ΜΑΣ  ΑΦΟΡΟΥΝ ΟΛΟΥΣ... [Μέρος 1ο]

      Στο σχολείο που είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας, συμβαίνουν πολλά γεγονότα. Κάποια από αυτά δύσκολα συζητιούνται και χρήζουν την βοήθεια ειδικού. Γι' αυτά τα θέματα, πέρσι είχα αναφερθεί λεπτομερέστατα, όμως όλο και κάτι άλλο αναθυμάμαι....Ίσως δεν έχουν την ίδια ένταση όπως εκείνα που είχα θίξει, αλλά και αυτά επιβάλλεται να  αντιμετωπισθούν με ιδιαίτατη προσοχή...

     Θα ξεκινήσω με ένα συμβάν που δεν μπόρεσα να το ξεχάσω. Όπως πάντα, δεν γράφω τα αληθινά ονόματα, ούτε τα σχολεία, για ευνόητους λόγους.Συνέβη σε σχολείο που δεν υπηρέτησα.Ο μικρούλης της Α΄Δημοτικού, πήγε στο δημόσιο της γειτονιάς του. Μαζεμένο παιδάκι, κλειστό στον εαυτό του. Το συγκεκριμένο παιδί, ο Άρης ας τον πούμε, μόνον στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, έτυχε μιας δασκάλας που δεν ήταν διεκπεραιωτική...Δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά...Αδιάφορα πλάσματα συναντάμε και στην δικηγορία και στην ιεροσύνη και στους δικαστικούς και στην ιατρική... Παντού συμβαίνουν... Μόνο που εδώ έχουμε παιδικές ψυχές που πλήττονται, κάτι το αδιανόητο...Πάει λοιπόν ο πατέρας του μικρού μέσα στον πρώτο  μήνα  μια ημέρα  να του δώσει στο διάλειμμα το φαγητό του που είχε ξεχάσει σπίτι. Κοιτάζει από τα κάγκελα, τίποτε...Στέλνει τον παππού στο άλλο διάλειμμα- γιατί είχε ο άνθρωπος και την δουλειά του- κοιτάζει ο παππούς, πουθενά ο  Άρης. Στο σπίτι που τον ρώτησαν σαν σχόλασε, τους είπε ότι έπαιζε στο πλά'ι' που δεν φαινόταν από τον δρόμο. Ήταν όμως ιδιαίτερα αρνητικός να μιλήσει. Με το τσιγκέλι του έβγαζαν τις λέξεις... Μετά από κάποιες ημέρες, ο πατέρας ξαναπέρασε. Πουθενά πάλι ο Λουκάς. Πήγε από το πλά'ι', τίποτα... Το μεσημέρι  στις ερωτήσεις των δικών του, έβγαλε μεγάλη άρνηση.Τότε σιγουρεύτηκαν οι γονεις του ότι κάτι τρέχει. Πρώτα ρώτησαν τον κολλητό φίλο του μικρού, τον Γιώργο, που ήταν γειτονάκι και είχαν οι δυο οικογένειες φιλικές σχέσεις. Ο Γιώργος όλο τα μασούσε. Η μητέρα του, είπε στην μητέρα του Άρη, πως με κάποιον τρόπο, θα μάθει και θα τους ειδοποιήσει. Πράγματι. Το ίδιο βράδυ, η μαμά του Γιώργου, τηλεφώνησε αναστατωμένη στην μαμά του Άρη. ''Είναι ένας ολόκληρος μήνας Μυρτώ μου, που ο  Άρης  κρύβεται στο καμαράκι της καθαρίστριας. Ο Οδυσσέας που είναι τσαμπουκαλής, τον έχει βάλει στο μάτι και τον δέρνει όπου τον βρει. Έτσι ο  Άρης κρύβεται στο καμαράκι της καθαρίστριας, σε όλα τα διαλείμματα... Πρέπει κάτι να κάνετε γρήγορα. Και άλλοι γονείς έχουν θέμα με το συγκεκριμένο παιδί που είναι ανεξέλεγκτο...''

    Στεναχωρέθηκαν αφάνταστα οι γονείς του μικρού  Άρη. Μορφωμένοι άνθρωποι, με παιδεία, δεν πίστευαν στ΄αυτιά τους Ζήτησαν ραντεβού με την δασκάλα...'' Είναι ένας μήνας που ο Άρης κλείνεται στο καμαράκι της καθαρίστριας. Εκεί τον βρήκαμε και σήμερα στο διάλειμμα...Ο Οδυσσέας τον δέρνει και το παιδί φοβάται. Μας είπε, ότι σας το έχει αναφέρει ότι τις τρώει από τον συμμαθητή του, αλλά δεν έγινε τίποτε...''   ''Όταν μου το είπε, φώναξα τον Οδυσσέα, αλλά τότε ο  Άρης  μου είπε ότι δεν τον πόνεσε και πολύ...''  Η απάντηση της δασκάλας...

      Δεν θα πω όλη την συζήτηση... Πρώτα -πρώτα... Είσαι δασκάλα σε πρωτάκια...ΔΕΝ πρέπει τίποτε να ξεφεύγει από το μάτι σου, είτε είσαι εφημερία, είτε όχι... Και πώς γίνεται επί έ ν α ν  ολόκληρο μήνα, να μην πρόσεξες ότι ο Άρης δεν είναι πουθενά στο διάλειμμα;;;;;Ούτε αντελήφθηκες ότι ένας μαθητής σου δέρνει άλλους μαθητές σου;;; Απλά δ ε ν ενδιαφέρθηκες για κ α ν έ ν αν ... Διότι θα έπρεπε να ανησυχήσεις πρωτίστως για το παιδί με την βίαιη συμπεριφορά και να ειδοποιήσεις  τους γονείς του, ώστε να βρεθεί η αιτία, να ηρεμήσει πρώτα-πρώτα ο εξαγριωμένος μικρός, συνάμα να προστατέψεις τα άλλα σου παιδιά από τις επιθέσεις του και τέλος να αποκατασταθεί η ηρεμία μέσα στην τάξη σου, ώστε αντί για χαλασμό Κυρίου, να γίνει μια φωλιά εργασίας και γαλήνης..Μπορείς και δουλεύεις όταν γύρω σου γίνεται πανικός;; Εκτός αν εσύ τα λες και όποιος τ' ακούσει... Ποσώς σε ενδιαφέρει η αγαστή συνεργασία δασκάλας και μαθητών...Κλείνεις τ' αυτιά σου στο βουητό και προχωρείς απτόητη μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι και να βγουν ''τα σκασμένα'' έξω, ώστε να ησυχάσεις που σου πήραν το κεφάλι τα κακομαθημένα...Όλο:Κυρία!Κυρία!το ένα!Κυρία! το άλλο...Δεν παν να βγάλουν τα μάτια τους...Θα πιεις τον καφέ σου και θα επιστρέψεις στην αρένα..Όχι και να σου βγουν τα συκώτια..Ευτυχώς, μικρά είναι, σχολούν ενωρίς..Θ' αντέξεις...Το σκέφτομαι τώρα και θ  υ μ ώ ν ω,  τρομερά....Βλέπετε   τα ξέρω από πρώτο χέρι, επειδή έτυχε σε στενά συγγενικό μου πρόσωπο...Ήθελα να πάω να μιλήσω εγώ , αλλά οι δυο γονείς, μού είπαν να το πάνε μαλακά, μήπως και στοχοποιηθεί από την δασκάλα το παιδί τους και περάσει άσχημη χρονιά. Είχα γίνει έξαλλη...Να φοβάσαι να ζητήσεις το δίκιο σου, μπας και στοχοποιηθεί το παιδί;;;;Και τι πα να πει κυρά μου φώναξες τον Οδυσσέα και μόλις τον είδε ο  Άρης,  έκανε πίσω;;;;Δεν σκέφτηκες ότι το παιδάκι φοβήθηκε τον Οδυσσέα;;; Γιατί δεν το έψαξες περισσότερο;; Αν ρωτούσες, θα μάθαινες ότι ο Οδυσσέας είχε απειλήσει τον Άρη λέγοντάς του: ''Αν το πεις στην δασκάλα, θα σε κάνω μαύρο στο ξύλο!!'' Πώς δεν το σκέφτηκες;;;Και πώς δεν σου μπήκαν υποψίες, ώστε να παρακολουθείς στενά τον συγκεκριμένο μαθητή;;;; Μάθαμε ότι πολλοί γονείς είχαν διαμαρτυρηθεί, πώς λοιπόν δεν υποψιάστηκες κάτι;;;; Και για έ ν α ν μήνα, πώς δεν ανακάλυψες το φοβισμένο παιδάκι μέσα στο στενό καμαράκι που η καθαρίστρια άφηνε τον κουβά με την σφουγγαρίστρα της και τα σύνεργα καθαριότητας;;;

       Φεύγοντας οι γονείς του Άρη, γεμάτοι ευγένεια να μην θίξουν κανέναν, πίστεψαν ότι το πρόβλημα θα λυνόταν...Κούνια που τους κούναγε...Ο Οδυσσέας συνέχισε να δέρνει τον  Άρη και άλλα παιδιά. Μέσα στην τάξη χαμός, αλλά φαινόταν ότι τίποτε δεν νουθετούσε τον μικρό ταραξία. Ώσπου χωρίς να ρωτήσω την μάνα και τον πατέρα του  Άρη, πήρα τηλέφωνο στο σχολείο και ζήτησα την Διευθύντρια. Της μίλησα ευγενέστατα ως εκπαιδευτικός προς εκπαιδευτικό και την κατέστησα ενήμερη. '' Έχω πολλά παράπονα για τον συγκεκριμένο μαθητή, αλλλά ρώτησα τον Άρη και μου είπε ότι δεν τον δέρνει πια...''  Κυρία Διευθύντρια, το παιδί φ ο β ά τ α ι , τον απειλεί ότι αν τον μαρτυρήσει θα τον σαπίσει στο ξύλο...Ξέρετε ότι ο  Άρης έρχεται πλέον με δυσκολία σχολείο;;Στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο γερά και γερά θέλουμε να επιστρέφουν στο σπίτι τους... Έχουν ενημερωθει οι γονείς του Οδυσσέα για τα προβλήματα που δημιουργεί;;''   ''Δεν μου έχει πει κάτι η δασκάλα τους ..Θα την ρωτήσω.. Τώρα όμως σας αφήνω, διότι ανεβαίνει ο Σχολικός Σύμβουλος..''   ''Θαυμάσια!!!!Θα ήθελα πολύ να του μιλήσω!!!Περιμένω στο τηλέφωνο!!Σίγουρα με τη πολυετή πείρα του, θα μας βοηθήσει ώστε να βρεθεί μία λύση στο πρόβλημα που υπάρχει και μας αγχώνει τόσο!!''   ''Ω, όχι κυρία Βουτσινά!!!Μην τον απασχολήσουμε  μόλις ήρθε....Σας υπόσχομαι θα επιληφθώ προσωπικά του θέματος...Σας παρακαλώ... κυρία Βουτσινά...''

