ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΛΑΕ...

Καλέστηκε ξανά ο λαός να πάει ψηφίσει,
και κάθομαι και σκέφτομαι σε μία παραζάλη:
Αφού τα ίδια ζήσαμε δεκάδες χρόνια τώρα
κι αφού κ α ν ε ί ς δεν τήρησε τις όποιες υποσχέσεις,
με ποιό κουράγιο ο λαός θα τρέξει προς την κάλπη
και ποιός είναι ο Άξιος που θα τονε ψηφίσει;;

Πιστεύω όσοι ανέβηκαν στον θώκο που λατρεύουν,
πολλά υποσχεθήκανε μα, λίγα παραδώσαν....
Προβλήματα δεν λύσανε, χρονίζουν οι απάτες...
Δεν νιώθεις πιά ασφάλεια, στην ίδια σου την χώρα....
Σε ξένα κράτη μίσεψαν τα πιο ωραία νιάτα
και η ακρίβεια φούντωσε και τρώει τον πολίτη...

Η λέξη ''απογοήτευση'' στο στόμα όλων είναι...
Δεν βλέπουμε ένα αύριο σωστό για τα παιδιά μας...
Αξιοκρατία πουθενά κι η θλίψη μας μεγάλη,
λες κι άνισα παλεύουμε στην χώρα μας να ζούμε...

Στο κάθε κόμμα ο αρχηγός, περήφανα κοιτάζει
κι εμέ μου κάνει εντύπωση που με θωρεί στα μάτια...
Πώς το μπορούν οι ηγήτορες να βλέπουν τον κοσμάκη
και να μην νιώθουν μια σταλιά τσίπα για την κατάντια
που φέρανε στην χώρα τους κι ούτε να κοκκινίζουν;;;;;

Δεν φταίνε όμως τούτοι 'δώ, φταίμε κι εμείς αδέλφια,
γιατί ξ ε χ ν ά μ ε γρήγορα τα πάθια τα δικά μας.
Κι αυτοί σου λένε: ''Είναι ζά, ούτε καταλαβαίνουν...
Τις υποσχέσεις θα τις πω, θα με πιστέψουν π ά λ ι,
οπότε ορθώνω ανάστημα και πίσω μου θα τρέχουν!!!!''

Κατάλαβαν ποιοι είμαστε, πως εύκολα ξεχνάμε
και αμολούν στα πλήθη μας το μαγικό τραγούδι:
''Θα φτιάξω... Θα σας θυμηθώ...Θα σώσω τον πλανήτη!!!!''
κι εμείς σαν άσκεφτα αρνιά, πιστά τους ακλοθούμε...

Μετά τον Καποδίστρια, πιστεύω δεν υπάρχει,
πρωθυπουργός που πόνεσε αληθινά την χώρα...
Αφού, συχνά λογίζομαι το, ''ποιοί'' μάς κυβερνούνε...
Έλληνες είναι μάτια μου;;; Ανθέλληνες μου μοιάζουν...
Κανείς τους δεν αγάπησε την έρμη την πατρίδα...
Οι πράξεις τους το μαρτυρούν, οι πράξεις το φωνάζουν,
πως, μόνον για το κέρδος τους κόπτονται και προστρέχουν...

Θυμήσου πατριώτη μου πόσα δεινά σού πέσαν
κι όταν ψηφίσεις να γροικάς και το καλό του τόπου...
Προφήτης γι' άλλη μια φορά, ο Σολωμός μη γένει
και μην εβγούν αληθινοί οι θεϊκοί του στίχοι,
που τόσο πόνο κρύβουνε, τόση αλήθεια λένε:
''Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε,
πάντοτ' ευκολόπιστε και πάντα προδομένε...''

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ - ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ [2]

Δεν θα την έλεγες και εύκολο άνθρωπο... Η καρδιά στην παρέα, αλλά έτσι και κάτι δεν της πήγαινε, μαζευόταν στην θέση της, λες και γινόταν αόρατη... Μία αγαπημένη συνάδελφος, της είχε πει κάποτε: “Όταν γελάς, μας παρασύρεις όλους και ο κόσμος φαίνεται καλύτερος!!! Γίνεσαι άλλος άνθρωπος!! Όταν όμως σκοτεινιάζεις, είναι σαν να πέφτει μουντή βροχή!!!” Είχε μεγάλη θέληση, αν και δυσκολίες βρήκε πολλές στον προσωπικό τομέα. Λάτρευε όμως τις θυγατέρες της, και η σχέση με τους μαθητές της, ήταν συγκλονιστική. Ως δασκάλα, είχε την ευλογία να σφυρηλατεί άρρηκτους δεσμούς αγάπης και σεβασμού με τους μαθητές της, οπότε η εργασία γι' αυτήν ήταν αληθινό λειτούργημα και πηγή συνεχούς χαράς... Υπερδραστήρια, δεν στεκόταν στιγμή... Αν και πιεζόταν από το έταιρον ήμισυ, στο θέμα των παιδιών της, ήταν κάθετη... Έχοντας για πρότυπο τον δικό της υπέροχο πατέρα, φρόντισε να μην λείπει τίποτε από τις κορούλες της... Πηγαίνανε μαζί σινεμά και θέατρο, τα κερνούσε σε ωραία εστιατόρια, τα συνόδευε στις κοινωνικές τους δραστηριότητες... Παπούτσια; Μόνον από τον ΜΟΥΓΕΡ και ρούχα μόνον από την ΡΟΥΛΑ στην Ερμού... Μέχρι που οι κόρες μεγάλωσαν, αυτονομήθηκαν και διάλεγαν μόνες τους τι ήθελαν να φορέσουν...

Το πρώτο τράκο το’ παθε όταν η πρώτη της κόρη, έμεινε με τον κατοπινό σύζυγό της... Το δεύτερο, όταν η δεύτερη κόρη έμεινε με τον κατοπινό σύζυγό της, σε... άλλο γεωγραφικό διαμέρισμα... Το τρίτο όταν πήρε σύνταξη... Εδώ να δεις ζημιά... Η κατάθλιψη όρμησε θρασύτατη, χωρίς να την ρωτήσει και εγκαταστάθηκε μάλιστα... Ευτυχώς που υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπισθεί... Ευτυχώς που μπήκε σε πολιτιστικό σύλλογο και με ομάδα παιδιών ανέβαζε έργα που είχε διασκευάσει ή γράψει η ίδια... Αυτό ήταν αληθινά σωτήριο... Η όλη διαδικασία την μεθούσε και η επαφή με τα παιδιά, την ξανάνιωνε... Ήρθε όμως ο ΚΟΒΙΝΤ και έπαψαν τα πάντα... Στεναχωρήθηκε, αλλά το τέταρτο μεγάλο τράκο το έπαθε, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και πέθανε και ο τελευταίος γατούλης, από τα τέσσερα πολυαγαπημένα γατιά που είχε... Εκεί ένιωσε σαν να της ξερίζωσαν με βία ένα κομμάτι από την καρδιά της και να το πέταξαν μακριά... Συν την απώλεια της αδελφής της και της μάνας της, ήρθε κι έδεσε το γλυκό και έγινε φαρμάκι... Της αδελφής της το φευγιό, της στοίχισε περισσότερο... Μα και πάλι στάθηκε στα πόδια της... Ο χρόνος γιατρεύει... Με το πέρασμά του επουλώνει πληγές και λειαίνει γωνίες...

Όσα ζούμε σου διαμορφώνουν τον χαρακτήρα. Δεν είχε πια το μπρίο που είχε άλλοτε. Εξ άλλου δεν λένε ότι βαραίνεις με το πέρασμα των χρόνων;; Ε, κι αυτή δεν ήταν πλέον στην πρώτη νεότητά της… Τα 'χε τα χρονάκια της - τα οποία, να σημειωθεί παρακαλώ α υ τ ό και να υπογραμμισθεί με κόκκινο μαρκαδόρο - ΔΕΝ συμβάδιζαν επ' ουδενί με την ηλικία της ψυχής της... Η οποία ψυχή της, είχε την τόλμη και το θράσος να πιστεύει ότι ήταν τουλάχιστον....τριαντάρα!!!! Άκουσον, άκουσον!!! Και μάλιστα, στοιχειοθετούσε την τοποθέτησή της, ψιθυρίζοντας στο αυτί της: “Ανέλαβε μια θεατρική ομάδα, ανέβασε ένα θεατρικό και σου λέω εγώ αν μπορείς να τρέξεις και να ισιώσεις την μέση σου!!!” Και παρασυρμένη από τους ψιθυρισμούς, αποξεχνιόταν και πίστευε πολλές φορές ότι η επαναστάτρια ψυχή της, είχε δίκιο!!!! Όνειρό της, να ανεβάσει ένα έργο, που θα έπαιζαν τα εγγόνια της!!! Ήθελε να την θυμούνται μέσα στην μαγεία της παράστασης, στην λάμψη των προβολέων, στο ξεσηκωτικό άκουσμα της μουσικής, εκεί που η μαγεία του θεάτρου σε ντύνει με την άφατη ομορφιά της μεγάλης συγκίνησης και την λαμπράδα της έκρηξης των μεγάλων συναισθημάτων, μέσα στο μεθυστικό περιτύλιγμα του χειροκροτήματος και των ενθουσιωδών επευφυμιών... Μέσα της, είχε την ελπίδα, ότι το όνειρο, θα γινόταν πραγματικότητα...

Για την ώρα είχε κι άλλα βάσανα... Ο εκλιπών, αδιανόητος πρώην σύζυγος, είχε φροντίσει να μην αφήσει τίποτε και από όσα σχολεία κι αν πέρασε, ήταν η μόνη που έμενε σε ενοίκιο... Οπότε, η τελευταία μετακόμιση, της στοίχισε πολύ... Και σ' αυτήν την ηλικία;;; Ένεκα γονάτων, δεν έπρεπε να υπάρχουν εξωτερικές σκάλες, δηλαδή έπρεπε να βρει διαμέρισμα με προϋποθέσεις... Και το βρήκε... Μόνον που χρειαζόταν  γ ε ν ι κ ή  επισκευή... Ο ιδιοκτήτης ήταν της λογικής “Ή το παίρνεις έτσι, το φτιάχνεις  ε σ ύ  και χαμηλώνω το ενοίκιο ή δεν το παίρνεις…” Και το πήρε... Υδραυλικά, πατώματα, βάψιμο, ηλεκτρική εγκατάσταση συν τα μεταφορικά και η μετακόμιση, έφτιαξαν έναν λογαριασμό τέτοιο, που της έφυγε το κεφάλι... Πού να τα βρει;;;; Έπρεπε να δανειστεί... Και έκανε την καρδιά της πέτρα και δανείστηκε… Μόνο που τα δανεικά πρέπει να επιστραφούν... Έτσι, αφού το σαράβαλο έγινε κατοικήσιμο, με το που μπήκε, άρχισε να ξοφλά το πρώτο δάνειο, το μεγάλο... Το είχε πάρει από τα παιδιά της. Είχε και άλλα δύο μικρότερα... Έδινε το δάνειο, το ενοίκιο και φυσικά με τους λογαριασμούς, ξέμενε από τις 10 του μηνός...

