να σπουδάσετε, να μην τραβάτε τόσα.''

Και ο καλός Θεός χρυσά του χάρισε παιδάκια,

που με ευγένεια τραβούν τον δρόμο των γραμμάτων.

 

Τους λείπει ο πατέρας τους, μα το παράδειγμά του,

τους ατσαλώνει στην ζωή και έχουν βάλει στόχους.

Λαμπρή βοήθεια σε αυτό κι η θαυμαστή τους μάνα,

που γίνεται πολύ συχνά και μάνα και πατέρας

κι έτσι κρατιέται σφαλιστή η οικογένειά τους.

 

Και να σκεφτείς πως λεύτερη πριγκιπικά εζούσε,

στο πατρικό της σπιτικό, μαζί κι η αδελφή της.

Τις πήγαν στα καλύτερα σχολεία που υπάρχουν

και τις μεγάλωσαν μαθές, με της καρδιάς το αίμα.

Τίποτε δεν τους έλειψε, ήταν βασιλοπούλες.

Μα η μικρή ηράσθηκε σφόδρα κι εξενιτεύθη...

 

Τον Παναγιώτη αγάπησε κι εστρώσαν την ζωή τους

κάτω στην Πελοπόννησο κι όχι μες στην Αθήνα.

Παρ' όλο που αναθράφθηκε με μόσχο και αγάπη,

με αφθονία κι άνεση κι έναν ωραίο κύκλο,

εστάθηκε ακλόνητη δίπλα στον σύζυγό της.

Ποτέ δεν την γονάτισε καμία δυσκολία

και φέρθηκε μ' αλτρουϊσμό που δεν τον φανταζόμουν...

 

Το μέγα τους κατόρθωμα, τα υπέροχα παιδιά τους.

Μ' αρχές, αξίες, ιδανικά, με μπρίο και με κέφι!

Θαυμάζω τι κατάφερε η μάνα η καλή τους,

πού 'χει ταλέντα και καρδιά, παλληκαριά κι αγάπη.

 

Στεναχωριέμαι πού 'χουν βρει τις τόσες δυσκολίες.

Θα προτιμούσα πιο εύκολη να ήταν η ζωή τους.

Μόνοι τους όμως εδιάλεξαν τον δρόμο της ζωής τους

κι απέδειξαν πως δεν λυγούν και πάντα προχωρούνε.

 

Αυτό μονάχα θαυμασμό μαζί με απορία,

με κάνει ν' ανθώ μέσα μου κι όλο τους ευλογάω.

Για κάποιες μέρες έφτασε Αθήνα ο Παναγιώτης

κι οσότου φύγουν, τους ζητούν, δουλειά στην Ελευσίνα.

 

Φεύγει στις πέντε το πρωί, γυρίζει εφτά το βράδυ...

Τσιμπά φαΐ, μπανιάρεται και πέφτει στο κρεβάτι.

Δεξαμενή θα φτιάξουνε λέει εις την Αγγλία

κι εγώ φαντάζομαι τρελές, πελώριες εξέδρες...

Τεράστια δεξαμενή σε βάθος και σε πλάτος...

Και σκάλες στα τοιχώματα, στα έγκατα που φτάνουν

και σαν μυρμήγκια οι άνθρωποι μες στην βαθιά χοάνη...

 

Κοίτα πώς τά 'φερε η ζωή... Χωρίζονται τα σπίτια...

Μισοί εδώ, άλλος εκεί, μα πάντα ενωμένοι.

''Μπορεί να 'ρθώ Χριστούγεννα, αν τύχει και μ' αφήσουν''

εκφράζει μύχιες σκέψεις του κι ευχές ο Παναγιώτης.

Κι εγώ συγκίνηση βαθιά νιώθω μες στην καρδιά μου...

Για το παιδί που ρίχτηκε νωρίς στην βιοπάλη.

Για το παιδί που δεν θωράκισε την ζήση με πτυχίο.

