Η ΓΟΡΓΟΝΑ--ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΝΗΣ...

Βαθιά πέρα στο πέλαγος, καράβι αρμενίζει.
Η ώρα είναι βραδινή, τα πάντα πια σωπάσαν...
Ο ναύκληρος απόκαμε, στην κουπαστή του γέρνει
και γύρω του ναυτόπουλα, πέντ' - έξι συζητούνε...

''Ποιά ιστορία θα μας πεις απόψε κυρ Αντρέα;''
ρωτάει ο μικρότερος - αμούστακο αγόρι.
Ο ναύκληρος χαμογελά κι ένα τσιγάρο ανάβει
κι αρχίζει να μιλά σιγά, με  φεγγαρίσιο βλέμμα...

Κάθονται όλοι γύρω του ν' ακούσουν την λαλιά του.
Τριγύρω η νύχτα άπλωσε βελούδινο μανδύα,
κι η θάλασσα αντανακλά τ' αστέρια, το φεγγάρι...

Μιά νηνεμία σύρθηκε από βορρά και δύση
κι ο ναύκληρος τους ιστορεί για την χρυσή γοργόνα
που καπετάνιους ερωτά αν ζει ο αδελφός της,
ο  ''γίγας'' Μέγα-Αλέξανδρος, των πάντων βασιλέας...

Κι αν απαντήσουν πως δεν ζει, αλλάζει σε θηρίο,
ένα θηρίο σκοτεινό, φολιδωτό, πυργίσιο,
π' αρπάζει με τα χέρια της το έρμο το καράβι
και το χτυπά στα κύματα που σπέρνει η ουρά της...

Μα ο καπετάνιος σαν θα πει πως ζει ο ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ,
νεράϊδα λυγερόκορμη προβάλλει η θωριά της!
 Μετάξι κάνει τα νερά κι απλώνει τα μαλλιά της,
που τα χτενίζει με χρυσό χτένι που στραφταλίζει...

Τραγούδι τότε ακούγεται να χύνεται τριγύρω,
παιάνας Μακεδονικός π' ακούς κι ανατριχιάζεις!
Οι ουρανοί ανοίγουνε και στον αιθέρα βγαίνει,
ο ΜέγΑλέξανδρος τρανός επάνω στ' άλογό του!!!

Τα σύννεφα παίρνουν φωτιά κι η θάλασσα ροδίζει...
Ποτάμια φως ξεχύνονται, πορφύρα σελαγίζει!
 Χαμογελά ο βασιλιάς στην όμορφη αδελφή του
 και της πετά από ψηλά την ώρια σάρισά του!...

Αρπάζει η γοργόνα μας το δόρυ του αδερφού της.
Χαμογελά περήφανη για της καρδιάς το δώρο!
Δελφίνια συντροφεύουνε το γέλιο της ψυχής της
και χίλιες λάμψεις φέγγουνε, ωσάν το βόρειο σέλας!!

Και τότε κλειούν οι ουρανοί, χάνετ' ο στρατηλάτης...
Από μακριά ακούγεται να σβήνει κι ο παιάνας...
Και η γοργόνα ευτυχής αφήνει το καράβι,
να συνεχίσει ήρεμα το μακρινό ταξίδι...

''Ξέρεις βρε Κώστα να μου πεις ποια είναι η γοργόνα;
Τι να σημαίνει λες Κωστή ετούτος δω ο μύθος,
που Έλληνες γαλούχησε μες στης σκλαβιάς τους χρόνους
και την κεντούσαν στα προικιά κορίτσια και κυράδες;''

''Εσύ Αντρέα να μας πεις τι κρύβει η γοργόνα''
αντιγυρίζει ένας νιός με σεβασμό μεγάλο
κι οι σύντροφοι τριγύρω του στριμώχνονται να μάθουν,
συνεπαρμένοι απ' όλ' αυτά πού 'χαν πριν λίγο ακούσει...

''Είναι η Ελλάδα ωρέ παιδιά π' ΑΘΑΝΑΤΗ διαβαίνει!...
Είναι το θείο ΠΝΕΥΜΑ της π' ουδέποτε θα σβήσει!...
Αλίμονο στους άφρονες που την αμφισβητούνε
κι ευλογεί εκείνονε όπου σ' αυτήν πιστεύει!!!''

Ο ναύκληρος απόσωσε και μιά γαλήνη εχύθη...
Όλη η παρέα κοίταζε της θάλασσας τα πλάτη...
Τα λόγια του συντρόφου τους, στ' αυτιά τους τραγουδάνε
κι αυτοί θαρρείς πως καρτερούν να δούνε την γοργόνα...

