ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΝΩΡΙΣ...

Γιορτές σιμώνουνε και πάλι εφέτος,
οι πιο χαρούμενες τρανές γιορτές...
Προσμένουμε Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Φώτα,
το δέντρο το στολίζουμε με θέρμη στις καρδιές...

Ολούθε αναδύεται μια αλλιώτικη αρμονία...
Σαν να 'γινε ευαίσθητη κι η πιο σκληρή ψυχή...
Τ' αστέρι λάμπει δυνατά, τον δρόμο μας φωτίζει
και νοσταλγία δυνατή πίσω μάς οδηγεί...

Γυρίζουμε στα παιδικά κι ανέμελά μας χρόνια...
Τότε οπού δεν έλειπε κ α ν ε ί ς απ' την γιορτή...
Τότε που όλοι ήμασταν στο γιορτινό τραπέζι,
παρόντες και χαρούμενοι, νέοι και ζωντανοί...

Κι εφέτος θα γιορτάσουμε μαζί με την φαμίλια,
όμως θα μένει στην γωνιά μιά θέση αδειανή...
Θά 'ναι γι' αυτήν που "πέταξε" μιά μέρα σαν και τούτη
κι η απουσία σου βαριά, καημένη μου αδερφή...

Μου λείπει ένα κομμάτι μου σαν "έφυγες" μακριά μας...
Σε βλέπω πάντα γελαστή να φτιάχνεις το γλυκό...
Μαζί πόσα Χριστούγεννα περάσαμε Αντζέλα,
πανέμορφα, αξέχαστα, με κέφι ζωηρό !!!..

Να ξέρετε στον ουρανό εσύ και ο πατέρας,
πως δεν ξεχνάμε ουδέποτε την ώρια σας θωριά...
Θα τραγουδώ τα κάλαντα μα, αν με καλοκοιτάξεις,
θα δεις πως συννεφιάζουνε δάκρυα την ματιά...

Για σας που φύγατε νωρίς και γίνατε αστέρια,
η θύμησή σας θα σκορπά τον πόνο τον βουβό...
"Καλά Χριστούγεννα" αδελφή, χαιρέτα τον πατέρα!
Η παρουσία σας απτή, δίπλα μου στο πλευρό...

Άγιος Βασίλης θε να 'ρθεί κι εφέτος όπως πάντα...
Για μας ήταν η πιο τρανή κι ευχάριστη γιορτή!
Οι δυό γονείς την κάνανε ουράνιο παραμύθι
κι οι αναμνήσεις μάγισσες φωτίζουν την στιγμή...

Λοιπόν θε να γιορτάσουμε χωρίς εσένα φέτος...
Θε να κοιτάξω στην νυχτιά, ψηλά στον ουρανό...
Θε να σου στείλω αδελφή ένα φιλί μεγάλο
κι ας ανεβεί ως τον λαιμό, βουβό αναφιλητό...

Οι μάγοι με τα δώρα τους, ας φέρουν την γαλήνη...
Ας φέρουνε μ' απλοχεριά, υγεία και χαρά...
Τ' αστέρι πάντα να οδηγεί σοφά τα βήματά μας
και να σταλάξει απανεμιά και φως μες στην καρδιά!...

---------------------------------------------------------------------------------

Ο μπαμπάς έφυγε πολύ ενωρίς, πριν πολλά χρόνια, μόλις 51 ετών... Ο πανδαμάτωρ χρόνος έχει μελώσει την πληγή... Μα εσύ Αντζέλα μου, έφυγες τόσο πρόσφατα... Η πληγή είναι ακόμη νωπή και πονάει... Το "φευγιό σου", τσάκισε μάνα, γιο και αδελφή σου, παραμονή Πρωτοχρονιάς... Και πόσα υπέροχα δεν μας έδεναν με αυτήν την γιορτή!!! Ο πατέρας την έκανε παραμυθένια και η μάνα ακολουθούσε...Η  μάνα που αποχώρησε  τσακισμένη μετά από σένα.... Μου λείπεις Αντζελάκι μου, όπως θα μου λείπει πια και ένα κομμάτι από το σώμα μου... Από την καρδιά μου, που έφυγε μαζί σου... Νιώθω την έλλειψη και πονώ... Αλλά στεκόμαστε όρθιοι για τους άλλους αγαπημένους... Σε φιλώ αστεράκι μου... Ξεκουράσου μέσα στ' άλλα αστέρια... Και ίσως ο Άγιος Βασίλης με το έλκηθρό του, που ξέρει με τι λαχτάρα τον περιμέναμε κι οι δυό μας όλον τον χρόνο, περάσει από πολύ κοντά σου εφέτος, και συναντηθείτε εκεί στον ουρανό.. "Καλές γιορτές!" αδελφούλα μου!!.... Χριστουγεννιάτικο δίδυμο των όμορφων παιδικών μας χρόνων... Αγιοβασιλιάτικο χτυποκάρδι μου...

ΑΓΩΝΙΕΣ ΜΟΥ...[ Και ουτοπία;;Και όνειρα;;...]