       Δεν επέμενα για χάρη των γονέων του  Άρη, που θα μου έλεγαν τα δικά τους και βλέποντας το άγχος της Διευθύντριας......Τι απέγινε; Στον σύλλογο γονέων, πολλοί γονείς μίλησαν στους γονιούς του Οδυσσέα. Ούτε μάθημα δεν μπορούσε να γίνει πια  μέσα στην τάξη με τις εκρήξεις του... Μετά από πολλές συζητήσεις. πήγαν το παιδί τους σε παιδοψυχολόγο. Ποιος φταίει;; Όχι βέβαια ο Οδυσσέας....Οι γονείς του που ενώ έβλεπαν την επιθετικότητα του παιδιού τους, κοιμόντουσαν ύπνο βαθύ. Ευτυχώς, μετά από καιρό,ο Οδυσσέας, άρχισε να ηρεμεί κάπως. Στην Δευτέρα τάξη, δεν αναποδογύριζε το σύμπαν μέσα στην τάξη και οι επιθέσεις του είχαν μετριασθεί κατά πολύ..

      Όσο για την δασκάλα τους, τούς έμαθε την ύλη, αλλά δεν άγγιξε καμιά παιδική ψυχή... Αυτά συζητιώνται μεταξύ των γονιών... Πέρασε από αγνά παιδικά λουλούδια και δεν άφησε λίγη γύρη στοργής στα μπουμποκάκια της...Ο Άρης, ο κολλητός του ο Γιώργος, η Άσπα, η Ελένη, δεν έχουν να θυμηθούν τίποτε από την κυρία τους, στις δυο τόσο σημαντικές πρώτες τάξεις... Κρίμα..Κρίμα όμως περισσότερο για την ίδια την δασκάλα τους. Διότι εκείνη έχασε έναν κήπο ολόδροσης μυρωμένης αγκαλιάς...Δεν άφησε να την αγγίξει το νέκταρ της πιο αθώας και αγγελικής ηλικίας.. Παρείχε μόρφωση, αδιάφορη, διεκπεραιωτική...  Όχι παιδεία...Όχι ανοιχτή αγκαλιά..Όχι στοργή και  απέραντη τρυφεράδα.. Α υ τ ή έχασε... Και πολύ φοβάμαι ότι δεν κατάλαβε καν ότι έχασε κάτι το τόσο πολύτιμο...

        Το δασκαλίκι είναι λειτούργημα... Πρέπει να έχεις ''πετριά'' με το επάγγελμά σου, για να πεις ότι είσαι επιτυχημένος δάσκαλος . Και δόξα τω Θεώ, υπάρχουν πάαααρα πολλοί συνάδελφοι που εργάζονται με πάθος αληθινό , χωρίς να κοιτάζουν ρολό'ι', προσφέροντας όλο τους το είναι στους μαθητές που έχουν στα ευλογημένα χέρια τους...Γι΄αυτούς τους άξιους εκπαιδευτικούς, δεν υπάρχουν οι λέξεις ''αδιαφορία, πασάλειμμα,βαριεστημάρα''..Τις έχουν διαγράψει τελείως από το λεξιλόγιό τους..Δεν διανοούνται καν  να μην σκύψουν πάνω από το καθένα παιδί ξεχωριστά και να μην αφουγκραστούν την ψυχούλα του...Ο δάσκαλος είναι μια τεράστια τρυφερή αγκαλιά, ένα ακούραστο αφτί που ακούει και τον παραμικρό παιδικό αναστεναγμό και μια ανεξάνλητη μηχανή ενδιαφέροντος που προνοεί και προβλέπει τα πάντα μέσα στην τάξη του... Μορφώνει, σέβεται την ύλη, αλλά συνάμα πλάθει χαρακτήρες και προσφέρει παιδεία. Αντιμετωπίζει  κ ά θ ε  δύσκολο περιστατικό με υπευθυνότητα, φροντίδα περισσή και απέραντη αγάπη...Αυτοί που έγιναν δάσκαλοι επειδή πέτυχαν στα παιδαγωγικά και  β α ρ έ θ η κ α ν  να ξαναδώσουν εξετάσεις για εκείνο το επάγγελμα που ποθούσαν, αυτοί απλά συμβιβάζονται, θεωρούν το να διδάσκεις μια δουλειά σαν τις άλλες και κάνουν αμάν να χτυπήσει το κουδούνι και να σχολάσουν μια ώρα αρχύτερα...Αυτοί στην καλύτερη των περιπτώσεων, μένουν στην μνήμη των μαθητών τους, σαν ένα τεράστιο κενό. Και σίγουρα δεν έχουν θέση στο ουράνιο τόξο των υπεράξιων,σωστών, στοργικών αγωνιστών εκπαιδευτικών... Στο ουράνιο τόξο των φ ω τ ε ι ν ώ ν  δασκάλων...

Ο  ΣΚΥΛΟΣ  ΜΟΥ  Ο  ΝΤΙΚ

          Μας τον έφερε ο μπαμπάς, μωρούλι...Χώραγε άνετα στις δυο χούφτες μας. Ένα μικρούλι μαύρο κουταβάκι με δυο πορτοκαλιές μπαλίτσες πάνω από τα φρυδάκια του, ανοιχτόχρωμη κοιλίτσα  και μια κατάλευκη καρδιά στο ποπουδάκι του... Καθόμασταν στα σκαλοπάτια της κουζίνας κι εκείνο πήγε και κρύφτηκε κάτω από την φούστα της μαμάς... Μια μικρή φραντζόλα, με μάτια γεμάτα ευαισθησία και τρυφεράδα...Τον είπαμε Ντικ. Ο μπαμπάς,  τού εφτιαξε ένα όμορφο σκυλόσπιτο στην από κάτω αυλή, δίπλα στην καμαρωτή περγουλιά μας... Άλλα τα χρόνια εκείνα...Σήμερα όσοι έχουν ζώα είναι  -οι περισσότεροι - πολύ ευαισθητοποιημένοι..Την δεκαετία του '60, δεν σου περνούσε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε ο σκύλος σου να κοιμηθεί μέσα το βράδυ και δη στο κρεβάτι σου. Ο πατέρας μου, ευαίσθητος άνθρωπος, ξεχώριζε για την φροντίδα που έδειχνε στον σκύλο μας, ο οποίος τον αναγνώρισε τάχιστα ως αφέντη της αγέλης και τον λάτρεψε κυριολεκτικά..Ο Ντικ μας, έγινε ένας όμορφος γκέκας και υποτάχθηκε στο σύστημα του αφεντικού του.. Στην αρχή, τον  είχαμε  ελεύθερο  να  τριγυρίζει ανενόχλητος μπροστά  στον ανθόκηπο  και πίσω στο περιβόλι  και τον  λαχανόκηπο.  Το  κοτέτσι  ήταν περιφραγμένο και πάντα ασβεστωμένο για την υγεία των ενοίκων του. Καταλαβαίναμε ότι ερχόταν ο μπαμπάς κάθε μεσημέρι, από τον Ντικ. Πολύ πριν στρίψει το ποδήλατό του από τον δρόμο με το παντοπωλείο του Δημουλά και περάσει μπρος από το σπίτι του κυρίου Φλωράτου, ο Ντικ τον είχε καταλάβει!! Άρχιζε να φέρνει σβούρα όλο το οικόπεδο τρέχοντας από χαρά, μέχρι που βλέπαμε  τον μπαμπά  επάνω στο ποδήλατό  του, να παίρνει  τον δρόμο προς το σπίτι μας, που βρισκόταν στην αρχή  του δρόμου για τα Βλαχάτα, δίπλα στο σπίτι  του Βαγγέλη Σπαθή και της κυρ'-Αγγελικής...Το τι χοροπηδητά έκανε, όσο ο πατέρας κατέβαζε το ποδήλατο από τα σκαλιά μετά το πορτόνι, δεν περιγράφονται!!!Η ουρά του πήγαινε να σπάει από την χαρά του και μετά ριχνόταν με μεγάλα πηδηματα  στην αγκαλιά του Κωστάκη... Τον λάτρευε!!!

