ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ '40

Έγραψε η δόξα αστροστόλιστο το   Ο Χ Ι,
επάνω σε ολογάλανα ουράνια!
Εσκόρπισεν αιμάτινα γεράνια,
στης Πίνδου το χιονένιο ανεμοβρόχι...

Δέχθηκ'η γη το σώμα των Ηρώων,
νιάτα που πέσανε σε μια θυσία
για την πατρίδα, την τιμή και την ανδρεία,
απόγονοι τρανοί των Μαραθώνων!...

Από τα νέφη βγαίνει ο Λεωνίδας,
να οδηγήσει τους φαντάρους στον αγώνα!...
Βροντόφωνος ο ήχος της ασπίδας,
κουράγιο δίνει μέσα στον χειμώνα...

Τσολιάδες του Σαράντα, σαν θηρία,
πολέμησαν και γράψαν Ιστορία!!!


-----------------------------------------------------------
Ημέρα μνήμης και τιμής η σημερινή... Η καρδιά μας σε αυτούς που έπεσαν ένδοξα και το αίμα τους πότισε το δέντρο της Λευτεριάς... Τα τραγούδια της Βέμπο , μας προκαλούν ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού... Την ιστορία μας πρέπει γονείς και δάσκαλοι να μαθαίνουν στα παιδιά τους, για να ξέρουν τις ρίζες τους ,να είναι υπερήφανα για την σπουδαία πατρίδα τους και όταν περνά η ελληνική σημαία να νιώθουν εκείνον τον λυγμό που σε συνταράζει από ενθουσιασμό και άκρατη συγκίνηση!Δοξασμένη, χιλιοβασανισμένη πατρίδα μας!! Δεν λυγάς, δεν προσκυνάς κανέναν!  Και όπως είπε σήμερα ο αεροπόρος μας ψηλά από τα ουράνια κατά τηνπαρέλαση, δεν γονατίζεις παρά μόνον μπρος στους ήρωές σου!!!!!! Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ  ποτε δεν πεθαίνει, αρκεί να είμαστε ενωμένοι!!! ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!!!!!

Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ

Σαν κυματίζει πάνω  στο κοντάρι
περήφανη, ολόλαμπρη κι ωραία
η γαλανόλευκη, τρισένδοξη σημαία,
σκιρτάει η καρδιά μου με καμάρι!

Συγκίνηση τρανή με συνεπαίρνει...
Πόσες θυσίες μού 'ρχονται στον νου μου...
Τρισχιλιάχρονη η δόξα του λαού μου!
Μες στις πτυχές της με αρμούς με δένει...

Σημαία μου, μπροστά σου γονατίζω...
Επάνω σου το αίμα των παιδιών σου...
Με δάφνες και με δάκρυα σε ραντίζω...
Ποτέ δεν θα προδώσω τον καημό σου...

Περήφανα φωνάζεις: Η  ΕΛΛΑΔΑ,
της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ θε να κρατεί την δάδα!!!!

-----------------------------------------------------------------------
27η Οκτωβρίου...  Η γιορτή της σημαίας μας...Ας κυματίζει  η γαλανόλευκη κι αυτό το τριήμερο σε κάθε ελληνικό μπαλκόνι.  Όπου χτυπάει ελληνική καρδιά, ας ξεδιπλώνεται περήφανη για να βροντοφωνάζει σε όλους, την με τόσες θυσίες αποκτημένη Λευτεριά και  δόξα της Ελλάδας μας!
[Ο λογοτέχνης Γεώργιος Δροσίνης, καθιέρωσε την 27η Οκτωβρίου, ως σχολική γιορτή]

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ένδοξη μέρα ανέτειλε και πάλι!
Σάλπισμα ήχησε τρανό και θείο.
Περήφανο της μνήμης μας το πλοίο
γυρίζει κει που η δόξα πάντα θάλλει...

Ήρωες μαχητές της αντρειοσύνης,
Ο Χ Ι  κραυγάσατε με πλέρια ζέση!
Συντρίψατε την εχθρική την πλεύση,
προστάτες ζηλευτοί της ρωμιοσύνης...

Γυναίκες και φαντάροι, αγαπημένοι,
ποτίσατε με αίμα τα βουνά μας...
Θα μείνετε για πάντα δοξασμένοι!
Μπροστά σας προσκυνάει η καρδιά μας...

Εικοστή Ογδόη  Οκτωβρίου, στην χαρά σου,
''Α έ ρ α!!!'' θα φωνάζουν τα παιδιά σου!!!!


--------------------------------------------------------------------------------------------

28η Οκτωβρίου!!  Ημέρα τρανή, ημέρα δοξασμένη, γεμάτη μνήμες... Ηρω'ι'σμοί, ανείπωτες θυσίες, έρχονται και κατακλύζουν όλο το είναι μας....Ας υψώσουμε στα μπαλκόνια μας την σημαία μας, για να δείξουμε σε όλους ότι  ΔΕΝ  ΞΕΧΝΑΜΕ και ότι το παράδειγμα των ηρώων του 1940, οδηγει τα βήματά μας, διότι  ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!!!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!!!!

