TΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ: ΜΕΡΟΣ 3ο

Έχουμε θίξει αρκετές παραμέτρους πάνω στο θέμα το «ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ». Σήμερα, ας σταθούμε λίγο στο θέμα του χώρου…

Δηλαδή: Πού θα παρουσιαστεί η θεατρική μας παράσταση; Σε ποια αίθουσα; Έχει καλή ακουστική ο χώρος που θα δεχτεί το θεατρικό μας; Αν όχι, τα παιδιά πρέπει να μάθουν να μιλούν αρκετά δυνατά για να ακούγονται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα στριγκλίζουν.

Σε αρκετά σχολεία η ακουστική δεν είναι καλή. Τότε συμβαίνει το εξής δυσάρεστο: Τα παιδιά που παίζουν ακούγονται καλά μόνο στις δύο πρώτες σειρές. Από την πέμπτη σειρά και μετά κάνεις προσπάθεια για να ακούσεις και το κακό ολοκληρώνεται στις τελευταίες θέσεις που δεν ακούγεται τίποτα. Οπότε οι μαθητές που έχουν έρθει να δουν την παράσταση, αφού δεν ακούν, αρχίζουν και μιλούν μεταξύ τους και επακολουθεί μια αναστάτωση. Οι δάσκαλοι προσπαθούν να τα ησυχάσουν, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι καλό.

Έχω δει δουλειές σε σχολεία να χάνονται γιατί η μισή αίθουσα δεν άκουγε και η οχλαγωγία ήταν εκνευριστική. Όσο και να μιλούν δυνατά τα παιδιά, αν ο χώρος δεν βοηθά, το αποτέλεσμα δεν θα είναι το αναμενόμενο.

Πριν τέσσερα χρόνια διασκεύασα τον «Βιολιστή στη στέγη». Το παρουσιάσαμε πρώτα στο θέατρο του σχολείου μας που έχει πρόβλημα ακουστικής. Είχα εκπαιδεύσει τα παιδιά μου στο πώς να μιλούν. Βγήκε μια πολύ ωραία παράσταση. Μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, ο γνωστό σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης, μας παραχώρησε το θέατρό του και παρουσιάσαμε και εκεί το έργο μας.

Τι να σας πω. Λες και ήταν ένα άλλο θεατρικό. Ακούστηκε ακόμα και ο μαθητής που μιλούσε πιο σιγά απ’ όλους. Ακούστηκαν τα πάντα…

Μια θαυμάσια σκηνή, ένας επαγγελματικός φωτισμός, άριστα μηχανήματα για την μουσική μας και καταπληκτική ακουστική, έδωσαν στο έργο μας άλλα φτερά και το ανύψωσαν…

Άνθρωποι που το είχαν δει και στο σχολείο, επεσήμαιναν αυτό που είχαμε επισημάνει και εμείς.

«Σαν να είναι ένα άλλο έργο… Πόσο ρόλο παίζει λοιπόν ο χώρος…» Ο χώρος και όλα τα παρελκόμενα. Τα δε παιδιά ήταν τρισευτυχισμένα.

«Θέλω να το ξαναπαίξουμε εδώ κυρία! Είναι όνειρο!» φώναζε η Ελπίδα, η Σίλα, ο Παναγιώτης.

Γι’ αυτό εφέτος ψάξαμε και βρήκαμε για την θεατρική μας παράσταση χώρο εκτός σχολείου…

Τι θα μπορούσε να γίνει ; Μπορεί να χρησιμοποιηθούν μικρόφωνα οροφής, αρκεί η εγκατάσταση να είναι σωστή. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν δυο - τρία μικρόφωνα μπροστά από τη σκηνή. Έχει όμως παρατηρηθεί ότι καθώς μεταβαίνει το παιδί από το ένα μικρόφωνο στο άλλο, η φωνή του χάνεται για να ξαναμεγαλώσει μετά και ούτω καθεξής… Επίσης πολλά παιδιά ξεχνούν να μιλήσουν στη σωστή απόσταση από το μικρόφωνο, με αποτέλεσμα η φωνή να αλλοιώνεται ή και να εξαφανίζεται. Αν πάλι δώσεις να κρατούν τα παιδιά το μικρόφωνο, δεσμεύεις την ελευθερία κινήσεών τους. Στην περίπτωση δε που χρησιμοποιήσεις τις λεγόμενες «ψείρες» έχει παρατηρηθεί ότι πολλές φορές ακούγεται ένας βόμβος σε κάθε κίνησή τους ή και μικροφωνίζουν.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται με την προϋπόθεση ότι το σχολείο έχει την οικονομική ευχέρεια να τα πραγματοποιήσει.