         Του είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη, διότι ο Ντικ μας εξελλίχθηκε σε ένα ήσυχο σκυλί, πολύ-πολύ φιλικό. Τόσο που ένα βράδυ που βγήκαμε βόλτα με την μάνα μου και την αδελφή μου την Αντζέλα, τον πήραμε μαζί μας. Μας ακολουθούσε ήσυχος και  όταν φτάσαμε κάτω στην παραλία της Σάμης, μπήκαμε στο κατάστημα του ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ, να ψωνίσει κάτι που ήθελε η μαμά. Μπήκε και ο Ντικ μαζί μας και εφέρθηκε άψογα. Στον γυρισμό, είχε πέσει το σκοτάδι και ξαφνικά είδαμε ένα άλλο σκυλί να στέκεται μπροστά. Βρισκόμασταν έξω από το σπίτι της Ρούλας της Φλωράτου.Ο  Ντικ, πήγε προς το μέρος τού άλλου σκύλου που μάλλον ήταν σκυλίτσα και άρχισε τα παιχνίδια. Ώσπου κάποια στιγμή, το άλλο σκυλί μάς πλησίασε. Και τότε ο Ντικ, έτρεξε, στάθηκε μπροστά μας και γρύλλισε απειλητικά... Ο παρ' ολίγον φίλος του,  το έσκασε  κι εμείς φθάσαμε σπίτι μας, χα'ι'δεύοντας τον Ντικ μας  συγκινημένες, γιατί καταλάβαμε  ότι προτίμησε  να προστατέψει  εμάς,  από μια πιθανη φιλία  και ότι στην καρδιά του, ερχόμασταν πρώτοι εμείς, η οικογένειά του δηλαδή... .Τον πρόσεχε ο μπαμπάς πολύ. Με τα εμβόλιά του, τον γιατρό του, το καλό φαγητό του...Και ένα βράδυ που έβρεξε πάρα πολύ και ξεχείλισε το ρέμα που περνούσε δίπλα από το σπίτι της κουτσομαρίας, θείας της Μάνθης, είδαμε με φόβο νερό να πλημμυρίζει το περιβόλι, τον κήπο και να φθάνει έως τα σκαλοπάτια της βεράντας μας. Σε λίγο το νερό, θα  έμπαινε μέσα στο σπίτι μας...''Αλίκη, πάρε τα κορίτσια και πάμε δίπλα στο σπίτι του κουμπάρου-Βαγγέλη. Το σπίτι του είναι υπερυψωμένο, δεν κινδυνεύει... Τα θεμέλια του δικού μας σπιτιού είναι σε κοίλωμα. Παίρνω τον Ντικ και πάμε...'' Βγήκε μέσα στην νεροποντή, έλυσε τον Ντικ από το σπιτάκι του και ήρθαν και οι δυο μούσκεμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήγαμε στους υπέροχους γειτόνους μας. Η κυρ-Αγγελική μας καλοδέχτηκε και ο κυρ Βαγγέλης έπιασε κουβέντα με τον πατέρα. Από την στενή σχέση που ειχαμε αναπτύξει, τον αποκαλούσαμε ''κουμπάρο Βαγγέλη''. Η κόρη τους, η υπέροχη Πόπη, μας αγκάλιασε και ο Ντικ στρώθηκε στα πόδια του πατέρα μας ευτυχισμένος...Δεν κινδυνεύαμε πλέον και είμαστε όλοι μαζί...

        Μια μέρα, δεν ξέρω τι τον έπιασε... Είχε έρθει η Ρούλα η Φλωράτου, συμμαθήτρια και φίλη καλή της αδελφής μου, να παίξουν... Και ο Ντικ της επιτέθηκε!!! Όχι κάτι το σοβαρό, είμαστε όλοι παρόντες και τρέξαμε, αλλά δεν καταλάβαμε τι τον έπιασε...Από τότε όμως ο μπαμπάς αποφάσισε να τον δένει στο σπιτάκι του και τον έλυνε όταν γύριζε ο ίδιος από την δουλειά του...Ο καημένος ο Ντικ... Δεν παραπονέθηκε...Αλλά όταν ερχόταν η ώρα να λυθεί, η χαρά του ήταν απερίγραπτη!!!Όμως μια μέρα, κατόπιν σκέψεως,επειδή είχε φοβηθεί με το περιστατικό - κατά την γνώμη μου υπέρ του δέοντος -    ο πατέρας μου αποφάσισε να δώσει τον Ντικ σε έναν χωροφύλακα. Καλός άνθρωπος και ζητούσε σκυλί..Ζούσε όμως στην άλλη άκρη της Σάμης, προς την μεριά του λιμανιού...Έ, το τι έγινε το βράδυ εκείνο  που πήραν τον Ντικ..Το ααλλύχτησμά του, ήταν σπαραχτικό...Και για πρώτη φορά είδα την μάνα μου να κλαίει με λυγμούς...Η  Αντζέλα κι εγώ αρχίσαμε σωστό μοιρολό'ι'...Ο πατέρας;;  Δεν μπορούσες να του πάρεις λέξη... Έβλεπες τον πόνο στα μάτια του. Πέρασαν τρεις ημέρες και ο πατέρας ένα μεσημέρι μας είπε: '' Ο  Διονύσης μου έλεγε,  ότι ο Ντικ ούτε τρώει ούτε πίνει νερό σταλιά...Μου είπε ακόμα, ότι την ώρα που περνάω με το ποδήλατό μου να πάω στο υδραγωγείο, αρχίζει να κλαίει με σπαραγμό...Δεν μπορεί να εξηγήσει πώς με καταλαβαίνει, αφού περνώ από τον κάτω δρόμο, μακριά πό το σπίτι του..Και μου είπε:'Κωστάκη, αν συνεχίσει να μην τρώει και να κλαίει, δεν μπορώ να τον κρατήσω. Θα τον λύσω και αν καταφέρει να βρει το δρόμο για το σπίτι σου, παίρνεις το σκυλί πίσω. Διαφορετικά,βλέπουμε τι κάνουμε...''  Αναθαρρήσαμε, αλλά απογοητευτήκαμε αμέσως,, Πώς να έβρισκε ο Ντικ το σίτι μας, αφού τον είχαν πάει τόσο μακριά;;;

       Ήταν μεσημέρι...Πάνω στον δρόμο περνούσε ένα κοπάδι πρόβατα. Είχαμε σχολάσει και στεκόμουν στην μπροστινή βεράντα μας, κοντά στο φουντωτό κοράλλι και τις δυο μας καταπράσινες αράχνες...Όταν ξαφνικά, κάποιος με αρπάζει αγκαλιά  από πίσω. Βγάζω μια φωνή ξαφνιασμένη και γυρίζω να δω ποιος με αγκάλιαζε από τους ώμους τόσο δυνατά...Και βλέπω όρθιο τον Ντικ να με σφίγγει στην αγκαλιά του!!!!!Άρχισα να φωνάζω σαν τρελή: '' Ο Ντικ!!!!!!Γύρισε ο Ντικ!!!!!Μαμά!!!!!!Γύρισε ο Ντικ μας!!!!'' Την ίδια στιγμή έτρεχε η Αντζέλα με τον Ντικ στην αγκαλιά της και μέχρι να πάμε από πίσω στην κουζίνα, ο Ντικ, ξετρελαμένος έτρεχε γύρω από το σπίτι λες και είχε πάρει φωτιά!!Και μετά τους αλλεπάλληλους γύρους του θριάμβου, στάθηκε μπροστά στον μπαμπά...Και τότε, λιποθύμισε...Έπεσε τ'ανάσκελα, με χέρια -πόδια ψηλά...Βουρκωμένος ο πατέρας,  μάς καθησύχασε ...''Πάψτε να τσιρίζετε..Είναι σπό την συγκίνηση και την ταραχή του... Φοβάται γιατί δεν ξέρει τι πρόκειται να κάνω...Θα συνέλθει..''  Έσκυψε, τον χά'ι'δεψε τρυφερά για πολλή ώρα και ο Ντικ σηκώθηκε, τον έγλειψε με λατρεία, ενώ εμείς οι γυναίκες της οικογενείας κλαίγαμε ασταμάτητα από την φοβερή συγκίνηση που μας είχε κατακλύσει...''Θα μείνει, αλλά όσο θα λείπω, θα είναι δεμένος στο σπιτάκι του..Για να είμαστε ήσυχοι  στο μέλλον''. Και έτσι έγινε.Και λες και το κατάλαβε, ο Ντικ προσαρμόσθηκε αμέσως στα νέα δεδομένα...

        Όμως η τύχη δεν τα έφερε ευνο'ι'κά.Έγιναν και λάθος συμπεριφορές...Παντρεύτηκα...Άφησα το νησί μου και πήγα Αθήνα... Ούτε μια φορά δεν μου πέρασε από το μυαλό, ότι ίσως έπρεπε να πάρω μαζί μου τον Ντικ. Σκέφτηκα ότι ήταν πολύ φυσιολογικό να μείνει με την υπόλοιπη οικογένεια..Εντάξει. Πες ότι εδώ είχα κάποιο δίκιο..Μετά από έξι χρόνια όμως πέθανε νεότατος ο πατέρας μου...Και η μία συμφορά, έφερε την άλλη.Χάσαμε το σπίτι μας...Η μητέρα μου έπρεπε να νοικιάσει. Η αδελφή μου έμενε μαζί μου στην Αθήνα, σπουδάζοντας Νηπιαγωγός. Η κυρ' -Αλίκη έμεινε μόνη πίσω στην Σάμη...Να ξεχωρίσει τα έπιπλά της, να πετάξει ένα σωρό πράγματα, να νοικιάσει σπίτι να μείνει...Πού μυαλό για τον Ντικ...Πόσο κακίζω τώρα τον εαυτό μου...Γιατί στο μεταξύ, άλλαξε πολύ ο τρόπος που έβλεπα κάποια πράγματα... Τ ώ ρ α  είμαι άλλος άνθρωπος , ανακάλυψα την ζωοφιλία και αυξήθηκε η ενσυναίσθησή μου...Τώρα είναι όλα διαφορετικά...Τώρα που επί 25 έτη είχα γάτες στο διαμέρισμα....Τώρα που μοιρολόγησα σε κάθε απώλεια κάθε μου γάτας...Τώρα που τις έχω θάψει στο κοιμητήριο μικρών  ζώων Ο ΕΛΑΙΩΝ...Τώρα που έχω αλλάξει τελείως,.. Τώρα, που  π ρ ώ τ α  έπαιρνα φαγητό για τα γατιά μου, πρώτα κοίταζα τις ιατρικές επισκέψεις της κτηνιάτρου και μετά ψώνιζα να φάω.. Τώρα που ομολογώ ότι επί 25 χρόνια δεν πήγα διακοπές για να μην αφήσω μόνα τους τα γατιά μου και που όσο ζούσαν, έβλεπα  τα εγγόνια μου  ό χ ι και τόσο συχνά...Τ ώ ρ α βλέπω ότι έπρεπε  τ ό τ ε  να είχα φερθεί διαφορετικά...