Όμως ο Θεός δεν την άφησε... Κάθε φορά που νόμιζε πως από τις δυσκολίες το πράγμα δεν πάει παραπέρα, κάτι γινόταν και…τσαφ!! έρχονταν τα πάνω κάτω, προς όφελός της, βεβαίως βεβαίως... Το έλεγε Θεία Πρόνοια και πίστευε ότι ο Θεός τής έδειχνε την συμπάθειά Του, με πολλές αναπάντεχες επεμβάσεις... Η πρώτη φορά, ήταν πριν χρόνια, στο κλείσιμο της ΑΗΔΟΝΟΠΟΎΛΟΥ κι εκεί εμφανίστηκαν πολλοί άγγελοι που την αγκάλιασαν… Είχε γράψει και κείμενο για τα τεκταινόμενα και είχε αναφέρει τους αγγέλους που την ακούμπησαν με τα ζωογόνα φτερά τους... Θα ψάξει να το βρει... Θα το μετονομάσει Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ νούμερο Ένα, αφού το τελευταίο γεγονός, το ονόμασε Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ νούμερο Δύο. Τι έγινε τώρα;;; Μα... επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό, μόνον που οι άγγελοι πλήθυναν αυτή την φορά σε αριθμό... Ακούγοντας την περιπέτεια της νέας μετακόμισης και της εκ θεμελίων αναστήλωσης του διαμερίσματος που επιτεύχθη χάρη κάποιων δανείων, από την μια στιγμή στην άλλη άρχισαν οι επισκέψεις... Επισκέψεις από αστέρια και αστεράκια που θέλησαν να της χαρίσουν κάτι από την λάμψη της ζεστασιάς τους...

Το πρώτο αστέρι που επανειλημμένα τις έστειλε τις ζεστές του αχτίνες, λέγεται Χαριτίνη Βαγγελάτου… Την ζέσταινε  τ ό σ ο  συχνά, μέχρι που της είπε ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να ισοφαρίσει αυτήν την υπέρ προσφορά αγάπης, αλλά τα λόγια της έπεσαν στο κενό… Αυτό το αστέρι, η Χαριτίνη, είχε την κεφαλονίτικη κουρλαμάδα στο φουλ και ό,τι έλεγε, δεν το άλλαζε με τίποτε... “Παράτα μας... Ξέρω τι κάνω… Δεν πας να ξύσεις την έδρα σου, λέω εγώ;;” της απαντούσε γελώντας, αναφερόμενη σ' ένα παλιό παιδικό τους ανέκδοτο... Τι να πεις γι' αυτό το αστέρι;;... Μιλούσαν [και μιλούν] σχεδόν καθημερινά, αναφερόμενες στα κοινά τους χρόνια στο νησί και η ώρα περνούσε σαν ένα είδος αντικαταθλιπτικού... Κάποια στιγμή, δυο νησιώτικα αστεράκια, εμφανίστηκαν χαμογελαστά... Το ένα το λένε Σούλα Μανωλάτου και μοιάζουν πολύ, γιατί κι οι δυο τους λατρεύουν τα ζώα... Το άλλο το λένε Εύα και είναι ξενιτεμένο. Η Σούλα υπήρξε γειτονάκι της και όπως θαύμαζε της Χαριτίνης την μέση - δαχτυλίδι, θαύμαζε της Σούλας τα μαλλιά της τα χτενισμένα σε στυλ τσάρλεστον, μόδα της εποχής τους... Και ξαφνικά, ένα δυναμικό αστέρι έπεσε δίπλα της εκκωφαντικά, με όλη την λάμψη της δυνατής προσωπικότητάς του, ωσάν σίφουνας!! Ήταν αναπάντεχη η λάμψη αυτού του αστεριού με τις ιατρικές περγαμηνές της... Η εξαδέλφη της Νανά Σπαθή, την αγκάλιασε με τις δυνατές της αχτίνες, φωτίζοντας απρόσμενα κάποιες θολές ημέρες της...

Και ο ουρανός της γλύκανε, με τόσα αστέρια να τον κοσμούν και να την τυλίγουν στο αιθέριο, μεταξένιο, αστροδίχτυ τους... Οι προσευχές της πάντα θα τα ακολουθούν και η ευγνωμοσύνη της για την ύπαρξή τους, μεγίστη... Γιατί η ίδια είναι άνθρωπος που ξέρει να εκτιμά... Σε όλη την ζωή της πρόσφερε αγάπη και από το στόμα της, δεν βγήκε  π ο τ έ  κακιά λέξη για  κ α ν έ ν α ν... Σεβόταν τον διπλανό της, καταλάβαινε τις τυχόν ιδιαιτερότητες και στο σχολείο άφησε να κυλήσει σαν χείμαρρος η αγάπη που έκρυβε μέσα της... Οι κόρες της της είχαν πει: “Τι είναι αυτό που σε παραξενεύει, μαμά;; Τα παιδιά καταλαβαίνουν ποιος τα αγαπά πραγματικά… Κι εσένα γι’ αυτό δεν σε ξεχνούν... Απλά θερίζεις ό,τι έσπειρες... Αγάπη... Διότι τώρα σου επιστρέφουν, την αγάπη που έδωσες απλόχερα…” Πώς να ξεχάσει το υπέροχο δείπνο που της είχαν ετοιμάσει οι μαθητές της από την ΣΧΟΛΗ ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ;;; Έχει γράψει γι' αυτό... Ήταν μια συγκλονιστική βραδιά!!! Και τους θυμόταν ό λ ο υ ς!!! Κι ας ήταν η  π ρ ώ τ η  φουρνιά μαθητών που είχε πάρει ως νέα δασκάλα, τόοοοοοσα χρόνια πριν... Τα τότε παιδάκια, σήμερα είναι γονείς, επιτυχημένοι επαγγελματίες και πάνω από όλα, θαυμάσιοι  Ά ν θ ρ ω π ο ι !!!!...

Από  α υ τ ή ν  την φουρνιά μαθητών, είχε προχθές ένα τηλεφώνημα... Ήταν από την παλιά μαθήτριά της, Ντέμι Σταμούλη... Γυναίκα πια, εξαίρετη ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ και ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, μ' ένα σωρό περγαμηνές και αριστεία, ένας εκπληκτικός, ακριβοδίκαιος  Ά Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ... Ο Ιπποκράτης θα συγκινείται βαθύτατα, βλέποντας μία Ιατρό να ακολουθεί  π ι σ τ ά  τον όρκο που είχε δώσει... Με την Ντέμι, δεν είχαν χαθεί... Κράτησαν επαφές μέσα στο πέρασμα των χρόνων... Μάλιστα η αδελφή της η Άλκηστις - ψυχολόγος-, συμμαθήτρια της πρώτης κόρης της, είναι και κουμπάρα της. Οπότε νέα μάθαινε, αλλά οι επισκέψεις δεν ήταν εύκολες. Στο τελευταίο όμως τηλεφώνημα, η Ντέμι της είπε πως θα περνούσε να την δει... Πόση μεγάλη χαρά ένιωσε!!! Πόσο χάρηκε!! Και πριν τρία χρόνια την είχε πάρει ένας πιο πρόσφατος μαθητής της, ο Στέφανος Τσερνάκης, να παρευρεθεί στην τελετή για την επίδοση των πτυχίων στους τελειόφοιτους φοιτητές. Ήταν οι γονείς του, το κορίτσι του και αυτή, η δασκάλα του!!!!Μεγάλη τιμή και αξέχαστες στιγμές. Και τώρα, μετά από κάποια χρόνια, θα ερχόταν η Ντέμι!!!!

Και ήρθε... Φορτωμένη σαν Άγιος Βασίλης!!!! “Αυτά εδώ είναι νηστίσιμα, αυτά εδώ κυρία, είναι πασχαλινά” “Μα, παιδάκι μου” της είπε κατασυγκινημένη... “Εγώ είμαι η δασκάλα κι εσύ η μαθήτρια... Εγώ η μεγαλύτερη κι εσύ η μικρότερη... Εγώ έπρεπε να σου κάνω δώρα, όχι εσύ!!! Εσύ είσαι παιδί μου!!!” “Εσείς κυρία, μού κάνατε πολλά δώρα όταν έπρεπε... Δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να αποκτήσουμε γερές βάσεις... Εκτός από μόρφωση, μας προσφέρατε και παιδεία και διαμορφώσατε τον χαρακτήρα μας, προς το καλύτερο... Θα ξεχάσω τα λόγια που σας είπε ο Σταμάτης εκείνο το βράδυ στην συνεστίαση;; Τα άκουσα γιατί ήμουν μπροστά… Θυμάστε τι είπε;;” Αν δεν ήσασταν εσείς κυρία, δεν ξέρω τι θα είχα γίνει... Εσείς με βοηθήσατε να βρω τον δρόμο μου”... Έχουμε πάρει λοιπόν από εσάς πάρα πολλά δώρα, την εποχή που έπρεπε....”