Τ' αστέρια λαμπυρίζουνε - διαμάντια της Εκάτης...
Το πλοίο σαν να γλίστραγε σε μεταξένιο στρώμα
και τα νερά φωσφόριζαν μαγευτικά στην νύχτα,
που στοργικά αγκάλιαζε εκείνο το καράβι...

Στην πρύμνη μόνο έφεγγε η σπίθα του τσιγάρου,
που άναψεν ο ναύκληρος ανάμεσα στους ναύτες.
Κανένας τους δεν μίλαγε μα συλλογιόταν όλοι,
την ιστορία π' άκουσαν δοσμένη μ' άλλο μάτι...

Κι ο Κωνσταντής ο πιο μικρός, βαθιά συνεπαρμένος,
κοιτούσε μην και δει ψηλά τον Μέγα Στρατηλάτη,
να ρίχνει το κοντάρι του σαν δώρο απ' τα ουράνια,
και ξαναζούσε σιωπηλά του ναύκληρου τα λόγια...

''Θες ν' άκουσε τα λόγια σου Αντρέα η γοργόνα,
γιατί ο καιρός μάς αγαπά'', ψιθύρισεν ο Γιώργος...
Κανείς τους δεν απάντησε... Στο πέλαγος κυλούσαν
μαζί με το καράβι τους, μιά νύχτα μαγεμένη...

--------------------------------------------------------------------
                                                                       8-10-2018

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ...

Φθινόπωρο ξεγλίστρησε απ' του καιρού το δώμα.
 Με φύλλα χρυσοχάλκινα στρώνει το πέρασμά του.
 Περνούν μαβιά τα σύννεφα στον ζαφειρένιο θόλο
και κύματα καλπάζουνε στης θάλασσας την πλάτη...

Διστακτικά λογίζεται αν την βροχή θα στείλει.
Σταγόνες λαμπυρίζουσες χτυπούν στα παραθύρια
κι άλλοτε μπόρα ξαφνική, τα πάντα συνεπαίρνει...

Τι όμορφα μοσκοβολά το χώμα όταν βρέχει!
Θαρρείς και στραφταλίζουνε τα νοτισμένα δέντρα...
Σ' ένα παγκάκι κάθομαι την πλάση να θαυμάσω
κι ολόσγουρα χρυσάνθεμα, μού στέκονται παρέα!

Αβρή σέρνεται γύρω μου, λεπτή μελαγχολία...
Τα χρώματα εξαίσια την πλάση χρωματίζουν
και ντροπαλά κυκλάμινα το κεφαλάκι σκύβουν...

Φθινοπωριάζουν στην ζωή και τα χρυσά τα νιάτα...
Προτού το καταλάβουμε φυλλοροούν στον χρόνο
και σου στολίζουν τα μαλλιά με ασημιές ανταύγειες,
απόδειξη πως θα φανεί σε λίγο ο χειμώνας...

Πεσμένα κάτω κείττονται σωρός χιλιάδες φύλλα
που τρέξαν να λουφάξουνε στου δέντρου τους την ρίζα
και σκέφτομαι πως μιά φωλιά θέλω κι εγώ να στήσω,
όπου θ'αφήσω τον βοριά απ' έξω να στενάζει..

Ριπές ανέμου σήκωσαν στροβιλισμό χρυσένιο...
Τα δάκρυα τα βρόχινα αρχίσαν να κυλούνε.
Ανοίγω την ομπρέλα μου και στο παγκάκι μένω,
για να χαρώ τ' ανάσασμα που ευωδιές μου φέρνει...

Μιά θλίψη γύρω απλώθηκε ντυμένη στην πορφύρα.
Χτυπά η καρδιά νοσταλγικά για χρόνια περασμένα.
Μα μπρος της τώρα ορθώνεται του φθινοπώρου η ώρα
κι αυτή την καλοδέχεται, κυκλάμινα κρατώντας...

Απ' το λειβάδι. της ζωής τα 'κοψες, τα προσφέρεις.
Αυτά είναι οι εμπειρίες σου που χρόνους τις μαζεύεις...
Θα στήσουνε το κάστρο σου ζεστό, προφυλαγμένο,
για να περάσεις του χιονιά τις μέρες που θα ΄ρθούνε...

ΣΤΟΝ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, τον θαλασσινό...

Δεν τα 'χε όλα στην ζωή εκείνο το αγόρι.
Από μικρός στα βάσανα. Πιστός στην φαμελιά του
ποτέ δεν βαρυγκόμησε, πάντα μπροστάρης ήταν
και στο σχολειό δεν μάντεψε ο δάσκαλος, τι ζούσε...

Μα κείνος δεν πτοήθηκε, ούτε τό βαλε κάτω.
Την θάλασσα ατένιζε και πάντα το σκεφτόταν
ν' αφήσει πίσω την στεριά,σε πλοίο να μπαρκάρει...