Οπότε ποια θα ήταν η σωτήρια λύση; Μα, θα έπρεπε να ξαναφτιαχτούν όσα θέατρα σχολικά έχουν πρόβλημα. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι εφικτό κάτι τέτοιο… Χρειάζεται ειδική μελέτη και ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό κονδύλι. Ίσως στο μέλλον πραγματοποιηθεί το όνειρό μας. Για την ώρα δεν ξεχνάμε τον στόχο μας και το έχουμε πάντα πρώτο θέμα στις σχολικές μας συνεδριάσεις.

Τώρα, για το πώς θα καταμεριστεί ο χρόνος στην τάξη, ώστε να είμαστε πρωταρχικά εντάξει με την ύλη μας και συνάμα να φέρουμε εις πέρας μια ευπρεπή θεατρική παράσταση (διαθέτοντας βέβαια άφθονο προσωπικό χρόνο), θα το αναπτύξουμε ίσως κάποια άλλη φορά.

(Εμφανίσεις filonas.gr: 1.428)

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ: ΜΕΡΟΣ 2ο

Θα συνεχίσουμε με θέματα σχετικά με τον σπουδαίο ρόλο του θεάτρου στην τάξη. Τα θέματα αυτά θα τα αναφέρουμε, αλλά δεν θα τα αναλύσουμε εκτενώς. Θα κάνουμε μόνο νύξεις και αιχμές. Σε κάποια άλλη στιγμή θα αναπτύξουμε όσα μας αφορούν περισσότερο.

Ξεκινάμε λοιπόν από εκεί που είχαμε μείνει. Από την θεατρική αγωγή. Πρέπει τα παιδιά να μάθουν να σέβονται τον θεατρικό χώρο, ώστε όταν μεγαλώσουν, να μην παρατηρούνται τα απαράδεκτα εκείνα φαινόμενα που συμβαίνουν συχνά. Δηλαδή:

Κινητά να χτυπούν την ώρα της παράστασης, πατατάκια να ροκανίζονται και το χειρότερο όλων: την ώρα του φινάλε, όταν οι ηθοποιοί υποκλίνονται και ζητούν το χειροκρότημά μας, κάποιοι πηδούν κυριολεκτικά πάνω από τους παρακαθήμενους τους, στην προσπάθειά τους να προλάβουν να ξεπαρκάρουν προτού βγουν οι άλλοι και γίνει συνωστισμός. Γιατί; Τι θα πάθαιναν αν καθυστερούσαν ώστε να αποδώσουν το τιμητικό χειροκρότημα στους ηθοποιούς και έφευγαν αξιοπρεπώς στην ώρα τους;

Για όλα αυτά πιστεύω ότι είναι απαραίτητη η παιδεία σε όλους τους τομείς. Για μια αξιοπρεπή παράσταση ξεκινάς από καιρό τον αγώνα για να έχεις χρόνο να κινηθείς άνετα, οπότε οι πρόβες διαρκούν αρκετά.

Πρέπει να δώσεις στα παιδιά να καταλάβουν το έργο. Να το νιώσουν, να το αισθανθούν, για να μπορούν να το αποδώσουν σωστά. Πρώτα εσύ θα πεις σωστά το ρόλο και με το υπόδειγμά σου, θα βαδίσουν τα παιδιά.

Μαθαίνεται κάθε σκηνή χωριστά. Μετά επανάληψη και πάμε παρακάτω στην επόμενη σκηνή. Όπου υπάρχει δυσκολία μένουμε, δεν αφήνουμε να συσσωρευτούν λάθη. Πολλές φορές ένα θεατρικό έργο έχει χορευτικά και ωδικά μέρη. Στην περίπτωση που συμφωνείτε να αναλάβουν χορογράφοι και μουσικοί, οι ευθύνες καταμερίζονται.

Μία συμβουλή: να υπάρχει κοινή γραμμή και όλοι να σέβονται την άποψη αυτού που αναλαμβάνει ρόλο σκηνοθέτη. Τα πράγματα είναι διαφορετικά αν εσύ έχεις επιληφθεί όλους τους τομείς.

