ΣΤΗΝ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ   [Απ' την Μυρτώ σου]

Μαμά μου, ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ! Να είσαι ευτυχισμένη!

Νά 'σαι γερή. νά 'σαι καλά, και πάντα ευλογημένη!

Είσαι για μένα μάνα μου, το πιο λαμπρό αστέρι!

Εκείνο που φεγγοβολά και μου κρατεί το χέρι...

Είσαι νερά'ι'δα μάνα μου, για μένα την Μυρτώ σου!

Είναι λιμάνι απανεμιάς, ο κόρφος ο δικός σου!

Μου δίνεις την αγάπη σου, απέραντη και πλέρια!

Είσαι το στήριγμα για μέ, φιλώ τα δυό σου χέρια!

Όλα τα δίνεις μάνα μου, για μένα, το παιδί σου...

Είμαι η πρώτη έγνοια σου, το φως μες στην ψυχή σου!

Είσαι η πιο όμορφη μαμά! Πάντα σε καμαρώνω!

Σε σένα κάθε μου στιγμή, τα χέρια μου απλώνω...

Σαν μίσχος βεργολυγερός, η φωτεινή θωριά σου!

Με προστατεύεις μάνα μου, σφιχτά στην αγκαλιά σου...

Την κάθε μου επιθυμιά, εσύ την προλαβαίνεις

και μ' ένα σου χαμόγελο, όλα τα ανασταίνεις.

Πανέμορφη μανούλα μου! Σαν κύκνος φτερουγίζεις

και την βαθιά σοφία σου, σε μένα την χαρίζεις...

Είσαι για με παράδειγμα, αγάπης, καλοσύνης...

Είσαι ευαίσθητη πολύ, αστρί μεγαλοσύνης!

Μου δίδαξες το όμορφο, το δίκιο στην ζωή μου...

Μου έφερες την Λούνα μου, που θά 'ναι πια μαζί μου!!

Πόσο εχάρηκα μαμά, σαν πήρα το σκυλάκι!

Θά 'ναι ο φίλος μου ο πιστός, το αγαθό ζωάκι!

Σ' ευχαριστώ που είσαι  ε σ ύ ,  η λατρευτή μαμά μου!

Και ξέρω πως παντοτινά, θα βρίσκεσαι κοντά μου!

Πατέρας, Λούνα και μαμά,μαζί κι εγώ η κόρη,

ακλόνητη η φαμίλια μας, γερή ωσάν τα όρη!

Χρόνια Πολλά Μανούλα μου, τα πάντα ν' αποκτήσεις!

Η Παναγιά να σε φυλά, ποτέ να μην λυγίσεις!

Νά 'σαι καλά, νά 'σαι γερή, μανέμορφη μαμά μου!

Είσαι για μένα μάνα μου, το φως μες στην καρδιά μου!!

---------------------------------------------------------------------------------------------

Το έγραψα, για να το δώσει η Μυρτώ, στα γενέθλια της μαμάς της.

 ΣΤΟ   ΠΡΩΤΟ ΕΓΓΟΝΑΚΙ ΜΟΥ!!!! 

ΝΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΣΕΙΣ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ!!!!                                                     

                         ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ...ΜΗΝΕΘΛΙΆ ΣΟΥ!!!!!

Χριστούγεννα γεννήθηκε ένα μικρό μωράκι

και πήραν φως τόσες καρδιές, απ' το μικρό παιδάκι!!

Έφερε μήνυμα ζω'ης στην οικογένεια όλη

κι ευθύς ομόρφυνε τρανά η τσμεντένια πόλη!!

Σαν φως χριστουγεννιάτικο ήταν ο ερχομός του

κι αρχίνησε να τραγουδά ο καθενάς δικός του...

'' Αγία Οικογένεια'' την είπε η γιαγιά του,

την πιοκογένεια του γιού - κι είπε αλήθεια τόση!

Μπαμπάς, μαμά και το μωρό, ελπίδες είχαν στρώσει!

Κι εμείς οι άλλοι που, πολύ μες στις σκιές χανόμαστε,

εξαναβρήκαμε το φως... Δειλά - δειλά φαινόμαστε...

Ο ερχομός  του μπέμπη μας, ξανάφερε ελπίδα!!

Έκαμε ωραία την ζωή, σαν άστρο, σαν αχτίδα!!...

Δύο πανέμορφοι γονείς... Πανέμορφο το βρέφος...

Μι' ακολουθία ιερή, σ' ένα γαλάζιο νέφος!!

Ο μπόμπιρας κυρίαρχος! Πρίγκηπας στην ζωή μας!

Εκατομμύρια ευχές στ' αστέρι της ψυχής μας!

Πώς τόνε ντύνει η μάνα του! Σαν νά ΄ναι λουλουδάκι!

Και πάντα ο πατέρας του, τον λέει :  ''Το αντράκι! ''

Την μιά γαλάζιος πρίγκιπας! Την  άλλη μανιτάρι!

Άλλοτε κίτρινος λαγός μα, πάντα παλληκάρι!!!

Ζωγράφος η μανούλα του, όμοια μικρή  νερά'ι'δα!

Και γυμναστής είν' ο μπαμπάς κι οι δυό, με νοστιμάδα!!

Ξεχωριστά παιδόπουλα οι τρυφεροί γονείς σου..

Μικρούλι εγγονάκι μου, οι Άγιοι μαζί σου!!

 Να τα χιλιάσεις Εγγονέ! Να γίνεις κυπαρίσσι!

 Κι όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, χρυσάφι να αναβλύσει!

Να γίνεις μέγας και τρανός, να σφύζεις από υγεία!

Να σπέρνεις πάντα το κλό, να ζεις μ' ελευθερία...

Νά 'σαι σωστός, νά'σαι καλός και ν' αγαπάς την φύση..

Τα ζώα, τ' άνθη, τους φτωχούς, την ανθρωπιά, την ζήση...

Να δείξεις σ' όλους τι θα πει, λεβέντης, παλληκάρι!

Να είσαι πάντα  ''Ά ν θ ρ ω π ο ς '', με αρχοντιά και χάρη!

Δίκαιος, σώφρων, λογικός με όλους και με όλα...

Μα, και για  σε  να μάχεσαι, με γνώση πάνω απ' όλα...

Πάλευε για το δίκιο σου με σθένος και αντρεία...

Οι χάρες σου; : Το ήθος σου, το μέτρο κι η παιδεία...

Στην κούνια σου εκάλεσα μάγισσες και νερά'ι'δες...

Θα σε μυρώσουν μαγικά για να μην βρεις μπελάδες...

ΕΛΠΙΔΑ η μητέρα σου... ΛΕΥΤΕΡΗΣ ο πάτέρας...

Συμβολικά ονόματα, κι εσύ παιδί παντιέρας!!!

 Μίας παντιέρας γαλανής, σημαίας δοξασμένης...

Είσαι παιδί  ε λ λ η ν ι κ ό, χώρας ευλογημένης...

Να λευτερώσεις  Άγγελε,  ε λ π ί δ α στην ζωή μας! 

Να λάμψει ο κόσμος όπου διαβείς, όπου περνάς, παιδί μας...

Σου γράφω τούτες τις στροφές μέσα από την ψυχή μου...

Με όλη την αγάπη μου..Τράβα  ε μ π ρ ό ς, παιδί μου...

Πάντα  ε μ π ρ ό ς να προχωρείς μ' ολόρθο το κεφάλι!

Να γίνεις πρώτος α'ι'τός σ' όλη την παραζάλη!..

Ν' απλώσεις τις φτερούγες σου ψηλά, για να πετάξεις!

Να φθάσεις στο ηλιόφωτο, το γέλιο να τ' αρπάξεις!...

Και μην ξεχνάς ότι φοράς φτερά ευλογημένα...

Νά 'σαι καρπός της ''Ανθρωπιάς'' σε μέρη λερωμένα...

Ανθούς να βγάζει η στράτα σου, αστέρια η ματιά σου...

Γέλια ν' ανθούν στο διάβα σου, τραγούδια στα σκαλιά σου...

Γαλάζιε μικρέ Πρίγκιπα... Πορτοκαλί κουνέλι... 

Μικρούλι χιονολόλουδο...Ροδάκινο με μέλι...

  Μάτια γεμάτα στοχασμό... Κοχύλια τα αυτάκια...

Ένα ολόδροσο '' όμικρον'' τα δυό σου τα χειλάκια...

Γεμάτος περιέργεια σηκώνεις το κεφάλι...

Με πόση δύναμη καλείς να έρθει το μπουκάλι!

Φαγούδικο! Δυό ρουφηξιές  κάνεις όλο το γάλα...

Αν είναι Θεέ μου δυνατόν! Την θες κι άλλη μπουκάλα!

 ''Η άγια οικογένεια!''...  Μάθημα δώσαν σ' όλους  μας οι τρυφεροί  γονείς σου...

Μάθημα   κατανόησης, ΑΓΑΠΗΣ, ηρεμίας 

 και πάνω απ' όλα μάτια μου, τρανής ευαισθησίας...

Κοιμόταν στον διάδρομο σαν γέννησε η μαμά σου,

                                                                ο νεαρός πατέρας σου,

 όμοιος με λύκο που φυλά την οικογένειά του...

 Μοιράζεται την έγνοια σου, μέσα στην νύχτα γιέ μου...

Σ' αλλάζει πάντα πρόθυμα, με κέφι  σε τα'ί'ζει, 

και την μανούλα σου γλυκά, κι εκείνη την φροντίζει...

Κι η μάνα σου ακούραστη, τους δυό σας αγαπάει

και στα γαλάζια μάτια της με πάθος σε κρατάει...

Κι όλη την μέρα στέκεται μωράκι μου, σιμά σου...