     Τ ό τ ε  εμείς,  οι κόρες, στην Αθήνα...Σπουδές και οικογένεια..Και η μητέρα μόνη στην Κεφαλονιά...''Δεύτερος θάνατος για μένα η απώλεια του σπιτιού μας...Και να μη σας πω και η χειρότερη...''  Πόσες φορές το είχε πει η σιόρα Αλίκη...Μέσα στην απελπισία της, καθώς η ζωή της γκρεμιζόταν, είπε στην μητέρα της την θαυμάσια γιαγιά Αικατερίνη, να πάρει τον Ντικ μαζί της, στα Αντυπάτα, στο σπίτι δηλαδή των γονιών της...''Τι απέγινε ο Ντικ μαμά;;;;'' Την είχα ρωτήσει άπειρες φορές...Όμως αρνιόταν πεισματικά να μου απαντήσει...Το θέμα τούτο την πονούσε πολύ και ουδέποτε μου έδωσε μια σωστή απάντηση...Το μόνο που  είχα καταφέρει να της αποσπάσω, ήταν ότι, όταν προσπάθησε να βάλει τον Ντικ στο ταξί που με την γιαγιά Αικατερίνη θα πήγαιναν στα Αντυπάτα, μας είπε ότι ο Ντικ ήταν αδύνατον να μπει στο αμάξι...Έκλαιγε γοερά  και με το ζόρι τον έμπασαν μέσα. Η μαμά δεν άντεχε να τον βλέπει να κλαίει και εκλαιγε κι αυτή... Η μητέρα της, τής είπε ότι μέσα στο ταξί έκλαιγε συνέχεια και έκανε απανωτούς εμετούς... '' Και μετά; Μετά;;;'' επέμενα...''Μην με ρωτάτε άλλο!!!!Δεν θέλω να θυμάμαι!!!''.... Και δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε ο Ντικ...Πέθανε και η μητέρα μου και δεν έμαθα ποτέ την αλήθεια...Από μισοκουβέντες κατάλαβα διαφορετικά πράγματα... Ότι ο Ντικ δεν έτρωγε στο νέο του σπίτι και μετά από μέρες, ο παππούς  Νιόνιος παρακάλεσε τον γείτονά του που είχε ντουφέκι και τον πυροβόλησε για να μην πεθάνει της πείνας, απαλλάσσοντάς τον έτσι από την δυστυχία του...... Η άλλη εκδοχή, ότι τον έπαιρναν για κυνήγι και κάποια μέρα το χάσανε...Το έσκασε για να γυρίσει στο σπιτικό του, όπως είχε κάνει πριν χρόνια;; Αν ναι, αυτή την φορά δεν γινόταν να τα καταφέρει, γιατί ήταν πάρα πολύ μακριά και έπρεπε να διασχίσει βουνά...Οπότε πέθανε από την πείνα, χαμένος στα κατσάβραχα;;;....

       Με το μυαλό που έχω σήμερα, θα έπρεπε η μαμά, ερχόμενη να ζήσει μαζί μας στην Αθήνα, να έφερνε και τον Ντικ...Τότε όμως, δεν πέρασε από κανενός μας το μυαλό, αυτή η μόνη σωστή  λύση...Αλλιώς σκεφτόντουσαν τότε...Και ρίχνω μεγάλες ευθύνες στον εαυτό μου, γιατί όσο ήμουν στην Σάμη για την κηδεία του πατέρα μου[ πέθανε σπίτι μου στην Αθήνα και τον φέραμε στην Κεφαλονιά], δεν ασχολήθηκα με τον Ντικ μας...Κηδεία, πώληση σπιτιού, μετακομίσεις, πέταγμα πραγμάτων, και ο Ντικ να περιμένει αμίλητος στο σπιτάκι του, καταλαβαίνοντας σίγουρα την συμφορά που είχε χτυπήσει το σπιτικό μας... Κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν ασχολήθηκα μαζί του...Τότε είχα το πρώτο μου παιδάκι χρονιάρικο και το μυαλό μου είχε σκοτειδιάσει...Τύψεις με πιάνουν τώρα σκεπτόμενη τον Ντικ...Γνώριζε με το καταπληκτικό ένστικτό του, ότι κάτι κακό είχε συμβεί..Μας έλεγαν ότι στην Σάμη, εκείνο το χάραμα του Ιουλίου που ο πατέρας μου ξεψυχούσε στο διαμέρισμα που έμενα,εδώ στην Αθήνα,  όλη την νύχτα ο Ντικ δεν έπαψε να αλληχτάει και να κλαίει τόσο γοερά, που όλοι στην Σάμη, πέρα στο νησί μας την Κεφαλονιά,  κατάλαβαν ότι ο Κωστάκης στην Αθήνα μάλλον θα είχε πεθάνει... Τρομερό το συναισθηματικό δέσιμο του σκύλου μας με το αφεντικό του και τρομερό το αλάνθαστο ένστικτό του...Συγκλονιστική περίπτωση.....Και εκείνες τις δύσκολες ημέρες, μάς είδε αλαφιασμένες, άκουγε κλάματα, είχαμε δυστυχώς το μυαλό μας αλλού, όχι για χάδια. Έβλεπε κόσμο να πηγαινοέρχεται...Σίγουρα θα γνώριζε ότι κάτι πολύ κακό είχε συμβεί, αλλά  του Ντικ μας, κανείς μας δεν του συμπαραστάθηκε....Θα ένιωθε απέραντη μοναξιά, φόβο, πανικό και τρομερή εγκατάλειψη. Και τα γοερά κλάματά του μέσα στο ταξί της ξενιτειάς, αυτό μαρτυρούσαν...

          Συγγνώμη αγαπημένε μου Ντικ, γιατί σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή σε αφήσαμε παντελώς μόνο σου... Σ υ γ γ ν ώ μ η  πιστέ μου φίλε των παιδικών μου χρόνων που δεν  βρέθηκα αντάξια της απέραντης αγάπης σου...Η μάνα μου  επέζησε της τραγωδίας, η αδελφή μου έζησε, εγώ έζησα, εσύ όμως τρυφερό μου πλάσμα πέθανες από λύπη, στεναχώρια και σπαραγμό...Σε ξεριζώσαμε απ΄'ο,τι αγαπούσες...Αυτοκτόνησες μην τρώγοντας, από τον μεγάλο σου καημό;;; Χάθηκες στα ρουμάνια προσπαθώντας να βρεις την παλιά ευτυχισμένη οικογένεια που σε μεγάλωσε;;; ΣΥΓΓΝΩΜΗ  Ντικ μου που σε αφήσαμε μόνον....Τώρα δεν σκέφτομαι έτσι... Έχω αλλάξει φιλοσοφία ζωής... Άλλαξαν απ΄'ο,τι βλέπω και οι σχέσεις των ανθρώπων με  τα ζώα...Σήμερα θα είχε η ιστορία άλλο τέλος, όσον αφορά   ε σ έ ν α τουλάχιστον, σκυλάκο μου...Μετανιώνω χίλιες φορές για τα παλιά...Προσπαθώ να μην σκέφτομαι το τι ένιωθες τότε...Μου ματώνει η καρδιά μου... Ελπίζω να μας συγχωρήσεις όλους...Περάσαμε δύσκολα...Η μόνη αληθινή δικαιολογία... Η μητέρα μου, ήρθε σαν πρόσφυγας στην Αθήνα... Ένα ευτυχισμένο σπιτικό κατέρρευσε και μετά τον χαμό του πατέρα μου, εσύ Ντικ μου, ήσουν η πιο σκληρή απώλεια..Το σπίτι το βάζω μετά... Για  σ έ ν α  έχω ενοχές. Για το σπίτι, όχι, γιατί τίποτε δεν περνούσε από το χέρι μου σε αυτόν τον τομέα... Ενώ εσύ... Αγαπημένε μου, παιχνιδιάρη, τρυφερέ φίλε μας και προστάτη, Ντικ...Εσύ;;...

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΘΑΛΑΣΣΟΔΡΟΜΙ

Αυτό το σπίτι το αγαπούσα πολύ. Στην αριστερή αγκαλιά του κόλπου της Σάμης, μέσα από τα ανοιχτά του παράθυρα, νόμιζες ότι μ’ ένα βήμα, έφτανες την θάλασσα. Ο ήλιος έμπαινε άπλετα από παντού και με την θάλασσα μπρος σου, θαρρούσες πως ήσουν πάνω σ' ένα όμορφο πλεούμενο!! Ήταν το σπίτι της δασκάλας μας, της Γεωργίας Σκιαδαρέση... Πόσο μου άρεσε να βρίσκομαι εκεί!! Όταν είπα μια μέρα πως θα ήθελα να γράψω κάτι επί πλέον για ένα ιστορικό πρόσωπο, η δασκάλα μου, μού είπε: “Έλα στο σπίτι μου, να βρεις ό,τι θέλεις από την εγκυκλοπαίδεια...” Πήγα με τρακ, αλλά δεν το μετάνιωσα. Η κόρη της η καλοσυνάτη και χαρούμενη Πόπη, με γύρισε στον κήπο τους και με κέρασε ένα θαυμάσιο γλυκό, νομίζω είχαν φτιάξει μπεζέδες, που από τότε τους έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Το σπίτι μπροστά είχε μόνον την βεράντα, τίποτε δεν έκρυβε την υπέροχη πελαγίσια θέα. Ο κήπος ήταν στο πίσω μέρος. Καλοφροντισμένος, με ένα σωρό λουλούδια και μοσχοβολιστό αγιόκλημα στον φράχτη. Καθόμουν και αντέγραφα τις πληροφορίες, τις οποίες θα έλεγα αύριο με μεγάλη υπερηφάνεια στην τάξη!! Κάποια φορά είχε πονέσει το χέρι μου από το γράψιμο για τον Περίανδρο τον Κορίνθιο. Συναγωνιζόμασταν με τον Τζέρρυ ποιος θα πει τα πιο πολλά. Ευγενική άμιλλα που λένε. Κι όταν ήρθε η ώρα για την ξένη γλώσσα, εκείνος διάλεξε την αγγλική, όπου και την τελειοποίησε άριστα, εγώ την γαλλική, την οποία όμως επειδή την μάθαινα με τον πατέρα μου από το εγχειρίδιο “Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΝΕΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ”, κάποια στιγμή τα παράτησα, το βιβλίο όμως το έχω ακόμη στην βιβλιοθήκη μου!!!