                                    4ρις Οκτωβρίου

Επ' ευκαιρία της Ημέρας Των Ζώων... Αφιέρωμα από καρδιάς στα  αγαπημένα, τρυφερά τετράποδα μέλη της οικογενείας μας. Να είναι καλά, ευτυχισμένα και μια ευχή: Να αποκτήσουμε παιδεία, ώστε να μην υπάρχουν πια αδέσποτα. Για όσα μας άφησαν για να γίνουν αστεράκια, να ξέρουν ότι ποτέ δεν τα ξεχνάμε και τα ευγνωμονούμε για τις υπέροχες μέρες που περάσαμε μαζί τους. Μένουν για πάντα στην καρδιά μας...Αθώα, τρυφερά τετράποδα φιλαράκια μας, ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Μπορεί του κόσμου τα καλά στο σπίτι σου να τα 'χεις...
Γερά παιδιά να σου 'δωσε της Παναγιάς η χάρη.
Μπορεί να στέκεις όρθια, να μην σου λείπει ο ζήλος
μα εσύ, κάπου στα μέσα σου, κάποιο μαράζι κρύβεις...

Ευχαριστείς τον Ύψιστο για όσα σου 'χει στείλει
και ικετεύεις ταπεινά, να σας προσέχει πάντα...
Όμως βαθιά στο είναι σου, νιώθεις ανησυχία
και ντρέπεσαι παράπονο να βγάλεις, που δεν στέκει...

Τι να συμβαίνει άραγε σ' αυτόν τον ψυχισμό σου;
 Γιατί σφίγγουνε δάχτυλα το στέρνο σου το βράδυ;
Γιατί ομίχλη κίτρινη το στόμα σου ξεραίνει
κι αρνείσαι έξω να βρεθείς, στην στράτα να βαδίσεις;

Κατάθλιψη το είπανε το γκρίζο πάπλωμά σου...
Σκέλεθρα - δάχτυλα κρατούν το γέλιο μην ανθίσει...
Πέπλα πυκνά σου παίρνουνε τ' αέρι απ'τα πνευμόνια
και σε κρατούν αιχμώλωτη, δεσμώτη Προμηθέα...

Προσέχουν μη χαμόγελο στα χείλη αναβλύσει...
Ό,τι χαρούμενο, καλό, στον πάγκο το μεριάζουν.
Δεν σε αφήνουν να χαρείς με τις χαρές που έχεις
και σε βαστούν στην κάμαρη, σαν όμηρο δεμένη...

Αν νιώσεις το γλυφό νερό στα χείλη σου να φτάνει,
πρέπει να τρέξεις παρευθύς, αμέσως για βοήθεια.
Εκεί θα εύρεις γιατρειά, θα διώξεις το σκοτάδι
και θ' αποχτήσεις δύναμη, το τέρας να παλέψεις...

Γιατί για τέρας πρόκειται που όλα τα μαυρίζει.
Με τις αρπάγες σε κρατά να μην χαρείς τον ήλιο,
να μην γελάσεις σαν βρεθείς με τα παιδιά, τα εγγόνια
και την ζωή να μην την ζεις, κρυμμένη στις καμάρες...

Βοήθεια την κατάθλιψη να διώξεις,πρέπει να 'χεις.
Ο δρόμος θα 'ναι δύσκολος, θε να σε σέρνει πίσω.
Μα εσύ στάσου στα πόδια σου και δέξου την βοήθεια,
για να παλέψεις δυνατά, να μην το βάλεις κάτω...

Και θα 'ρθει εκείνη η χαραυγή που τόσο καρτερούσες!
Ηλιόφωτη, ηλιόχαρη στο στήθος σου θα λάμψει!
Θε ν' ανασάνεις δυνατά, φρέσκο, καθάριο αέρα
και μιά ζωντάνια θαλερή μες στο μυαλό θ' αστράψει!

Και θα μπορείς πια να χαρείς όσα ο Θεός σου δίνει...
Ελεύθερη από βαριές, πυκνές ανησυχίες...
Θα πάψεις σαν αερικό να σέρνεσαι στο δώμα
και θα προφτάσεις την ζωή που δίπλα σου κυλούσε...

Χαρά μεγάλη θα γευτούν για σένα οι δικοί σου,
γιατί κι αυτοί πικραίνονταν όσο απούσα ήσουν.
Τώρα ν' ανοίξεις διάπλατα παράθυρα και θύρες,
για να ορμήσει μέσα σου, λυτρωτικός ο ήλιος!!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Πολλές φορές δεν ημπορώ μονάχος μου ν' αντέξω
στις σκοτοδίνες της ζωής που γύρω μου στρουφίζουν
και θέλω κάπου να πιαστώ σαν νιώθω μπερδεμένος
και να σηκώσω το κορμί απ΄ το βαθύ το τέλμα.