Και ομορφαίνει τις στιγμές, η όμορφη μαμά σου!!

Είσαι παιδί του Έρωτα, της χαραυγής βλαστάρι!

Αυτή σου την κληρονομιά, κανείς δεν θα στην πάρει!!

Θειάδες, παππούδες και γιαγιές, ξαδέλφες,  ξαδερφάκια,

θείοι και φίλιοι και γνωστοί, σου στέλνουνε φιλάκια...

Θάλασσα η αγάπη μας, πέλαγος τα φιλιά μας 

κι εσύ Μπεμπούλη, η βάρκα μας κι η  ε λ π ί δ α , στα πανιά μας!!

- Έτσι που λες μικρέ Εγγονέ.. Ευχές πολλές να έχεις...

Είμαι η γιαγιά σου από μαμά! Θέλω σε  με  να τρέχεις!!!

Σ'ασπάζομαι και σε τσιμπώ [!] σου φέρνω λίγα άνθη...

Και υπογράφω: ''Σ' αγαπώ, γιαγιά σου 

                                                    η Πολυάνθη!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

  Στα δεύτερα... Μηνέθλια!!!!

22 Φεβρουαρίου  2008

                                                     

Η ΜΥΡΤΩ

 Ψιλόλιγνη,γλυκόθωρη, κορίτσι μυρωδάτο,

με μιά καρδιά τριαντάφυλλο στον ήλιο ανοιγμένη

είναι η Μυρτώ η κόρη μας, η εγγονιά, τ' αστρί μας...

Σου τργουδάνε μάτια μου, πουλιά στο πέρασμά σου!

Ο ήλιος σου χαμογελά, σού γνέφει το φεγγάρι

και μες στα δυό ματάκια σου, αστέρια κατοικούνε...

Σαν κύκνος κορμολυγερή, με χάρη κι ομορφάδα!

Το πέρασμά σου αέρινο, ανασασμός νερά'ι'δας

΄και μέσα στην καρδούλα σου, αγάπη αναβλύζει...

Αγάπη για το κάθε τι, ορμητική κι αιθέρια...

Ευαίσθητη πριγκίπισσα, κορίτσι λατρεμένο,

σκορπίζεις την ευγένεια, την πλέρια καλοσύνη...

Έχεις χαρίσματα πολλά κι απ' όπου κι αν διαβαίνεις,

θε να φωτίζεις γύρω σου τα πάντα με ασήμια,

βγαλμένα απ' τα τρίσβαθα της πάλευκης ψυχής σου...

Εσύ Μυρτώ μου, μουσική φέρνεις στο σπίτι μέσα...

Λατρεία σού 'χουν οι γονείς, οι θείες, η γιαγιά σου.

Μα σε λατρεύει σαν θεά και η μικρή σου Λούνα,

η όμορφη σκυλίτσα σου, μ' αγάπη άδολη, γλυκιά, παντοτινή κι αιώνια...

Η Λούνα στην αγκάλη σου κι εσύ στο παραθύρι,

να ζωγραφίζεις κόρη μου εικόνες όλο χρώμα,

είναι για μένα όνειρο, κάδρο ονειρεμένο,

που απορρέει ομορφιά, αγάπη κι ευτυχία...

Όλα τ' αστέρια τ' ουρανού, Μυρτώ μου στην ποδιά σου,

θα σου φωτίζουν το στρατί με μύριες χρυσαχτίδες

και θα σου φέρουν την χαρά, την πλήρη αρμονία...

Ηλιόλουστες οι μέρες σου, τα χρόνια μελωδία,

κι εσύ Μυρτώ μου όμορφη, χαρούμενη διαβαίνεις,

με την αγάπη γύρω σου, νερά'ι'δα της καρδιάς μας!!!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Στην ξεχωριστή Μυρτώ, παιδί ευαίσθητο, με ντελικάτη έμφυτη κομψότητα και μια καρδιά διαμάντι!!! Εγγονή της αγαπημένης γειτόνισσας, Ματίνας.Να είναι καλά και ευτυχισμένη!!!!

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ...

Μέσα στην τάξη, ο δάσκαλος μπορεί να βρει αφορμή να μιλήσει για χίλια δυο θέματα... Τα παιδιά διψούν για συζήτηση και τώρα που δουλεύουν και οι δυο γονείς και  τα γράφουν σε ένα σωρό εξωσχολικές δραστηριότητες, η συζήτηση μέσα στην οικογένεια έχει λιγοστέψει. Κανονίζουμε την διαχείριση της ύλης μας και δεν χάνουμε ευκαιρία να μιλήσουμε με τους μαθητές μας... Το έχουν τόσο ανάγκη... Έτσι δημιουργείς ένα κλίμα εμπιστοσύνης και οι μαθητές ανοίγονται και σου λένε ό,τι τους απασχολεί... Θα μιλήσετε για τους κινδύνους του ίντερνετ, για το πόσο προσεχτικοί είμαστε με τους ξένους... Ότι δεν ακολουθούμε ποτέ κανέναν άγνωστο, ούτε μπαίνουμε στο αυτοκίνητό του, ακόμα κι αν μας πουν ότι τους έστειλε ο πατέρας μας... Δεν αφήνουμε κανέναν να ακουμπήσει το εσώρουχό μας και φεύγουμε μακριά, αν κάποια χάδια μας φέρνουν σε δύσκολη θέση... Τους δείχνουμε μάλιστα ειδικά βιντεάκια που έχει μοιράσει στα σχολεία το Υπουργείο Παιδείας και πληροφορούν τα παιδιά με μία ζωντανή ιστορία μέσα από πολύ όμορφα κινούμενα σχέδια, το πώς ένα παιδί μπορεί να υποψιαστεί τον επίδοξο βιαστή του και πώς να προφυλαχτεί από αυτήν την κατάσταση... Και φυσικά, καταπιανόμαστε με ένα θέμα την φορά με μεγάλη υπευθυνότητα και προσοχή...

    Όταν μια φορά αναφέρθηκε χωρισμός προβληματικός στην οικογένεια ενός μαθητή μου, μιλήσαμε πολύ γι' αυτό το θέμα... "Αν οι γονείς μας χωρίσουν, ο μπαμπάς μας θα είναι πάντα μπαμπάς μας και η μαμά μας, πάντα μαμά μας... Αν τώρα ένας από τους δυο γονείς μας, κατηγορήσει τον άλλον, εσείς να φωνάξετε και να πείτε: "Πάψε!!! Αν συνεχίσεις πάει να πει ότι δεν με αγαπάς, διότι κατηγορώντας μου [ας πούμε] την μαμά που γνωρίζεις ότι την αγαπώ το ίδιο, ξέρεις ότι θα στεναχωρηθώ πολύ. Αν έχετε διαφορές, εμένα αφήστε με απ' έξω... Ή δ' άλλως, αν συνεχίσετε να την βρίζετε, δεν θα ξαναέρθω..." Τώρα πόσα παιδιά θα έχουν το σθένος να αντιδράσουν έτσι;; Συνήθως σιωπούν και μαραζώνουν... Εμείς όμως πρέπει να τους τα λέμε, μήπως και αλαφρώσουμε λίγο την ψυχούλα τους... Δυστυχώς, μερικοί φέρονται στο παιδί τους πάνω σε μία διαμάχη μεταξύ συζύγων, σαν να είναι λάστιχο και το τραβά μια ο ένας από δω, μια ο άλλος από κει... ΔΕΝ πρέπει να χρησιμοποιούν το παιδί σαν μέσο εκδίκησης, κάτι όμως που δυστυχώς συμβαίνει συχνά... Το μόνο βέβαια που καταφέρνουν έτσι, είναι το παιδί να μην θέλει να ξαναδεί κανέναν και να τρέχει μια ζωή σε ψυχιάτρους... Διότι, δεν πρόκειται να το αφήσουν στην ησυχία του, δεν θα το σεβαστούν και θα γεμίσουν την καρδούλα του με πόνο και σκοτεινιά... Ήδη νιώθει το έδαφος να τρέμει κάτω από τα πόδια του με τον χωρισμό των πιο αγαπημένων του προσώπων, ήδη νιώθει μεγάλη ανασφάλεια, το να επιφορτιστεί υβριστικό καταιγισμό για έναν από τους γονείς του, το σπρώχνουμε ανελέητα στον γκρίζο χώρο της μελαγχολίας... Πώς γίνεται αυτός που αγαπώ, να κατηγορεί τον άλλον που λατρεύω;; Μακάρι κάποτε το θέμα αυτό να αντιμετωπισθεί πολιτισμένα, έχοντας ως γνώμονα την ευτυχία του παιδιού μας, που δεν μας ζήτησε στο κάτω-κάτω της γραφής να έλθει σ' αυτόν τον κόσμο... Χρέος μας πρώτιστο ως γονείς, η ψυχική ισορροπία του παιδιού μας... Διαφορετικά, δεν μπορούμε να λεγόμαστε "γονείς".

    Μιλήστε στους μαθητές και στις μαθήτριές σας για την φιλοζωΐα... Είναι κρίμα να σέρνεται η Ελλάδα στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, ένεκα της προς τα ζώα συμπεριφοράς της... Διαλύστε τις προκαταλήψεις για τις γάτες και τους σκύλους, τονίστε την συναισθηματική νοημοσύνη αυτών των πλασμάτων και υπογραμμίστε την υπευθυνότητα που πρέπει να έχουμε προς τους τετράποδους ή φτερωτούς φίλους μας... Παίρνουμε ένα ζώο για μια ζωή και είμαστε υπεύθυνοι για την ευζωία του... Δεν το πετάμε ΠΟΤΕ. Απ' την στιγμή που θα έρθει σπίτι μας, είναι οικογένειά μας... Θα λάβουμε από το ζωάκι μας απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη και θα ομορφύνει σίγουρα την ζωή μας. ΔΕΝ παίρνουμε ζώο εάν δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι θα το κρατήσουμε για πάντα... Εμείς οι δάσκαλοι πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε την νέα γενιά, μήπως κι έρθει η ευλογημένη ώρα, να μην υπάρχουν δυστυχισμένα αδέσποτα στους δρόμους της χώρας μας...