    Παρατηρούσα με θαυμασμό την δασκάλα μου να κάθεται μπρος στο ανοιχτό παράθυρο και να ζωγραφίζει ωραιότατα, πάνω σε κομμάτια ξύλου κομμένα σε σχήμα οβάλ!!! Τι όμορφα τοπία ξεπηδούσαν από τα πινέλα της!! Μόλις το είδα, αποφάσισα να μάθω να ζωγραφίζω κι εγώ!! Τότε αγοράζαμε τα ΚΛΑΣΙΚΑ ΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ. Ξεκίνησα απλά. Έβλεπα μία φιγούρα και προσπαθούσα εκατομμύρια φορές να την φτιάξω. Πρωτάρχισα με γυναικεία πρόσωπα προφίλ. Μου ήταν πιο εύκολο... Οι πρώτες ζωγραφιές μου έμοιαζαν με σκίτσα… Σιγά - σιγά όμως καλυτέρευσα. Άρχισε το χέρι μου να συνηθίζει και φτάνοντας στο Γυμνάσιο, μπορούσα βλέποντας κάτι, να το ζωγραφίσω. Στο δωμάτιό μου σήμερα έχω κρεμάσει έργα μου που έχω κορνιζάρει, με τις ευλογίες της πρώτης μου κόρης που έχει τελειώσει την ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ του Πολυτεχνείου Αθηνών. Θυμάμαι την ημέρα που ζωγράφιζα τον Ηρακλή και το λιοντάρι της Νεμέας, βλέποντάς το από το εξώφυλλο των ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ... Το έκανα ίδιο ακριβώς!! Τόσο στο σχέδιο, όσο και στα χρώματα!! Και τότε για πρώτη φορά ένιωσα αυτό που λένε οι μεγάλοι δημιουργοί, ότι “κυοφόρησαν ένα μεγάλο έργο”!!! Ειλικρινά, ένιωσα σαν να το είχα γεννήσει!! Τέτοια πληρότητα!!! Και έτρεξα ενθουσιασμένη να το δείξω στους γονείς μου!!!!! Κι όταν έγινα δασκάλα, πίσω από κάθε φωτοτυπία που έδινα στους μαθητές μου, ζωγράφιζα και κάτι πολύ προσεγμένο. Τα παιδιά το χρωμάτιζαν!! Είχαμε μιλήσει πρώτα για τον συνδυασμό χρωμάτων... Για το πότε θα χρωμάτιζαν με τις ξυλομπογιές και για το πότε θα έξυναν την μύτη και θα άπλωναν το χρώμα με μπαμπάκι... Και στα διαλείμματα πολλά έμεναν μέσα να τελειώσουν την ζωγραφιά, ενώ άλλα ερχόντουσαν στην έδρα παρακαλώντας με: “Κυρία, θα μου φτιάξετε μια πριγκίπισσα με ξανθά μαλλιά; ή “Κυρία, εγώ θέλω μια νεράϊδα με πολλά αστέρια και χρυσά σύννεφα!!!” Κι εγώ ευχαρίστως, έπαιρνα ένα χαρτί και σε δυο λεπτά εκπλήρωνα την παράκλησή τους!!! “Κυρία, εσείς έπρεπε να είχατε γίνει ζωγράφος!!!” “Και όχι μόνον ζωγράφος!! Αλλά και τραγουδίστρια!!! Και ηθοποιός!!!! Γιατί δεν γίνατε κυρία;;” “Γιατί παιδιά μου έγινα δασκάλα, και μια δασκάλα πρέπει να είναι και ηθοποιός και ζωγράφος και τραγουδίστρια!!! Πώς αλλιώς θα μαγεύει εσάς τα σκανταλιάρικα παιδιά της τάξης της;; Ελάτε!!! Το διάλειμμα κοντεύει να τελειώσει! Προλαβαίνω για άλλη μια ζωγραφιά!!! Ποιος έχει σειρά;;” Όταν στο τέλος της χρονιάς δέναμε τις φωτοτυπίες μας, σχηματίζονταν ολόκληρα βιβλία και μερικά ήταν πανέμορφα, γιατί τα παιδιά είχαν χρωματίσει ονειρεμένα τις ζωγραφιές!!! Έτσι, αυτό που ένιωσα πριν χρόνια βλέποντας την δική μου δασκάλα να ζωγραφίζει, το κατάφερα και τώρα που ήμουν εγώ δασκάλα και το αίσθημα ήταν υπέροχο!!!

    Ο γιος της κυρίας Γεωργίας, ο Νύσης, ήταν μεγαλύτερός μας. Κάποιες φορές όμως ερχόταν στην τάξη μας. Το έβλεπα και τον καλοτύχιζα... Πόσο ωραία θα ένιωθε που είχε δασκάλα την μητέρα του!!! Αυτό γράφτηκε μέσα μου και σαν έγινα δασκάλα, όταν ήρθε μια χρονιά η ώρα να πάρω το τμήμα Γ΄2, δεν το αρνήθηκα και ας ήταν μέσα η δεύτερη κόρη μου η Αλίσια. Άλλοι συνάδελφοι δεν δέχονταν να έχουν τα παιδιά τους, εγώ όμως γνώριζα ότι δεν θα είχα κανένα πρόβλημα από την Αλίσιά μου. Και είχα δίκιο. Ήμασταν έναν μήνα στην τάξη και κανένας δεν ήξερε ότι η Αλίσια ήταν κόρη μου. Τόσο ακριβοδίκαια φερόμουν. Ώσπου μια ημέρα, την πιάνει την μικρή το αλλεργικό της, οπότε της έδωσα αντισταμινικό, λέγοντας αφηρημένη: “Σ' έπιασε για τα καλά η αλλεργία σου Αλίσια... Χθες χαλάσαμε τρία πακέτα χαρτοπετσέτες...” “Και πού το ξέρετε εσείς κυρία, ότι χθες η Αλίσια είχε πάλι αλλεργία;;” Και έτσι μαθεύτηκε ότι η Αλίσια ήταν κόρη μου... Τους είχε μπερδέψει η δικιά μου τελείως ακριβοδίκαιη στάση, που δεν έδειχνα καθόλου ξεχωριστή προτίμηση και το ότι το επίθετό της ήταν Δημόγιαννη, ενώ εμένα Βουτσινά... “Ναι, παιδιά μου, έχουμε διαφορετικά επίθετα, γιατί εγώ ως Δασκάλα κρατάω το πατρικό μου και της Αλίσιας ο μπαμπάς λέγεται Δημόγιαννης...” Το θέμα έληξε εκεί. Φερόμουν ίσα σε όλα τα παιδιά. Ώσπου μια μέρα η Αλίσια στο σπίτι, σχεδόν κλαμένη, μού είπε κάτι που με ταρακούνησε: “Έχεις πει μαμά, ότι στο σχολείο είσαι η δασκάλα μου κι εγώ μια μαθήτριά σου. Όμως, ενώ σε όλα τα παιδιά φέρεσαι καλά, εμένα γιατί μου κάνεις παρατήρηση χωρίς να φταίω;;; Ε;;; Σήμερα η διπλανή μου η Φαίη μιλούσε, αλλά σε μένα είπες ‘Αλίσια!!! Σιωπή!!!’ Και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις... Θέλω να φέρεσαι δίκαια και σε μένα...” Της ζήτησα συγγνώμη... Είχε απόλυτα δίκιο. Όταν έβλεπα στην τάξη ένα παιδί να μιλάει, σκεφτόμουν: “Θα κάνω παρατήρηση στην Αλίσια. Τα παιδιά θα σκεφτούν, ότι αφού κάνει παρατήρηση στην ίδια της την κόρη, θα παρατηρήσει κι εμάς, οπότε ας σταματήσουμε!!! “Το κόλπο έπιανε, αλλά εις βάρος της αθώας Αλίσιας... Και έκτοτε άλλαξα γραμμή πλεύσης... Τόσο την υπόλοιπη χρονιά, όσο και την δεύτερη που τα είχα στο Δ΄2.