Μίλησαν για χίλια δυο πράγματα και χάρηκε τα μάλα που έβλεπε μπροστά της έναν ολοκληρωμένον άνθρωπο, μια νεαρή μαχήτρια, μια σπουδαία επιστήμων, μια γεμάτη αγάπη καρδιά με αρχές και ιδανικά... Η προσφορά της ήταν μεγάλη και οι δικές της αχτίδες, την αγκάλιασαν τρυφερά και της έδωσαν πίστη και χαρά. Το αστεράκι Ντέμι, είναι μια δεξαμενή αστερόσκονης, που επιπλέουν η αγάπη, η ευφυΐα και η καλοσύνη... Μάλιστα την στήριξε σε μια δύσκολη ανηφόρα, με απέραντη λεπτότητα... Πήγε να της φιλήσει τα χέρια και η Ντέμι τραβήχτηκε αγκαλιάζοντάς την και λέγοντας: “Εγώ πρέπει να σας φιλήσω τα χέρια δασκάλα μου!!!” Αχ, θα κατάλαβε άραγε πόσο καλό έκανε στην ψυχή της δασκάλας της, η επίσκεψή της;; Θα κατάλαβε πόσο φως άπλωσε τριγύρω με τις θερμές αστροαχτίδες της;;

Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω από την Ντέμι κι έμεινε μόνη, κάθισε και αναλογίστηκε με πόσους ωραίους ανθρώπους είχε συναναστραφεί... Την κομψή Κική, Κοράκη, την “περιστέρα”, στου ΖΑΓΟΡΑΙΟΥ, την Κατερίνα Ρούφα, την γιατρίνα Κατερίνα Μίχου, την Μαρία Γυφτοπούλου, την γιατρίνα-αδελφή, την Λίνα Πετριανίδη, την Λίτσα Γέγου, την Κική Σούρα, την Ιωάννου, πλάσματα υπέροχα μιας άλλης εποχής που τα έχει αναφέρει διεξοδικά σε άλλο κείμενο. Να μην ξεχάσει και την συνάδελφο Μαίρη Μητσέα… Σωστός άγγελος... Μόνο που τους την έφερε ανάποδα... Χωρίς να την ρωτήσει, πέταξε ένα χάραμα ψηλά στ' αδέλφια της τ' αστέρια, αφήνοντας πίσω της ένα κενό δυσαναπλήρωτο... Και τις καθημερινές, η καλή της Γιούλα, θα προσφερθεί προθυμότατα για παρέα και μια βόλτα συντροφικότητας και ανεμελιάς... Στον μακρύ κατάλογο των εξαίρετων ανθρώπων, να συμπεριλάβουμε και τα τελευταία χρόνια, με τα αστεράκια που ανάφερε παραπάνω και την συνεχή και αδιάλειπτη αγάπη των παλιών μαθητών και μαθητριών της... Δεν την ξέχασαν ποτέ... Και μόνον τα μηνύματά τους στο μέσσεντζερ, θα μπορούσαν να φτιάξουν βιβλίο πλημμυρισμένο με συγκινητικότατες εκφράσεις αγάπης και σεβασμού... Συγκεκριμένα τα λόγια της Σταματίας Κοντονικολάου, του Γιώργου Φωκά, της Νέλλυ Φίλη, της Ηρώς Κουκουβίνου, της Σοφίας Καραλίδου, της Μάρθας Μπουλουγουρα, είναι ύμνοι μελωδών!!!! Τελικά, ήταν ένα ευλογημένο άτομο... Πόσοι μπορούν να απαριθμήσουν τόσα πρόσωπα που προσφέρουν ανιδιοτελές ενδιαφέρον;; Θα πρέπει λοιπόν να σηκώσει το κεφάλι και να γεμίσει την ψυχή της με αισιόδοξες σκέψεις... Ακόμα και το μικρό πρόβλημα της καρδιάς, που παρουσιάσθηκε ξαφνικά, αντιμετωπίσθηκε...

Οπότε, αντί να ονειροπολεί σε χέρσα χωράφια, ας δει επί τέλους τον απέραντο μοσκοβολιστό ανθόκηπο που την περιτριγυρίζει και την χαϊδεύει με χίλια μεθυστικά αρώματα αγάπης, προσφοράς και ολοζώντανης καλοσύνης... Ανάμεσα στα γιασεμί, στις ντάλιες, στις γαρδένιες και στα ίντετσι, μπλέκονται τα χαμογελαστά πρόσωπα των θυγατέρων της, των εγγονών της, των παιδικών φιλενάδων της, των αξέχαστων συναδέλφων της, των μανάδων μαθητών της και τα αξέχαστα πρόσωπα αυτών των μαθητών και μαθητριών της... Και όλο αυτό το περιβόλι, στραφταλίζει από τις σελαγίζουσες αχτίδες που την αγκαλιάζουν ζεστά, ντύνοντάς την με τον άφθαρτο χιτώνα της αγάπης, της αληθινής έγνοιας και της ζωντανής εκτίμησης, που της προσφέρουν από καρδιάς, οι άνθρωποι - αστέρια που ο Θεός έστειλε στον δρόμο της...

Για όλα τούτα, ένα γαλάζιο βέλος φεύγει ωσάν σαΐτα από το τόξο τού είναι της και ραντίζει μ' ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ βγαλμένο μέσα από τα βάθη της καρδιάς της, όλα τα υπέροχα αστρολούλουδα - ανθρώπους που, με την ύπαρξή τους, έφτιαξαν τον δικό την μυροβόλο και ολάνθιστο Παράδεισο....

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!

Πολυάνθη, Κωνσταντίνου, Κεφαλονίτισσα

              ΣΗΜΕΙΩΣΕΙς ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΚΟΡΠΙΕΣ  ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΖΕΥΩ ΕΔΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΎΝΕ. ΘΑ ΤΙΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΩ ΕΝ ΚΑΙΡΩ...

                              1ον ]   [ΝΑ ψάξω να δω αν το έχω ολοκληρωμένο κάπου...]

Το σπίτι μου πανέμορφο στης ίριδας το χρώμα...

Το σπιτι μου σαν νά'γινε καράβι π' αρμενίζει.

Κροκόπεπλος η Αθηνά στα μύρα το τυλίγει...

Χρυσά ποτάμια ρουμπινί, μενεξελιά κι ασήμια

το δειλινό του χάρισε να πλέει βλογημένο...

Η πίστη είναι στο πανί, η πείρα στο τιμόνι..

Λεπτή μιά θλίψη κάθεται στην πλώρη κι αγναντεύει...

Τα χρώματα της ίριδας τριγύρω αντιφεγγίζουν

κι αέρι μελαγχολικό, γλυκό σ' αποκοιμίζει...

Το ξέρω: Να συμφιλιωθώ πως πρέπει με τον χρόνο...

εμα με φόβο να κοιτάω...

Να χαίρομαι την κάθε μιά στιγμή όπου διαβαίνει...

Να χαίρομαι τις ευμορφιές του χρόνου που' μαι τώρα...

Ν' απολαμβάνω ευωδιές, ακούσματα, φεγγάρια..

Να ζω με μιά βαθιά χαρά τις ώρες που περνάνε...

Και τότε ήρεμη θα ζω στην γωνική φωλιά μου.

Ολάνοιχτη για όποιονε την θύρα μου χτυπήσει...

Ένα ταξίδι μαγικό στα χρώματα της δύσης,

πορφύρας ηλιοστάλαγμα και φέγγος της σελήνης.

Κι εγώ καραβοκύρισσα των χρόνων που παρήλθαν, 

θε ν' ατενίζω τ' αύριο μ' ολόρθο το κεφάλι

κι ένα μεγάλο ''ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ'' για όλα αυτά που ζούμε...

----------------------------------------------------------------------

                2ο.]  ΑΥΤΟ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ... Πρέπει κι εδώ να ψάξω...

3] Με πυρετό παραμιλά, 

για ένα όνειρο λέει σιγά,

μιλά για κάτι - για ένα χάδι, σ' απείρου βάθη...

4]Εφάνη νά 'δωσε φως κι ευωδιά

στην μραμένη του πικρή καρδιά...

Πονά για κάτι, για ένα λούλουδο που εμαράθη...

5] Και τώρα μόνος του στην ερημιά,

με την μορφή της ψυχομαχά...

Φεύγει για νά 'βρει τ' αστέρι πού 'πνιξε - πλήθος τα λάθη...

6] Και μπος στο σπίτι ξεσπά βροχή,

υφαίνει δίχτυ φωταλγεινό...

Λάθη με πάθη, για κάτι όμορφο.

μιά ιστορία πού 'ρθε κι εχάθη...

7] Και τώρα μόνος του στην ερημιά,

με την μορή της ψυχομαχά,

φεύγει για νά 'βρει τ' αστέρι που δεν ξεχάθη...    [ ή τ' αστέρι που άλλοτε είχε ροδάνθη...]

8] Και μπρος  στο σπίτι του νιού η βροχή,

υφαίνει δίχτυ μες στην σιωπή...

Λήθη για πάθη... Για κάτι όμορφο πού 'ρθε κι εχάθη...

-------------------------------------------------------------------------------

                   3ο ]   ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ  πότε και γιατί το έγραψα...

Απόψε η καρδιά μας αγαλλιάζει!

Δυό νέοι θε να σμίξουν την ζωή τους!!

Τριγύρω η χαρά μάς συναρπάζει...

Τραγούδια να γελούν, μες στην ψυχή τους!!!

Σαν αδελφή τους νιώθω ευδαιμονία!

Η αγάπη τους τα πάντα έχει νικήσει...

Πιστεύω πως δεν θά 'χω αγωνία...

Μέσα στ' αστέρια η ζωή τους να κυλήσει!!!

Μπορεί  προβλήματα να συναντήσουν

μα, ξέρω πως μαζί θάγωνιστούνε...

Οι συγγενείς παντού θα βοηθήσουν

και μόνοι τους ποτέ δεν θα βρεθούνε!

Αδέλφια μου, γι' αυτό χαρείτε!!!

Στον ήλιο της αγάπης ανεβείτε!!!

-----------------------------------------------------------------

               4]  ΣΚΩΠΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙς ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ, γύρω από τ όνομά μου!!!

                     [Μάλλον συζήτηση στο φέ'ι'ς - μπουκ, με τις κόρες μου]

Μωρέ γεννάτε, γιατί καταντήσαμε έθνος γερόντων!!!Τα εικοσιεφτάρια τμήματα των σχολικών τάξεων, ίσως γίνουν σαραντάρια και αναγκαστούν να τα χωρίσουν!! Ε, τότε ίσως αποφασίσει η κυρία Δημόγιαννη  να κάνει και ένα τρίτο παιδί που θα βγει κοριτσάκι και να το πει  ''Πολυάνθη''!!!!Αμάν!!!Από εγγόνια δεν θ' ακούσω το όνομά μου!!!Κατάντια!!! Πείτε 'ετσι τουλάχιστον Ελπίδα μου, το μεγάλο φυτό στην γλάστρα σας!!!!!

                       -----------------------------------------------

Δεν θα διαιωνισθεί το όνομά μου, που το αναφέρει  τ  ρ ε ι ς  φορές ο μεγάλος Όμηρος!!!!Δεν σκέφτεστε δηλαδή καθόλου τρίτο παιδί, όσο σας παίρνει  ο χρόνος;;;;Α υ τ ό  είναι προδοσία προς την Πατρίδα και προς την Μάνα!!!!.......................................................

Βρήκα κι εγώ την ευκαιρία και είπα τον καημό μου!!Πάει, τελείωσε!!!Δεν μπορείτε να εκτιμήσετε το εκλεπτυσμένο χιούμορ μου!!!Θυγατέρες τρυφερές σου λέει ο άλλος!!!!

[Λείπει κομμάτι του κειμένου...Θα πρέπει να είναι απάντηση στο φέ'ι'ς- μπουκ... Δεν ξέρω αν θα το βρω, θα ψάξω πάντως...]

---------------------------------------------------------------------------------------

  ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΜΟ...

Σκύβω μπροστά στον πόνο σου χαροκαμένη μάνα...

Η Παναγιά στο πλά'ι' σου, πλαντάζει από το κλάμα...

Ολοφυρμοί για τα παιδιά που έχασες Ελλάδα...

Ματωβαμμένα τα καρφιά, στα εκατό εφτάσαν...