    Μπορούμε να διδάξουμε και τρόπους συμπεριφοράς... Αν ο Άλκης εξακολουθεί και βάζει το δάχτυλό του στην μύτη του, δεν τον μαρτυράμε, αλλά λέμε: "Σας έχω πει, ΟΧΙ το χέρι στην μύτη... Όποιος το κάνει να σταματήσει αμέσως, παρακαλώ... Πόσες φορές το έχουμε πει;;"  Και φυσικά θα το επαναλάβετε πολλές φορές, μέχρι να το εμπεδώσουν τελείως... Επίσης, λυμένα κορδόνια [μπορεί να κουτρουβαλιαστούν], μπουφάν τις κρύες μέρες στο διάλειμμα, καπέλο τις ζεστές ημέρες, πολλά χαρτομάντηλα στην τάξη και αν γίνει - στις μικρότερες τάξεις - κάποιο "ατύχημα", δεν αφήνουμε τα άλλα παιδιά να κοροϊδέψουν, παίρνουμε γρήγορα το παιδί στο γραφείο και τηλεφωνούμε στην μητέρα να φέρει εσώρουχο. 

    Το θέμα της σάκας με το ασήκωτο βάρος, υπήρξε πάντα πρόβλημα. Ενώ αφήνουμε στο σχολείο αρκετά βιβλία, πάντα θα υπήρχε μαθητής που η τσάντα του θα ήταν μπαούλο... Επισημαίνουμε την σωστή στάση στο θρανίο, για την σπονδυλική τους στήλη...

"Μάριε, κάτσε καλά παιδί μου... Μην σκύβεις... Θα καμπουριάσεις τελείως.. Κι εσύ Αννούλα, μην κάθεσαι στραβά, θα πάθεις σκολίωση... Ίσια η πλάτη για να έχετε ωραία κορμοστασιά... Και, Σπύρο, γιατί είναι τόσο βαριά η σάκα σου; Σας έχω πει να φέρνετε μόνον τα βιβλία της ημέρας. Γι' αυτό εξ άλλου σας γράφω στον πίνακα τα αυριανά μαθήματα - αν και έχετε πρόγραμμα -  ώστε να φέρνετε μόνον όσα βιβλία χρειάζονται... Έχω δει ότι μερικοί κουβαλούν όλα τα βιβλία και η τσάντα τους είναι ασήκωτη... Λέτε στο σπίτι τι σας λέω;; Ή οι γονείς θαρρούν πως έχετε τρελή δασκάλα που θέλει να σας κοψομεσιάσει;;

    -Το λέμε κυρία!!

    -Εγώ τα φέρνω όλα! Βαριέμαι να τα βγάζω! Η μαμά τα βγάζει κι εγώ τα ξαναβάζω!!!

    -Λάθος κάνεις Αντρέα... Δεν σας το λέμε για να περνά η ώρα... Τα κόκαλά σας τώρα αναπτύσσονται... Εάν κουβαλάτε μεγάλο βάρος και αν δεν κάθεστε σωστά, θα πάθει ζημιά η σπονδυλική σας στήλη και θα γέρνετε δεξιά  ή αριστερά... Άσε που μπορεί να αποκτήσετε καμπούρα... Δεν θέλετε να έχετε ένα ωραίο ίσιο κορμί και να βαδίζετε υπερήφανα και ευθυτενώς;;; Θέλετε να στραβώσετε τελείως;;

    Και αυτά θα τα πείτε πολλές-πολλές φορές, και ίσως το κατανοήσουν... Τίποτε δεν γίνεται με μία φορά... Πρέπει να έχετε υπομονή και να λέτε συνέχεια... Να  λέτε... Η επανάληψη θα φέρει το ποθητό αποτέλεσμα... Και αυτό ισχύει τόσο στις νουθεσίες, όσο και στα μαθήματα... Επανάληψη συνεχής και τεράστια επιμονή και υπομονή... Και αν έχετε εργασθεί με πάθος, αυτό θα φανεί στην επόμενη χρονιά.. Τα παιδιά μετά το καλοκαίρι, όταν ανοίξουν τα σχολεία, είναι σαν άγραφα χαρτιά... Ας μην προτρέξουμε να πούμε: "Πω, πω!!! Τι τμήμα είναι αυτό!!! Μα δεν έκαναν τίποτε πέρυσι;" Μην το πείτε ποτέ... Μέσα σε έναν μήνα, θα δείτε την διαφορά... Τα παιδιά στρώνουν σιγά-σιγά... Επανέρχονται... Ιδίως αν έχουν καινούργια δασκάλα, θέλουν κάποιον χρόνο προσαρμογής, περισσότερο... Ενώ αυτά που συνεχίζουν με την ίδια δασκάλα, λύνονται ευκολότερα, διότι την γνωρίζουν κι εκείνη γνωρίζει τις αδυναμίες τους και έτσι κερδίζουν τουλάχιστον ένα μήνα...

    Κάποια κυρία, όποιο τμήμα της έδιναν, το έβγαζε άχρηστο... Κι εκεί γύρω στα Χριστούγεννα έλεγε ότι το σκάρτο τμήμα που πήρε, το είχε κάμει αστέρι κι αυτό οφειλόταν μόνο σ' αυτήν... Το είχε σύστημα... Οι κουβέντες της στα πηγαδάκια γνωστές... Όμως ποτέ δεν της παραπονέθηκε καμία προηγούμενη δασκάλα γι' αυτά που έλεγε εναντίον τους... Κράτησαν την θέση της πραγματικής "Κυρίας", αν και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, θα έπρεπε κάπως να μπαίνει ένα φρένο... Τώρα, αν όντως μας τύχει ένα τμήμα με πολλά κενά, κάνουμε απλά το καθήκον μας, χωρίς να ζητάμε ευθύνες... Το κακό δεν κρύβεται για πολύ, όπως και το καλό επίσης και αν δουλέψουμε με πάθος, η διαφορά θα φανεί και το τμήμα θα σωθεί... Σε αυτές τις περιπτώσεις, ανασκουμπωνόμαστε και πιάνουμε τα πάντα από την αρχή... ΔΕΝ προχωράμε εάν δεν έχει εμπεδώσει η τάξη το όποιο μάθημα παραδίδουμε... Τι να το κάνεις να τελειώσεις την ύλη τρέχοντας, αν υπάρχουν κενά στο τμήμα σου;;; Δεν σε ενδιαφέρει να μάθουν ουσιαστικά και σωστά οι μαθητές σου όσα τους διδάσκεις;; Και μην δίνετε  π ο τ έ  φωτοτυπίες μόνον και μόνον για να δουν οι γονείς ότι δουλεύετε... Φωτοτυπίες δίνουμε ΕΑΝ είναι απαραίτητες. Προσέχουμε να είναι καλογραμμένες και προσαρμοσμένες με το εκάστοτε υλικό της τάξης μας. Γιατί η τάξη είναι ζωντανό σώμα και άλλες ανάγκες μπορεί να έχει αυτή η φουρνιά παιδιών και άλλες ανάγκες η άλλη φουρνιά... Δεν βγάζουμε δηλαδή φωτοτυπίες - ας πούμε - για την Δ΄τάξη και όποτε έχουμε Δ΄ δίνουμε τις ίδιες... Τις αναπροσαρμόζουμε πάντα στις ανάγκες των εκάστοτε μαθητών μας...

    Κάπου που θέλω να σταθώ, είναι οι τιμωρίες... Αν κάποιος ενοχλεί πολύ τι κάνεις; Προσπάθησε με την πειθώ και με τον κατάλληλο τρόπο να του δώσεις να καταλάβει  ότι θα υπάρχουν επιπτώσεις... Τώρα τι επιπτώσεις; Άντε και τον πας μία φορά στον Διευθυντή... Άντε και τον πας δεύτερη και τρίτη... Μετά τι γίνεται; Το πολύ - πολύ να σου πει: "Ας πάω... Δεν με νοιάζει... Δεν μου κάνει και τίποτα..." Με άλλα λόγια, ας έχουμε το επιχείρημα του Διευθυντή, σαν μια ύστατη λύση. Διότι, αν με το παραμικρό στέλνουμε τον μαθητή στον Διευθυντή, θα έρθει η στιγμή που θα απομυθοποιηθεί  η μεγάλη του δύναμη, καθ' όσον τι άλλο να κάμει κι αυτός, εκτός από μια επίπληξη, έστω και σε έντονο ύφος;; Οπότε καλόν είναι να διεκπεραιώνουμε τις όποιες αταξίες μεταξύ μας, μέσα στην σχολική αίθουσα... Και να μην βγάζουμε για τιμωρία έξω από την τάξη όποιον μαθητή ατακτεί και μάλιστα με κλεισμένη πόρτα... Πού ξέρετε πού θα πάει ο νεαρός ταραξίας; Κι αν κάνει βόλτες στον διάδρομο, μακριά από το τμήμα του;

    - Τι κάνεις στην αυλή παιδί μου;

    - Κατέβηκα να πιω νερό...

    - Και γιατί κρατάς μπάλα; Οι συμμαθητές σου πού είναι; 

    - Στην τάξη, κυρία...

    - Κι εσύ τι γυρεύεις στην αυλή; Το ξέρει η δασκάλα σου;

    - Μ' έβγαλε τιμωρία, έξω από την τάξη...