Όταν διδάσκουμε τα χορευτικά έχουμε μεγάλη υπομονή. Προσπαθούμε να νιώσουν τα παιδιά τη χορογραφία, την εξηγούμε βήμα βήμα. Για κάτι το πολύ ιδιαίτερο διαλέγουμε παιδιά που έχουν σωστή κίνηση, αρμονία. Σε ένα χορευτικό συνόλου, βάζουμε πολλούς μαθητές διδάσκοντας σιγά σιγά τα βήματα με συνεχείς πάντα επαναλήψεις.

Στα μέρη που το έργο έχει τραγούδι, σταματάμε πολύ. Διδάσκουμε το νόημα του τραγουδιού, τη μελωδία, επαναλαμβάνουμε τα δύσκολα σημεία, εξηγούμε άλλο «δυνατά» και «άλλο» άγρια, προσπαθούμε να είναι όλα τα παιδιά μέσα στο ρυθμό, να μην ξεφεύγουν από την μελωδία του τραγουδιού.

Προνοούμε για το ενδυματολογικό μέρος της παράστασης. Σκιτσάρουμε τα ρούχα που θα χρειαστούν οι μαθητές για τους ρόλους τους και δίνουμε τα σκίτσα στους γονείς με ανάλογες πληροφορίες έναν με δύο μήνες πριν την παράσταση, για να προλάβουν να τα ράψουν ή να τα ενοικιάσουν.

Επίσης φροντίζουμε για φωτογράφο και βίντεο. Είναι υπέροχο να κρατηθούν για πάντα φυλαγμένες και ολοζώντανες τέτοιες πολύτιμες αναμνήσεις όχι μόνο στο προσωπικό μας αρχείο, αλλά και στο αρχείο του σχολείου μας.

Κάτι το πολύ συγκινητικό είναι κάδρα με φωτογραφίες από γιορτές, κρεμασμένα στους τοίχους του σχολείου. Δείχνει στους νέους μαθητές έργα συνομηλίκων τους, συγκινεί τους επισκέπτες κι αιχμαλωτίζει για πάντα αξέχαστες στιγμές…Μα και τα παιδιά από άλλες χώρες, θα κουβαλάνε πάντα στα χρόνια που θα έρθουν, όμορφες μαθητικές στιγμές από μια ηλιοφώτιστη χώρα και θα φωτίζει πάντα τρυφερά τις αναμνήσεις και τις καρδιές τους.

Η μουσική κάλυψη είναι πολύ πολύ σοβαρή υπόθεση. Ή αναλαμβάνει μουσικός το μουσικό χαλί και όλη τη μουσική κάλυψη ή ο εκπαιδευτικός δουλεύει μόνος του σε αυτόν τον τομέα. Αν στο μυαλό του έχει συσσωρεύσει πλούτο μουσικών ακουσμάτων πιθανότατα να μπορέσει να ανταποκριθεί επάξια στο δύσκολο αυτό μέρος του έργου. Μόνο γι’ αυτόν τον τομέα οι ώρες ασχολίας είναι άπειρες, γιατί θέλει κυριολεκτικά κόψιμο ράψιμο των μουσικών κομματιών που θα χρησιμοποιηθούν.

Κανονίζουμε οπωσδήποτε με το Διευθυντή και το Σύλλογο Γονέων για πιθανόν μπουφέ που θα ακολουθήσει το κλείσιμο της γιορτής μας και ζητούμε τη συμπαράσταση, τουλάχιστον την ηθική, των συναδέλφων μας.

Επίσης, μαθαίνουμε στους μαθητές μας πώς να ξεπερνούν λάθη απρόσμενα, πώς να βοηθούν αυτόν που έκανε λάθος καλύπτοντάς τον με ετοιμότητα.