Βλαστάρια σου ως εκατό ξεψύχησαν στα Τέμπη...

Πώς συνταιριάζει ο θάνατος στης φύσης την μαγεία;;

Βαριόμοιρη μανούλα μας, πατρίδα πονεμένη, 

σε ξανασταύρωσαν βαριά με των παιδιών σου το αίμα...

Σου φεύγουν απ' τα χέρια σου κορίτσια και λεβέντες...

Υψώνονται στα σύννεφα, μ' ένα  Γ Ι Α Τ Ι ;;;;στο στόμα...

Γι' αυτά, τέρμα οι άνοιξες, τέρμα τα πανηγύρια..

Τα όνειρά τους χάθηκαν στις φλόγες, στα συντρίμμια...

Τον δρόμο του Αχέροντα σε μιά στιγμή διαβήκαν...

Αχού κακό που πάθανε οι ζώντες οι γονείς τους...

Ποια παρηγόρια θε να βρεις γι' αυτούς που μείναν πίσω;;;

Ελλάδα μου, δεν δύνασαι τέτοιο κακό να γιάνεις...

Ετούτη δω η άνοιξη ξεκίνησε με πένθος...

Μεγάλη Πέμπτη όρμησε στα σπλάχνα των παιδιών σου...

Εσταυρωθήκαν ξαφνικά, αθώες ηλιαχτίδες...

Τα λόγια όλα περιττά, τον πόνο δεν τον φτάνουν...

Απ' άκρη σ' άκρη ο κοπετός, απ' άκρη σ' άκρη ο θρήνος...

Πώς γίνηκε Ελλάδα μου να χάσεις τόσα τέκνα;;

Μέρα  Μαρτιού μισέψανε, μέρα Μαρτιού τα χάνεις...

Τα σπίτια που ορφάνεψαν, ντυθήκανε στα μαύρα...

Γι' αυτούς δεν ήρθεν η Άνοιξη, ο Άδης τους καρτέρα...

Κι η πληγωμένη τους καρδιά, θρηνεί ανταριασμένη...

Τι έ φ τ α ι ξ ε  πατρίδα μας κι ο θάνατος ορθώθη;;;

Σε ποιον να ρίξεις φταίξιμο, σε ποιον να πω κατάρα;;

Η εκατόμβη των νεκρών, δ ι κ α ί ω σ η  φωνάζει...

Οι συνειδήσεις θα ντραπούν;;; Θα λήξει η κατάντια;;

Ποια  τ ι μ ω ρ ί α  θα βρεθεί, στο έγκλημα να φθάσει;;;

Ας γίνει η θυσία τους μοχλός που θα τραντάξει

 την σάπια ολιγωρία τους α υ τ ώ ν  που κυβερνάνε

και χάνεται στο παρελθόν η μαύρη  α β λ ε ψ ί α...

Μιά αβλεψία τ ρ ο μ ε ρ ή, που  έ γ κ λ η μ α, την λένε...

Ελλάδα σκέπασε γλυκά τ' άμοιρα τα παιδιά σου.

κι εκείνα που πετάξανε κι εγίνανε αστέρια

κι εκείνα που εδώ στην γη θρηνούνε το φευγιό τους...

Ένα φευγιό τρομαχτικό, που την καρδιά ματώνει...

Κι ας μην ξαναθρηνήσουμε  π ο τ έ τέτοια θυσία...

Δεν την αντέχει ο λαός... Είναι στα  ό ρ ι ά  του...

Θυμός, οργή και σπαραγμός, ματώσανε την  χ ώ ρ α...

Και π ρ έ π ε ι  πλέον κάποτε, το  δ ί κ ι ο  μας  να β ρ ο ύ μ ε ...

------------------------------------------------------------

Άκουσα ότι είναι 57 οι νεκροί και 56 οι αγνοούμενοι, γι' αυτό και έβαλα τον αριθμό 100...  Μ α κ ά ρ ι ό λ ο ι οι αγνοούμενοι να βρεθούν ζωντανοί...Νομίζω όμως, ότι και ο αριθμό 57, είναι συγκλονιστικός.... Μ α κ ά ρ ι  να μην υπήρχε  κ α ν έ ν α ς  νεκρός,  κ α ν έ ν α ς  αγνοούμενος... Η  εθνική αυτή τραγωδία, μας τσάκισε όλους... Επιβάλλεται κ ά θ α ρ σ η...Πόνος, οργή, σπαραγμός...Ο ι εκδηλώσεις και οι φωνές των μαθητών,την επόμενη ημέρα,  μάς δίνουν ελπίδα...Ίσως α υ τ ά τα παιδιά, να γίνουν η πολυπόθητη  Ν έ μ ε σ ι ς  για  ε κ ε ί ν ο υ ς που ευθύνονται για το τεράστιο αυτό έγκλημα που  γονάτισε ψυχικά σε την χώρα μας...

ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΟΛΟΥΣ... [Μέρος 3ο]

Όπως έγραψα στο προηγούμενο κείμενο, έμεινα για αρκετές ημέρες σε συγγενικό σπίτι με δύο παιδιά του Δημοτικού. Τον Πάρη, στην Δ΄ τάξη και τον Άρη στην ΣΤ'. Ό,τι γράφω τα έζησα από πρώτο χέρι και τα είδα ιδίοις όμμασι.

Η οικογένεια της Λουίζας και του Στάθη, ζουν ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο έξω από την μεγάλη πόλη. Τα παιδιά τους τα έβαλαν στο σχολείο της περιοχής τους. Όμως, ενώ ο μικρός ο Πάρης - για τον οποίον έγραψα προχθές - τα πήγαινε καλά με τους συμμαθητές του, ο μεγαλύτερος αδελφός του ο Άρης, ερχόταν σπίτι συνεχώς στεναχωρημένος. Το κακό παράγινε στην Τρίτη τάξη. Τα αγόρια δεν τον έπαιζαν στο διάλειμμα, τρία μάλιστα από αυτά, μόλις έβλεπαν τον Άρη να παίζει, πήγαιναν, απειλούσαν τους συμπαίχτες του, τους τραβούσαν μαζί τους και τους χαλούσαν το παιχνίδι... Άσε που ήταν και επιθετικά και για το παραμικρό τον έσπρωχναν και τον κορόιδευαν.... Εκφοβισμός δηλαδή, όχι αστεία...

Ο Άρης, είναι ένα παιδί τρομερά δοτικό, φιλήσυχο, άριστος μαθητής, που δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν. Πληγωνόταν βαθιά με την όλη κατάσταση και όλο ρωτούσε την μητέρα του, γιατί του φέρονται έτσι, αφού αυτός δεν τους ενοχλεί ποτέ... Τον παρηγορούσαν οι δικοί του, αλλά επειδή το φαινόμενο συνεχιζόταν, η μαμά του πήγε στην δασκάλα του. Της μίλησε ευγενέστατα και της εξέθεσε το θέμα... Η δασκάλα είπε ότι θα μιλήσει στα παιδιά και θα το λάβει υπ' όψιν της... Οι μέρες όμως περνούσαν και το κακό συνεχιζόταν.. Η Λουίζα ξαναπήγε στην δασκάλα και την τρίτη φορά πήγε στην Διευθύντρια, πάντα ευγενική, να ζητήσει βοήθεια… Πέρασε η Γ' τάξη με το ίδιο στυλ. Είπαν ότι στην Δ΄ τα παιδιά θα ωριμάσουν και θα αλλάξουν τα πράγματα... Δυστυχώς, με την νέα σχολική χρονιά, τα πράγματα εντάθηκαν... Ο Άρης εξακολουθούσε να είναι ο πρώτος μαθητής στην τάξη του, αλλά στα διαλείμματα περνούσε πολύ δύσκολα. Ή έπρεπε να κάθεται απομονωμένος ή αν τον έβλεπαν να παίζει, ορμούσαν να του κάνουν χαλάστρα. Και τώρα τα πράγματα αγρίεψαν. Έπεφτε ξύλο, μπούλινγκ δηλαδή κανονικό. Φυσικά ο μικρός δεν καθόταν να τις φάει και αμυνόταν. Γύριζε σπίτι του χάλια.

Η μητέρα του πήγε στο σχολείο και μίλησε αυτή την φορά, πάρα πολύ σοβαρά με την δασκάλα του… Είχαν την ίδια... “Όταν τον βαράνε, να έρχεται να μου το λέει εμένα και να μην ανταποδίδει” είπε η δασκάλα. “Μα να κάτσει να τις τρώει κυρία Καίτη;;; Μόλις πάει να έρθει σε σας τον κυνηγούν και τον φωνάζουν καρφί!!! Σας παρακαλώ, πρέπει να γίνει κάτι. Είναι σωστό τρία αγόρια να προκαλούν τέτοιο χαμό;; Εσείς μου λέτε ότι ο Άρης είναι τέλειος μέσα στην τάξη... Είναι λογικό να αρνείται να έρθει σχολείο, γιατί κάποια παιδιά είναι ανεξέλεγκτα;;;” “Τους το λέω, αλλά είναι λιγάκι ατίθασα!! Και ο Άρης να μην στεναχωριέται τόσο!! Θα δω τι θα κάμω!...” Και ΔΕΝ έκανε τίποτε... Πήγε τότε η Λουίζα στην Διευθύντρια και ξαναπήγε... Και είδε με απογοήτευση, ότι  κ α ν έ ν α  μέτρο δεν είχε ληφθεί για τους τρεις-τέσσερις ταραξίες...