    - Της είπες πως θα κατέβεις να πιεις νερό;

    - Όχι...

    - Έλα μαζί μου γρήγορα επάνω...

Ειδοποιείς την συνάδελφο ότι το παιδί βρισκόταν στην αυλή... Το δικαιολογείς ότι δεν σκέφτηκε να την ρωτήσει, γιατί παιδί είναι κι ευτυχώς δεν έπαθε τίποτε... Μιλάς προσεχτικά, για να μην φάει κι άλλη τιμωρία ο μικρός, ελπίζοντας ότι η συνάδελφος θα καταλάβει ότι δεν βγάζουμε έξω τον μαθητή μας και του κλείνουμε την πόρτα... Έξω ποιος θα τον ελέγχει; Κι αν συμβεί κάτι; Χίλιες φορές να παρακαλέσεις τον Διευθυντή, να τον κρατήσει στο γραφείο του για λίγο, χωρίς όμως να αξιώσεις να τιμωρηθεί και από τον Διευθυντή... Γι' αυτό πρέπει να έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό των μαθητών μας και να λύνουμε εντός της τάξης το όποιο πρόβλημα παρουσιαστεί... Εάν συνεχιστεί το πράγμα, μιλάμε με τους γονείς του παιδιού και ζητάμε την βοήθειά τους... Μπορεί να συμβαίνει από κάτι, μέχρι και τίποτα... Το ψάχνουμε όμως το θέμα...

  

    Μέσα σε μία τάξη, υπάρχει ο καλός, ο μέτριος, ο άριστος και ο πολύ αδύνατος μαθητής... Προσέχουμε λοιπόν να κάνουμε τις ερωτήσεις μας, ανάλογα σε ποιον απευθυνόμαστε... Στον άριστο, θα έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις... Στον αδύνατο όμως μαθητή μου, θα κάνω ερώτηση που θα  μπορεί να μου απαντήσει. Έτσι τον προστατεύω από τις κοροϊδίες των συμμαθητών του, στυλ: "Εσύ δεν ξέρεις τίποτα!!!!  Πάλι λάθος τα λες!!!" και αν μου απαντήσει σωστά, τον επιβραβεύω και θα τον βάλω σίγουρα στο θεατρικό, γιατί έχει ανάγκη από το σεβασμό των συμμαθητών του και θέλει να μην διαφέρει... Θα δείτε πώς θα λάμψουν τα μάτια του στην πρώτη επιβράβευση και πόση συγκινητική ανακούφιση θα νιώσει, όταν καταλάβει ότι οι συμμαθητές του τον βλέπουν πλέον με άλλο μάτι...

    Να μην αγχώνεστε, αν στο τμήμα σας υπάρχουν δύσκολες περιπτώσεις. Έχουμε πει, ότι εάν σε ένα τμήμα ήταν όλα άριστα και η μητέρα μου που είναι καλή στο λέγειν και στα μαθηματικά, θα μπορούσε να κρατήσει ένα τέτοιο τμήμα για κάποιες ώρες. Η προσφορά μας όμως μεγαλώνει, όταν έχουμε και παιδιά με ιδιαιτερότητες... Μπορούμε να ανεβάσουμε ένα τμήμα, εάν ασχοληθούμε με το κάθε παιδί ξεχωριστά... Η αγάπη μας, η υπομονή μας, το αληθινό ενδιαφέρον μας, μπορούν να κάνουν θαύματα... Και μην ξεχνάτε, με το ζόρι δεν γίνεται τίποτε. Είτε αγαπάς το λειτούργημά σου, είτε όχι... Στο δασκαλίκι μέση οδός δεν υπάρχει... Δεν μπορείς να προσποιείσαι... Τα παιδιά έχουν ραντάρ... Ξέρουν αν το χαμόγελό σου είναι ψεύτικο ή πηγάζει μέσα από την καρδιά σου... Και ανάλογα σε αξιολογούν και σε κατατάσσουν εκεί που σου αξίζει... Αν έγινες δάσκαλος, γιατί εκεί σε ρίξανε στις πανελλήνιες εξετάσεις ενώ άλλος ήταν ο στόχος σου, όμως βαρέθηκες να ξαναδώσεις και το αποδέχθηκες, έπραξες κακώς... Αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, θα φανεί η δυσαρέσκειά σου στην εργασία σου... Θα είσαι ο απόμακρος διεκπεραιωτικός δάσκαλος, που πέρασε και δεν ακούμπησε καμία παιδική καρδιά.. Κι αυτό είναι μεγάλο λάθος, γιατί στέρησες την στοργή από δεκάδες μαθητές που στο τέλος ούτε θα σε θυμούνται ή το πολύ-πολύ, θα σε αναφέρουν με μεγάλη δυσαρέσκεια και αποδοκιμασία...

    Κι αυτό, γιατί το δασκαλίκι είναι μία τεράστια αγκαλιά, που χωράει όλα τα παιδιά, με όσες ιδιαιτερότητες και αν έχουν. Προσφέρει παιδεία, μόρφωση, χαρά και ζητάει από τον καθένα μας όλο του το μπρίο, την υπομονή, το χαμόγελο, την στοργή και ένα μυαλό ανοιχτό που να παρασύρει τα παιδιά στο ουράνιο τόξο της δημιουργίας, της αγάπης και της ενσυναίσθησης... Με αυτές τις προϋποθέσεις, μπορείς σεμνά να καυχηθείς: "Είμαι  συνειδητοποιημένος ΔΑΣΚΑΛΟΣ!!!"

ΕΝ ΓΡΗΓΟΡΣΕΙ...

Ένας εκπαιδευτικός έχει πολλά να αντιμετωπίσει μέσα στην τάξη του. Το θέμα είναι να έχει απέραντη κατανόηση, ηρεμία, κατάρτιση, ετοιμότητα και ευγένεια, ώστε να ανταπεξέλθει όσο το καλύτερο γίνεται στο κάθε περιστατικό, καθ' όσον έχει να σταθεί μπρος σε τέσσερα μέτωπα. α] τον μαθητή, β] τον γονιό, γ] τον διευθυντή του  και  δ] τις διάφορες φήμες. Όπλο του μεγάλο, το αληθινό ενδιαφέρον του για τους μαθητές του και η τίμια προσπάθειά του να κάνει τα πάντα με τον σωστότερο τρόπο... Καθ' όσον θεοί δεν είμαστε, λάθη σίγουρα θα συμβούν, να μην κατηγορηθούμε ποτέ όμως ότι δεν προσπαθήσαμε και δεν ιδρώσαμε για το καλύτερο...

    Προλαβαίνουμε όσα μπορούμε να προλάβουμε,  α ρ κ ε ί  να είμαστε μπροστά. Αν γλιστρήσει ένα παιδί και σπάσει το πόδι του, δεν θα προλάβεις να αποτρέψεις το γεγονός, αν όμως είσαι στην θέση σου, θα τρέξεις να προσφέρεις τις πρώτες βοήθειες, να καθησυχάσεις τον μαθητή και να ειδοποιήσεις πάραυτα για τα περαιτέρω. Θα είναι βαρύ να σου πουν: "Έπεσε στο διάλειμμα που είχες εφημερία. Τα παιδιά έτρεχαν να σε βρουν... Δεν άφησες αντικαταστάτη... Ε σ ύ  πού ήσουν;;;" 

    Το κακό δεν αργεί να γίνει και μάλιστα μπροστά σου...

"Κυρία, να πάω τουαλέτα;"

"Μα έχουμε πει ότι πάμε στο διάλειμμα"

"Ναι΄αλλά ξαναέχω... Σαν να μην νιώθω καλά..."

"Εντάξει τι να πω.. Αν είναι ανάγκη.. Σε πέντε λεπτά όμως πίσω...". Είχα και την έγνοια μην καθυστερούν χαζολογώντας στους διαδρόμους και συμβεί κάτι...

    Ο Μίμης άνοιξε την βαριά σιδερένια πόρτα της τάξης και ξαφνικά του έφυγε από το χέρι. Το σιδερένιο γλωσσίδι τού μάγκωσε τον δείχτη και έβαλε τις φωνές.. Έντρομη είδα να του έχει κόψει την ρώγα του δαχτύλου. Τον αγκάλιασα και είπα  με ήρεμη φωνή, όσο κι αν μέσα μου ένιωθα φουρτούνα:  "Παιδιά μου είχαμε ένα μικρό ατύχημα. Θα λείψουμε για λίγο.. Να είστε ήσυχα με την κυρία που θα έρθει να σας φυλάει. Εμείς τώρα πάμε στο γραφείο". Οι μαθητές δεν είχαν πολυκαταλάβει τι είχε ακριβώς συμβεί. Πίεσα το δάχτυλο του παιδιού με ένα μαντήλι και έσκυψα και σήκωσα  με τρόπο από κάτω την ρώγα. Είχα ακούσει ότι εάν πας σπασμένο δόντι ή κάποιο άλλο μέρος  α μ έ σ ω ς, υπάρχει περίπτωση ο γιατρός να τα ξανακολλήσει. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο μας έστειλε ο διευθυντής στο κοντινό μας ιατρικό κέντρο. Εν τω μεταξύ με τα αστεία μου το παιδί βρισκόταν σε καλή κατάσταση και οι γιατροί έκαμαν την δουλειά τους αμέσως. Η ρώγα δεν χρειάστηκε.. Του έδεσαν το δάχτυλο στην παλάμη και έτσι το δάχτυλο θα έθρεφε! [Όπως κι έγινε!..] Γυρίσαμε ήρεμοι στο σχολείο. Ο μικρός έβλεπα ότι μετά από το πρώτο σοκ, ήταν ήρεμος και μάλιστα επειδή έγινε το κέντρο  της προσοχής όλων των μαθητών, ένιωσε ψυχολογικά τόσο καλά που διηγείτο ξαναμμένος την περιπέτειά του... Εμένα όμως η καρδιά μου είχε πάει στην Κούλουρη, αν και δεν το έδειχνα. Έκαμα διακόσια τηλεφωνήματα στο σπίτι του παιδιού, αλλά ευτυχώς όλα έληξαν αισίως... Η αποκατάσταση δεν άργησε να γίνει...