Για τον Πανάγο πού 'φτιαξε μιά φίνα οικογένεια,

όπου γι' αυτήν αγωνιά, γελάει και παλεύει...

 

Ουδέποτε σαν ρίψασπις δεν θα φερθεί ο Πάνος.

Θε να παλεύει με φωτιές, χοάνες κι αποστάσεις,

για μιά καλύτερη ζωή που θέλει να προσφέρει

στους γιούς του, στην γυναίκα του, μα και σ' αυτόν τον ίδιο.

 

''Όποιος δεν ξέρει Αγγλικά, γυρνά στους πέντε μήνες''

τους είπε ο υπεύθυνος κι αρχίζει να μετράει

το πότε θά 'ναι η επάνοδος και βρίσκει προς τον Μάρτη...

Σαν την ζωή του ναυτικού είναι και η δική τους

και η Αλίσια καρτερά, τον γυρισμό τ' αντρός της...

 

Μακάρι σ' όλους ο Θεός να δίνει ευτυχία.

Γαλήνη για το σπιτικό, αγάπη, αρμονία.

Να δίνει δύναμη σ' αυτούς που δεν το βάζουν κάτω

και αγωνίζονται τρανά για μιά ωραία ζήση.

Την σωστή σκέψη και στους νιους να δίνει η Παναγία,

για να παρθούν προσεχτικά οι όποιες αποφάσεις,

που θα χαράξουν στην ζωή τον δρόμο τον σωστόνε...

 

Γιατί; Μες στης ζωής κάποια καμπή, παίρνουμε αποφάσεις,

που σε μεγάλο ποσοστό, το μέλλον μας ορίζουν...

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

 

Κι έρχεται η μέρα που γίνεσαι φθινόπωρο.

Το ολοφώτεινο χέρι του καλοκαιριού, σε άφησε στην στροφή.

Μπήκες στην μάχη με πάθος, αλλά δεν βλέπεις αίσιο τελειωμό.

Δυσοίωνα τα μηνύματα από παντού.

Πάντα σε κάποια χώρα ο πόλεμος μαίνεται.

Σπίτια ρημαγμένα, κορμιά νεκρά στους δρόμους.

Ορδές αλλόφρονων ομάδων στην γραμμή για μετανάστευση...

Η Οδύσσεια του πόνου, της καταφρόνιας, του έσχατου εξευτελισμού.

 

Πιάνουμε τον μίτο της Αριάδνης πρώτα από τον τόπο μας...

Πλήρης αδιαφορία από τους κρατούντες...Από αυτούς που εδιάλεξες  ε σ ύ...

Τριάντα χρόνια να καθαριστεί ο Κηφισός...

Πόσα χρόνια πίσω πάει η μεγάλη ευθύνη;;

Δεν συνελήφθη ο βιαστής και χασάπης του Όλιβερ, του άμοιρου χάσκι..

Δεν προλαμβάνονται τα φρικιαστικά εγκλήματα στο Μάτι, στα Τέμπη.

Ατιμώρητοι οι κατ' εξακολούθηση κλέφτες, παραβάτες κάθε νόμου και ηθικής.

Αφύσικη βία στα σχολεία, στην οικογένεια, στους δρόμους.

Και η μοίρα της Πατρίδας είναι καλά προφυλαγμένη;;

Υπάρχουν άξιοι ηγέτες, ήρωες του καθήκοντος και όχι εραστές μιας υψηλόβαθμης θέσης;;;

 

Φλόγες αδηφάγες καταπίνουν τα δάση.

Έντρομα ζώα τρέπονται σε άτακτη φυγή, πανικόβλητα.

Ή παραδίδονται στην πύρινη κόλαση.

Περιουσίες ανθρώπων γίνονται κάρβουνο. 

Αναμνήσεις ζωής εξαφανίζονται στην σαρκοφάγα πυρκαγιά.

 

Και στο ευρύτερο πεδίο όλου του φάσματος της Γης;;;

Αθώα ζώα σκοτώνονται από σκληρόπετσους κυνηγούς.

