ΕΝ ΕΞΑΛΛΩ [Κι ας το λέω κι αυτό με ρυθμό...]

Μπήκα στο σώμα των απεργών,
εκατεβαίναμε την Αχαρνών.
Μ' όλη την δύναμη βαθιά φωνάζω...
Θέλω τους αίτιους να τους ντροπιάζω...

Μπροστά μου πάει μιά κοπελιά,
κρατά σημαία με λεβεντιά...

Σμίξαμε μ' άλλους νέους πολλούς,
χαιρόσουν πάντα να μας ακούς...
Πανό,συνθήματα ωκεανός,
παππούς μεσήλικας μπαίνει κι αυτός...

Το βήμα ανοίγω, βγαίνω μπροστά
και η κοπέλα, χαμογελά...

Δεν ξέρω πότε βγήκε καπνός,
κουκουλοφόροι τρέχουν ομπρός...
Εμείς βαδίζαμε ειρηνικά,
μιά ομάδα ματ, μας σταματά...

''Τους ταραξίες πιάστε παιδιά!!''
δίπλα η νέα λέει δυνατά...

Και τότε γίνηκε ένας χαμός...
Τα ματ μάς σπρώχνουνε, μην βγούμε εμπρός.
Μολότωφ πέφτουνε, ό χ ι από μάς,
μα, ξύλο πέφτει κι εσύ πονάς...

Θέλεις το δίκιο σου και αντιδράς,
μα ο '' Νόμος'' φώναξε: ''Συ, μην μιλάς!!''

Κι εκεί στην Όθωνος προς στην Βουλή,
πέφτει, δίπλώνεται ένα παιδί...
Όλο το Σύνταγμα, στέκει, κοιτά
κι η φασαρία γύρω κρατά...

Και τότε τρέχει η κοπελιά,
παίρνει τον νέο στην αγκαλιά.
''Θα ζήσει!!'' φώναξε...Τρέχει γιατρός.
"ΖΉΤΩ!!'' κραυγάζει, γύρω ο Λαός!!!

Η απλή πορεία σταμάτησε δω,
μιά πίκρα νιώθω, δεν περπατώ...
Στέκω και βλέπω την κοπελιά.
Προς την Βουλή δείχνει γροθιά...

Βλέπω το χέρι της, αιμοραγεί,
μ' αυτή με πείσμα, το αγνοεί...
''Μιά χούφτα ανάρχους, πώς δεν μπορούν,
τα ματ να πιάσουνε;'' όλοι ρωτούν.

Γύρισα σπίτι μου μες στην καπνιά
Στην κλούβα σέρνανε τόσα κορμιά...
Ένας ρεπόρτερ μένει κουφός,
σαν σκάει στα πόδια του μηχανισμός...

Και η ''βουλή'' μου, πιο θαρρετά,
ν'ανοίξω λέει πια τα φτερά.

Όσο κι αν μοιάζουνε δράκοι κακοί,
οι πουλημένοι δεν είν' κρυφοί...
Δεν τους πιστεύει πια ο Λαός.
Για δες, σηκώνεται !! Λάμπει στο φως !!!

--------------------------------------------------------------------------------------
Αληθινό γεγονός το ότι κουφάθηκε ο δημοσιογράφος από εκπυρσοκρότηση. Ελπίζω η ακοή του ανθρώπου να επανήλθε...
--------------------------------------------------------------------------------------

Στη Μάνα μου, το παλικάρι

Σαράντα έξι χρόνων μένεις χήρα
κι εγώ σε έβλεπα τότε μεγάλη…
Ανάθρεψες μες στη δική σου αγκάλη
τα εγγονάκια σου ωσάν μια Ήρα…

-------------

Ήρα θεά μ’ ένα τιτάνιο σθένος
εφέρθηκες στης ζήσης σου τις μπόρες…
Ξαλάφρωνες και τις δικές μας ώρες,
έστω κι αν έκρυβες δίκαιο μένος…

-------------

Γιατί ’σουν νεαρή π’ όλα χαθήκαν
και όρθωσες το είναι σου στη μοίρα…
Μας στήριξες σαν όλα γιατρευτήκαν
και πάντοτ’ από σε κουράγιο πήρα…

-------------

Και τώρα που γιαγιά περήφανη ’σαι,
γαλήνια μανούλα μου πια, ζήσε…

-------------

15-11-2016

(Εμφανίσεις filonas.gr: 224)

Θύμησες γιορτινές

Αστέρια, όνειρα μα και τραγούδια
κάθε Χριστούγεννα με συναρπάζουν.
Θύμησες μάγισσες αβρά μ’ αρπάζουν
και σε φωλιά μ’ αφήνουν μ’ αγγελούδια.

-------------

Νοσταλγικά χτυπάει το ρολόϊ.
Στο σπίτι μου το πατρικό με φέρνει…
Παιδί ξανά να γίνω καταφέρνει…
Φτιάχνω χρυσό με μνήμες κομπολόϊ.

-------------

Άγιος Βασίλης νά σου κι ο πατέρας!
Η μάνα κι η αδελφή γλυκά ζυμώνουν.
Μοσκοβολάει γύρω ο αγέρας
κι ο Ντικ με την Μπιρμπίλω καμαρώνουν!