    Πόσες φορές λέμε να μην βγαίνουν τα παιδιά απ' το μάθημα; Όταν όμως ένας μαθητής της Ε΄ης και μάλιστα μαθητής που δεν έχει δώσει ποτέ κανένα δικαίωμα,  σου λέει ότι έχει στομαχικό πρόβλημα, τι θα κάνεις; Θα τον αφήσεις να λερωθεί; Να όμως που το ατύχημα έγινε... Φανταστείτε σε μια ανάλογη περίπτωση, να είχε καθυστερήσει ο δάσκαλος να πάει στην τάξη και το γεγονός να συνέβαινε εν τη απουσία του... Γι' αυτό λέμε ότι ο δάσκαλος πάει π ρ ώ τ ο ς στην τάξη και περιμένει τα παιδιά του...

    Τώρα για τις βαριές, σιδερένιες πόρτες το έχουμε επισημάνει χίλιες φορές, αλλά και σε άλλο σχολείο που πήγα, με σιδερένιες πόρτες άλλαξαν τις παλιές...

    Τηλέφωνο ο δάσκαλος πρέπει να παίρνει τους μαθητές του, όποτε δει ότι κάποιος λείπει.. Έτσι και το αυτονόητο ενδιαφέρον σου βλέπουν οι γονείς - το οποίο πρέπει να είναι α λ η θ ι ν ό - και το παιδί χαροποιείς που βλέπει ότι η δασκάλα του το νοιάζεται. Αν μάλιστα του στείλεις τα μαθήματα, γράψε του και  ένα "Περαστικά  Μύρινα! Έχεις χαιρετισμούς απ' όλη την τάξη! Σε περιμένουμε!!" Η χαρά που θα λάβει το παιδί, είναι μεγάλη...

    Βέβαια υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που οι γονείς δεν έχουν ιδέα, ότι το παιδί τους δεν ήρθε σχολείο. Οπότε με το τηλεφώνημά σου, ενημερώνονται και προλαβαίνεις άλλα πράγματα... Κάτι τέτοιο είχε συμβεί με μια ηρεμότατη μαθήτρια στην ΣΤ΄τάξη, την οποία τα παιδιά την είχαν δει να έρχεται το πρωί σχολείο, όμως στην τάξη δεν εμφανίστηκε... Ειδοποιήθηκε η μαμά της και τελικά ανακαλύψαμε  ότι ήταν μαζί με την μεγαλύτερη αδελφή της που πήγαινε Γυμνάσιο. Καθόντουσαν με μία φίλη τής μεγάλης, η οποία έκανε συχνά κοπάνες, στα σκαλιά μιας γειτονικής προς το Γυμνάσιο πολυκατοικίας και συζητούσαν... Άγνωστο τι... Ευτυχώς που το θέμα δεν είχε επεκτάσεις... Οι συστάσεις έπιασαν, γιατί και οι δύο αδελφές ήταν καλής πάστας κορίτσια και συμμορφώθηκαν... Αν όμως δεν είχα ενδιαφερθεί από την πρώτη κιόλας στιγμή, τι θα γινόταν αν το θέμα συνεχιζόταν; Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση από τους δασκάλους, μα και από τους γονείς φυσικά...

    Το τρίτο κοριτσάκι, η φίλη τους, δεν είχε την απαιτούμενη προσοχή από τους γονείς της... Υπήρξε κι αυτή, μαθήτριά μας στο Δημοτικό... Ήταν ένα πλασματάκι λεπτοκαμωμένο, μικροκαμωμένο, αλλά χωρίς όρια και με πολλές ευθύνες για τις αδύναμες πλάτες του... Η μητέρα της, από πολύ μικρή, την είχε αφήσει να προσέχει τους δύο μικρότερους αδελφούς της. Το τρίτο ήταν μόλις ενός έτους. Είχαν δει την κοπελίτσα, την Βέρα, να πηγαίνει να παίρνει από το σπίτι της θείας της το αδελφάκι της που καμιά φορά το άφηνε εκεί η μητέρα της. Η ώρα; 11 το βράδυ... Και το γύριζε σπίτι κρατώντας το συνεχώς αγκαλιά.. Αν σκόνταφταν κι έπεφταν;; Και πώς μπορούσε να το μεταφέρει τόσο δρόμο και να το κρατά ήσυχο;; Το ατύχημα έγινε. Μια μέρα, έπεσε καυτό νερό πάνω στον μικρό. Τον φύλαγε η Βέρα.. Την κράτησαν στο σπίτι κάποιες μέρες και δεν ερχόταν σχολείο, για να προσέχει το μωρό. Αυτά συνέβαιναν όταν την είχαμε ακόμα μαθήτρια στο Δημοτικό. Μάθαμε ότι εκείνη κατέβαζε τα σκουπίδια σχεδόν μεσάνυχτα και απορούσαμε που οι γονείς της δεν ανησυχούσαν μήπως της συνέβαινε κάτι... Ερχόταν μάλιστα καθυστερημένη σχολείο... Όταν την είχα μαθήτρια, μίλησα με τους γονείς της και μου είπαν, ότι επειδή φεύγει η μαμά νωρίς, πρέπει η Βέρα να μένει να προσέχει τα αδελφάκια της, μέχρι να ξυπνήσει ο πατέρας που γυρίζει μεσάνυχτα από την δουλειά του και χρειαζόταν ύπνο... Μια τελείως ειδική περίπτωση...

    Κάλεσα τον πατέρα [η μητέρα δεν μπορούσε να έλθει] και με φιλικό αλλά αποφασιστικό ύφος του μίλησα με μεγάλη διπλωματία, μήπως και τσαντιστεί... Του είπα για τα πόσα έχει επιφορτιστεί η Βέρα που είναι και μια σταλιά παιδί... Του είπα για τους κινδύνους που διατρέχει και το πόσο λάθος είναι που την στέλνουν αργά σχολείο. Του ζήτησα την βοήθειά του, παρακαλώντας τον κυριολεκτικά και προσπαθώντας να καταλάβει τι έκαναν στην ψυχολογία της Βέρας. Κατάφερα να έρχεται σχετικά στην ώρα της στο σχολείο και στο θεατρικό μας, πέταξε από την χαρά της... Είχε ανάγκη αναγνώρισης, αγάπης και προσοχής... Στο Γυμνάσιο έκανε κοπάνες και την είχαν δει έντονα βαμμένη, μαζί με παρέα σε κάποια καφετέρια... Ειδοποιήθηκε η μητέρα της, αλλά αυτή ήθελε μόνον νταντά για τα άλλα παιδιά της... Δεν ξέρω αν η κατάσταση στο σπιτικό τους άλλαξε, γιατί στην Γ΄Γυμνασίου, μετακόμισαν...

    Δύσκολες καταστάσεις... Εδώ έχουμε την περίπτωση ότι όλοι δεν κάνουν για γονείς... Τέτοιοι άνθρωποι δεν πρέπει να γεννούν, διότι είναι ανίκανοι να μεγαλώσουν, να αναθρέψουν παιδιά και τα κάνουν δυστυχισμένα... Η Βέρα είχε αναλάβει τον ρόλο του γονιού, όταν όντας αυτή μικρό παιδί, αποζητούσε την αγάπη και την στοργή... Μας έλεγε πολλές φορές για τα ζώα της. Ήθελε το παιδί να δώσει κάπου την στοργή του, εκτός από τα αδελφάκια της, τα οποία την φόρτωναν με ασήκωτες ευθύνες... Μου έκανε όμως εντύπωση, ότι μετά από κάποιο διάστημα, μας έλεγε όλο και για κάποιο άλλο ζωάκι... Κάποιοι μαθητές που είχαν πάει σπίτι της, είχαν δει πράγματι διαφορετικά ζώα κατά διαστήματα... Ώσπου έμαθα... Ο πρώτος παπαγάλος το έσκασε... Ο δεύτερος πέθανε ενωρίς... Μήπως ξεχνούσαν να τον ταΐσουν; Ο ένας σκυλάκος ζούσε στο μπαλκόνι. Τον έχασαν... Ο άλλος κοιμόταν στην αποθήκη και τον έβγαζε η Βέρα έξω στις 11 η ώρα, όταν κατέβαζε τα σκουπίδια... Για να την ευχαριστήσουν οι δικοί της που κρατούσε τα μικρά, της χάριζαν ζωάκια και μετά αδιαφορούσαν για την τύχη τους... Όμως η Βέρα επωμίσθηκε και την ευθύνη των ζώων κι εκεί δεν τα κατάφερε καθόλου...