Θαλάσσια κήτη νοήμονα εξολοθρεύονται στον βωμό του χρήματος.

Αίμα αθώο στην στεριά, στην θάλασσα, στον αέρα.

Από ανθρώπινο χέρι τραυματίζεται ανεπανόρθωτα το κλίμα...

Γίνονται σκουπιδότοποι ποτάμια, λίμνες, ωκεανοί.

Ως και στο διάστημα σκουπίδια εξακοντίσαμε..

Φόνοι, ληστείες για σαράντα ευρώ.

Παζάρια λευκής σαρκός ευημερούν. Στις μέρες μας...

Προστυχιά, ανευθυνότητα, ξεδιαντροπιά...

 

Δεν αγαπάς τον τόπο σου. Αδιάφορα τον λερώνεις και τον υποτιμάς.

Λερώνονται ιερά μνημεία από βέβηλα χέρια.

Ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι υπερήφανος για την πατρίδα σου.

Λέξεις ιερές χάνουν την σημασία τους. Μένουν κενές. Χωρίς σεβασμό τα ιερά σύμβολα.

Τρύπες που χάσκουν και σηκώνουν αδυσώπητη κοροϊδία.

Πίστη; Πατρίδα; Οικογένεια; Σεβασμός; Ενσυναίσθηση;

Τι είναι αυτά;;; Αν τα υπερασπισθείς σου κολλάνε την ρετσινιά του φασίστα, του ρατσιστή και στην καλύτερη, του αλλά ντ' άλλων αιθεροβάμονα...

Αδυσώπητη εξαφάνιση αξιών...

Κι η αλυσίδα των ναρκωτικών, σφυρηλατείται διαρκώς από τα πεθαμένα νιάτα και γίνεται ασήκωτη από το βάρος των χαμένων ψυχών...

 

Παιδιά βιάζονται, ζώα βασανίζονται, λαοί εξαθλιώνονται.

Και μέσα στην λαίλαπα εμφανίζονται απορημένα μάτια παιδικά.

Ακούγονται λυγμοί από απροστάτευτα ζώα και δέντρα...

Η φύση θρηνεί... Ο ανθρωπισμός θρηνεί...

 

Κι εσύ απορημένος σκέφτεσαι: ''Γιατί όλα αυτά;; Εγώ, ό,τι μπόρεσα έκαμα στην ζωή μου. Μίλησα, δίδαξα, έπραξα, φώναξα... Δεν κατάφερα λοιπόν τίποτα;;...''

Μην απογοητεύεσαι...Δεν είσαι ο μόνος που αγωνίσθηκε... Κι άλλοι σαν κι εσένα πάλεψαν για έναν καλύτερο κόσμο.

Συνέχεια πολλοί άλλοι φωτεινοί ιππότες του καλού, δίνουν ατέρμονες μάχες με την παντοδυναμία του κακού. Σε όλα τα στάδια. Σε όλα τα πεδία...

Έστω κι αν είναι πιο λίγοι από τα τάγματα του μίσους και της αλλοτρίωσης των ηθών.

Δεν λυγίζουν. Επιμένουν και προσπαθούν. Ίσως  α υ τ ή  η άνιση μάχη έχει τέτοια μεγάλη βαρύτητα, που καταφέρνει και φέρνει κάποια ισορροπία στον κόσμο ετούτο. 

Διαφορετικά θα είχε σίγουρα εξαφανισθεί.

 

Κάποιοι τρελοί - λένε - θα σώσουν τον κόσμο. Αν προλάβουν...

Κάνουν ό,τι μπορούν... Μα, έστω και μιά κοπέλα ή ένα αγόρι εάν σώσουν από την πορνεία...

Μα έστω και ένα παιδί ν' αρπάξουν από τα νύχια παιδεραστών...

Μα έστω κι ένα σκυλάκι να σώσουν από τον δρόμο.

Μα έστω κι ένα παγιδευμένο δελφίνι να ελευθερώσουν από τα δίχτυα.