Είναι κάποια πράγματα που δεν τα συζητώ συχνά, γιατί ξέρω την αρνητική απάντηση των περισσοτέρων...Όμως κάποιες στιγμές θέλω να εκφραστώ, ανεξάρτητα  των όποιων απαντήσεων.. Να.. Όπως σήμερα...Θα μιλήσω, γιατί είμαι σκασμένη από τα τελευταία γεγονότα με την αδηφάγο Τουρκία και την στάση κάποιων γειτόνων μας, αλλά και για εσωτερικές  μας κακοτοπιές...Λοιπόν...Λέω ακόμη Βόρεια Ήπειρο [αντί νότια Αλβανία] και Κατεχόμενη Ιωνία [αντί τουρκικά παράλια]...Δεν αντέχω να μου λένε ότι η  Ίμβρος και η Ανατολική Θράκη δεν είναι πλέον δικές μας...Τα καλοκαίρια, στην πατρίδα μου, καίγομαι από τις φωτιές και τον χειμώνα πνίγομαι από τις πλημμύρες...Και δεν αντέχω η  Ιστορία μου να διδάσκεται  κουτσουρεμένη στα σχολικά βιβλία, όταν άλλοι ΞΑΝΑΓΡΑΦΟΥΝ την ιστορία τους, κλέβοντας ασύστολα από την δική μας Ιστορία...Ασφυκτιώ με την οικονομική κατρακύλα, τον αγώνα μας για επιβίωση και το αβέβαιο μέλλον...Σε τι κόσμο θα μεγαλώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας;;;Πότε ο άνθρωπος θα βρει την ανθρωπιά του και θα μάθει να σέβεται τον διπλανό του, τα ζώα και το περιβάλλον του; Πότε θα υπάρξει αληθινή προστασία για τα παιδιά όλης της γης;;; Α!!! Και έχω την φριχτή υποψία, ότι μετά τον Καποδίστρια, δεν αγάπησε κανείς πολιτικός την Ελλάδα μας...Οπότε;;; Πότε θα γίνει ξαστεριά;; Πότε θα ξημερώσει;;...

ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΤΟΥΛΗ ΜΟΥ!!

 Ξεχνιέται και ο δικός μου γάτος επάνω μου... Ανεβαίνει μέχρι τον θώρακα και θρονιάζεται!Δεν κουνιέμαι για να μην τον ξεβολέψω!Όταν μετά από ώρα σηκώνομαι, είμαι όλη πιασμένη... Άσε που νιώθω τύψεις ότι του χάλασα την βολή του!Τρέχω τουαλέτα και ξαναπαίρνω την αρχική μου θέση, καλώντας τον με απολογητικό ύφος!Έρχεται, αφού πρώτα μου κάνει διάφορα τερτίπια, για να μου δείξει την δυσαρέσκειά του!! Κάποιο αχνό γουργουρητό, υποδηλώνει ότι με τίμησε με την αυτοκρατορική του μεγαλοθυμία!!

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Εμφανίζονται όλα τα παιδιά πάνω στην σηνή και τραγουδουν:''ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΕΙΧΑ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΚΑΙ ΕΠΑΙΖΕ Τ'ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ'.'  Ωραίο θα ήταν αν κάποιο παιδί ξέρει ακορντεόν ή κιθάρα, να παίξει στο ρεφραίν.Τελεώνοντας το τραγούδι υποκλείννται, φεύγουν με σειρά και μένουν μόνον τα παιδιά που παίζουν. Παίρνουν την θέση τους και το έργο αρχίζει..

[ Δύο τραπέζια με δύο πελάτες το καθένα. Στο βάθος ο καφετζής. Ένας πελάτης  γνέφει προς τον καφετζή]

ΠΕΛΑΤΗΣ  Α: Κύριε!!

ΚΑΦΕΤΖΗΣ [πλησιάζει]Τι θα θέλατε παρακαλώ;

ΠΕΛΑΤΗΣ Β: Δύο ελληνικούς καφέδες σκέτους, παρακαλώ..

ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Όπως ειθυμείτε κύριε![φεύγει]

ΠΕΛΑΤΗΣ Α: Άκουσες τίποτα για το βράδυ;:

ΠΕΛΑΤΗΣ Β: Κάτι πήρε τ' αυτί μου... Απ' ό,τι ξέρω θα μαζευτούν πολλοί...

Ένας πελάτης από το διπλανό τραπέζι,μαζί με τον φίλο του, πλησιάζουν τις καρέκλες τους και λέει με χαμηλή φωνή:

ΠΕΛΑΤΗΣ Γ:Συγγνώμη που επεμβαίνω, αλλά χωρίς να το θέλουμε ακούσαμε την κουβέντα σας...

ΠΕΛΑΤΗΣ Δ: Αν είναι αυτό που φανταζόμαστε, η συγκέντρωση θα γίνει γύρω στις εννιά το βράδυ... Όπου να 'ναι δηλαδή.. Εσείς θα πάτε;

ΠΕΛΑΤΗΣ Α: Μιλάτε πιο σιγά αδέρφια...Και οι τοίχοι έχουν αυτιά...

ΠΕΛΑΤΗΣ Β: Έχει δίκιο ο Τάσος... Ας μην δίνουμε αφορμές...Οι καιροί είναι πολύ επικίνδυνοι...