    Έκανα μεγάλη συζήτηση στην τάξη... Στην αρχή μίλησα γενικά... Είπα ότι τα ζώα δεν είναι παιχνίδια... Έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντί τους... Έχουν αισθήματα και συναισθάνονται... Δεν μπορούμε να τα αλλάζουμε σαν τα πουκάμισά μας επειδή είμαστε ανώριμοι και τα βαρεθήκαμε... Δεν είναι παιχνίδια... Πονούν, φοβούνται, λαχταρούν, στεναχωριούνται, αγαπούν, έχουν καρδιά, δεν ξεχνούν... Και επί πλέον, πρέπει να προσέχουμε μην πάθουν κάτι, από δική μας υπαιτιότητα.. Και τι δεν είπα.. Μίλησαν πολλά παιδιά, μίλησε και η Βέρα... Την άφησα να λέει και τα είπε από μόνη της όλα... Τότε την παρακάλεσα θερμά να μην πάρει άλλο ζωάκι, μέχρι να μεγαλώσει και να είναι ικανή να του προσφέρει όλη της την στοργή και την φροντίδα της... Είπα πολλά, προσπαθώντας όλοι να καταλάβουν το πώς πρέπει να φερόμαστε στα ζώα και πόση ευθύνη έχουμε για την καλή τους ζωή... Η Βέρα υποσχέθηκε ότι θα φέρεται διαφορετικά από δω κι εμπρός... Έκτοτε δεν ξαναείδαμε παπαγάλο στην βεράντα της... Και όποιος πήγαινε σπίτι της, πράγματι, δεν ξαναείδε... Μ' ένα σκυλάκι την έβλεπαν όταν πήγαινε το μωρό στην θεία της... Αυτοί οι γονείς της θέλανε ένα γερά χέρι ξύλο... Μα και μόνο που την έβλεπαν τόσο λεπτούλα, πώς άντεχαν να την φορτώνουν με τόσες ευθύνες;;; Οπότε, τέτοιοι άστοργοι άνθρωποι δεν σκέφτονταν το παιδί τους, τα ζωάκια θα σκεφτόντουσαν;;; Το αποτέλεσμα της όλης κατάστασης γενικά;; Στο Γυμνάσιο, η Βέρα πήγαινε, χωρίς να έχει κανέναν έλεγχο από το σπίτι... Γι' αυτό και οι κοπάνες... Ποιος θα ενδιαφερόταν;;; Μέσα της ένιωθε ενήλικας... Ήταν μεγάλη για να μεγαλώνει δύο μικρά και μικρή για να βάφεται και να τρέχει στις καφετέριες;; Πλήρης σύγχυση... Όλα μέσα της ήταν τελείως μπερδεμένα... Και οι αίτιοι της παραζάλης της;; Οι γονείς της... Κανένα στήριγμα δηλαδή... Πώς θα τα κατάφερνε;;

    Το να είσαι γονιός είναι μεγάλη ευθύνη... Η μεγαλύτερη όλων... Δεν μπορείς να σπέρνεις παιδιά, αν δεν είσαι άξιος να τα αναθρέψεις... Το έχω ξαναπεί: Έπρεπε να υπάρχει Σχολή Γονέων... Αν είσαι άξιος να προχωρήσεις... Διαφορετικά να σου στερούν το δικαίωμα να γεννοβολάς χωρίς καμία αίσθηση των ευθυνών σου, φέρνοντας δυστυχισμένα πλάσματα στην γη, που άδηλον θα είναι και επισφαλές, το μέλλον τους...

    Μια επίσκεψη στις Δομές που φιλοξενούν παιδιά, θα σας πείσει... Αρχίστε από το ίδρυμα ΜΗΤΕΡΑ και κλάψτε με τα εγκαταλελειμμένα μωρά που φωνάζουν "Μαμά!" όποιον τα πλησιάζει... Επισκεφτείτε ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΑ ΧΩΡΙΑ SOS και κλάψτε για τα κακοποιημένα με όλους τους τρόπους παιδιά, από την ίδια τους την οικογένεια... Ευλογημένοι οι άνθρωποι που τους προσφέρουν στοργή και φροντίδα σε αυτές τις Δομές... Ίσως κάποια μέρα επουλωθούν οι βαθιές πληγές στην ψυχούλα τους και σωθούν, ζώντας μια κανονική και όχι παραβατική ζωή...

    Δεν συζητάω για την αλεπού, την λύκαινα, την ελαφαντίνα, το δελφίνι που είναι μάνες συγκλονιστικές... Σας λέω να ενοχλήσετε μια κότα που είναι κλώσα... Θα ορμήσει να σας βγάλει τα μάτια, έτσι και της πειράξετε τα κλωσόπουλά της... Ενώ κάποιες γυναίκες, μπορούν να πετάξουν το νεογέννητο παιδί τους στα σκουπίδια, χωρίς δεύτερη σκέψη...

    Κι αυτό, διότι ο άνθρωπος, το ύψιστο δημιούργημα του Θεού, το λογικό αυτό ον, μπορεί δυστυχώς να γίνει τέρας, διάβολος και να σπείρει τον πόνο, τον σπαραγμό, την ανείπωτη φρίκη... Να είναι η αιτία για τα βιασμένα από τον αγαπημένο συγγενή τους παιδιά και τα κρεμασμένα από γέφυρα ζώα... Ευτυχώς  ό μ ω ς  που ο άνθρωπος, μπορεί να γίνει και άγγελος, ήλιος φωτεινός και τρυφερός συνάμα... Αυτή η κάστα των ανθρώπων μας δίνει δύναμη... Σε αυτήν προσδοκούμε για ένα καλύτερο αύριο... Αυτοί οι Άνθρωποι, με το άλφα κεφαλαίο, φέρνουν την ισορροπία στην γη και μας δίνουν το κουράγιο να ελπίζουμε, ότι ίσως όλοι βρουν κάποτε τον σωστό δρόμο... Τον δρόμο που περνά μέσα από την ευαισθητοποιημένη καρδιά του καθενός...

ΝΥΧΤΑ...

Ακούω της γης το κλάμα...

Έπεσε η νύχτα...

Η φωτιά κατακαίει τα πάντα...

Τα ελικόπτερα έπαψαν να πετούν...

Οι πυροσβέστες σταμάτησαν τις αντλίες...

Έπεσε η νύχτα...

Αύριο πάλι στον ίδιο φοβερό, άνισο αγώνα...

Κι ό,τι περισωθεί...

Όμως η φωτιά θα εξακολουθήσει να καίει...

Όλη τη νύχτα...

Όταν εμείς κοιμόμαστε,

ΑΥΤΗ θα συνεχίσει το φρικαλέο έργο της...

Έχω μιάν απορία...

Ποιος θα μπορέσει ήσυχος να πέσει στο κρεβάτι, 

όταν οι φλόγες θα εξακολουθούν όλα να τα ρημάζουν;

Έπεσε η νύχτα...

Θρασομανά η φλόγα...

Πλαγιές, αγροί κατακαίγονται...

Η κόλαση του Δάντη...

Η γη απλά δέχεται της πυρκαγιάς τη φρίκη...

Και θυσιάζει αναγκαστικά ό,τι ψυχούλα έχει...

Έπεσε η νύχτα...

Δεν πέφτω στο κρεβάτι...

Τα μάτια μου διάπλατα...

Το χάος μ' αγκαλιάζει...

Δαγκάνες πύρινες, αιματηρές, φλόγες καταραμένες...

Κι έρχεται μέσα στην ψυχή,

της γης μου η φωνούλα...

Κλάμα απ' τα φύλλα...

Κλάμα απ' τις ρίζες, απ' τους κορμούς, απ' τ' αφανισμένα δάση...

Άκου...Ο θρήνος του ελαφιού...

Του σαλιγκαριού η ανάσα...

Το βόγγηγμα του κότσυφα...

Του κορυδαλλού το κλάμα...

Αλεπουδίτσα άμοιρη, νυφίτσα μου καημένη...

Όλα στο κέντρο μιας πυράς...

Μες στον κλοιό της φλόγας ...

Άδικα απλώνει η πέρδικα φτερούγες,

να σώσει τα παιδάκια της...

Μαζί θε να καούνε...

Άδικα τα λυκόπουλα κουρνιάζουν

στην αγκαλιά της μάνας τους...

Αμίλητη η λύκαινα στριμώχνει τα μωρά της

και πέφτει από πάνω τους για να καεί αυτή πρώτη,

πρώτη απ' τα λυκόπουλα...

Μαζί στον θάνατό τους...

Έντρομα μάτια...Πανικός... Παγιδευτήκαν όλα...

Πνίγονται... Χάνονται...Βογγούν...

Ολοφυρμοί...Αντάρα...

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;;;

Κι αυτά σε τι εφταίξανε και πρέπει να πεθάνουν

με τον πιο εφιαλτικό τρόπο φρικτού θανάτου;;

Βλέπω τα πανικόβλητα και έντρομά τους μάτια...

Μέσα στις κόρες τους τρελές χορεύουνε οι φλόγες...

Έπεσε η νύχτα...

Ακούω...

Γρήγορες ανάσες φοβισμένες...

Ακούω βλέφαρα που τρεμοπαίζουν...

Κλάμα που δεν τελειώνει...

Η φύση κλαίει... Οδύρεται...

Κλαίει για τα παιδιά της που θα χαθούν αβοήθητα

σε μιά τρελή θυσία...

  

Υψώνεται ένας λυγμός από δεκάδες στήθη...

Στριφογυρνά σαν συριγμός μαζί με την αντάρα...

Θρηνούν ανθρώποι ανήμποροι το βιός τους που πεθαίνει...

Κόποι ολόκληρης ζωής σ' αποκαΐδια πέφτουν...

Λυγούν και γονατίζουνε, τα πάντα φλόγες γίναν...

Έπεσε η νύχτα...

Έπεσε η νύχτα και ορμά και μέσα στην ψυχή μου...

Πώς ντρέπομαι Θεούλη μου,

που γι' άνθρωπος λογιέμαι...

Έστω κι αν ούτε μιά φωτιά δεν άναψα στην πλάση...

Εγώ... Εμείς...

Όμως οι άλλοι;;

Ντρέπομαι γιατί κάποιοι συνάνθρωποί μου,

δολοφονούν ανεξέλεγκτα κάθε ζωή στην φύση,

και μένουν ατιμώρητοι...

Έπεσε η νύχτα

κι η φωτιά, την φύση ξεκληρίζει...