Μα κι έναν παπαγάλο, μία τίγρη, έναν ελέφαντα, εάν διαφυλάξουν από τους λαθροκυνηγούς και τους παράνομους εμπόρους άγριας ζωής...

Όλα αυτά είναι κατορθώματα μεγάλα από ευαισθητοποιημένους συνανθρώπους μας.

Λένε: ''Τέρμα στις γούνες... Μην φοράτε ματωμένα πτώματα στους ώμους σας, από φριχτά βασανισμένα ζώα...''

Λένε : ''Τέρμα τα φυτοφάρμακα που δηλητηριάζουν την γη, το νερό, τα ζώα, τα έντομα, το φαΐ' μας''

Λένε; '' Τέρμα οι κοροϊδίες προς κάθε συνάνθρωπό μας με ειδικές ανάγκες''

Ορμούν να βοηθήσουν σε κάθε φυσική καταστροφή με άκρατο και ευλογημένον αλτρουισμό.

Και παράλληλα οι ομάδες των αδέκαστων λειτουργών, των εμπνευσμένων παιδαγωγών, των πιστών στον Ιπποκράτειο όρκο τους ιατρών, των πεφωτισμένων καλλιτεχνών.

Μακριά από κάθε ηθική και χρηματική βρωμιά.

 

Και όμως... Όλη  α υ τ ή  η θυσία, η ατομική και η ομαδική δεν φτάνει...

Δυστυχώς, θα εξακολουθούν να πεθαίνουν παιδιά στην Ινδία για μιά χούφτα ρύζι...

Θα εξακολουθούν να σκοτώνονται οι λαοί με όπλα που αγόρασαν και οι μεν και οι δε από την  ί δ ι α  τρομερή υπερδύναμη που πούλησε όπλα και στις δυό παρατάξεις...

Το σκεπτικό της διαβολικό... Να αλληλοσκοτωθούν και μετά να έρθει αυτή ως ειρηνοποιός δύναμη και να ξαναχτίσει τις ισοπεδωμένες από τα δικά της όπλα χώρες, τσεπώνοντας κι άλλα εκατομμύρια ευρώ...

Δυστυχώς, θα διαιωνίζεται το χάσμα στις τάξεις. Αμύθητα πλούτη από την μιά, απύθμενη φρικαλέα πείνα από την άλλη....

Οι εποχές θα εξαφανίζονται σιγά-σιγά, από το αδηφάγο ανθρώπινο χέρι...

Ο διάβολος των ζώων, ο άνθρωπος.

Ο διάβολος της φύσης, ο άνθρωπος.

Ο διάβολος της παιδικής αθωότητας, ο άνθρωπος.

Ο διάβολος της ηθικής ισοπέδωσης των πάντων, ο άνθρωπος...

Ε κ τ ό ς  από εκείνους που έχουν φως στην ψυχή, ουρανό στα μάτια, δάκρυ στην καρδιά...

Ε κ τ ό ς  από αυτούς που έχουν την Αγία Ανησυχία για ό,τι συμβαίνει στην γη, στα κοντινά μα, και στα μακρινά προβλήματα.

Κι εσύ ανάμεσά τους. Έκαμες ό,τι περνούσε από το δικό σου χέρι. ΔΕΝ αδιαφόρησες.

Το παμμέγιστο λάθος είναι να βλέπεις και να μην κάνεις τίποτα. Να αδιαφορείς...

Άνισος ο αγώνας. Κι αλίμονο εάν αφεθούμε στην ζοφερότητα του γύρω μας περιβάλλοντος χώρου...

Από τα δάση, τους ουρανούς, τις θάλασσες τις στεριές, υψώνεται ένα απέραντο κλάμα. Αιτία, ο άνθρωπος-δυνάστης... Δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε και να τα γιατρέψουμε όλα όσα τρομερά συμβαίνουν επί γης...

Πράττουμε σύμφωνα με τις δυνατότητές μας. Όμως ΔΕΝ σταματάμε ποτέ.