    Μια μέρα ήμουν στεναχωρημένη και έρχεται η κυρία Γεωργία να με ρωτήσει γιατί. “Κυρία, αύριο έχουμε διαγώνισμα και φοβάμαι... Μέχρι τώρα, οι άλλες κυρίες μου έλεγαν ότι το γραπτό μου είναι για άριστα, αλλά μου κατεβάζουν μέχρι και τρεις βαθμούς για τα γράμματά μου που δεν είναι καλά... Αυτό γινόταν και στις εκθέσεις... Άραγε τι θα πείτε εσείς βλέποντας τον γραφικό μου χαρακτήρα;;” “Μην ανησυχείς Πολυάνθη... Αν τα κείμενά σου είναι σωστά, δεν θα σου κατεβάσω κανέναν βαθμό για τον γραφικό σου χαρακτήρα. Θα το δεις. Εσύ απλά προσπάθησε για το καλύτερο”. Και το είδα!!! Τα γραπτά μου, οι εκθέσεις μου, έπαιρναν πλέον ΑΡΙΣΤΑ!!! Ω, πόσο την ευγνωμονούσα την δασκάλα μου!!! Και ξαφνικά, ως δια μαγείας, έγινε το κλικ!!!!! Άρχισα να γράφω... όμορφα!!! Τόσο όμορφα, που στο Γυμνάσιο, ο καθηγητής μας κος Σκούρτης, μου έδωσε έναν πολυσέλιδο λόγο του, να τον αντιγράψω με τα δικά μου γράμματα!!! Σε ποιον οφείλω την μεγάλη μου αλλαγή; Μα, στην δασκάλα μου!!! Ένιωσα αυτοπεποίθηση, ένιωσα δικαίωση και προσπάθησα να γράψω όμορφα σαν ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ως στον προς εμέ, τρόπο συμπεριφοράς της... Και ως δασκάλα, δεν έβαλα ποτέ Χ σε κανένα γραπτό... Απέφευγα τις διορθώσεις με κόκκινο στυλό που σε πιάνει η καρδιά σου βλέποντας ένα γραπτό κατάστικτο από κοκκινίλες... Προτιμούσα το πράσινο και αργότερα, διόρθωνα με το μπλε στυλό μου... Και από κάτω, οι παρατηρήσεις μου ήταν με τρόπο θετικό, ώστε να ενθαρρύνουν και όχι να αποθαρρύνουν τον μαθητή...

Στο απογευματινό μάθημα, συνήθως είχαμε ιχνογραφία, χειροτεχνία και ωδική. Το τραγούδι: “Στην βρύση την βουνίσια, σιμά είναι η φλαμουριά! Στον ίσκιο της καθόμουν, να αναπαυτώ γλυκά...” μου έχει χαραχτεί στο μυαλό για την νοσταλγική και υπέροχη μελωδία του...

    Κάποιοι συμμαθητές μου θυμούνται ότι είχαν φάει κάμποσο ξύλο... Εκείνη την εποχή, το ξύλο ήταν διαδεδομένο μέσον συμμόρφωσης... Δεν θυμάμαι ποιον δάσκαλο είχαμε, θυμάμαι όμως έναν συμμαθητή μας, νομίζω λεγόταν Χρηστάτος, ένα όμορφο ανοιχτομάλλικο αγόρι, που ενώ έγραφε στον πίνακα, ο δάσκαλος του έδινε βεργιές στις γάμπες και είχα αναστατωθεί από το θέαμα. Μια άλλη φορά που θα ερχόταν ο Επιθεωρητής στην τάξη, ο δάσκαλος έκρυψε γρήγορα την βέργα πίσω από τον πίνακα. Κι εγώ είχα φάει ξύλο, δυο φορές. Την μία φορά από την κα Γεωργία για κάτι που έγινε στο μάθημα της Πατριδογνωσίας, οπότε ανέβαινε ένας-ένας στην έδρα, έπαιρνε το μπερτάκι του και έφευγε. Θυμάμαι είχα πονέσει, γιατί μας βάρεσε στο πάνω μέρος του χεριού, όχι στην παλάμη. Η δεύτερη φορά ήταν επειδή είχαμε τσακωθεί με τον Τζέρρυ. Μας πήγε η κα Γεωργία και τους δυο μας στο γραφείο της Διευθύντριάς μας, της κυρίας Κευής. “Γιατί τσακώνεστε σε όλο το διάλειμμα;;” “Κυρία με είπε χοντροπατάτα!!” “Κι αυτή κυρία με είπε αγοροκόριτσο!!” “Ώστε έτσι, ε;;; Σταθείτε δίπλα-δίπλα και ανοίξτε τις παλάμες σας... Να, για να μάθετε!!!” Η ράβδος έπεσε και στα χέρια και των δυο μας και έχοντας πάρει την τιμωρία μας, εβγήκαμε να συνεχίσουμε το διάλειμμά μας μουτρωμένοι... Αυτά όμως τα γεγονότα, δεν άλλαξαν καθόλου την θετική εντύπωση που είχα για τις δασκάλες μου... Το παιδί ξέρει ποιος το αγαπά αληθινά, αναγνωρίζει τα λάθη του, μαθαίνει, συγχωρεί και ξεχνά... Η αγάπη μου για την κυρία Γεωργία δεν μετριάσθηκε ποτέ. Ίσως γιατί δεν το είχε παρακάμει... Ως δασκάλα όμως, δεν διανοήθηκα ποτέ να ξυλοφορτώσω μαθητή μου, άσε που τα χρόνια είχαν περάσει και η αντιμετώπιση των παιδιών άλλαξε άρδην. Ευλογημένη η ώρα που το ξύλο απαγορεύθηκε εις τα σχολεία... Αφήνει ψυχολογικές πληγές δύσκολες να γιατρευτούν... Φαντασθείτε τι ένιωσα όταν νέα δασκάλα, υπήρξα συνάδελφος με τον δάσκαλο της μητέρας μου, τον κο Πουλημένο!!!! Ένας αξιοσέβαστος τρυφερός άνθρωπος, που έστειλε πολλά χαιρετίσματα στην πανέξυπνη μαθήτριά του, την Αλίκη Θωμά, την μητέρα μου!!! Και φαντασθείτε την έκπληξή μου, όταν η μάνα μου, μού είπε ότι όταν κάποιος έκανε αταξία, τον έβαζε ο συγκεκριμένος δάσκαλος γονατιστό πάνω σε... χαλίκια!!!!!! Μια τιμωρία που είχε υποστεί και η ίδια ή το γνωστό: “Σήκω και κάτσε στην γωνία όρθιος με την πλάτη στην τάξη και το πρόσωπο στον τοίχο, μέχρι το διάλειμμα!!” Άλλα χρόνια, άλλες ιδέες, δυστυχώς αποδεκτές τότε από τους περισσότερους. Ευτυχώς που άλλαξαν πλέον οι παιδαγωγικοί μέθοδοι προς το καλύτερο...

    Η διευθύντριά μας η κυρία Κευή Θεοδοσάτου, ήταν μια πολύ κομψή γυναίκα. Όταν πήρε την τάξη μας, θυμάμαι ότι θαύμαζα τα λεπτά περιποιημένα χέρια της, καθώς ακουμπούσαν στο τετράδιό μου. Μου είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση και όταν έγινα δασκάλα, φρόντιζα να έχω περιποιημένα δάχτυλα, όπως η παλιά μου διευθύντρια και επί πλέον τα έβαφα και με στραφταλιζέ μανό που άρεσε πολύ στα κορίτσια!!! Τι χαρά είχαμε πάρει όταν μας μοίρασε τους ρόλους για το θεατρικό που θα ανεβάζαμε!! Είχα ψηλώσει πέντε πόντους από την υπερηφάνειά μου για τον ρόλο μου!!! Με το τετράδιό μου ανοιχτό και διαβάζοντας τον ρόλο μου στον δρόμο, πέρασα βιαστικά έξω από το μαγαζί του Δημουλά και έτρεξα σπίτι να ανακοινώσω την αυριανή επιτυχία μας!! Μια επιτυχία όμως που δεν ήρθε ποτέ, διότι κάτι έπαθε η κα Κευή και δεν το ανεβάσαμε.... Πωπώ απογοήτευση τότε!!! Θυμάμαι όμως μια χρονιά, που είχαμε ανεβάσει γιορτή για τα Επτάνησα. Κάθε φορά που έλεγα το όνομα ενός νησιού, παρουσιαζόταν και το κορίτσι με την ανάλογη τοπική φορεσιά. Έλεγα το υπέροχο ποίημα του ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ, “ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΕΦΤΑ ΝΗΣΙΩΝ”. Κόσμος πολύς από κάτω!!! Γεμάτη η αίθουσα!! Και ξάφνου, μία στροφή προτού τελειώσω, ακούγεται μια παιδική φωνούλα να φωνάζει δυνατά: “ΜΠΡΑΒΟ, Πολυάτση μου!!!!!” Ήταν η μικρότερη αδελφή μου... Δεν τα έχασα. Συνέχισα, έπεσε χειροκρότημα και ακολούθησε ο χορός: “Εδώ σ' αυτήν την γειτονιά, την πάνω- πάνω ρούγα”. Όταν φθάσαμε στο σπίτι όλοι κατευχαριστημένοι, η μαμά ρώτησε την Αντζέλα: “Γιατί κοριτσάκι μου φώναξες το ΜΠΡΑΒΟ, προτού τελειώσει το ποίημα η αδελφή σου;;” Και η Αντζέλα απάντησε: “Μα, αν περίμενα να τελειώσει, δεν θα ακουγόμουν μέσα σε τόσα χειροκροτήματα!!! Γι' αυτό το φώναξε πιο πριν!!!! ''Σοφή η μικρά!!!!! Και όταν έγινα δασκάλα, δεν ξέχασα ποτέ πόσο υπέροχα ένιωθα παίρνοντας μέρος στις σχολικές γιορτές... Και γι' αυτόν τον λόγο, επειδή γνώριζα τι προσφέρει το θέατρο σε έναν μαθητή, το ενέταξα σε κάθε τάξη μου... Και δεν έπεσα ούτε μία φορά έξω... Με το θέατρο, οι δεσμοί δασκάλας και παιδιών ισχυροποιούνται και το μαγικό ταξίδι της προετοιμασίας καθώς και ο θρίαμβος της τελικής παράστασης, θα αποτελούν για πάντα το πιο γοητευτικό, γόνιμο και νοσταλγικό ταξίδι...