ΠΕΡΙ ΝΤΥΣΙΜΑΤΟΣ, Ο ΛΟΓΟΣ

Κάτι που με απασχόλησε αρκετές φορές, ήταν το ντύσιμο στο σχολείο... Ένα λεπτό θέμα που έπρεπε να βρεις προσεγμένες συμβουλές και σε ήπιο τόνο, για να το προσεγγίσεις... Πολλές φορές μέσα στην τάξη έβρισκα την ευκαιρία να μιλήσω για το συγκεκριμένο θέμα, βρίσκοντας αφορμή πάντα από κάποια λίγο τραβηγμένη αμφίεση  μαθητή ή μαθήτριας... Μια ζεστή μέρα, μετά το διάλειμμα μπήκε ο Σταν στην τάξη, σκουπίζοντας το πρόσωπό του με την μπλούζα του και κάθισε στο θρανίο, χωρίς να την ξαναφορέσει... "Αγόρι μου, μπήκαμε στην τάξη για μάθημα... Δεν είναι πρέπον να κάθεσαι γυμνός από την μέση και πάνω..." "Μα κυρία, κάνει πολλή ζέστη... Τρέχαμε στο διάλειμμα και τώρα πάω να σκάσω." "Σε καταλαβαίνω... Όμως δεν είναι εμφάνιση αυτή... Βλέπεις; Έχω ανοίξει τα παράθυρα και την πόρτα για να κάνει ρεύμα και να δροσιστούμε. Μην κάθεστε όμως με την πλάτη στο ρεύμα, γιατί θα πουντιάσετε... Και αύριο που θα φτιαχτεί το αιρ-κοντίσιον, θα νιώθουμε όλοι καλύτερα..." Ο Σταν, έβαλε την μπλούζα του και βρήκα την ευκαιρία να τους πω δυο λόγια... 

    "Να ξέρετε παιδιά μου, ότι για κάθε μέρος υπάρχει και το ανάλογο ντύσιμο... Δηλαδή: Δεν μπορώ να πάω στην εκκλησία φορώντας το πάνω μέρος από το μπικίνι μου και με ένα πολύ κοντό σορτσάκι... Θα πάμε ντυμένοι ευπρεπώς, για να δείξουμε τον σεβασμό μας στον Θεό... Όταν πάτε θέατρο, δεν φοράτε τα καλά σας ρούχα; Ή όταν οι γονείς σας πηγαίνουν σε μια δεξίωση, δεν φοράει η μαμά την πιο όμορφη τουαλέτα της και τα πιο ακριβά της κοσμήματα; Μα και ο πατέρας σας φοράει το καλό του κουστούμι και την πιο φίνα γραβάτα του... Ενώ, αν πάμε για μπάνιο στην θάλασσα, φοράμε τα σορτς μας και τις μπλούζες μας τις αμάνικες... Εάν πάμε για κάποια δουλειά στην γειτονιά μας, φοράμε κάτι απλό, καθημερινό... Ένα τζίν ή ένα απλό φουστανάκι... Στην εργασία μας όμως, ντυνόμαστε καλύτερα, ώστε να έχουμε μια προσεγμένη εμφάνιση... Θα σας άρεσε να ερχόταν η δασκάλα σας με σούπερ μίνι, βαθύ ντεκολτέ και χωρίς καθόλου πλάτη;; Ο τρόπος που ντυνόμαστε είναι ανάλογος με το πού βρισκόμαστε και δείχνει σεβασμό στα πρόσωπα που απευθυνόμαστε... Δεν σας λέω να ντυθείτε σαν καλόγριες, αλλά το ντύσιμό σας να είναι προσεγμένο και να έχει μέτρο..."

    Τα ίδια είπα και όταν μία μαθήτριά μου ήρθε φορώντας μία φαρδιά κοντή μπλουζίτσα, που όταν σήκωνε τα χέρια της φαινόταν το στήθος της... Τότε σκέφθηκα για πολλοστή φορά: "Μα δεν την είδε η μαμά της την ώρα που ντυνόταν, να της πει δυο κουβέντες;" Μικρά είναι τα παιδιά και θέλουν καθοδήγηση. Το πρώτο σχολείο είναι το σπίτι μας... Στις μεγαλύτερες τάξεις υπήρχαν περιπτώσεις που κάποια κορίτσια, ενώ ερχόντουσαν ντυμένα κανονικά, μόλις έφθαναν, πήγαιναν τουαλέτα και άλλαζαν με άλλα ρούχα που είχαν κρύψει στην τσάντα τους... Κι εκεί δόθηκαν οι απαραίτητες συμβουλές, πάντα όμως με ήπιο τόνο, για να μην προκαλέσουμε αντίδραση από ένα παιδί που θεώρησε ότι θίχτηκε.. Κάτι που δεν το θέλουμε καθόλου... Εδώ θυμάμαι πάντα τα λόγια του μακαριστού Χριστόδουλου που έλεγε στους νέους: "Ελάτε κοντά μου όπως είστε!" Έτσι, πάντα προσπαθούσα με την συζήτηση να τους δώσω να καταλάβουν κάποια πράγματα...

    Ήταν 25η Μαρτίου και στο σχολείο θα γινόταν θεατρική παράσταση από τα παιδιά της ΣΤ' τάξης. Ήμασταν ακόμη στο προαύλιο, όταν από μπροστά μου πέρασε ένα ψηλό, γεροδεμένο κορίτσι. Τα παιδιά που ερχόντουσαν από άλλες χώρες, μπορεί να ήταν ένα-δύο χρόνια μεγαλύτερα από τα άλλα, κάτι που γινόταν φανερό καθώς μεγάλωναν, μιας και τα κορίτσια ωριμάζουν γρηγορότερα. Υπήρχαν χρονιές που στην ΣΤ' τάξη, είχαμε μαθήτριες, σωστές γυναίκες, σαν την κοπελιά μπρος μου. Φορούσε ένα τοπάκι σαν τα αθλητικά σουτιέν, γυμνή μέση και ένα λευκό κολλητό κολλάν που δεν έκρυβε τίποτε και διαγραφόταν ολοκάθαρα το εσώρουχό της. Στη μέση της είχε δεμένη μια ζακέτα... Σκέφτηκα, ότι δεν έφταιγε το παιδί, η μητέρα του έφταιγε που την έστειλε έτσι στην εθνική μας επέτειο... Αν όμως η μητέρα έφευγε χάραμα για δουλειά, ποιος θα την πρόσεχε;; Την φώναξα κοντά μου με χαμόγελο. Μου είπε ότι θα ήταν παραστάτης στην σημαία... Την πήρα παράμερα και της μίλησα φιλικά: "Κούκλα μου, θερμά συγχαρητήρια που θα είσαι σημαιοφόρος... Όμως μάτια μου, πρέπει να σου πω κάτι που μάλλον δεν το πρόσεξες... Φαίνεται το βρακάκι σου! Και καταλαβαίνεις, καθώς θα ανέβεις στο βάθρο, θα σε δουν όλοι... Κάτι πρέπει να κάνουμε... Μου δίνεις την ζακέτα σου; Έτσι μπράβο! Φόρεσέ την και κούμπωσέ την... Τέλεια! Σε καλύπτει πλήρως! Τώρα μπορείς ν' ανέβεις χωρίς έγνοια στο βάθρο!!! Τώρα, δείχνεις ότι τιμάς και την σημερινή ημέρα!!!" "Σας ευχαριστώ κυρία! Σας ευχαριστώ πολύ!!"

    Δεν ήταν μαθήτριά μου, αλλά όταν βλέπουμε κάτι, πρέπει να μιλάμε, γιατί όλα, παιδιά μας είναι... Το συγκεκριμένο κορίτσι γύρισε και με χαιρέτισε χαμογελώντας καθώς ανέβαινε στην σκηνή... Είχε καταλάβει ότι της μίλησα, όπως θα της μιλούσε και η μητέρα της και σκέφθηκα ότι εμείς οι δάσκαλοι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα προσπερνάμε... Όλο και κάτι θα μείνει, αρκεί να μην είμαστε προσβλητικοί και απαξιωτικοί... Το αληθινό ενδιαφέρον αναγνωρίζεται, γιατί τα παιδιά έχουν ραντάρ και συλλαμβάνουν αμέσως το ψεύτικο και το προσποιητό...

    Μιλώ για παιδιά του Δημοτικού, διότι στο Γυμνάσιο τα προβλήματα έχουν άλλη ένταση και μέγεθος... Εκεί έχω δει κορίτσια που πηγαίνουν βαμμένα έντονα, με μίνι και πολύ έντονα νύχια... Εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε την εφηβεία και πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί. Ο ρόλος των καθηγητών πολύ δύσκολος στο να βάλουν ένα μέτρο. Πρέπει να χειριστούν το θέμα με μεγάλη μαεστρία, ώστε να μη χάσουν κανένα παιδί, να μην απαξιώσουν κανέναν μαθητή και να κρατήσουν ανοιχτό τον δίαυλο επικοινωνίας, με γόνιμο διάλογο... Δεν πρέπει να "κρεμούν" ταμπέλες και να μην στοχοποιήσουν κανένα μαθητή... Η αμέριστη επιμονή και η αληθινή αγάπη προς τον μαθητή, κάνουν θαύματα... Οι εξαιρέσεις είναι ένα δυσκολότατο φαινόμενο που θέλει ιδιαίτατους χειρισμούς αντιμετώπισής τους...