ΚΑΦΕΤΖΗΣ [φέρνει τους καφέδες. Τους αφήνει και λέει με στυλ που φανερώνει επίπληξη]:

Θα σας παρακαλούσα να σταματήσετε την όποια συζήτησή σας, εδώ και τώρα!!!! Τι σιγοψιθυρίζετε;; Δίνετε στόχο για κάποιους καλοθελητές.. Κι απ'αυτούς κάμποσοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας..

ΠΕΛΑΤΗΣ Γ:Δεν λέμε και τίποτα κύριε...

ΠΕΛΑΤΗΣ Β:Απλά συζητούσαμε με τους φίλους μας από δω..

ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Άκουσα καλά την λέξη ''συγκέντρωση''... Πάτε να μου κλείσετε το μαγαζί, γιατί τάχατες μαζεύω ταραχοποιά στοιχεία εναντίον του Καθεστώτος;;

ΠΕΛΑΤΗΣ Α: Ποια ταραχοποιά στοιχεία κύριε;;Δείχνουμε για άτομα που πάνε φιρί - φιρί για ανακατωσούρες; Μας περνάτε ε μ ά ς για εχθρούς της Κυβέρνησης;

ΠΕΛΑΤΗΣ Β:Μας παρεξηγήσατε... Τι δουλειά έχουμε εμείς με τις συγκεντρώσεις;;

ΚΑΦΕΤΖΗΣ [φοβισμένος και τσαντισμένος]:Ακούσατε τι είπα;;Κουβέντες τέτοιες

κομμένες εδώ μέσα... Διαφορετικά πηγαίνετε αλλού να πιείτε τον καφέ σας... Ορίστε! Τα έλεγα εγώ!!!

[Εμφανίζονται δύο τύποι με καμπαρτίνα καιμαύρα γυαλιά. Φωνάζει από μακριά ότι είναι άνθρωποι του καθεστώτος. Μιλούν με έντονο και δυσάρεστο ύφος]:

Ο ΕΝΑΣ:Τι γίνεται εδώ;;;Όλα καλά;;  Βλέπω στήσατε πηγαδάκι...Διακρίνω και κάποι ένταση... Τι συζητούσατε παρακαλώ;;;

ΚΑΦΕΤΖΗΣ [απολογητικά]:Τίποτε κύριε!Παραγγελίες έπαιρνα και έφερνα... Μήπως θέλετε κάτι; Κερνάει το μαγαζί!

Ο  2ος: Φέρε μας από μια γκαζόζα!  [Ξάφνου ακούγονται φωνές] Στάσου! Άσε τις γκαζόζες!! Τι είναι αυτά;;;

[Τρέχουν και οι δύο μπροστά στην σκηνή, βάζουν το χέρι αντήλιο και κοιτάζουν πέρα μακριά, στο βάθος της αίθουσας. Την ίδια στιγμή περνούν παιδιά τρέχοντας στο βάθος, κρατώντας πανώ με γραμμένα συνθήματα, φωνάζοντας:

ΠΑΙΔΙΑ: ΨΩΜΙ !!! ΠΑΙΔΕΙΑ!!!! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΑΑ!!!! ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ!!!!!

       Ακούγεται το τραγούδι: ''ΕΙΜΑΣΤΕ  ΔΥΟ!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΙΣ!!!''

Ο ΕΝΑΣ: Παλιόπαιδα!!!Τρέξε συνάδελφε να τους προφτάσουμε!!!!

Ο  2ος: Με τρώει το χέρι μου!!! Θα δώσω μπόλικο ξύλο απόψε!!!Τρέχα!!!!

  [ Βγάζουν από την τσέπη τους τα γκλοπ  και κραδαίνοντάς τα  πηδούν από την σκηνή και ομούν πάνω στην πορεία των αγοριών και των κοριτσιών και γίνεται συμπλοκή...  Τρέχοντας κυκλικά, ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή, όπου παίρνουν μέρος οι 4ρις πελάτες του καφενείου και ο καφετζής!!Φεύγουν οι κατάσοποι του Καθεστώτος, αφήνοντας πίσω πεσμένους τραυματίες.

                     ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ αμέσως το τραγούδι: ''ΜΑΡΙΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ!! ΟΡΕΣΤΗ ΑΠ' ΤΟΝ ΒΟΛΟ!!!''

Καταφθάνουν αγωνιώδεις γονείς που ψάχνουν τα παιδιά τους μέσα στους πεσμένους. Μέχρι να αρχίσουν τα λόγια του τραγουδιού, λένε  τους πρώτους στίχους σαν απαγγελία, ανάμεσα στα ριγμένα πανό και στους τραυματισμένους γιους και κόρες τους συνοδευόμενοι από την μουσική ...Όταν τα εντοπίσουν, άλλος κοιτά τον σφυγμό του νεαρού, άλλος ακουμπά την καρδιά του κοριτσιού και όρθιοι όλοι τραγουδούν το ρεφραίν με μεγάλη ένταση, ενώ κάποιοι έχουν κατεβεί και ψάχνουν μέσα στους θεατές τα παιδιά τους, βροντοφωνάζοντας τα ονόματα του τραγουδιού με συγκλονιστικό τρόπο...