Κάποτε είχα ένα κοριτσάκι που πάθαινε ένας είδος αφαίρεσης. Τη στιγμή που χανόταν, ταλαντευόταν…Όταν λοιπόν η κοπελίτσα εκείνη έλεγε τα λόγια της - τα οποία ήθελε πολύ - τα παιδιά που ήταν εκείνη τη στιγμή στη σκηνή δεν την άφηναν από τα μάτια τους. Και τελειώνοντας τη στροφή ενός ποιήματος, τα παιδιά αντελήφθησαν ότι κάτι της ξανασυνέβη…Και τότε από μόνα τους, άπλωσαν τα χέρια τους γύρω της με χάρη και η φωτογραφία είναι συγκλονιστική, γιατί τέσσερα παιδιά περιστοιχίζουν χορευτικά τη Γωγώ που μένει χαριτωμένα ακίνητη και ο κόσμος χειροκροτεί νομίζοντας ότι είναι η υπόκλιση…

Θα μπορούσατε όλη αυτή τη δουλειά, να την μαζέψετε σ’ ένα περιοδικό-λεύκωμα της όλης σας προσπάθειας, που θα περιέχει αναλύσεις των παιδιών πάνω στο έργο, ζωγραφιές τους εμπνευσμένες από το έργο, φωτογραφίες από τις πρόβες ακόμα και τι τέλος θα έδιναν τα παιδιά αν ήταν συγγραφείς στην όλη υπόθεση…

Αυτό βέβαια απαιτεί και άλλη προσωπική εργασία του διδασκάλου όπως διορθώσεις, δαχτυλογραφήσεις, στήσιμο περιοδικού και φυσικά οικονομική ενίσχυση. Αυτά όμως θα το αναπτύξουμε κάποια άλλη φορά.

Το ταξίδι ως την παράσταση είναι μαγευτικό…Τα παιδιά μαθαίνουν στην οργάνωση, στην τάξη, εργάζονται συλλογικά, καταμερίζονται ευθύνες, αναλαμβάνουν ευθύνες, επιζητούν να βοηθήσουν, να συνεργαστούν, να μάθουν, να αποδώσουν… Μαθαίνουν στην καλή μουσική, στη συνεργασία, η καρδιά τους χτυπά για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού…Μαθαίνουν στο καλό θέαμα, γνωρίζουν πλέον να διακρίνουν μια πρόχειρα στημένη δουλειά από μία με απαιτήσεις.

Βάζεις ψηλά τον πήχη; Τα παιδιά σε ακολουθούν, συμμετέχουν και κρίνουν πλέον με την παιδική ειλικρίνειά τους πολύ αυστηρά ακόμα και τις θεατρικές παραστάσεις που τους πάει το σχολείο. Διότι το παιδί δεν μπορείς να το κοροϊδέψεις.

Το παιδί έχει τόσα ερεθίσματα γύρω του, αν του δείξεις λοιπόν ότι υπάρχουν και ερεθίσματα αξιώσεων, θα γίνει ένας αυστηρός αλλά δίκαιος κριτής.

Το θέατρο είναι ιατρός ψυχών και μέγιστο βοήθημα για τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων.

Μέσα από τις θεατρικές παραστάσεις σμίλεψα άρρηκτες σχέσεις με τους μαθητές μου, 32 τώρα χρόνια ως δασκάλα. Πρώτα φρόντιζα να είμαι εντάξει με την ύλη των μαθημάτων. Έκανα άψογα το μάθημά μου και μετά διοργάνωνα το θεατρικό μας. Χρειάζονται βέβαια άπειρες ώρες προσωπικού χρόνου, ακόμα και να συνεισφέρεις οικονομικά και να παλέψεις πλειστάκις με αντίξοες συνθήκες, όμως η χαρά που παίρνεις με την όλη προσπάθεια, δεν περιγράφεται. Η ψυχική ικανοποίηση από έναν τέτοιο αγώνα είναι ανείπωτη. Την ώρα της υπόκλισης, όταν τα παιδιά γυρίζουν να σε αγκαλιάσουν, ξεχνάς κάθε δυσκολία και λες: «Ευτυχώς που ξαναπροσπάθησα!».

Τα παιδιά δεν ξεχνούν και το συγκλονιστικό είναι, όταν βλέπεις παλιούς μαθητές σου, γιατρούς ή φοιτητές τώρα, να έρχονται να χειροκροτήσουν τη νέα προσπάθειά σου και να λένε στους τωρινούς μαθητές σου και σ’ εσένα: «Ήμασταν κάποτε κι εμείς στη θέση σας! Βάζουμε κυρία τις δικές μας κασέτες και συγκινούμαστε! Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ!»