Τι είπες βρε συναδέλφισσα στην μητέρα του παιδιού;;;; Να μην στεναχωριέται τόσο ο γιος της;;; Δηλαδή να κάτσει να τις τρώει και να μην μιλά;;; Κι αν μιλήσει είναι υπερευαίσθητος;;; Αν ήταν το δικό σου παιδί, θα το άφηνες να το χτυπάνε;; Αλλά κυρία μου, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν το λέμε μόνον μία φορά και αποξεχνιόμαστε... Κ ά θ ε ημέρα συζητούμε στην τάξη μας για την βία... ΚΑΘΕ ημέρα και ΚΑΘΕ ημέρα προσέχουμε να μην υποφέρει  κ α ν έ ν α  παιδί μας... Κι αν δούμε ότι η κατάσταση δεν φτιάχνει, καλούμε τους γονείς των ταραξιών και μια και δυο φορές και με πολύ προσεχτικά λόγια, τούς παρουσιάζουμε το πρόβλημα που δημιουργούν τα παιδιά τους… Ίσως κάποιο να έχει πρόβλημα διαχείρισης θυμού και να χρειάζεται παιδοψυχολόγο. Και βάζουμε όρια... Μετέφερε σ’ εκείνους το πρόβλημα: “Πώς θα νιώθατε κύριε Λάμπη μου, αν το δικό σας παιδί ερχόταν δαρμένο σπίτι του; Μπείτε στην θέση του Άρη... Ζητώ την βοήθειά σας... Μήπως να ρωτούσατε τον παιδίατρο, γιατί είναι τόσο ορμητικός;” Πες “παιδίατρο” αν φοβάσαι την αντίδραση του γονιού στον όρο “παιδοψυχολόγος”... Και σκέψου, μήπως τα συγκεκριμένα παιδιά έχουν σπίτι τους βίαιους γονείς... Έχεις πολύ σοβαρή δουλειά να κάνεις κυρία συναδέλφισσα... Και στην προκειμένη περίπτωση, ΔΕΝ στάθηκες αντάξια του λειτουργήματός σου... Ο Άρης και ο Πάρης είχαν  κ α τ α π λ η κ τ ι κ έ ς  νηπιαγωγούς και τις λατρεύουν. Δεν θα τις ξεχάσουν ποτέ… Όμως αυτό που έτυχε στον Άρη, ήταν άνω ποταμών... Οι δυο γονείς το σκέφτηκαν... Είδαν ότι τίποτε δεν θα άλλαζε. Και απελπισμένοι, την νέα χρονιά, έστειλαν τα παιδιά τους σχολείο, στην μεγάλη πόλη. Είναι λύση αυτή;;; Να φεύγουν παιδιά γιατί το σχολείο δεν μπορεί να κάνει καλά τους ταραξίες;;;;;;

Όταν ο πατέρας δεν είχε δουλειά, πήγαινε αυτός με το αυτοκίνητο τα παιδιά του σχολείο. Διαφορετικά, τα δυο αδελφάκια, περίμεναν στην στάση το λεωφορείο... Άλλαζαν δυο συγκοινωνίες μέχρι να φτάσουν σχολείο. ΚΑΙ αλλάζουν.... Από την ώρα που έφευγαν, μέχρι την στιγμή που έμπαιναν στην αυλή, τούς μιλούσε συνεχώς η μάνα τους στο κινητό, για να νιώθουν ασφάλεια. ΚΑΙ τους μιλά... Εγώ τρέμω και μόνον στην ιδέα... Ο Θεός να τα φυλάει... Τόσο μικρά τέτοιο ταξίδι;;;; Στο νέο σχολείο, ο μικρός ο Πάρης, δυσκολεύτηκε, γιατί αυτός καλά περνούσε στο παλιό του σχολείο. Δεν θα ξεχάσω μια κουβέντα του. Ένα μεσημέρι -πέρσι- τον ρώτησα: “Πώς πέρασες σήμερα στο νέο σχολείο σου Πάρη μου;” “Καλά” “Έπαιξες στο διάλειμμα;” “Όχι... Καθόμουν συνέχεια στο παγκάκι…” “Γιατί παιδάκι μου;” “Δεν με παίζουν τα παιδιά... Κάποια κορίτσια με παίζουν, αλλά σήμερα έλειπαν οι δύο... Αλλά μην ανησυχείτε... Το έχω συνηθίσει”. Μιλούσε ήρεμα, στωικά, σαν να είχε αποδεχθεί κάτι πολύ βαρύ και αναπόφευκτο... “Ευτυχώς έχουμε κρατήσει πολύ καλή επαφή με τα παιδιά του παλιού του σχολείου. Βλέπονται μάλιστα για να παίξουν, πολύ συχνά” είπε η μάνα. Κοίτα τι αναστάτωση είχε φέρει η αδιαφορία της δασκάλας του Άρη... Σπάραξε η καρδιά μου ακούγοντας τον μικρό να μιλάει χωρίς πίκρα, λες και είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα... “Δεν με παίζουν”...

Ευτυχώς εφέτος, τα πράγματα είναι καλύτερα. Ο μικρός ανέπτυξε κάποιες φιλίες, η μεγάλη του όμως αγάπη είναι οι παλιοί συμμαθητές του, με τους οποίους έχει κρατήσει μια θαυμάσια σχέση… Ο Πάρης θυσιάστηκε για τον μεγάλο αδελφό του και ευτυχώς, γιατί στο καινούριο σχολείο, ο Άρης βρήκε την υγειά του!!! Οπότε δικαιώθηκε και η δύσκολη απόφαση των γονιών τους ν’ αλλάξουν σχολείο...

Πώς έγινε αυτό το θαύμα;;; Μα η δασκάλα που είχε πέρσι τον Άρη στην Ε' τάξη και που τον έχει -ευτυχώς- και εφέτος, είναι μία θαυμάσια γυναίκα!!! Μια  ε ξ α ι ρ ε τ κ ή  εκπαιδευτικός που κοσμεί τον χώρο των εκπαιδευτικών!!!! Δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες τον νέο μαθητή και  ό λ η  η τάξη τον αγκάλιασε!!!!! Τι ευτυχία γι' αυτήν την οικογένεια!!! Η κυρία Δήμητρα, η δασκάλα του Άρη, διείδε αμέσως τι είδους παιδί είχε μπροστά της!!! Και τα φτερά του Άρη άνοιξαν διάπλατα και πέταξε ψηλά!!! Την ώθηση, του την έδωσε αυτή η υπέροχη δασκάλα και η ολοκληρωτική αποδοχή σύμπασας της τάξης!!!!! Ε Υ Τ Υ Χ Ι Α!!! Το παιδί  θ έ λ ε ι  να πάει σχολείο πλέον, χωρίς άγχος κανένα!!! Στην τάξη του, ΔΕΝ υπάρχει κανένα είδος τραμπουκισμού... Η δασκάλα του προσέχει τα πάντα και προλαμβάνει κάθε στραβή... Ο Άρης έκανε παρέες και πέρασε μια έξοχη χρονιά. Τώρα είναι στην ΣΤ΄ τάξη. Είναι ένα ώριμο παιδί που μπορείς μαζί του να συζητήσεις χίλια πράγματα. Τώρα που ξαναπήγα, τα γράμματά του, τού είπα να προσέξει μόνον. Τα τετράδιά του γεμάτα γραμματικά φαινόμενα, οι εκθέσεις διορθωμένες, στην Ιστορία κάνουν παραγράφους, γράφουν δίπλα περίληψη και στα μαθηματικά, όπως είπε η δασκάλα του, είναι “φευγάτος!!” Τα έχει καταλάβει πλήρως. Η κυρία τους δεν προχωρεί, εάν  ό λ η  η τάξη, δεν έχει εμπεδώσει το όποιο μάθημα...

Την ευχέρειά του στα μαθηματικά, την είδα κι εγώ. Είχε να λύσει ένα πρόβλημα. Πήρα να το λύσω κι εγώ ξεχωριστά... Έκανα τα μεικτά κλάσματα απλά, αντέστρεψα τους όρους του 2ου κλάσματος και αντί διαιρέσεως έκανα πολλαπλασιασμό. [Ήταν πρόβλημα διαίρεσης] “Πόσο βρήκες Άρη μου;” Ας πούμε 7. “Τόσο βρήκα κι εγώ!! Για να δω την πράξη” Και αντί πράξης, είδα ένα ολόκληρο σχεδιάγραμμα, που κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα!!! “Πώς το σκέφτηκες αυτό Άρη μου;; Εμένα ούτε μου πέρασε από το μυαλό!!! Χίλια ΜΠΡΑΒΟ σου λεβέντη μου!!!” Και θυμήθηκα τα λόγια του Λυκειάρχη μας στην ΣΧΟΛΗ ΑΗΔΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, Νίκου Μυτιληναίου, που μας έλεγε: “Να μου στέλνετε τα παιδιά στο Γυμνάσιο και να ξέρουν την προπαίδεια... Και προσέξτε!!! ΔΕΝ υπάρχει ένας μόνον ένας δρόμος στα μαθηματικά!!! Αφήστε τον μαθητή σας να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο στην λύση... Αρκεί βέβαια αυτός ο δρόμος να οδηγεί στο σωστό αποτέλεσμα!!!” Σοφά λόγια... Τελικά ο Άρης, εκτός από την αγάπη του στην Ιστορία, αποδείχθηκε ότι έχει και μια άλλη αγάπη, στα Μαθηματικά!!! Το μυαλό του παίρνει στροφές, που δεν τις έχω φανταστεί καν...

Και τα τετράδια της Αριθμητικής του;; Με τάξη. ΠΡΟΒΛΗΜΑ, μετά ΣΚΕΨΗ, μετά ΛΥΣΗ και τέλος ΑΠΑΝΤΗΣΗ!!!! Αχ, αγαπημένη δασκάλα του Άρη μας, χρυσή μας κυρία Δήμητρα, κάνατε την καρδιά μου να αγαλλιάσει!!! Η σύγκριση με την διδασκαλία που λαμβάνουν τα δύο αδέλφια από τους δασκάλους τους, πόρρω απέχει. Για την περίπτωση του διδασκάλου του Πάρη, έγραψα τις προάλλες αγανακτισμένη… Τώρα γράφω και πετάω στα ουράνια!!! Ο Πάρης βέβαια, δεν γκρινιάζει για τον δάσκαλό του... Όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα.. Παιδί είναι... Αλλά εγώ μίλησα ως εκπαιδευτικός με 35 χρόνια μάχιμης διδασκαλίας και ξέρω να ξεχωρίζω την ήρα από το στάρι. Για την δασκάλα του Άρη, δεν έχω να πω  τ ί π ο τ α  κακό... Δεν την έχω δει ποτέ, την γνώρισα όμως μέσα από τις εργασίες που φέρνει ο Άρης σπίτι και από την τεράστια αγάπη που δείχνει για κάθε παιδί ξεχωριστά... Και είναι όπου πρέπει αυστηρή... Αλλά τα παιδιά έχουν ραντάρ... Το έχω πει χίλιες φορές... Μπορεί να του χαμογελάσει μία δασκάλα και ο μικρός να μην “την πάει”, γιατί το ένστικτό του διέκρινε το ψεύτικο χαμόγελο... Και μπορεί μία άλλη δασκάλα να τους βάλει μπόλικες εργασίες και να υψώσει την φωνή όταν πρέπει και τα παιδιά να τρέχουν να την αγκαλιάζουν όπου την δουν... Κι αυτό, γιατί έχουν γνώση του δικαίου... Η μάνα μας κάποιες φορές δεν μας μαλώνει; Την λατρεύουμε όμως, γιατί έχουμε πάρει από αυτήν ανείπωτη αγάπη… Έτσι και την κυρία Δήμητρα... Την αγαπούν όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριές της, διότι έχουν εισπράξει από αυτήν την δασκάλα  α γ ά π η  και ειλικρινές ενδιαφέρον... Έχει το δικό της στυλ και μέσα από τα παιδιά τους, την αγαπούν και οι γονείς των παιδιών της.