Αργά τότε τα μάτια μου σε Σένα τα καρφώνω,
εκεί στο εικονοστάσι μου που στέκεις με τους άγιους...
Τα μάτια -λίμνες θαλπωρής- στο πρόσωπο το θείο
και στην αγκάλη σου βαστάς τον θε'ι'κό βλαστό σου...

Σε Σένα και στον Γιόκα Σου, στέλνω τις προσευχές μου.
Και ξέρω ότι τις ακούς γλυκιά μου Παναγία...
Μία μικρή, κοινή θνητή, Εσένα ικετεύω
και τις χρυσές ακτίνες σου, στο διάβα μου τις βρίσκω...

Αξίωσέ με πάντοτε στην σκέψη Σου να μ' έχεις.
Να είσαι φάρος στην ζωή εκείνων π'αγαπάω.
Να μεσιτεύεις στον Χριστό, πανάχραντη Μαρία
για όλους μας και, σταθερά, τον δρόμο να μας δείχνεις!...

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΗ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

α] Το μεγάλο πλήγμα της πατρίδαςμας.Η Μικρασιατική καταστροφή.Η Ιωνία εάλω!!!Ό,τι πιο σπαραχτικό και επώδυνο έζησε τα τελευταία χρόνια ο Ελληνισμός...Στους αμέτρητους νεκρούς,στον ματωμ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

α] Τ ένο ξεριζωμό, στους βιασμούς, στο αίμα, στην αμείλικτη συντριβή, ας σταθούμε για λίγο με πληγωμένα φτερά και  χαμένο το όραμα της Μεγάλης Ιδέας.

                  Η ΙΩΝΙΑ ΕΑΛΩ!!!!!

Μιά ιστορία χιλιάδων χρόνων και ένας ακμάζων πολιτισμός, έγινε στάχτη από τους βαρβάρους και την προδοσία των συμμάχων...Κλαίει κάθε Έλληνας και ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ!!...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

β]            Κριτική

ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ  ''ΜΑΛΛΟΥΣΑ''

Μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Μια συναρπαστική γυναίκα. Μια εξαίρετη γνώστης της ελληνικής γλώσσας, την οποίαν χειρίζεται με καταπληκτική μαεστρία. Ύφος αναγνωρίσιμο, μεθυστικό.

        Μπορεί όλοι να γνωρίζουμε πάρα πολλές λέξεις, δεν τις χρησιμοποιούμε όμως οι περισσότεροι. Η Γεωργία Αγγελοπούλου τις έχει κάνει  κτήμα της και ρέουν αυθόρμητα,ορμητικά και φυσικά στον γραπτό της λόγο. Μια πανέμορφη θάλασσα γλωσσικού πλούτου τα έργα της, όπως το μυθιστόρημά της ''ΜΑΛΛΟΥΣΑ''.Δυνατό, αισθαντικό, παθιασμένο. Στιγμές- στιγμές είναι απόλυτα ποιητικό. Μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά σου το γλωσσικό της ιντερμέτζο και μένεις ενεός μπροστά στον πανέμορφο χείμαρρο της λεκτικής της ευφυ'ί'ας.Νιώθεις συνεπαρμένος από την μαγευτική ομορφιά της γλώσσας μας που ξεδιπλώνεται μπρος σου, πλανεύτρα,ποικιλόμορφη από την παθιασμένη εκφορά του λόγου της συγγραφέως Αγγελοπούλου.

         Ευχαριστούμε κυρία Γεωργία που μας θυμίζετε την απέραντη ομορφιά της ελληνικής γλώσσας και μεταλαβαίνουμε των αχράντων μυστηρίων της.

        Διαβάζοντας το βιβλίο κατακλύζεσαι από πλήθος έντονων συναισθημάτων και από ολοζώντανες πλανεύτρες εικόνες, Είναι ένα πυρωμένο ξεχείλισμα ψυχής, μια έκρηξη ηφαιστείου που την λάβα του συνθέτουν οι στεναγμοί και οι έγνοιες των πιο βαθιών, συνταρακτικών συναισθημάτων. Νιώθεις την καρδιά που πάλλεται και το κορμί που αναρρριγά από το ισχυρό, καταλυτικό  σφιχταγκάλιασμα του ερωτικού μεθυσιού και της σπαραχτικής και εξυψωτικής αγάπης.

            Εύχομαι να είστε πάντα γερή και δημιουργική, στον υπέροχο κόσμο που έχετε επάξια αναρριχηθεί!! Πάντα μπροστά!!!