Κι έτσι μιά μέρα το παιδί βρέθηκε σε καράβι.
Εσφίχτηκε η καρδούλα του στο ξένο περιβάλλον...
Κι ενώ άλλα παιδόπουλα σπουδάζαν και χαιρόνταν,
ο Παναγής στο μπάρκο του, χίλιες δουλειές μαθαίνει...

Τι κούραση Θεούλη μου την νύχτα που πλαγιάζει!...
Πόσο του λείπει η μάνα του, τ' αδέρφια, ο πατέρας...
Μ' αυτός την μοίρα διάλεξε στην θάλασσα να πάει
κι έπρεπε ξερικό καημό να κάνει για ν' αντέξει...

Πότε τα χρόνια πέρασαν κι έγινε παλληκάρι;
Για πότε άντρας γίνηκε, ούτε που το κατέχει...
Τα χρόνια κύλησαν γοργά,δαρμένα στην αρμύρα...
Κι είδαν τα μάτια του πολλά,στεριές κι άλλους ανθρώπους...

Γιομίσανε τα σπλάχνα του εικόνες κι εμπειρίες...
Αλάτι μπήκε στην ψυχή, στο βλέμμα και στο δάκρυ.
Τα κύματα νανούριζαν τον πόνο της καρδιάς του.
Κι η θάλασσα ερωμένη του την νύχτα και την μέρα...

Ώσπου ασπρίσαν τα μαλλιά, τέλειωσε το '' ταξίδι ''...
Χρόνους πολλούς επέρασε επάνω στα βαπόρια...
Μικρό παιδάκι μπάρκαρε, και τώρα ήρθε η ώρα,
σε μιά στεριά να κατεβεί ο μεστωμένος άντρας.

Καλώς μας ήρθες Παναγή σε στεριανό απάγκειο...
Θαλασσινό είναι το νερό που στην ματιά σου φέγγει...
Δεν πρόκειται να ξεχαστεί ετούτο το ταξίδι,
χρόνους πολλούς εκράτησε στης θάλασσας τους δρόμους...

Να είναι οι στιγμές σου τώρα πια, απάνεμο λιμάνι.
Επάλεψες σ' ωκεανούς με λεβεντιά και πίστη.
Η ώρα το εσήμανε να βρείς καλό απάγκειο
και τρυφερά να σου μιλά ο ήλιος στην ζωή σου...

Ετούτη θα είν'η  ανταμοιβή γι' αυτά πού χεις περάσει,
και θα σου φέρει ζεστασιά και φως μες στην ψυχή σου.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                                               
                  Στον συμμαθητή  μου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ  ΒΑΓΓΕΛΑΤΟ, από καρδιάς...
                                         [ Σεπτέμβριος  2018 ]

ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ;

Πολλοί έχουν δώσει το επώνυμό τους σε διάφορες εφευρέσεις,επιτεύξεις τους και στα αποτελέσματα των εργασιών και πειραματισμών τους, όπως σε διάφορες μονάδες μέτρησης της φυσικής ο Τζουλ [ Joyle], ο  Βατ [Watt ] και ο Αμπέρ [ Ampere ]. Το όνομά τους έδωσαν και στα όπλα που εφηύραν οι Όλιβερ Γουίντσεστερ, ο Σάμουελ Κόλτ, ο  Μιχαήλ Καλάσνικοφ.

Τ ζ ο ν Μ ό ν τ α γ κ ι ου, κόμης του Σ ά ν τ ου'ι' τ ς: Ο εν λόγω κόμης ήταν  χαρτοπαίχτης. Μια ωραία μέρα λοιπόν του 1762, αρνήθηκε να σηκωθεί από το τραπέζι, κατά την διάρκεια μιας παρτίδας, για να πάει να φάει. Τότε ο μάγειράς του, ευσυνείδητος καθώς ήταν, του ετοίμασε ένα μικρό γεύμα. Έβαλε δηλαδή μια φέτα κρέας ανάμεσα σε δυο φέτες ψωμί, αλειμμένες με βούτυρο. Ο κόμης ενθουσιάστηκε και σε λίγο καιρό, το μικρό εκείνο γεύμα επαναλείφθηκε τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους άλλους φίλους του, ώστε δεν άργησε να γίνει πασίγνωστο σε επωνύμους και ανωνύμους. Ως τα σήμερα, το '' σάντου'ι'τς'' αποτελεί την πιο εύκολη και αγαπητή λύση για να χορτάσουμε την όρεξή μας, βγάζοντας ασπροπρόσωπο, τον άλλοτε 'ατακτο ,τιτλούχο...νουνό του!