               Στο ΦΙΝΑΛΕ υποκλίνονται ενώ ακούγεται το τραγούδι:

                 

          

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΜΠΑΛΟΥΝΑΣ!!

 Πώς άφησε η μητέρα μου και μ' είπανε Μπαλούνα;;

Εμένα την κομψότατη, χαριτωμένη νέα!

 Ήμουνα λέει τόσο δα και στρογγυλό μωράκι,

 μία μπαλίτσα χνουδωτή, μιά τόσο δα χουφτίτσα!

Θαρρώ ότι μου έπρεπε αλλιώς να μ' ονομάσουν!!!

Μεγάλωσα και έγινα μιά έλεγκαν κυρία!

Κοκέτα και μικρόσωμη, ναζιάρα και τσαχπίνα,

μ' ένα μονάχα ελάττωμα: είμαι πολύ λιχούδα!!!

Όλα καλά πηγαίνανε, σαν έφεραν μιά μέρα,

μία μικρούλα-τάχατες- παρέα για να έχω...

Πολύ μου κακοφάνηκε που γίναμε δυάδα...

Άριελ την φωνάζουνε κι είναι κι αυτή ολάσπρη!

Κλάμα να δουν τα μάτια σου, σαν έμενε μονάχη!

Ξεκούφαινε τους γύρω μας με δυνατές τσιρίδες,

οπότε στο κρεβάτι της η μάνα μας την πήρε

και την εκοίμιζε -μα θες- εκεί στο προσκεφάλι!!!...

Δεν κρύβω πως την ζήλευα κι ακόμη την ζηλεύω!!!

Πάω κρυφά, σιγά-σιγά και όλο την πειράζω,

μα τώρα που μεγάλωσε, μου ρίχνεται στα ίσα!!

Μου παριστάνει την γλυκιά και ντροπαλή σκυλίτσα!

Τρώει με στυλ το φαγητό, σαν να 'ναι κοντεσίνα

κι εγώ πιο κει παραφυλώ, να τρέξω, να τ'αρπάξω!

Μου λέει πως δεν έχω τακτ, φινέτσα πριγκιπέσσας!

 Πως καταπίνω το φα'ί' σαν να 'μαι ποπολάρα,

ενώ αυτή τρώει κομψά σαν Λαίδη απ' τα Λονδίνα,

μιά δεσποσύνη των τιμών,μιά ντεμπιντάτ, κυρία!

Γρυλίζω από μέσα μου,κάνω πως δεν με νοιάζει...

Παραφυλάω σιωπηλή μήπως κοιτάξει κάπου

και τότε ορμώ στο πιάτο της κι αρπάζω την μερίδα 

και την αφήνω να κοιτά με αδειανό το στόμα!!

Εκεί όπου φιλιώνουμε, είναι εις τας εξόδους!

Μπαίνουμε στ' αυτοκίνητο που οδηγεί η μάνα.

Το τι χαμός στο διάβα μας, δεν σας τον περιγράφω!

Γαβγίζουμε κι οι δύο μας, ό,τι μας προσπεράσει!

Γαβγίζουμε στα φορτηγά, στα δέντρα, στους ανθρώπους...

Πανζουρλισμό σηκώνουμε απ' το τρελό ντουέτο! 

Εμείς το φχαριστιόμαστε, αλλά τ' αυτιά της μάνας, 

δεινοπαθούν  απ' το τρανό, σκυλίσιο μας τραγούδι!!

Τότε Μπαλούνα κι Άριελ, γινόμαστε σαν  ένα!

Τ' αυτιά μας ανεμίζουνε στο φύσημα του μπάτη,

που μπαίνει απ' το παράθυρο και μας αναμαλλιάζει!!!

Κι όταν βρεθούμε σε καφέ ή ζαχαροπλαστείο,

στα πόδια της μανούλας μας ξαπλώνουμε με χάρη.

Αν  κάποιος στην παρέα μας καθίσει, δεν πειράζει.

Φρόνιμες χουζουρεύουμε κι ελέγχουμε τα πάντα!

Αν τύχει όμως άγνωστος από εμάς περάσει,

αρχίζουμε το γάβγισμα κι οι δυό μας με μανία...

Ο κόσμος γύρω,  μάς κοιτά, σαν να 'ναι ενοχλημένος,

ενώ η μανούλα προσπαθεί να μας καθησυχάσει...

Εκεί που τρελαινόμαστε , είναι όταν γυρίζει

η μάδερ απ' τα ψώνια της με τσάντες φορτωμένη!!

Ορμάμε στις σακούλες της, ψάχνουμ' επισταμένα,

γιατί μας καλοέμαθε η τρυφερή μαμά μας

και πάντα ένα κέρασμα απ' έξω θα μας φέρει!!

Κι αν μυριστούμε ψησταριάς τσίκνα ξελιγωμένη,

έναν ινδιάνικο χορό χορεύουμε τριγύρω!

Πηδήματα,τρεχαλητά, ξεφωνητά κι αντάρα,

ως ότου η μητέρα μας, μάς βγάλει το κοψίδι

και το μοιράσει ισομερώς στα δυό μας τα πιατάκια...