    Ένα καλοκαιρινό βραδινό, είχε έρθει η Πόπη η Σκιαδαρέση και καθίσαμε έξω από το κατάστημα του πατέρα μου. Οι επιγραφές ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΪΤΟΡ, με το έντονο φως από νέον, φώτιζαν λαμπερά τον γύρω χώρο. “Εσύ Πόπη μου, είσαι τυχερή, τελείωσες το σχολείο, έδωσες και εξετάσεις... Εγώ ανησυχώ πολύ, γιατί του χρόνου δίνουμε Πανελλήνιες...” “Μην στεναχωριέσαι Πολυάνθη... Τα χρόνια του σχολείου είναι τα πιο ανέμελα... Θα με θυμηθείς... Να χαίρεσαι τώρα την κάθε ημέρα... Θα δεις... Θα δώσεις Πανελλήνιες κι ούτε θα καταλάβεις πώς περνούν τα ξέγνοιαστα χρόνια...” Τι χρυσή κοπέλα η Πόπη!!! Και στην μετέπειτα ζωή της απέδειξε πόσο γενναία είναι και πόσο δυνατή μαχήτρια!! Ποτέ δεν το έβαλε κάτω και αποτελεί πηγή έμπνευσης για πάρα πολλούς... Άξια κόρη, μιας άξιας δασκάλας...

    Σήμερα, το μικρό σπίτι στο θαλασσοδρόμι, το σπίτι της οικογένειας Σκιαδαρέση έχει πουληθεί... Όπως πουλήθηκε και το δικό μας... Η Πόπη είναι η μόνη από την οικογένειά της και ο Θεός να χαρίζει υγεία στα παιδιά της και σε αυτήν… Οι αναμνήσεις όμως δεν σβήνουν... Για μένα θα είναι πάντα το σπίτι της δασκάλας Γεωργίας με τα διάπλατα παράθυρα που νόμιζες πως η θάλασσα είχε μπει στο σαλόνι της και ο χρυσός ήλιος άστραφτε στην ξέγνοιαστη απλωσιά των χρόνων εκείνων... Στην καρδιά μου θα κλείνω πάντα την αποδοχή που πήρα και τα αξεπέραστα μηνύματα που έλαβα ώστε να γίνω μια σωστή δασκάλα. Εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες... Η ζωγραφική στο ξύλο... Η προσφορά των εξωσχολικών βιβλίων... Η πίστη στις ικανότητές μου...Η καλή, υποστηρικτική κουβέντα... Όλα πρόσφεραν την δική τους χρυσόσκονη στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου και στο πάρσιμο σημαντικών αποφάσεων...

    Θα φέρνω πάντα στον νου μου και το πατρικό μου σπίτι με τις άφθονες κατάλευκες μαργαρίτες της μητέρας μου και τις βερικοκιές του πατέρα, τις μοσχοβολιστές γαρυφαλλιές, το χρυσόδεντρο, τα ρόγκολα και τις νυφούλες, τον αγαπημένο μου σκύλο Ντικ και την περπέρω γάτα μας Μπιρμπίλω... Θα θυμάμαι πάντα τους υπέροχους γείτονές μου, την κυρ’ Αγγελική, τον κουμπάρο Βαγγέλη, [τον λέγαμε έτσι από αγάπη] την καταπληκτική κόρη τους, την Πόπη Σπαθή... Λίγο πιο πάνω έμενε η Ρούλα η Φλωράτου, αγαπημένη φίλη της αδελφής μου και στο ανάμεσο, η αγαπημένη φίλη μου Σούλα Μανωλάτου, με τις όμορφες αδελφές της και τον πανέξυπνο αδελφό της... Θα το θεωρώ πάντα δικό μου το πατρικό μου σπίτι, έστω κι αν τώρα είναι σε άλλα χέρια και δεν υπάρχει ίχνος από τον λουλουδιασμένο οργασμό, που το έκανε να μοιάζει ψεύτικο... Κι αυτό, γιατί εδώ έζησα μαγικά παιδικά χρόνια με την αδελφή μου την Αντζέλα, χρόνια που η ανάμνησή τους με στηρίζει και φτιάχνει τις ρίζες που με κάνουν τον συγκεκριμένο άνθρωπο... Έτσι θα θυμάμαι και το πρόσχαρο σπίτι της δασκάλας μου, έστω κι αν έχει αλλάξει χέρια... Οι αναμνήσεις δεν σβήνονται και μέσα σ’ εκείνο το σπιτικό, έπεσαν στην παιδική μου ψυχή οι πρώτοι σπόροι που θα με καθόριζαν αργότερα και ως δασκάλα....

 ΣΤΗΝ   ΔΑΣΚΑΛΑ  ΜΟΥ  ΜΕ  ΑΓΑΠΗ  κι άλλο ένα σονέτο....

Στα πρώτα και αβέβαια βήματά μας, 

μάς κράτησες θερμά από το χέρι.

Στου πνεύματος τα όμορφα τα μέρη,

οδήγησες τα όποια οράματά μας..

Επλούτισες με φως τα νάματά μας..

Πετούσαμε ψηλά σαν περιστέρι...

Μάς πρόσφερες της μόρφωσης τ' αγέρι

και τά 'κανες τα σύμπαντα, δικά μας...

Τις αρετές μάς έδωσες πυξίδα

- αστέρια στον προσανατολισμό μας -

Η λογική θα φτιάξει ηλιαχτίδα,

που θα ορίζει τον προορισμό μας...

Η αγάπη μου εσαεί θα μείνει,

για την Δασκάλα μου με ευγνωμοσύνη!

ΣΤΗΝ ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΟΥ, ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ένα σονέτο...

Μετέδωσες το πνεύμα, την ψυχή σου
ολημερίς μες στου σχολειού την στράτα...
Τα λόγια σου αστέρινα, σταράτα,
πανώρια στο μυαλό η διδαχή σου...

Ύμνος στοργής για πάντα η φωνή σου:
“Μες στην ζωή σου την αγάπη κράτα...
Σαν αητός προς τα ψηλά περπάτα...
Τ' αστέρι να φωτά την διαδρομή σου!!!”
 
Της γνώσης, της παιδείας ήσουν δότης...
Δασκάλα μας, μάς έπλασες  Α ν θ ρ ώ π ο υ ς!!!
Της αρετής μας μέγας φωτοδότης,
μάς έφερες στης “άνοιξης” τους τόπους...
 
Γι' αυτή σου την βαθιά μεγαλοσύνη,
σε κλείνω στην καρδιά μ' ευγνωμοσύνη!!!!!!
 
--------------------------------------------------------------------
Κι εγώ υπήρξα μαθήτρια... Και μπορούσα να ξεχωρίζω τους δασκάλους που σημάδεψαν θετικά την ζωή και την καριέρα μου... Έχω γράψει και κείμενο “ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ, ΜΕ ΑΓΑΠΗ”. Μία από τις υπέροχες μορφές, η καθηγήτριά μου στην Αρσάκειο Ακαδημία Παλαιού Ψυχικού, κυρία Φωτεινή Μιχαήλ, με καθοδηγούσε και όταν ήμουν ενεργή δασκάλα... Δεν χάσαμε ποτέ επαφή, όλα αυτά τα χρόνια... Ήταν από τους φωτεινούς εκπαιδευτικούς που ενέπνεαν, παραδειγμάτιζαν και καθοδηγούσαν. Όχι σαν κάτι περιπτώσεις αδιάφορες και άνευ συναισθήματος, τελείως διεκπεραιωτικές που περνούν δίπλα σου και δεν σε αγγίζουν καν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ... Η κυρία Φωτεινή Μιχαήλ, στο πέρασμά της άφησε πολλά... Ευπροσήγορη, βαθιά γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, συναρπαστική στην Ιστορία Τέχνης.
Όπως και στο Δημοτικό, στην πατρίδα μου την Σάμη, η αγαπημένη μας κυρία Ρουμπίνα Στεφάτου και η πολυαγαπημένη κυρία Γεωργία Σκιαδαρέση, που καθόρισε ουσιαστικά την μαθητική πορεία μου και την ζωή μου. Υπήρξε για μένα φωτεινό πρότυπο στην διδασκαλική μου πορεία.
Γι' αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους, γι' αυτές τις ξεχωριστές Δασκάλες, αφιερώνω το σονέτο μου και “Μπρος στην βαθιά σας μεγαλοσύνη,

σας κλείνω στην καρδιά μ' ευγνωμοσύνη!!!!”

Η μαθήτριά σας, Πολυάνθη Βουτσινά...

 

                   ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

          Τελικά ο διάβολος, δεν φορούσε Μπράντα...Φορούσε το πρόσωπο της μη-τέρας  των Πετραλώνων. Οδηγός,ο πα-τέρας των Πετραλώνων...Μετά την απεχθή υπόθεση παιδεραστίας  στον Κολωνό, με την εκπόρνευση μιας 12κάχρονης, έχουμε την φρικιαστική ιστορία των τριών παιδιών στα Πετράλωνα, κακοποιημένα σεξουαλικά από τον ίδιο τον πατέρα τους, εν γνώσει  της μητρός τους... Τα ανατριχιαστικά γεγονότα τα μάθαμε λεπτομερώς από την τηλεόραση και αρρωστήσαμε κυριολεκτικά...Η αγυρτία, ο σαδισμός το έκφυλο του πράγματος, η ανουσιουργία της πράξης, κομματιάζει και το πιο γερό στομάχι...Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοιες φρικαλεότητες  από έναν γονέα, στο ίδιο το παιδί του;;Τι βόρβορο έχουν για ψυχή τέτοια αρρωστημένα καθάρματα;;;Τι είδους διάβολος είναι αυτός που κοιμάται γυμνός με τα παιδιά του, πειράζοντάς τα σεξουαλικά;;; Και πού βρίσκεται αυτό το σίχαμα η μάνα;;;;Αντί να σηκώσει το όπλο και να του τινάξει τα μυαλά στον αέρα, όχι μόνον το ανεχόταν, αλλά και άφηνε να σύρουν τα ίδια της στα σπλάχνα, τα παιδιά της, αγόρι και κορίτσια, σε ομαδικά, οικογενειακά και...φιλικά όργια!!!! ΑΥΤΗΝ...Αυτήν...Την μάνα πρέπει πρώτα να καταδικάσει η δικαιοσύνη, σαν την χειρίστη εγκληματία και να την καταδικάσει πεντάκις ισόβεια, ώστε να ΜΗΝ ξαναβγεί π ο τ έ από την φυλακή...Και φυσικά, αμέσως μετά τον σατανικό πατέρα  αιμομίχτη και τους βορβορώδεις συντρόφους του...