Αυτό που νιώθει ένας δάσκαλος δουλεύοντας με τα παιδιά του, είναι κάτι το θεϊκό. Σου δίνει μια ουράνια πληρότητα που δεν μπορείς να την εξηγήσεις με λόγια…

Ίσως την καταλαβαίνουν λίγο οι άλλοι, βλέποντας την ασυγκράτητη χαρά στα πρόσωπα των παιδιών που υποκλίνονται και την ανείπωτη ευτυχία στο δικό σου πρόσωπο… Τα συναισθήματα όμως που γεννήθηκαν και γιγαντώθηκαν στο ταξίδι του πολυήμερου χτισίματος της δημιουργίας δεν είναι δυνατόν να το νιώσουν…Θα το γευτούν μόνον όσοι τολμήσουν το δικό τους μαγευτικό, θεατρικό ταξίδι με τους μαθητές τους, στον υπέροχο ωκεανό της γνώσης, των συναισθημάτων, της παιδείας και της δημιουργίας…

(Εμφανίσεις filonas.gr: 1.445)

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ: ΜΕΡΟΣ 1ο

 

Κάτι που ομορφαίνει την ζωή των μαθητών στο σχολείο και προσφέρει αληθινή ψυχαγωγία,  είναι το θέατρο.

         Το θέατρο αποτελεί μορφοπαιδευτικό μέσο σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Βοηθά τα παιδιά μεμονωμένα, αλλά και τα δένει και όλα μαζί σαν ομάδα, με θετικότατα αποτελέσματα επί της συμπεριφοράς τους και της ψυχικής τους ισορροπίας. Δημιουργεί δεσμούς που στηρίζονται στο σεβασμό, βοηθά το άτομο να εκφραστεί δημιουργικά, οδηγεί το μυαλό σε γόνιμα, φωτεινά μονοπάτια, διαμορφώνει χαρακτήρες, πλάθει ψυχές.

Βασιζόμενοι στην παιδαγωγική αρχή ότι τα παιδιά πρέπει ν' αναπτύξουν κριτική σκέψη, να μάθουν να ερευνούν για ν' αποφεύγουν την παγίδα της στείρας απομνημόνευσης και του κακέκτυπου της γνώσης, διοργανώνουμε μια θεατρική παράσταση.

Μέσα απ' τις διεργασίες που προηγούνται  για να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα, τα παιδιά πετυχαίνουν την ψυχοκινητική ενεργοποίηση (μουσικοκινητική αγωγή, χορογράφηση, εκμάθηση μουσικής), τη νοητική εξέλιξη (επεξεργασία κειμένου), την αντιληπτική ικανότητα (ένταξη λογοτεχνικών κειμένων μέσα στον ιστορικό τους χωροχρόνο) και την αισθητική καλλιέργεια (έκφραση μέσα απ' το λόγο και γλωσσική καλλιέργεια).

Μαθαίνουν να βρίσκουν την ομορφιά στο άκουσμα και την ανάλυση ενός ποιήματος και, χωρίς να το καταλαβαίνουν, κάνουν συνάμα μαθήματα ορθοφωνίας και απαγγελίας, στην προσπάθεια τους να παρουσιάσουν ένα ποίημα με το σωστό τρόπο που σε κάνει να το προσέξεις και να το χαρείς.

Από εμπειρία θα σας πω ότι η τάξη δένει σαν σύνολο, μετά από μία θεατρική παράσταση. Τα παιδιά αποκτούν άρρηκτους δεσμούς με την δασκάλα και τους συμμαθητές τους, γιατί το ταξίδι που ξεκινά με την ανάγνωση του έργου και τελειώνει την μέρα της παράστασης, είναι ένα γοητευτικό, παιδαγωγικό ταξίδι που ανασταίνει ψυχές και μένει για πάντα ανεξίτηλα χαραγμένο με φως, στην μνήμη των παιδιών. 

Καλόν είναι ο δάσκαλος να δώσει να καταλάβουν παιδιά και γονείς ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διενέξεις πάνω στην έκταση του ρόλου. Ο δάσκαλος ξέρει ποιο παιδί εκφράζεται καλύτερα με το σώμα ή με το λόγο, ποιο έχει δυσκολία απομνημόνευσης και έκφρασης και σίγουρα θα δώσει τους ρόλους, έτσι ώστε το κάθε παιδί να υποστηρίξει καλύτερα τον δικό του ρόλο. Το θέμα είναι να μπορεί το παιδί να ανταποκριθεί και ο δάσκαλος θα κάμει τα πάντα για να λάβει ο μαθητής του το χειροκρότημα που θα τον αναπτερώσει.