Αυτή είναι η υπέρτατη του κόσμου ευτυχία!!

Πάνε στην άκρη οι λεπτές κι αβροπρεπείς κινήσεις!!

Τουλάχιστον, εγώ παιδιά, την πέφτω με τα μούτρα,

ενώ πιο κει επικριτικά η Άριελ κοιτάζει!

Όχι πως δεν λερώνεται το τρυφερό μουτράκι,

αλλά από μένα πιότερο βούλεται να προσέχει!!!

Γρήγορα τρώω το φα'ί' γιατί έχω κάποιον λόγο:

Φοβάμαι μην μου πάρουνε και την μπουκιά απ' το στόμα!

Βλέπετε της κατέβηκε της μάνας η ιδέα,

πως πρέπει κάποια δίαιτα - λέει- να ξεκινήσω,

διότι κάπως πάχυνα κι εγίνηκα... Μπαλούνα!!!

Παρακαλώ ν' αφήσετε ήσυχο τ' όνομά μου!

Κι αστεία τέτοια να κοπούν, δεν θέλω να τ' ακούω!

Εγώ είμαι πανέμορφη,ολίγον αφρατούλα!

Δεν είμαι δα κι η Άριελ, αυτό όμως τι λέει;

Ποτέ να μην συγκρίνετε και μην τα παραλέτε!

Τα πάχη μου, τα κάλλη μου και όποιον του αρέσει!!!

Εξέχασα να σας ειπώ πως έχουμε και γάτες!!!

Τέσσερις σας παρακαλώ που παίζουνε παρέα...

Κατά το ηλιοβασίλεμα, π'  όλα τα ομορφαίνει,

η μάνα μας στην βραδινή βόλτα μας θα μας βγάλει.

Και τότε έρχονται σιμά κι οι τέσσερις γατούλες,

ναζιάρες και ακάλεστες μα, δεν τις ενδιαφέρει! 

Τι τυχεροί που είμαστε!Ζούμε μέσα στην φύση!

Το σπιτικό μας βρίσκεται  σε τόπο διαλεγμένο.

Είναι θαρρείς στην εξοχή, με δέντρα  και χωράφια,

μακριά απ' αυτοκίνητα που τόσο μας φοβίζουν...

Τι όμορφη  η βόλτα μας! Τρελαίνομαι να βγαίνω!

Η μύτη μου πιάνει πολλές, χιλιάδες  ευωδίες!!

Οσμή εδώ, οσμή εκεί, οσμή και παραπέρα!!!

Μιάν ευτυχία απίθανη! Θέλω να εξερευνήσω

τα πάντα όλα γύρω μου και νιώθω μεθυσμένη!

Χοροπηδά κι η Άριελ μ' εκστατικό το βλέμμα,

ενώ οι γάτες έκπληκτες κοιτάζουν την χαρά μας!!!

Μ' αρέσει σαν στον δρόμο μας δούμε  πυγολαμπίδες!!

Χιλιάδες ολοφώτεινες από τους θάμνους βγαίνουν

κι είναι μαγεία να θωρείς την τόση ομορφιά τους!

Θαρρείς και τ' άστρα πέσανε μπροστά μας και πετούνε!

Τρέχουμε να τα πιάσουμε, μα όλο ξεγλιστράνε!

Γαβγίζουμε χαρούμενα, τους λέμε να καθίσουν,

να παίξουμε κυνηγητό, μα κείνες ξεμακραίνουν!!

Βρισκόμαστε σε σύννεφο  γεμάτο με φωτίτσες! 

Τι θέαμα υπέροχο! Σου κόβεται η ανάσα!

Ένα βραδάκι κάνοντας την βόλτα την γνωστή μας, 

η μάνα στο τηλέφωνο μίλησε με μιά φίλη,

που στην Αθήνα βρίσκεται,μα είν' απ' το νησί μας!

'' Έβγαλα έξω τα μωρά για βόλτα Πολυάνθη!

Αν ήσουν δω θα χάζευες απ' τις πυγολαμπίδες!

Μυριάδες είναι ολόγυρα , πού 'πεσε το σκοτάδι!''

''Αυτό θυμάμαι Σούλα μου κι εγώ απ' τα μικράτα,

όταν βολτάραμε εγώ, η μάνα κι η αδελφή μου!

Ετρέχαμε να κλείσουμε στις χούφτες τις φωτίτσες!

Τις εκρατούσαμε απαλά κι εφώτιζε το χέρι

κι έπειτα πάλι απαλά, αφήναμε να φύγουν!

Ένα σεντόνι αστέρινο στης Σάμης μας τα πλάγια!''

Όσο κρατάει η βόλτα μας, η μάνα μας προσέχει,

σώοι για να γυρίσουμε, μιά φίνα κουστωδία!!

Μπαλούνα κι Άριελ μπροστά, πιο πέρα τα γατόνια,

που όλο σκρεμιδεύουνε και παίζουν στο χορτάρι!!

Αναλογίζομαι συχνά τι όμορφα περνάμε...

Πόση αγάπη παίρνουμε, πόση στοργή, φροντίδα...