ΔΕΝ πρέπει να σταματήσει  π ο τ έ  η μάχη του καλού έναντι του κακού...

Από εκεί οι υπάνθρωποι κι από εδώ οι άνθρωποι...

Από εκεί η αδιαφορία, η ανωμαλία, η απληστία κι από εδώ η έγνοια, η φροντίδα, η ενσυναίσθηση.

Από εδώ η  Α Ν Θ Ρ Ω Π Ι Α....

Σε αυτήν προσδοκάμε... Σε αυτήν ελπίζουμε...

Και όσο αντέξουμε... Ή μάλλον, όσο μας αντέξει η γη...

 ΑΝΤΕΞΑ

Διάβηκα μέσα από κήπους, ροδώνες και θάλασσες.

Κράτησα το άρωμα, το γέλιο, την τρικυμία.

Ανέβηκα δύσκολα σκαλοπάτια, προδοτικά.

Άδικα φωνάζανε τ' αστέρια: '' Μην πιστεύεις!''

Αφέθηκα στην αναρρίχηση  πλάνητων υποσχέσεων και όρκων ψευδών.

Δεν άκουσα την φωνή του γεννήτορα για επαναπατρισμό.

Γδάρθηκε το είναι μου από άκαρδα μαστιγώματα.

Αγνή, λευκή κόρη η ψυχή, είδε το χαρούμενο φόρεμά της 

να ποτίζεται, από αιμάτινες λουρίδες.

Να χάνει την αθώα αφροντισιά του.

Η ακοή μου μάζεψε τους ύμνους των αηδονιών και τους πέρασε αλώβητους,

στους κλειδωνιζόμενους δρόμους.

Ω, άνοιξη, πόσο μακριά  είσαι!!

Βαρύς ο χειμώνας με άρπαξε.

Κρυώνω στα κοκαλιάρικα χέρια του.

Αγωνιώ, μη μου κλέψει ό,τι πολύτιμο κουβαλώ...

Αγωνιώ μη χαθώ σε παγωμένες  βουνοπλαγιές...

Κι αν η καρδιά θρυμματισθεί από τον παγετό;

Κι αν το χιόνι περάσει στις φλέβες και δω με άλλην ματιά τον κόσμο;

Θέλω  θέρμη να κυλάει στο αίμα μου.

Να έχω δίπλα μου τον ολάνθιστο κήπο μου.

Να μείνουν πάντα  δ ι κ έ ς  μου οι ματιές μου.

Κι ας μ' έσπρωξαν χέρια  αναίσθητα  για να γονατίσω.

Κι ας μπλάβισαν τα γαλάζια μου μάτια.

Κι ας χλευάσθηκαν τα όνειρα και τα ιδανικά μου.

Α ν τ ε ξ α!! Γεμάτη πληγές... Όμως, ά ν τ ε ξ α!!

Και ορθώθηκα... Αργά, αλλά δεν χάθηκα...

Δεν με κατάπιε ο σίφουνας και η σκληράδα.

Υπάρχω. Με τις σκοτεινιές μου...

Με τα πικρά μου ηλιοβασιλέματα...

Με τις γλιστερές μου κατηφόρες...

Μα, ξανασηκώνομαι...

Έστω και με γόνατα γρατζουνισμένα.

Και στο χέρι μου κρατώ πάντα το χέρι της προσμονής.

Λάβα ηφαιστείου η καρδιά μου.

Άλλοτε καίει το σύμπαν και τα σώψυχα.

Κι άλλοτε λαμποκοπάει με χιλιάδες, πεισματάρικες, πορφυρές φλόγες.

Για να επιζήσω έγινα φωτιά.

Μα δεν καίω. Μόνο φωτίζω.Δημιουργώ.

Έστω και στην μοναξιά. Έστω κι αν μου χαμογελάει μόνον

το αθώο γουργούρισμα  εκεί,από τον καναπέ.

Έστω κι αν στο σπίτι ακούγεται μόνον το χαμόγελο του γιασεμιού...

Ά ν τ ε ξ α!....