Ο δάσκαλος πρέπει να εμπνέει τους γονείς και τους μαθητές του, να τους μεταδώσει το όραμά του. Εάν οι γονείς τον εμπιστευτούν- και αυτό θέλει κατάλληλο χειρισμό, λεπτότητα αλλά και πυγμή, διακριτικότητα αλλά και σταθερότητα – το έργο του θα κυλήσει εύκολα, γιατί θα έχει στο πλευρό του, τους γονείς. Όταν τα παιδιά και γονείς σε εμπιστεύονται ολοκληρωτικά, πρέπει να προσπαθείς δυο φορές περισσότερο να μην τους απογοητεύσεις π ο τ έ. Λάθη ως άνθρωποι κάνουμε, αλλά ο τρόπος διαχείρισής τους, φέρνει συχνά την συγγνώμη και την κατανόηση. Εμείς πάντα θα προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι στις σχέσεις και στη δουλειά μας. Τα πιστεύω μας για την προσπάθεια που αναλαμβάνουμε, πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε συνέχεια, σε κάθε καινούρια τάξη παιδιών που παίρνουμε, ώστε οι εκάστοτε γονείς και μαθητές μας, να ενστερνιστούν και αυτοί τα πιστεύω μας και να κατανοήσουν πλήρως την αναγκαιότητα του θεάτρου.

Και έρχεται η στιγμή που παρουσιάζουμε το έργο στην τάξη. Γίνεται η ανάγνωση…Τα παιδιά περιμένουν με λαχτάρα την ώρα της κατανομής των ρόλων. Αφού μοιραστούν  οι ρόλοι, τους δίνεται ένα χρονικό περιθώριο μεγάλο για να τους μάθουν απ’ έξω. Εν τω μεταξύ στήνεται σιγά σιγά το έργο, κρατώντας τα χαρτιά στο χέρι. Τονώνουμε τα παιδιά στην προσπάθειά τους και τους μαθαίνουμε τον τρόπο που πρέπει να εκφράσουν τον ρόλο τους. Τους υποδεικνύουμε να λένε τα φωνήεντα στρογγυλά, να λένε πεντακάθαρα τις λέξεις προφέροντας σωστά τα σύμφωνα και δίνοντας έμφαση στο μέρος της πρότασης, που πρέπει να ειπωθεί με έμφαση. Τους δείχνουμε τρόπους να χειρίζονται σωστά τα χέρια τους και να δείχνει το πρόσωπό τους την εσωτερική τους κατάσταση. Το νόημα των φράσεων δεν είναι ξέχωρο από τις εκφράσεις του προσώπου, χωρίς να φτάνουμε βέβαια στην υπερβολή.

Ιδιαίτερη δυσκολία συναντάμε με παιδιά από άλλες χώρες που δεν γνωρίζουν να χειρίζονται καλά την ελληνική γλώσσα. Το προσδοκώμενο είναι όταν παρουσιαστεί το έργο να μην ξεχωρίζουν οι μαθητές ποιο παιδί είναι ελληνάκι και πιο από την αλλοδαπή. Αυτό συνεπάγεται άφθονη υπομονή και επιμονή τόσο από τον εκπαιδευτικό όσο και από τα παιδιά.

Όλα τα παιδιά θα πάρουν ρόλο. Έχω έναν λεβέντη Κινέζο στην τάξη μου. Δυσκολευόταν να πει τα σύμφωνα σωστά. Η φράση: «Δεσποινίς Πέρκιζα! Για τρομοκράτες πρόκειται, χίλια τα εκατό…» μας πήρε τριάντα πρόβες..

Έβαζα τα χέρια του στο λαιμό μου, για να δει πώς πρόφερα:  Πέρκιζα. Κατόπιν έλεγε Πέρρκιζα, μένοντας στο ρκ, τρ και κρ των λέξεων που τόσο δυσκολευόταν. Την άλλη μέρα τα ξεχνούσε, αλλά επειδή γινόταν επανάληψη έφθασε η μέρα που ο Τζο πρόφερε υπέροχα την πρόταση, με θαυμάσια προφορά! Οι πρώτοι που τον χειροκρότησαν ήταν οι ίδιοι οι συμμαθητές του και ο ίδιος ο Τζο το ένιωθε σαν προσωπική του νίκη και είχε δίκιο.