Μακάρι όλοι οι όμοιοι μας να είχαν ένα σπίτι,

όπου θα γνώριζαν χαρά, αγάπη, προστασία...

Γι' αυτό κι εγώ και όλοι μας μέσα στο σπίτι ετούτο,

ευχαριστούμε τον Θεό πού 'χουμε τέτοια μάνα,

που δεν κοιτάει μόνο εμάς, αλλά και κάθε άλλο

αδέρφι μας αδέσποτο, μονάχο, πονεμένο,

και προσπαθεί παντού χαρά τριγύρω να σκορπίζει!!...

Λοιπόν θαρρώ τελείωσα την έκθεσή μου ετούτη!

 Η μάνα,  μού 'πε σκέψεις μου στην φίλη της να στείλω,

για να μας φτιάξει κείμενο, μάλλον για ποίημα λέγαν,

που θα ιστορούσε την ζωή των έξι συγκατοίκων...

Κουράστηκα ολίγον τι, πάω να ξαποστάσω.

Μα θα δαγκώσω μιά σταλιά της Άριελ τ' αυτάκι!

Βλέπεις, χωρίς μιά σκανδαλιά, δεν πάω να την πέσω! 

Είμαι η Μπαλούνα η γνωστή, η φουντωτή κυρία,

αγάπη της μανούλας μου, κι αφέντρα του σπιτιού μου!!!!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αφιερωμένο στις τετράποδες αγάπες της φίλης των παιδικών μου χρόνων στην Κεφαλονιά και γειτόνισσάς μου, Σούλας - όπως την φωνάζαμε τότε - Διονυσίας Μανωλάτου! Τα στοιχεία που έλαβα από την... Μπαλούνα, πολύ κατατοπιστικά και ελπίζω να έμειναν ικανοποιημένοι, όλοι οι ενδιαφερόμενοι! Τις γατούλες, τις  ρίξαμε  λιγάκι, καθ' όσον  οι πληροφορίες  για τις ζωηρές τριχόμπαλες, δεν ήταν ιδιαιτέρως εκτενείς! Να είστε όλοι σας καλά και το... γραφείο μας, πάντα στην διάθεσή σας!! Παρακαλώ σας, την Άριελ, μην μου την καταπιέζετε!!!! Φιλούδια σε όλον τον τετράποδο και δίποδο πληθυσμό!!!!! 

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ, ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ...

                  Κοντεύει να κλείσει χρόνος από τότε που  ''έφυγε'' η Αντζέλα.. Εντάξει...Θέλουμε δυό μήνες ακόμη... Σε λίγες μέρες έχει τα γενέθλιά της... 23 Οκτωβρίου... Η μάνα μας κλαίει από τα τώρα. Έχει ρέψει κυριολεκτικά. Πετσί και κόκαλο... Απόμεινε 45 κιλά-ζήτημα... Αυτή που κάποτε περπατούσε κι έτριζε το πεζοδρόμιο και διαφέντευε το σπιτικό της με ισχυρή πυγμή... Πλέον λύγισε... Έχει περάσει τόσα.. Γιατί άραγε να υποφέρουν και να χάνονται τόσο καλοί άνθρωποι που δεν πείραξαν ποτέ κανέναν;  Τ' άντεξε όλα και μας παρηγορούσε.. Το τελευταίο όμως χτύπημα δεν το άντεξε... Καταρακώθηκε εντελώς... 

                Βάσανο ανείπωτο...'Εχασε το παιδί της... 'Ο,τι πιο φριχτό μπορεί να συμβεί σε γονιό.. Το δίκιο της απέραντο.. Δεν νομίζω να αντέξει για πολύ... Ήταν τόσο δεμένες... Έμενε με την Αντζέλα χρόνια πολλά...Της στεκόταν βράχος ακλόνητος στις όποιες δυσκολίες της... Τώρα έχασε την όρεξη για ζωή...'' Ζω εγώ ενενήντα χρονών κι έφυγε ο άγγελός μου... Αντζέλα μου!!! Πού είσαι Αντζέλα;;; Θέλω να βγω έξω και να φωνάξω: Γιατίιιιιιι;;;''  Οι φωνές της σχίζουν τους τοίχους και φτάνουν στον κήπο που τόσο φρόντιζε η αδελφή μου...

              Πώς θα αντέξει η μάνα μας τέτοια συμφορά;; Μουδιάζω ολόκληρη, κάθε φορά που συνομιλούμε.. Αν και δεν το λες συνομιλία... Λίγα λόγια και κλάμα γοερό.. Ξανά λίγα λόγια και φωνές απόγνωσης... Αχ, αδερφή μου... Άντεξες τόσα και πήγες από τι; Από περιτονίτιδα τον 21ο αιώνα... Τι συμφορά είναι αυτή; Αλλού πήγαινε η σκέψη μας και από αλλού σε βρήκε... Τραγική ειρωνία... Απίστευτο.. Δεν το χωράει ο νους ανθρώπου... Από τότε που ''ταξίδεψες'', νιώθω ότι μου λείπει ένα μεγάλο κομμάτι από το είναι μου... Σε κάθε χτύπο τηλεφώνου,νομίζω ότι είσαι εσύ...Φτώχυνε ο κόσμος μου ασφυκτικά με την έλλειψή σου..