      Για τέτοια αποβράσματα, θα έπρεπε να υπήρχε η θανατική ποινή...Τα εγκλήματά τους αβυσσαλέα...Μολύνανε ό,τι πιο όμορφο και αγνό υπάρχει πάνω σε αυτήν την γη... Βεβήλωσαν το πολύτιμο κύτταρο της κοινωνίας μας, τον ακρογωνιαίο λίθο της, την οικογένεια... Τον θεσμό της οικογένειας και ό,τι περιλαμβάνει αυτός ο όρος...Η μάνα είναι η ζεστή φωλιά που επωάζει με άπειρη αγάπη τα παιδιά της... Γίνεται ύαινα αν της πειράξουν τα μικρά της... Δεν τρώει για να φάνε αυτά και πεθαίνει για χάρη τους... Ο πατέρας προστατεύει την οικογένειά του, με όλο του το είναι... Λατρεύει τα παιδιά του και παλεύει να τα φέρει σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία... Μέλημα των γονιών είναι η ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών τους, προστατεύοντάς τα από κάθε κακό και προσφέροντάς τους ένα ζεστό περιβάλλον για να μεγαλώσουν μέσα σε ασφάλεια και απροσμέτρητη αγάπη...Αυτό κάνουν τα ζώα, άγρια και ήμερα. Αυτό κάνουν και οι  σ ω σ τ ο ί  Ά ν θ ρ ω π ο ι ...Ό,τι παραβαίνει αυτήν την εικόνα, είναι κατάπτυστο και οι ένοχοι πρέπει να γκεμίζονται στον Καιάδα...

       Εδώ, θέλεις να σκοτώσεις με τα ίδια σου τα χέρια, να του βγάλεις τα μάτια τον βιαστή της κόρης ή του γιού σου και τώρα, εσύ, ο νορμάλ γονιός ακούς ότι εκείνος ο πατέρας κακοποιούσε σεξουαλικά γιο και κόρες τη ανοχή της γυναίκας του και σου έρχεται να σπάσεις την τηλεόραση... Σε μια φυσιολογική οικογένεια, εάν βιασθεί από κάποιον το παιδί της, πέφτουν όλοι πάνω στο παιδί με λατρεία, το τρέχουν σους ψυχιάτρους και κάνουν τα αδύνατα δυνατά να εξαλείψουν από την τρυφερή καρδιά του το έγκλημα που υπέστη, ώστε με τη θερμή γονε'ι'κή στήριξή τους, να μππορέσει το παιδί τους να ξανασταθεί στα πόδια του...Στην υπόθεση των Πετραλώνων, τι μέλει γενέσθαι;;; Από πού θα κρατηθούν αυτά τα παιδιά, για να σηκώσουν κεφάλι;; Όταν η πατρική και η μητρική φιγούρα είναι οι δαιμονικοί βιαστές και βασανιστές τους;;; Σε ποια τρυφερή αγκαλιά θα ακουμπήσουν, να γιάνουν τις πληγές τους που χάσκουν ορθάνοιχτες;;; Μα ί δ ι ο ς σου ο πα -τέρας;;;;;;;Μα η ί δ ι α σου η μάνα;;;;Θα ξαναβρούν αυτά τα παιδιά την δύναμη να σταθούν στα πόδια τους, όταν το ί δ ι ο  τους το αίμα τα πρόδωσε;;;Ποια θα είναι η ζωή τους;;;Πώς θα μπορέσουν να ξαναεμπιστευτούν άνθρωπο, όταν οι άνθρωποι που τα έφεραν στον κόσμο, τα εκμεταλλεύτηκαν ελεεινά, μολύνοντας τον παιδικό άγγελο που έχει κάθε παιδί μέσα του;;;;

        Ποια πρέπει να είναι η υψίστη τιμωρία γι' αυτούς τους σιχαμένους υπανθρώπους που έσυραν στον βούρκο τους τα ιερά ονόματα :''μάνα και πατέρας'';;;; Σακάτεψαν τρεις αθώες παιδικές ψυχές, λέρωσαν το πιο αγνό πλάσμα επί γης, το παιδί...Έδειξαν την κόλαση σε αθώα παιδικά μάτια και έκαψαν τα μικρά κορμάκια τους με τα σαδιστικά τους όργια...Ως μάνα, θέλω να φωνάξω:  Θ ά ν α τ ο ς!!!!!  Θ ά ν α τ ο ς  στον διαβολικό  πατέρα και στην ελεινή, αδιάφορη, διαβολική μάνα...Να εξαλειφθούν από προσώπου γης και αφού η νομοθεσία μας δεν επιτρέπει την θανατική ποινή, να ΜΗΝ  ξαναδούν  π ο τ έ το φως του ήλιου....Αυτοί και οι όμοιοί τους... Διότι δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί βιαστές παιδιών, π α γ κ ο σ μ ί ω ς....

      Στην Γερμανία, πλούσιοι παιδόφιλοι και παιδεραστές ναυλώνουν αεροπλάνα σε ιδιαίτερες πτήσεις για Φιλιππίνες... Κι εκεί, στα πεζοδρόμια, υπάρχουν παρατεταγμένα παιδάκια ζητιανάκια από 4ρων χρονών και πάνω...Και χωρίς συστολή, διαλέγουν για τις ορέξεις τους και παίρνουν, όποια ηλικία προτιμούν...Τόσο απλά...Στην Αφρική με τους εσωτερικούς πολέμους, στρατιώτες βιάζουν μέχρι και βρέφη 8 μηνών...Και απανταχού της γης, ο πιο συνήθης ύποπτος, ο πιο σίγουρος βιαστής είναι μέσα από τον στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο...Στο ίντερνετ  ο κάθε ανώμαλος, μπορείνα μπει στο δικό του κολασμένο σά'ι'τ,αναζητώντας παιδικά κορμιά για τις ανώμαλες ορέξεις του...Α υ τ ή  είναι η φριχτή υπάρχουσα πραγματικότητα...Όσο και να τους κυνηγά η δικαιοσύνη, η δηλητηριώδης φωλιά των τεράτων, δεν λιγοστεύει ... Το αποκορύφωμα όμως όλων, είναι όταν η ίδια η οικογένεια κατακρεουργεί το σπλάχνο της... Αυτό το έγκλημα, ΔΕΝ μπορεί να το χωρέσει ο νους ενός σωστού ανθρώπου...

      Όμως, σαν αντίβαρο αυτών των βρυκολάκων, έχουμε τους  σ ω σ τ ο ύ ς  γονείς... Αυτούς που θυσιάζονται για τα παιδιά τους. Τους γονείς που παλεύουν να αναθρέψουν σωστά και να μορφώσουν τα πολυαγαπημένα βλαστάρια τους..Την μάνα-Παναγία, που νανουρίζει στην γεμάτη αγάπη αγκαλιά της, τα όνειρα του παιδιού της... Τον  Άγιο- πατέρα που αγωνίζεται να προσφέρει μια καλή ζωή  στην οικογένειά του και σαν υπερήφανος λύκος επιτηρεί την ασφάλεια της φαμίλιας του...Εμείς οι γονείς μπορεί να μην είμαστε τέλειοι,διότι άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε. Μπορούμε όμως να πούμε κάποια στιγμή: ''Παιδάκι μου , προσπάθησα πολύ...Έκαμα ό,τι νόμιζα το καλύτερο για σένα... Θα είμαι πάντα εδώ για ό,τι κι αν χρειαστείς... Έχεις την απέραντη αγάπη μου μάτια μου χρυσά και το σπίτι μας, θα είναι πάντα η ζεστή φωλιά σου''...Έτσι κάνουν οι σωστοί γονείς... Έτσι φέρεται η σωστή μάνα και ο σωστός πατέρας...Αυτοί πρέπει να είναι π ά ν τ ο τ ε  τα φωτεινά αστέρια που θα γεμίζουν την ψυχή των παιδιών τους με απύθμενη γαλήνη, απέραντα αφοσίωση και κατακλυσμιαία αγάπη...

      Και τότε, το σπουδαίο κύτταρο της κοινωνίας μας, η οικογένεια, θα είναι πιο σφιχτοδεμένη από ποτέ και τα παιδιά της θα γίνουν ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι άνθρωποι που θα μπορέσουν ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν δημιουργικά ψηλά προς τον ήλιο... Κι αυτό, γιατί οι ευλογημένοι γονείς τους, τα  π ρ ο φ ύ λ α ξ α ν  από κάθε κακό, τα   σ τ ή ρ ι ξ α ν  στις δύσκολες καταστάσεις και όσο ζουν θα τα τροφοδοτούν με την απύθμενη αγάπη τους... Γιατί  α υ τ ό ς   είναι ο ρόλος του κάθε γονέα: Να φροντίζει, να προστατεύει και να αγαπά το παιδί του... Ό,τι ξωκείλει από αυτόν τον θεμελιώδη κανόνα,  ΔΕΝ είναι γονιός... ΔΕΝ μπορεί να λέγεται γονιός. Τόσο απλά...Ό,τι ξωκείλει, είναι δυστυχώς ένα κάθαρμα, ένας σατανάς, ένα τέρας με ανθρώπινη μορφή, που μπορεί να σε ξεγελάσει, αλλά δυστυχώς είναι ένα διαβρωμένο, ακόλαστο τέρας... Και αυτά τα όντα ΔΕΝ έχουν χώρο σε μια ευνομούμενη πολιτεία...Διότι έτσι και εμφανιστούν τα ξερνάει και τα στέλνει στον βόρβορο, εκεί όπου και ανήκουν.