Τα παιδιά  μαθαίνουν τον ρόλο τους με μεγάλη όρεξη. Αποκτούν αυτοπεποίθηση. Έτσι παιδιά που δεν απέδιδαν καλά στα μαθήματα, παρουσιάζουν το φαινόμενο να μαθαίνουν απ’έξω έναν πολύ μεγάλο ρόλο αξιώσεων και να τον αποδίδουν θαυμάσια.

Κορίτσι που δεν έλεγε δευτερεύοντα μαθήματα, με πολλά και δικαιολογημένα προβλήματα ένεκα μετανάστευσης από άλλη χώρα, πήρε ρόλο δυσκολότατο που συνδύαζε υποκριτική ικανότητα και χορό. Απέδωσε λοιπόν τον ρόλο της με τέτοιο στυλ που κέρδισε την αμέριστη επιβράβευση της τάξης και ο έμφυτος ρυθμός της προκάλεσε τον θαυμασμό όλων…Ένα χαριτωμένο πλάσμα, χαμηλών τόνων, που ενώ θα την θυμούνταν σαν το κορίτσι το καλό αλλά όχι επιμελές, μετατράπηκε με το θεατρικό, σε ένα φωτεινό αστεράκι με καταπληκτική κίνηση…

Σήμερα, η Εσμεράλδα, και μάθημα να μην πει έχει άλλη οντότητα μέσα στην τάξη…Το θαύμα ολοκληρώθηκε, όταν η Εσμεράλδα άρχισε να μιλάει στο μάθημα!…Λες και είπε μέσα της:

«Μπορώ! Το απέδειξα στο θέατρο! Ανέβηκα δυο σκαλοπάτια στην εκτίμηση της τάξης! Οφείλω να μην τους προδώσω! Θα μείνω εδώ!..»

Το θέατρο σε βοηθά να παρουσιάσεις ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο, να βγεις από το καβούκι σου, να μετουσιωθείς. Τα ντροπαλά παιδιά κυριολεκτικά μεταμορφώνονται μέσα από μια παράσταση.

Μα και ο μαθητής ο μετριότατος που μέχρι τώρα άκουγε τόσα ειρωνικά σχόλια από τους  συμμαθητές του,  έστω και αν ο δάσκαλος καυτηριάζει πάντοτε τέτοιου είδους συμπεριφορές, επειδή έπαιξε ωραία, αντιμετωπίζεται πλέον με πολύ θετική ματιά στην τάξη…Απέδειξε ότι κάπου μπορεί!

Πράγματι, αλλάζει ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τον άλλον μέσα στο τμήμα μετά μία θεατρική παράσταση, διότι άνεμος αλλιώτικος πνέει πλέον μέσα στην τάξη…Λες και αναβαθμίστηκαν οι σχέσεις των παιδιών μετά το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου… Όχι ότι σταματούν οι διενέξεις, παιδιά είναι, αλλά ό ένας βλέπει με άλλο μάτι τον άλλον, το τμήμα είναι πια πιο δεμένο από πριν και αυτό το δέσιμο, δεν θα σπάσει ποτέ.

Για να επιτευχθεί όμως κάτι το τόσο σημαντικό προηγείται ολόκληρος αγώνας. Να ξέρετε ότι τα παιδιά εκπαιδεύονται σε πολλά πράγματα. Τον πρώτο χρόνο, που θα τους μάθεις τα πάντα, είναι κάπως δύσκολα. Αλλά την δεύτερη χρονιά η δουλειά μαζί τους είναι  πολύ πιο εύκολη σε όλους τους τομείς.  Σιγά  - σιγά δείχνοντας πώς ολοκληρώνεται μια παράσταση τους μαθαίνεις και θεατρική αγωγή. Από το τι να περιμένουν δηλαδή σαν ηθοποιοί από τους θεατές τους, μέχρι και το πώς πρέπει να φέρονται αν είναι αυτοί θεατές σε μια παράσταση.

Και αυτό, η σωστή συμπεριφορά μας μέσα σε μια αίθουσα θεάτρου, είναι αδιαμφισβήτητα  δείγμα  πολιτισμού μιας κοινωνίας.

H   περιπλάνησή μας στα θεατρικά δρώμενα του σχολείου, δεν σταματά εδώ. Στο δεύτερο μέρος του άρθρου μας θα μιλήσουμε και για άλλα θέματα στενά συνυφασμένα με το θέατρο στην τάξη.

(Εμφανίσεις filonas.gr: 2.041)