Ο Άρης μας... Με τα τεράστια όλο καλοσύνη μάτια και την γεμάτη δοτικότητα καρδιά!!! Ευτυχώς βρήκε την ηρεμία του... Έχει πολλά όνειρα και μακάρι να τα πραγματοποιήσει... Του χρόνου πάει Γυμνάσιο και αρχίζει και η εφηβεία... Εύχομαι να συνεχίσει στον υπέροχο δρόμο που έχει χαράξει. Μακάρι όλα τα παιδιά και τα δικά μας να βρουν την ευτυχία στην ζωή... Αποχαιρετώντας το Δημοτικό στο τέλος τούτης της χρονιάς, ο Άρης και όλοι οι αγαπημένοι συμμαθητές του θα ευχαριστούν εκ βάθους καρδίας την υπέροχη δασκάλα που βρέθηκε στον δρόμο τους και τα καθοδήγησε σωστά, την αγαπημένη τους κυρία  Δ Η Μ Η Τ Ρ Α... Την δασκάλα που θυμίζει σε όλους πόσο πιστά πρέπει να υπηρετείς το λειτούργημά σου και ότι ο δάσκαλος πρέπει να είναι πάντα εκτός από πηγή γνώσης, ένα καμίνι αγάπης, προσφορά παιδείας, ασίγαστου νοιαξίματος και ατέλειωτης στοργής!!!!

.

 ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ  ΟΛΟΥΣ  [Μέρος 2ο]

      Έμεινα κάποιες ημέρες σε συγγενική μου οικογένεια.Εκεί διαπίστωσα δύο εκ διαμέτρου αντίθετα περιστατικά, που αφορούσαν την σχολική ζωή των δύο αγοριών της οικογένειας. Χρυσά παιδιά, με έφεση μεγάλη στα γράμματα ο πρώτος, πανέξυπνος, αλλά τεμπελάκος ο μικρός. Σήμερα θα ασχοληθώ με όσα είδα γύρω από το σχολείο, του δεύτερου υιού. Ας τον πούμε Πάρη. Λεπτοκαμωμένος, πανέμορφος, κατάξανθος, αεικίνητος,μεγάλος αθλητής στον στίβο. Αν συνεχίσει έτσι, πάει για Γυμναστική Ακαδημία.Πολύ διαβαστερός δεν είναι...Θέλει να τελειώνει γρήγορα τα μαθήματα και δεν προσέχει τον γραφικό του χαρακτήρα.

        ''Γράφε Πάρη μου με όμορφα γράμματα... Μην βιάζεσαι να τελειώσεις..Αυτά είναι σαν ψείρες και τόσο αχνά!!!Ας μην είναι τέλεια...Πάτα το μολύβι σου και κάνε τα τουλάχιστον μεγαλύτερα, και τότε  μάτια μου, είναι σαν να λες: 'Κοιτάξτε με!!Είμαι εδώ!!Υπάρχω!!!'' Ενώ αυτές οι ψειρούλες δείχνουν άτομο άτολμο, που βαριέται, θέλει να ξεμπερδεύει εύκολα και χάνεται μέσα στο πλήθος...Και φρόντισε η εργασία  σου να έχει ωραία όψη.Σέρνεις τις γραμμές με το χέρι;; Έχουμε χάρακα γι΄αυτό... Βάζουμε και ημερομηνία στην αρχή...'' Απ' ό,τι είδα όμως στα τετράδιά του, ο δάσκαλος δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στην εμφάνιση  του γραπτού...Πώς θα μάθει όμως ένα παιδί στο ωραίο;; Εμείς συζητούσαμε ώ ρ ε ς για τον τρόπο γραφής ενός μαθητού...Πώς αλλιώς θα μάθει ένα παιδί που δεν είναι εκ φύσεως καλλιγράφος;;;   Την άλλη μέρα ο Πάρης ήρθε χαρούμενος και μας είπε, ότι ο δάσκαλός του, τού είπε ΜΠΡΑΒΟ για την προσπάθειά του και ότι τα γράμματά του στην Αντιγραφή, είναι τώρα καλύτερα!!!Ο νεαρός ενθουσιάστηκε και όσο έμεινα μαζί τους, ,μπορεί να μην έγραφε με ωραία στρογγυλλά γράμματα, αλλά είχε διορθωθεί πολύ...

     Η μητέρα του μου είπε ότι ο δάσκαλός τής είχε  μιλήσει για τον γραφικό του χαρακτήρα, αλλά δεν επέμενε στο παιδί. Λες και είχε αποδεχθεί, ότι κάθε προσπάθεια εκ μέρους του, θα πήγαινε χαμένη... ΛΑΘΟΣ...ΔΕΝ το λέμε μία φορά στο παιδί, το επαναλαμβάνουμε σ υ ν έ χ ε ι α  και εφευρίσκουμε χίλιους τρόπους για να το εμπνεύσουμε, ώστε να διορθωθεί λιγάκι...

         Είχαμε και δράματα...''Με έβγαλε ο δάσκαλός μου έξω και χθες και σήμερα... Χθες γιατί ρώτησα τον διπλανό μου σιγανά ποια άσκηση έπρεπε να σημειώσουμε και σήμερα γιατί σήκωσα το χέρι μου...''''Επειδή σήκωσες το χέρι σου;; Πώς γίνεται αυτό;;''  ''Να, μας είπε ''Κατεβάστε όλοι τα χέρια ''κι εγώ το ξανασήκωσα για να μου εξηγήσει κάτι..Και σήμερα έκλεισε πίσω μου και την πόρτα βγαίνοντας...'' Υπάρχει ακόμη η τιμωρία κύριε συνάδελφε να βγάζουμε τα παιδιά έξω από την τάξη;;;Κι αν το παιδί βρήκε θαυμάσια την ευκαιρία να παίξει και κατέβει στην αυλή; Κι αν γίνει κάποιο ατύχημα όσο εσύ συνεχίζεις χωρίς τον μικρό ενοχλητικό το μάθημά σου;;Τι θα πεις;;;Πώς θα δικαιολογήσεις το  ''Αποφασίζομεν και διατάζομεν'';;; Κι αν το παιδί είναι ευαίσθητο σαν τον Πάρη και όλη ημέρα ρωτάει τι κακό έκανε και τον πέταξες έξω, πώς θα του δικαιολογηθείς;;  Με έναν  εξαιρετικά ανήσυχο  μαθητή, τι θα έκανες;;;; ΔΕΝ κοιτάμε την ευκολία μας κύριε.... Κ Ρ Α Τ Α Μ Ε το παιδί μ έ σ α  στην τάξη  και με συζήτηση και απέραντη υ π ο μ ο ν ή, λύνουμε τα όποια προβλήματα.  Στις αληθινά δύσκολες καταστάσεις, , υπάρχει ο Διευθυντής, η συζήτηση με τους γονείς, η παράλληλη στήριξη. Δεν πετάμε όμως εκτός τάξεως τον μαθητή μας, για ψύλλου πήδημα...Μάλλον σου διαφεύγει ότι με την συζήτηση λύνονται όλα τα προβλήματα... Το έχεις εφαρμόσει π ο τ έ αυτό στην τάξη  σου;;;Σε  ε ρ ω τ ώ....

         ''Τι έχεις σήμερα Πάρη μου;; ''    ''Κάτι ασκήσεις στην γλώσσα, αλλά τις έκαμα στο σχολείο.''  ''Και  γραμματική;''   ''Τίποτα!''  ''Θες να πεις ότι δυο ώρες γλώσσα, δεν μιλήσατε για ένα γραμματικό φαινόμενο;;Μου φέρνεις το βιβλίο σου;;  Α!!!!!Βλέπεις, έχει τα απόλυτα και τα τακτικά αριθμητικά επίθετα!!!Παιδάκι μου, σε κάθε κεφάλαιο, κρύβεται και η Γραμματική!!!Ορίστε!!Στο τετράδιό σου έχεις κλείνει το ένα, το τρία και το τεσσερα!!!!''

''Δεν λέω ψέματαααα!!Τα γράψαμε, δεν μας είπε να τα μάθουμε!!!'Ετσι εμείς κάνουμε!!Λύνουμε τις ασκήσεις του βιβλίου και την άλλη μέρα πάμε παρακάτω!!!''

''Και δεν σας εξετάζει στα προηγούμενα;;''   ''Όχιιιιιι!!!Αλήθεια λέω!!!''  ''Λοιπόν,      θα κάτσεις δίπλα μου και θα σου πω σαν παραμυθάκι τα αριθμητικά επίθετα!!!''

Το παιδί έκατσε πλά'ι' μου και σε λίγο είχε κατανοήσει ό,τι του έλεγα...Απευθύνθηκα στην μητέρα του: ''Λουίζα μου, απορώ πώς δεν το σκέφτηκες εσύ...''   ''Μα, δεν τους εξετάζει..Προχωρούν ολο παρακάτω..''   ''Και λοιπόν;;;;Δεν θα μάθουν τα παιδιά γραμματική;;; Φέρε μου Πάρη μου το βιβλίο της Γραμματικής σου!''

''Δεν μας το έχει δώσει ποτέ ο δάσκαλός μας... Έχει κρατήσει όλα τα βιβλία γραμματικής, στο σχολείο μας!!''  Με έπιασε πονοκέφαλος... ''Αυτό, α π α γ ο ρ ε ύ ε τ α ι !!!!Δεν γίνεται να μην σας έχει μοιράσει από την αρχή της χρονιάς τόσο σημαντικό βιβλίο!!!Πού θα κοιτάτε αν κάτι δεν θυμάστε;;;Σίγουρα θα σας δίνει φωτοτυπίες καθημερινώς, με τα διάφορα φαινόμενα της Γραμματικής...''

''Τους δίνει πού και πού κάτι φωτοτυπίες, μόνον με ασκήσεις κυρίως ορθογραφικές..'' είπε η μαμά του μικρού...''Και μόνον περιλήψεις γράφουν, τίποτε άλλο. Όλο περιλήψεις και αντιγραφή...΄΄

''Και κανένας γονιός δεν τον έχει ρωτήσει κάτι;;;''  '''Οχι.. Είναι λιγάκι ιδιόρρυθμος και αφού μου λέει ότι τα πάει καλά με τον Πάρη, δεν τον ρώτησα τίποτε άλλο. Να τον εκνευρίσω;''

Την άλλη ημέρα ο Πάρης ήρθε συννεφιασμένος. '' Έχουμε να κάνουμε μια...κριτική αντικατάσταση... Δεν ξέρω τι είναι...''