              Και στα γενέθλια της Αντζέλας; Τι θα γίνει; Η μαμά δεν μπορεί να το διανοηθεί πώς θα περάσει αυτή η μέρα... Μνήμες.. Έχει τόσες μνήμες...Έφτιαχνε πάντα γλυκό η Αντζελίνα μας, στόλιζε το σπίτι, έστρωνε τραπέζι...Ο Νίκος της έφερνε τούρτα.Καημένε μου ανηψιέ... Λατρεία ατελείωτη της μανούλας σου...Τρέμει η ψυχή σου μην πάθει τίποτε η γιαγιά σου, που σε μεγάλωσε με τόση αγάπη και είναι ένας συνδετικός κρίκος με την μάνα σου και την παλιά σας ζωή...

             Αν μπεις στο σπίτι τους, θαρρείς και ο χρόνος σταμάτησε την ημέρα που πέθανε η Αντζέλα...Δεν έχουν πειράξει τίποτε.. Όλα τα άφησαν, όπως τα είχε τακτοποιημένα η αδερφή μου...Η απουσία της, καταλυτική...Νιώθεις ότι θα βγει από την κουζίνα κρατώντας δίσκο με γλυκά για να σε τρατάρει.. Όλα φροντισμένα στην εντέλεια...Τώρα, η μητέρα μας δεν μπορεί να συνεισφέρει πουθενά από την αυναμία της,,, Λες και η δύναμή της έφυγε μαζί με το παιδί της... Ούτε και περιμένει κανείς φυσικά η γιαγιά να ασχοληθεί με τις δουλειές του σπιτιού... Εδώ δεν την άφηνε να κουράζεται η Αντζέλα όταν ζούσε.. Πόσω μάλλον τώρα...Λείπει πλέον η κυρά του σπιτιού... Ό,τι κάμει, ο Νίκος... Πόσα έχει τραβήξει αυτό το παιδί.. Πρώτα ο πατέρας του και μετά η συνεχής ταλαιπωρία της μητέρας του...Ξεφεύγει με το αγαπημένο του σκυλί, την Ρόξυ, που του έχει αληθινή λατρεία... Είναι αυτοκόλλητοι...

               Και τι Χριστούγεννα θα είναι τα φετινά; Πέθανε παραμονή Πρωτοχρονιάς, πάνω στην γιορτή που λατρεύαμε κι οι δυό μας... Ο πατέρας μας, μάς χάρισε τις πιο μαγευτικές Πρωτοχρονιές κι εμείς τις μεταδώσαμε στα παιδιά μας, δημιουργώντας μια μαγική ατμόσφαιρα παραμυθιού...Τώρα; Τι θα νιώθει ο Νίκος και η μανούλα μας; Πού είναι η Αντζέλα, η δημιουργός του δικού τους παραμυθιού;;

               Στην βιβλιοθήκη της τα αγαπημένα της βιβλία και η φωτογραφία του Τσε Γκιεβάρα...Πάνω στα τραπέζια τα ίδια πετσετάκια που είχε στρώσει και στο μεγάλο τραπέζι τα τελευταία γαλαζοπράσινα πιάτα που είχε αγοράσει μέρες Χριστουγένων και τα έργα της. Ζωγράφιζε πιάτα, βάζα, μπουκάλια μ' έναν τελείως δικό της τρόπο... Με μανόν!!!Ναι, με μανόν σε όλα τα χρώματα και βγαίναν ωραιότατα!  Αγαπημένα της θέματα η Κεφαλονιά, η Κρήτη και φυσικά, τα Χριστούγεννα! Κάποια μάλιστα,τα πασπάλιζε με χρυσόσκονη! Είχε δώσει στην μαμά ένα πιάτο με την Κεφαλονιά, να το κρεμάσει στο δωμάτιό της... Τώρα πάνω στο τραπέζι βρίσκονται πολλά έργα της... Και τι ωραία τα ελαφάκια , ο Άγιος Βασίλης, το έλκηθρο, τα χιονισμένα δέντρα... Οι τρίτωνες, οι γοργόνες,, τα νησιά και ο ταξιδιάρης άνεμος!!! '' Πάρε όποιο θέλεις Πολυάνθη!Σου αρέσουν;Έλα να δεις!Προσέχω τα βάζα και τα μπουκάλια να έχουν ωραίο σχήμα!Βέσαια στα πιάτα το θέμα έχει άλλη χάρη! Είδες τι όμορφα που φαίνονται τα χρώματα; Να! Πάρε και πιάτο και βάζο!'' 