--Ένα σάντου'ι'τς παρακαλώ!!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο πατήρ  Κ λ η μ έ ν τ ι ο ς  ήταν άνθρωπος της θρησκείας και είχε πάθος με την γεωργία. Το 1900 κατάφερε να γονιμοποιήσει άνθη μανταρινιάς με γύρη που είχε πάρει από μια νεραντζιά. Έτσι γεννήθηκαν οι κλημεντίνες. Ξέρετε, τα νοστιμότατα εκείνα μανταρινάκια που δεν έχουν κουκούτσια...

Η ΑΓΑΠΗ

Άπλετο φως στο μέγα όνομά σου,
γινεται σάλπισμα βαθύ και θείο.
Μυριόχαρο στης πλάσης το αγγείο,
γεμίζει με ζωή το μήνυμά σου.

Μυριάδες σε τραγούδησαν στα χρόνια,
θυσίας ανεκτίμητο στοιχείο,
σαλπίζεις μ' αλαβάστρινο ηχείο
και στρώνεις μιάν ασπράδα, σαν τα χιόνια...

Παντού σ' αναζητούν, σε λαχταράνε...
Την ανθρωπιά σκορπάς στο πέρασμά σου.
 Απ' όπου κι αν διαβείς, σε καρτεράνε
να φέρεις στις καρδιές το άρωμά σου...

Μηδενικά τα πλούτη στην ζωή μας,
αν δεν υπάρχει ΑΓΑΠΗ,στην ψυχή μας...


---------------------------------------------------------------------------------------------------------
'' Μπορώ να μιλάω όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων...Αν δεν έχω αγάπη , μοιάζω με χάλκινο σκεύος που αχολογάει ή με τύμπανο που αλαλάζει.
Κι αν έχω προφητικό χάρισμα και γνωρίζω όλα τα μυστήρια κι αν κατέχω όλη την γνώση, μα και όλη την πίστη αν έχω, ώστε και βουνά να μεταθέτω, αν δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Α Γ Α Π Η εύκολα συγχωρεί, πάντοτε το καλό κάνει. Η  ΑΓΑΠΗ δεν φθονεί, η ΑΓΑΠΗ δεν αυθαδιάζει, δεν περηφανεύεται, δεν φέρεται άπρεπα, δεν τα θέλει όλα δικά της, δεν οργίζεται, δεν σκέφτεται το κακό, δεν χαίρεται όταν βλέπει το άδικο, αλλά χαίρεται όταν επικρατεί η αλήθεια....
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Η  Α Γ Α Π Η  δεν ξεπέφτει ποτέ....''
----------------------------------------------------------------------------------

                              [Αποσπάσματα από τον 'Υμνο της Αγάπης' του Αποστόλου Παύλου]

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΟΡΗ ΜΟΥ, ΕΛΠΙΔΑ

Ήρθαν νερά'ι'δες να σε μυράνουν,
αστέρια πέταξαν να σε στολίσουν.
Αγγέλοι ήρθανε να σ'ευλογήσουν,
μούσες τραγούδησαν να σε γλυκάνουν!

Χάριτες φέρανε νέκταρ και μέλι.
Θεές σου πλέξανε χρυσήν εσάρπα...
Στην κούνια σου έπαιζε δρυάδων άρπα
κι έλεγε: ''Τίποτε να μην σε μέλει...''

Γυναίκα γίνηκες σεμνή κι ωραία.
Οι χάρες πάνω σου σε ξεχωρίζουν.
Σε θέλουν όλοι μες στην παρέα.
Οι αρετές σου, εμάς φλογίζουν!

Καλή μου Ελπίδα, γλυκιά μου κόρη
Σαν γέλαγε ο Θεός, εσέ εθώρει!...

ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΟΡΗ ΜΟΥ, ΑΛΙΣΙΑ

Μικρούλα έστηνε θέατρο μόνη.
Ντυνόταν, χόρευε, έκανε τρέλες!
Πρώτη ανάμεσα σ' άλλες κοπέλες,
κελάηδαγε όλο σαν το αηδόνι!!!

 Απ' όλους έπαιρνε και συνεντεύξεις!
Μ' ένα μικρόφωνο ήταν στο χέρι!
Συνέχεια έτρεχε σ' όλα τα μέρη
κι εσύ περίμενες ως πού θ' αντέξεις!

Δεύτερη κόρη η Αλίσιά μας.
Τσαχπίνα, σκανταλιάρα, πιπεράτη,
γεμίζει με αστέρια την καρδιά μας.
Σαν παίζει μουσική είναι φευγάτη!

Στα όνειρά μου είσαι πεταλούδα,
Αλίσια, μικρή μου κοπελούδα!!