''Χρονική και Εγκλιτική αντικατάσταση, λέγεται Πάρη μου. Φέρε μου το τετράδιο. Σίγουρα θα έχετε ξανακάνει..''  Κοίταξα επισταμένως το τετράδιο.  Είχαν κλίνει ονόματα και ρήματα. Πουθενά μία αντικατάσταση...Πήρα το παιδί με τον γλυκό τρόπο και του εξήγησα τι πάει να πει χρονική αντικατάσταση.   Στην εγκλιτική, πρώτα  του είπα τι σημαίνουν εγκλίσεις και μετά την έκανε την άσκηση. Μας πήρε δύο ώρες για τέσσερα ρήματα και στις δύο εγκλίσεις, συν την θεωρία. Και ερωτώ:  Πού είναι το βιβλίο Γραμματικής;;;;;Πού είναι οι ανάλογες ασκήσεις, τις οποίες θα έχει έκαστος μαθητής ως σημείο αναφοράς;;; Πού θα προστρέξει να βοηθηθεί, εάν δεν θυμάται κάτι;;;;Έτσι εύκολα μαθαίνεται η γραμματική μιας γλώσσας;;Τα  λες μια φορά και πας παρακάτω;;;Το παιδί πρέπει να έχει στο γραφείο του το βιβλίο Γραμματικής, ανά πάσα ώρα και λεπτό... Εμείς δάσκαλοι είμαστε και πάντα το συμβουλευόμαστε.. Πόσω μάλλον ένα παιδί που τ ώ ρ α  μαθαίνει την γλώσσα...

Ο Πάρης όμως είχε δίκιο σε κάτι. Την άλλη ημέρα, τον ρώτησα:  ''Είδε ο δάκαλός σου την άσκηση στην Γραμματική;;Φαντάζομαι τι θα είπε έτσι καθαρά που τα έγραψες!!Γεμίσαμε τρεις σελίδες!!!!!''

''Τίποτα δεν είπε!!!''  ''Γιατί παιδάκι μου;''  ''Δεν πήρε καν τα τετράδια!!!Μας ρώτησε - την γράψατε;; -  είπαμε  ''ναι'' και είπε '' Εντάξει, πάμε παρακάτω!!!'' Σας το έλεγα χθες!!!Έτσι κάνει συνέχεια!!!!'' 

Ορίστε κατάσταση...Δεν είχε καν την απορία εάν αυτήν την δύσκολη άσκηση, την είχαν γράψει οι μαθητές του...Δύσκολη βέβαια, διότι θα τους την είπε μια φορά σε ανύποπτο χρόνο και θα πίστευε ότι έκανε το καθήκον του... Α Υ Τ Ό δεν είναι πασάλειμμα του χειρίστου είδους;;;Πού είναι το βιβλίο Γραμματικής;Πού είναι οι εμπεδωτικές ασκήσεις;;Γιατί κύριε συνάδελφε βρεθήκατε στον δρόμο μας;;;;

          Στην Αριθμητική ο μικρός έχει έφεση. Τα ''πιάνει'' που λέμε, αμέσως. Έμεινα όμως ενεή, όταν είδα την εξής άσκηση: Να λύσετε κάθετα τους πολλαπλασιασμούς  12.568 Χ  4.783,  49.942 Χ 12.305,  264.875 Χ 62.624 !!!!! Προς τι τέτοια άσκηση;;; Για να φάει το παιδί όλο του το απόγευμα;; Διότι με τόσα νούμερα όλο και κάτι θα του ξεφύγει και φτου από την αρχή πάλι... Την έλυνε ο μικρός, την έλυνε η μάνα του, είπαν και σε μένα, γιατί όλο και κάποιο κρατούμενο ξέφευγε... Δηλαδή, εάν τους είχε βάλει να κάνουν κάθετα πολλαπλασιασμό του στυλ :  1.450 Χ 635,  δ ε ν  αρκούσε;; Ο μαθητής που ξέρει να κάνει αυτόν τον πολλαπλασιασμό, μπορεί να κάνει και οποιονδήποτε άλλον.  Προς τι τέτοια ταλαιπωρία και χάσιμο χρόνου;;;  Πόσο θα μας πάρει εμάς τους μεγάλους να λύσουμε  427.802 Χ 37.169;;; Και πότε θα διαβάσει τα άλλα του μαθήματα;;; Γιατί με αυτές τις ασκήσεις, για παιχνίδι δεν το συζητούμε καν...

        Στο μάθημα Ιστορίας, αφού το παραδώσει, ή δεν  τους εξετάζει την επομένη ή τους βάζει να το γράφουν ολόκληρο. Και ήρθε η ώρα να γράψουν  έκθεση στο σπίτι, ακούγοντας ένα ρομαντικό βαλς. Ο Πάρης, έγραψε τρυφερά για το ζευγαράκι μέσα στα χρυσοχάλκινα φύλλα του φθινοπώρου, αλλά όταν τέλειωσε η μουσική, δεν τον πήραμε είδηση ότι έβαλε και άκουγε ραπ!!!Οπότε η ρομαντική αρχή κατέληξε σε απιστίες, χωρισμούς και νέους γάμους!!!Οι γονείς του γέλασαν και δεν διόρθωσαν τίποτε!!Είδα κι εγώ ότι ο μικρός έχει την αίσθηση του χιούμορ και δεν μίλησα. Την επομένη, ο μικρός ήρθε θριαμβευτής, λέγοντάς μας ότι διάβασε στην τάξη την έκθεσή του. Τα παιδιά γέλασαν  και   ο κύριος του είπε ΜΠΡΑΒΟ για την φαντασία του!!Φυσικά, δεν την πήρε να την διορθώσει..Η άλλη έκθεση, ήταν μια ιστορία μέσα σε ένα αεροπλάνο...Εδώ είχα πολλές αντιρρήσεις διαβάζοντάς την...Ο Πάρης έγραφε  ότι   ο πιλότος  ήταν ...η Γωγώ Τσαμπά και πλήρωμα  οι... Τα, τα, τα [ κατά το λα'ι'κόν άσμα χτυπάει καρδιά μου δυνατά, τα, τα, τα...]και περιέγραφε το ταξίδι στα χρυσά σύννεφα, πάνω από κρυστάλλινες βουνοκορφές...Οι δικοί του είπαν να πάει έτσι την έκθεσή του και να την διορθώσει ο δάσκαλός του.Εγώ φώναζα, ότι αφού ο καπετάνιος είναι άντρας, δεν μπορεί να λέγεται Γωγώ Τσαμπά!!!Θα θεωρήσει ο δάσκαλός του ότι τον ειρωνεύεται και θα θυμώσει με το δίκιο του!! Ας γράψει τουλάχιστον Γιώργος Τσαμπάς!!!Δεν εισακούσθην!!!

          Όταν γύρισε σπίτι ο Πάρης από το σχολείο την επομένη, μας είπε ότι διάβασε την έκθεσή του η οποία άρεσε στη τάξη και ο κύριος δεν του έκαμε καμία παρατήρηση και φυσικά δ ε ν διόρθωσε το γραπτό του...Τα έχασα. Πρώτον: Τις περισσότερες εκθέσεις τις γράφουμε στο σχολείο, καθοδηγώντας τους μαθητές , κάνοντας κάποια συζήτηση,και συνήθως γράφουμε λέξεις-κλειδιά στον πίνακα κάνοντας και σχεδιάγραμμα. Κάποιες εκθέσεις τις γράφουν και στο σπίτι, όχι όμως όλες...Δεύτερον:Έχουμε μιλήσει πολύ για το  τι εστί έκθεση και τους βασικούς της κανόνες... Τρίτον:Παίρνουμε και διορθώνουμε όλες τις εκθέσεις, κυρίως στα εκφραστικά τους λάθη.Εξηγούμε τι είναι αστείο και τι όχι. Ποια είναι τα όρια γενικά...Η έκθεση είναι η έκφραση της ψυχής, της φαντασίας, του συναισθήματος, είναι η εικόνα της λειτουργίας του μυαλού και της καρδιάς. Και φυσικά, δεν γεμίζεις με κοκκινίλες ποτέ ένα γραπτό και σημειώνεις κάτω από το κείμενο του παιδιού τις παρατηρήσεις σου, π ρ ο σ έ χ ο ν τ ας να μην τραυματίσεις, πληγώσεις και ντροπιάσεις  π ο τ έ    τον μαθητή σου...

      Αλλά εκεί που τα έχασα, ήταν στο μάθημα ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. Το βιβλίο αυτό [ τα τελεταία χρόνια έχει αλλάξει αρκετές φορές], δεν το είχαν ανοίξει  π ο τ έ!!!!Ήταν άθικτο, ολοκαίνουριο, όπως είχε βγει από το τυπογραφείο...Εξετάζει τα γεωγραφικά Διαμερίσματα της Ελλάδος, αλλά επεκτείνεται και σε άλλους τομείς, όπως:Πώς κατασκευάζεται ένα έργο, Ο πολιτισμός των Ελλήνων και άλλων λαών, Η Παράδοσή μας, Θρησκευτικά μνημεία στον τόπο μας, Από πολιτισμό σε πολιτισμό, Αθλητισμός και πολιτισμός ... Από όλα αυτά, ο συγκεκριμένος δάσκαλος τους έκανε ό λ η  την χρονιά,  μ ό ν ο  για τους νομούς της Ελλάδος. Χωρίς να τους δίνει το βιβλίο, μα ούτε και καμία φωτοτυπία. Όσα προλάβαιναν, σημείωναν στο τετράδιο κάποια από τα  στοιχεία που έγραφε στον πίνακα. Αυτό ήταν....Τίποτε άλλο...Και όποιος δεν προλάβαινε να σημειώσει, ''καλά να πάθει!!''... Μα για την Ελλάδα, θα διδαχθούν εκτενέστατα στην Ε΄τάξη, στην οποία υπάρχει το μάθημα Γεωγραφία και εκεί θα μιλήσουν αναλυτικά, εφ' όσον αποτελεί ύλη της Ε'τάξης... Και γ ι α τ ί  παρακαλώ δεν βρέθηκε έ ν α ς γονιός να τον ρωτήσει, τον λόγο που έχουν καταργήσει το βιβλίο;;;;

      ''Τους κάνει Γεωγραφία, από την αρχή...Τους βάζει ασκήσεις από ποιους νομούς θα περάσουν λ.χ για να πάνε από Τρίπολη- Ιωάννινα... Χθες τους είχε διαγώνισμα να γράψουν 52 νομούς με τις πρωτεύουσές τους.. Δεν πίεσα τον Πάρη, μας είχε πιάσει πονοκέφαλος...''μου είπε η μητέρα του και συμφώνησα μαζί της... ''Εσείς ως γονείς, τι κάνετε;;;''  ρώτησα.  '' Οι παλαιότεροι γονείς μάς είπαν ότι είχαν κάνει κάποια διαβήματα, αλλά απογοητεύθηκαν, διότι όπως φαίνεται  δεν τον κουνάει κανείς από την θέση του.  Κι εμένα στην συγκέντρωση γονέων, μου είπε ότι τα πάει καλά με τον Πάρη, οπότε φοβήθηκα να του μιλήσω, μπας και στοχοποιήσει το παιδί μου...''  Να πάλι  ο τρόμος της στοχοποίησης... Εν έτει  2023!!! Άδικο....Γι' αυτό και οι γονείς, τσιμουδιά....