                   Και πήρα..Όλα είναι όπως τα άφησε.Ακόμη και η διακοσμητική ανθοδέσμη στο κέντρο του τραπεζιού ... Πονάει η καρδιά μου που τα βλέπει... Παντού πλανιέται η παρουσία της... Να, τώρα θα κατέβει απ' την εσωτερική σκάλα, για να 'ρθει στο σαλόνι... Θα καπνίσει το τσιγάρο με πονηρό χαμόγελο, καθώς η μαμά την μαλώνει . ''Ο γιατρός σου είπε να μην καπνίζεις πάνω από πέντε την ημέρα! Εσύ τα έχεις τελειώσει όλα μες στο πρωινό!!! Δεν λυπάσαι το παιδί σου;;''   Μου έκλεινε το μάτι συνωμοτικά λέγοντας: '' Μην φωνάζεις μαμά! Θα προσέξω να το ελαττώσω! Εξ άλλου, είναι μία από τις λίγες απολαύσεις που μου έχουν απομείνει... Άσε να το ευχαριστηθώ τώρα που ήρθε η αδελφή μου!! ''

             Πώς έγιναν έτσι τα πράγματα Θεέ μου; Γιατί πήραν τέτοια τροπή;Τι θα κάνουμε στα γενέθλιά της; Στα Χριστούγεννα; Τι θα νιώθει το παιδί της; Για την μητέρα μου δεν το συζητώ... Έχουν περάσει δέκα μήνες και δεν έχει βγει από το σπίτι. Ούτε και πρόκειται να βγει...Όλο μου λέει για το τι γινόταν όταν ζούσε η Αντζέλα... Το ξέρω.. Πονάει φριχτά και οι αναμνήσεις την σκοτώνουν...Στόλιζε το Αντζελάκι το μεγάλο τραπέζι  τα Χριστούγεννα με ένα σωρό πιατέλες γεμάτες γλυκά, με κηροπήγια εορταστικά... Μύριζε το σπίτι της μελομακάρονα και ψητό στον φούρνο... Πώς να μην κλαίει η δύστυχη μάνα μας; Τα θυμάται όλα αυτά και σπαράζει...'' Έφτιαχνε χίλια πράγματα η Αντζέλα... Εγώ πλέον δεν μπορώ να κάνω τίποτα... Με πρόδωσαν οι δυνάμεις μου... Ό,τι κάνει, ο Νίκος... Αλλά πού να τα προλάβει όλα με τόσες έγνοιες που έχει;; Πολυάνθηηη!!!! Μήπως δεν την πρόσεξαν οι γιατροί;;; Μήπως έγινε λάθος;;; Δεν ξέρω τι να κάνω!!! Μου έρχεται να τρελαθώ!!! Θέλω να βγω έξω και να φωνάξω!!! ''

            Τι να πεις σε τέτοια τραγωδία, σε τέτοιον πόνο; Ο καημός της μεγάλος, ο μεγαλύτερος... Ο καημός της μάνας... Ας την αφήσουμε λοιπόν  να λέει ό,τι θέλει για να ξεσπάσει... Ηφαίστειο η καρδιά της και πυρακτωμένη λάβα ο σπαραγμός της... Και η ηθελημένη μοναξιά της, την αποτελειώνει... Κάνει ξερικό κουράγιο μόνον για τον Νίκο... Αυτό την κρατάει... Και το ανήψι μου,τρέμει για την γιαγιά του...Μια ζωή μαζί... Αχώριστοι...Είπαμε: Είναι κάτι ζωντανό που τον συνδέει με την μάνα του...

             Στον κηπάκο της δεν έλειπε ο βασιλικός και το φούλι, μονό και διπλό, για να της θυμίζουν το νησί μας...Και είχε φτιάξει κάτω από το υπόστεγο φωλιά για τα αδέσποτα γατάκια...Το γιασεμί έχει θεριέψει, όπως και το αλεξανδρινό... Καμάρωνε για τα άνθη της. Και η μαμά έχει καλό χέρι... Ό,τι και να φυτέψει πιάνει..Κι οι δυο τους περιπούνταν τα φυτά τους, τα νοιαζόντουσαν πολύ... Τα φαναράκια κρέμονται ακόμη στην βεράντα και η μπαρμπαρόριζα μοσκοβολάει...

             Όσο και να περιποιείται ο Νίκος το σπίτι,κάτι λείπει... Προσπαθεί, μα δεν φθάνει...Λείπει το γυναικείο χέρι,η θηλυκή καλαισθησία,η γυναικεία ματιά, η μητρική στοργή...

           Πόσο μεγάλο κενό άφησες πίσω σου αγαπημένη μου αδερφή...Η ζωή προχωρεί, αλλά εσύ μού λείπεις οδυνηρά...Έχω την αίσθηση ότι είσαι κάπου εδώ γύρω...Κάθε μέρα περπατάς δίπλα μου... Έστω κι αν δεν σε βλέπουμε... Στις 23 Οκτωβρίου θα σου πω ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, για τα γενέθλιά σου... Έστω κι αν έχεις πετάξει μακριά Αντζέλα μου... Αδερφή μου...

 ΣΤΑ ΓΑΤΙΑ ΜΟΥ

Αφιερωμένο στις τέσσερις τετράποδες λατρείες μου που ομόρφυναν την ζωή μου τα τελευταία είκοσι και βάλε, χρόνια, με την ανιδιοτελή αγάπη τους και τις απίθανες χάρες τους...Για όσα έγιναν αστεράκια, να ξέρουν ότι θα μένουν για πάντα βαθιά μες στην καρδιά μου, ένα υπέροχο κομμάτι της ζωής μου!...Γι' αυτό και ο Ερμής μου, υπερπολύτιμος εστί !!!!!