    Στα τόσα χρόνια διδασκαλίας μου, δεν είδα κάτι παράταιρο στο ντύσιμο των συναδέλφων. Όλοι ερχόντουσαν σεβόμενοι και τιμώντας τον χώρο εργασίας μας. Θυμάμαι φορούσα πάντα όμορφα ρούχα, βαμμένη προσεχτικά, με το κόσμημα που ταίριαζε, γιατί ήξερα ότι κάθε μέρα θα πρέπει να δώσω την καλύτερη παράσταση της ζωής μου, στο πιο δύσκολο κοινό του κόσμου, στους μαθητές μου και η εικόνα παίζει μεγάλον ρόλο... Θα έπρεπε πρωτίστως να καταφέρω φεύγοντας από την τάξη, να είναι όλα ευχαριστημένα, έχοντας παρακολουθήσει με κέφι τις έξι ώρες διδασκαλίας, κατά τις οποίες φρόντιζα πάντα να τους κρατώ εν γρηγόρσει, με τον δικό μου ζήλο και ταμπεραμέντο...

    Μία φορά είδα σε ένα σεμινάριο μια δασκάλα από άλλο σχολείο και μου έκανε δυσάρεστη εντύπωση ο τρόπος ενδυμασίας της... Πρώτα-πρώτα, φορούσε ένα πολύ νεανικό φόρεμα, που δεν ταίριαζε με την ηλικία της... Εμείς οι γυναίκες, μεγαλώνοντας, πρέπει να είμαστε προσεχτικές στο τι ρούχα επιλέγουμε και στο πώς φτιάχνουμε τα μαλλιά μας... Δεν γίνεται να είσαι πενήντα χρονών δασκάλα και να φοράς μίνι φόρεμα που το στυλ του θα ταίριαζε σε μια εικοσάρα... Τα μπε-μπε φρου-φρου και οι φιόγκοι στα μαλλιά, είναι για άλλες ηλικίες... Τα φορέσαμε κι εμείς στα νιάτα μας, αλλά τώρα μπορούμε να ντυθούμε διαφορετικά, μένοντας γοητευτικές και πάντα στην μόδα. Δεν μου άρεσαν ποτέ τα κοροϊδευτικά σχόλια του στυλ: "Καλέ, πώς είναι αυτή ντυμένη έτσι; Χάζεψε τελείως και ντύνεται σαν μπέμπα; Δεν βρέθηκε κανένας δικός της να της πει ότι έτσι γελούν και οι πέτρες μαζί της;;;  Ε, πού πας κυρά μου; Δεν βλέπεις τα χάλια σου;;;" Γι' αυτό λέω ότι αρμόζον είναι η γνώση και ο σεβασμός ως προς την ηλικίας μας... Στο χέρι μας είναι να παραμένουμε μοντέρνες και θελκτικές... Πιστεύω ακράδαντα ότι η πιο γόνιμη περίοδος για την γυναίκα είναι η δεκαετία 50 - 60. Έχεις πλέον αποκτήσει πείρα, ξέρεις τι θέλεις, έχεις πλήθος ιδεών και βρίσκεσαι σε δημιουργικό οργασμό... Ευλογημένα χρόνια! Τότε βρίσκεσθε, στο ζενίθ της αποδοτικότητάς σας!!!! Θυμηθείτε με!!!

    Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό, όπως ακριβώς το άκουσα... Μία οικογένεια, πήγε το Σάββατο στο σούπερ-μάρκετ να ψωνίσει... Ξαφνικά, ο μικρός που είχε προπορευθεί, γύρισε και είπε την μητέρα του: "Μαμά, στον άλλον διάδρομο είναι η δασκάλα της Γ' τάξης, η κυρία Ξένια." "Ναι; Πάμε να της πούμε μια 'Καλημέρα'!!"  "Καλύτερα... όχι..." "Γιατί παιδί μου;;" "Δες κι εσύ μαμά, αλλά χωρίς να σε καταλάβει..." Γεμάτη περιέργεια η μητέρα προχώρησε μπροστά, αλλά σταμάτησε και δεν μίλησε. Στο βάθος του διαδρόμου ψώνιζε η κυρία Ξένια, Φορούσε ένα στενό, παρτό σόρτς, που άφηνε μέρος των οπισθίων της ακάλυπτο. Ένα μικροσκοπικό μπλουζάκι, δεμένο πάνω από την μέση, άφηνε ελεύθερο το πλούσιο στήθος της, σε ένα αβυσσαλέο ντεκολτέ... Η μέση ήταν τελείως ακάλυπτη και το σορτς χαμηλοκάβαλο. Τα παπούτσια ξώφτερνα με πάρα πολύ ψηλό τακούνι... Εμφάνιση για παραλία, που πιθανόν θα ταίριαζε στην εικοσάχρονη κόρη της συγκεκριμένης δασκάλας, αλλά έστω και της ίδιας αν πήγαινε στην θάλασσα ή έμενε σπίτι της... Πήγε όμως σε ένα μαγαζί της γειτονιάς της όπου υπήρχε μεγάλη περίπτωση να συναντήσει κάποιον από το σχολείο.... Όπως κι έγινε.... Η μητέρα δεν της μίλησε. Έφυγαν για να μην πέσουν πάνω της και γύρισαν αργότερα. Τι ήταν αυτό που είχε ξαφνιάσει τον μικρό μαθητή και τον θορύβησε τόσο;; Μα, η εμφάνιση της συγκεκριμένης κυρίας... Στο μυαλουδάκι του, ήταν "Η κυρία Ξένια, η ΔΑΣΚΑΛΑ..." Αντιπροσώπευε την πειθαρχία, το σωστό, το ιδανικό, το λειτούργημα του δασκάλου... Η κυρία Ξένια δεν ήταν σαν τους άλλους ανθρώπους. Ήταν ξεχωριστή... Ήταν  Δασκάλα... Η εικόνα που είδε, δεν ταίριαζε με την εικόνα που είχε πλάσει ο μαθητής για την όποια Δασκάλα συναντούσε... Η μητέρα το κατάλαβε, γι' αυτό και έφυγαν από το σούπερ - μάρκετ...

    Και η ερώτηση απλή: Ένας δάσκαλος μπορεί να εμφανίζεται όπως του κάνει κέφι στην εκτός του σχολείου ζωή του;;; Πιστεύω ότι πάντα πρέπει να είμαστε μέσα στα πλαίσια της λογικής, διότι η συνάντησή μας με έναν μαθητή μας, θα ήταν κρίμα να έφερνε και μας και τον μαθητή σε δύσκολη κατάσταση... Ούτε θα θέλαμε να πέσουμε από το βάθρο μας στα μάτια του μαθητή μας και να χάσουμε την εκτίμηση που μας έχει... Η ψυχή του παιδιού είναι πολύ ευαίσθητη και είναι κρίμα να την πληγώσουμε και να διαλύσουμε την ιδέα που έπλασε για μας... Διότι είτε μας αρέσει είτε όχι, αποτελούμε παράδειγμα για τους μαθητές μας και δεν πρέπει ποτέ να τους απογοητεύσουμε... Πρέπει να είμαστε πάντα προσεχτικοί... Είπαμε. Εκτελούμε λειτούργημα, όχι μια οποιαδήποτε εργασία... Και δεν είναι κακό, όποιος το θεωρεί βάρος δυσθεώρατο, να κοιτάξει να βρει μιαν άλλη δουλειά που να του ταιριάζει καλύτερα και δεν θα νιώθει πιεσμένος...  

    Κάποτε ήρθε ένας άντρας συνάδελφος. Ντυνόταν φοβερά εξεζητημένα. Οι πουκαμίσες του εξαντρίκ, μεταξωτές ή σατέν, φαρδιές, εκτυφλωτικές και με τρία δαχτυλίδια στο κάθε χέρι που ήταν μεγάλα, με τεράστιες, φαντεζί, πολύχρωμες πέτρες που έβγαζαν μάτι... Η φωνή του σε κάθε παρατήρηση, έφθανε ως έξω, στον προαύλιο χώρο.. Δεν του έγινε καμία παρατήρηση να είναι λίγο πιο συντηρητικός... Ανέλαβε ένα τμήμα στο ολοήμερο. Δυσανασχετούσε... Δεν έμεινε τον επόμενο χρόνο... Πιστεύω, ότι ο καθένας μπορεί να είναι ό,τι θέλει, αρκεί να μην προκαλεί... Λίγη σεμνότητα δεν βλάπτει. Η ησυχία είναι δείγμα συγκροτημένης προσωπικότητας και πολιτισμού...

    Πες τώρα ότι φοράς μίνι και μεγάλο ντεκολτέ και διδάσκεις στην ΣΤ' Δημοτικού... Να είστε σίγουρες, ότι  ό λ α  τα αγόρια θα χαζεύουν τα πόδια σας και θα σκουντά το ένα το άλλο, μόλις σκύψετε και ανοίξει κι άλλο το ντεκολτέ σας... Το έχω δει με τα μάτια μου... Τα παιδιά την σήμερον έχουν μύριους ερεθισμούς και ξυπνούν γρήγορα... Μία τέτοια λοιπόν εμφάνιση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, γιατί θα αποσυντονίσει τους πάντες...

    Διδάσκουμε ότι πρέπει να υπάρχει μέτρο σε όλα, μέσα στην ζωή μας... Εμείς πρώτοι πρέπει να το εφαρμόσουμε, εμείς που το διδάσκουμε... Εμείς, οι δάσκαλοι... Δύσκολο έργο διαλέξαμε, και υπέροχο συνάμα... Μπορούμε να προσεγγίσουμε κάθε περίπτωση, αρκεί να έχουμε τρόπο και να είμαστε και οι ίδιοι κατασταλαγμένοι... Έτσι μόνον θα μας ακούσουν και θα μας σεβαστούν και οι άθεοι μαθητές και οι ροκάδες και οι γκόθικ και όλοι όσοι ψάχνονται να διαμορφώσουν την δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα... Αρκεί να βρούμε το κλειδί της καρδιάς τους και να μην εγκαταλείψουμε ποτέ...