       Πιστεύω ότι από κάθε δάσκαλο, ένα παιδί έχει να πάρει πολλά πράγματα... Από τον δάσκαλο που αγαπάει τα μαθηματικά, θα πάρει την αγάπη γι'αυτό το μάθημα, όσο γίνεται. Ο δάσκαλος που λατρεύει την Ιστορία, θα τα κάνει να την λατρέψουν , κάνοντας το μάθημά του συναρπαστικό.... Ο δάσκαλος που αγαπά την γλώσσα, θα  τα κάνει να αποκτήσουν έφεση προς το διάβασμα. Ο καλλιγράφος δάσκαλος, θα τα μάθει να γράφουν ωραία. Αυτός που έχει κλιση στην γεωγραφία, μπορεί να κάνει το μάθημά του,  ευχάριστο, π ά ν τ α  όμως μέσα στα πλαίσια της ύλης της κάθε τάξης....Πού ξανακούσθηκε να απορρίπτουμε μέρος της ύλης  μιας τάξης;;;Κι εσύ κύριε, καταλαβαίνω, έχεις κλίση στην Γεωγραφία. Δίδαξε πρώτα  όμως την καθορισμένη ύλη και μετά βρες ώρα να τους πεις εν εκτάσει, όσα επί πλέον θες...Π ο τ έ  όμως αποκλείοντας βιβλία με το έτσι μου θέλω... Τι είσαι; Κράτος εν κράτει;; Εκτός αν έχουν δίκιο όσοι λένε ότι έχεις ''δόντι'' και δεν σε νοιάζει ποσώς για τίποτα, γράφοντας τους πάντες στις σόλες των παλαιών υποδημάτων σου...

          Για μένα  κακώς, κάκιστα που οι εφετινοί γονείς σου δεν έχουν κάνει κάποια κίνηση να σε ταρακουνήσουν. Ακόμα και να ζητήσουν να μιλήσετε ανοιχτά και να σου εκθέσουν τους προβληματισμούς τους... Άκου ''να μην στοχοποιηθεί το παιδί μου''... Πού ζούμε;; Βέβαια πολλοί γνωρίζουμε περιπτώσεις  που δυστυχώς κάποιοι εκπαιδευτικοί  τα βάζουν με το παιδί, εάν μάθουν ότι οι γονείς του έκαναν παράπονα στην Διευθύντρια... Ε Υ Τ Υ Χ Ω Σ που οι περιπτώσεις αυτές είναι λίγες και Δ Ε Ν  αντιπροσωπεύουν το σώμα των ευαισθητοποιημένων, υπεράξιων εκπαιδευτικών που αγωνίζονται με όλη τους τη καρδιά, τιμώντας το λειτούργημά τους...

         Έκαστος εξ ημών, κάπου θα έχει κάποια ιδιαίτερη κλίση... Μπορούμε να την μεταδώσουμε στους μαθητές μας,καταστρώνοντας χρονοδιάγραμμα, βάζοντας στόχους και οπωσδήποτε θα μπορέσουμε να χαρίσουμε στους μαθητές μας, αυτό που λάμπει περισσότερο στην καρδιά μας βρίσκοντας τον χρόνο που χρειάζεται,, χ ω ρ ί ς  να αναγκασθούμε να περικόψουμε, ούτε στο ελάχιστο την ύλη μας...

      Προσωπικά,  λάτρευα την Ιστορία. Τους την έλεγα  ό π ω ς την έγραφε το βιβλίο, σημειώναμε παραγράφους και την περίληψη δίπλα, και α φ ο ύ  ήμουν σίγουρη ότι ήμουν τυπική και είχα τα νώτα μου καλυμμένα, άνοιγα το βιβλιίο εκδόσεις ΣΤΡΑΤΙΚΗ, τους έδειχνα τις υπέροχες ζωγραφιές και τους ξαναέλεγα το μάθημα με τον δικό μου τρόπο!!!Τα παιδιά ξετρελαινόντουσαν, πολλά αγόραζαν το εξωσχολικό βιβλίο και έπαιρναν 10 και όσοι μου το έλεγαν όπως το σχολικό βιβλίο και όσοι μου το έλεγαν όπως το είχα πει εγώ!!!Και στην Γλώσσα, κάναμε το μάθημα, ό λ η την γραμματική, έδινα φωτοτυπίες όταν επρεπε  και έβρισκα ώρα να τους διαβάζω ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑ, ΑΝΝΑ ΓΚΕΡΤΣΟΥ  ΣΑΡΡΗ, ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ... Και αναλύαμε και γράφαμε εργασίες και διοργανώναμε ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ και ΘΕΑΤΡΙΚΑ...  Π ο τ έ  όμως δεν παρέλειψα ύλη  και π ο τ έ δεν έκρυψα βιβλίο της τάξης...  Το  να μην σέβεσαι την ύλη, είναι α π α ρ ά δ ε κ τ ο και μπορεί να σου στοιχίσει την θέση σου... Εκτός και αν   είσαι σίγουρος με κάποιον περίεργο τρόπο, ότι κανείς δεν μπορεί να σε κουνήσει  και τους γράφεις όλους στις σόλες των  παλαιών  υποδημάτων  σου...Αλλίμονο όμως  στους μαθητές σου...  

        Κι εμένα μου άρεσε η μουσική... Έπαιρνα ξένες μελωδίες, έγραφα στίχους και ξετρελαινόντουσαν τα παιδιά,,, ΔΕΝ έτρωγα όμως την ώρα της γλώσσας για να τους τα μάθω...Αν δεν είχαμε μουσικό, τα λέγαμε στην ώρα της μουσικής. Όταν όμως είχαμε μουσικό, φρόντιζα λίγο πριν σχολάσουμε να τους μαθαίνω κι από ένα τραγούδι μου. Σήμερα το γράφαμε. Κι αύριο. το τραγουδούσαμε και έφευγαν τα παιδιά μέσα σε ψυχική αγαλλίαση και χαρά. Ακόμα νιώθω την σφιχτή αγκαλιά τους και τον ενθουσιώδη χαιρετισμό τους...Συμπεριελάμβανα αυτές τις μουσικές μας και σε όλα τα θεατρικά μας... ΔΕΝ έπαιρνα το δίωρο της ΓΛΏΣΣΑΣ  επί μονίμου βάσεως ή κατά 80 τα εκατό, για  να μιλήσω για μιούζικαλ και ξένα ή ντόπια συγκροτήματα , όπως είδα να κάνεις εσύ συνάδελφε... Και αφού  έχεις  καλλιτεχνικές αναζητήσεις και μπράβο σου,  φρόντισε  κ ύ ρ ι ε να διαρθρώσεις τις υποχρεώσεις σου προς την σχολική ύλη, έ τ σ ι  ώστε να είσαι εντάξει απέναντι στο ιερό καθήκον σου και  να κάνεις  τα επί πλέον σου, χωρίς να μπορεί κανείς να σου προσάψει τίποτε...

             Ως  εκπαιδευτικός καλείσαι να είσαι άψογος στις υποχρεώσεις σου και στην συμπεριφορά σου... Το σχολείο δεν είναι ξέφραγο αμπέλι να κάνει ο  καθείς ό,τι του καπνίσει... Ορκίστηκες κύριε συνάδελφε να πράττεις τα μέγιστα για τους μαθητές  που θα έρχονται στα χέρια σου... Να δίνεις περισσότερα, ναι.... Λιγότερα, ποτέ... Και να σου πω την γνώμη μου;; Να σου πω εγώ τι πιστεύω;;;Έχεις βαρεθεί... Βολεύεσαι...Είσαι μία αδιάφορη μορφή που πέρασε δίπλα από αθώες ψυχές, αλλά ούτε που τις άγγιξε... Εσύ έχασες... Εσύ δεν θα νιώσεις ποτέ ένα αθώο παιδικό προσωπάκι να χαμογελά βλέποντάς σε...Είσαι τελείως διεκπεραιωτικός...Τους βάζεις ό,τι  ευχαριστεί εσένα, ώστε να περάσει ανώδυνα το ρημάδι το εξάωρο και να πας σπιτάκι σου... Όμως αυτή, δεν είναι συμπεριφορά ενός συνειδητοποιημένου,  σ ω σ τ ο ύ  δασκάλου... Και για τους μαθητές σου τι έχεις να πεις;; Θεωρείς ότι αρκετά ασχολήθηκες;;  Πού είναι η σ υ ν ε ί δ η σ η ;;; Τα χόμπυ σου έρχονται σε δεύτερη μοίρα μέσα στο σχολείο.. Ε δ ώ  ΔΕΝ μπορείς να πεις '' Θα κάνω αυτό, γιατί έτσι γουστάρω'', εξαλείφοντας μέρος των διδακτικών σχολικών υποχρεώσεών σου...Και για τους Μπήτλς μπορείς να τους πεις και για τα μιούζικαλ που σου αρέσουν, α ρ κ ε ί  να ΜΗΝ  είναι εις βάρος κανενός μαθήματος... Σου τόνισα:  Όσοι από εμάς αγαπούμε το θέατρο, την μουσική και την λογοτεχνία  κ α ι  θεατρικά  διοργανώσαμε  κ α ι Φιλολογικά Απογεύματα  κ α ι  Χοροδράματα, αλλά κ α ν ο ν ί ζ α μ ε   π ρ ώ τ α  την ύλη μας για να έχουμε τα νώτα μας καλυμμένα, την συνείδησή μας ήσυχη και για να είμαστε εντάξει τοις πάσι, μη στερώντας από τους μαθητές μας αυτά που πρέπει να διδαχθούν ετησίως, προσφέροντας κ α ι μόρφωση  κ α ι παιδεία... Το να μπαίνεις σε μία τάξη, κάνοντας ό,τι επιλέγεις εσύ, αδιαφορώντας για το τι π ρ έ π ε ι  να διδάξεις, είναι μέγιστο παράπτωμα... Εδώ ΔΕΝ μπορείς να πεις ''Θα κάνω αυτό, γιατί το γουστάρω'', εξαλείφοντας μέρος της σχολικής ύλης της τάξης που έχεις... Στο ξαναλεω:  Αυτό είναι αδίκημα και ΔΕΝ αρμόζει σε έναν δάσκαλο που έχει ορκιστεί να υπηρετεί πιστά το λειτούργημά του..Εδώ δεν σηκώνει αντίρρηση και οποιαδήποτε δικαιολογία... Η συμπεριφορά σου κύριε συνάδελφε, είναι  α π α ρ ά δ ε κ τ η... Το σχολείο δεν είναι βιλαέτι σου...Τελεία και παύλα...