-------------

Αυτήν την εποχή μπλέκω σε μάγια,
σαν φτάνουν τα Χριστούγεννα τα Άγια!

-------------

15-11-2016

---------------------------------------------------

(Εμφανίσεις filonas.gr: 224)

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ, Α Ν Τ Ο Χ Η

Το πόσο νιώθεις μόνη όταν πονάς,
μονάχα εσύ το ξέρεις, το τι περνάς...
Κοτρώνα που την σπέρνεις στα σπλάχνα σου,
μα, δάκρυ δεν γλιστράει στα μάτια σου...

Ατίθαση μικρούλα ωσάν παιδί,
δεν χώρεσες ποτές σου,μες σε κλουβί.
Μα μοίρα σε είδε τότε, σε ζήλεψε,
λαγήνι γιόμα πόνους, σε φίλεψε...

''Στο μέλλον έτσι θά 'ναι πια η ζωή
Συνήθισέ το!'' σού 'παν ''σαν την πνοή...''
Κι εσύ παλεύεις πάντα στα κύματα...
Με θάρρος διαγράφεις τα βήματα...

Κι αν κάποτε λυγίσεις, θα σηκωθείς.
Σαν φοίνικας γαλάζιος θα ορθωθείς...
Μητέρα Παναγία, είναι βλαστάρι σου...
Στην αδελφή μου δίνε την Χάρη Σου...

----------------------------------------------------------

Η σκέψη μου,η έγνοια μου, η κατάπληξή μου, σε σένα και για σένα...

ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ!

Τον λένε Ελευθέριο, άντρας της πρώτης κόρης.
Ξεχωριστό απόσταγμα είδους αρσενικού.
Ειλικρινής και λογικός πατά στα δυό του πόδια,
με μέγα του προτέρημα, τον στόχο του καλού!...

Κρατά γερά το σπιτικό, συντρέχει την συμβία...
Πατέρας τρυφερότατος μ΄αρχές κι ιδανικά.
Μες στην ζεστή του αγκαλιά κρατάει τους βλαστούς του
- δυό λιονταράκια που βουτούν στην πατρική φωλιά!

Κρεμά στο κάθε χέρι του γερά από την μέση,
ολόρθος ενώ στέκεται, το κάθε του παιδί.
Κι αυτά, γελώντας φτερακούν λες κι είναι αεροπλάνα
- υπέροχη, μαγευτική και τρυφερή στιγμή!...

Διαβάζει, τρέχει, βοηθά, γυμνάζει τα παιδιά του.
Σαν λιόνταρος ξαπλώνεται - αχώριστοι κι οι τρεις...
Όμοια κουτάβια τα μικρά τριγύρω του γυρνάνε
ή σκαρφαλώνουν πάνω του και παίζουν ευτυχείς...

Κι η λιονταρίνα απέναντι περήφανα κοιτάζει
την όμορφη φαμίλια της που λάμπει από χαρά!
Η μάνα Ελπίδα σκέφτεται τότε να ζωγραφίσει,
την ευτυχία που θωρεί, επάνω στον καμβά...

- Λευτέρη, πάντα πρόσεχε την άγια φαμελιά σου.
Πατέρας πρώτος, σύζυγος σωστός και τρυφερός.
Να είναι πάντα οδηγός το δίκιο της καρδιάς σου
και να φωτίζει γύρω σου, το πατρικό σου φως!!...

--------------------------------------------------------------------------------------
Πάντοτε έτσι!!!
Το άγρυπνο μάτι, της πεθερούλας σου !!!!!!!

ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝ...

Με αστροφεγγιά πυκνή, χρυσή και φίνα,
ντύθηκε προχτές η πικραμένη Αθήνα.
Βγήκαν στα στενά, πλατείες και δρομάκια,
όμορφα να παίξουν γύρω τα παιδάκια.
Κι όλοι ερωτούσαν γέροι, νέοι απορημένοι,
πού 'ταν όλοι αυτοί τόσο καιρό κρυμμένοι...
Κι έγινε γιορτή ξανά ευθύς στην χώρα
κι έλαμψαν με φως τα πάντα τώρα....

Πέσανε τα κάστρα τα βαριά, τα γκρι, τα κρύα,
βγήκανε βιολέτες κει που φύτρωναν τα βρύα.
Στήσανε κουβέντα στις αλάνες ξένοι, νιοί και γέροι,
άγνωστοι μιλήσαν και πιαστήκαν απ'το χέρι.
Κι όλοι γίναν φίλοι και βρεθήκαν να χορεύουν,
έλεγαν τραγούδια που τους γύρω τους μαγεύουν.
Κι έγινε η Αθήνα γειτονιά αγαπημένη
Μες στο κέντρο φύτρωσε η ελιά η ευλογημένη...

Με μιά μολυβιά σβηστήκαν όλες οι κακίες
Στις συντάξεις και στα χρέη δώσαν...ασυλίες!
Έγινε μεγάλη πάλι η Ελλάδα,
της Ανάστασης - ο λαός - κρατά ξανά την δάδα!
Μα άνοιξα τα μάτια μέσα στο σκοτάδι,
όνειρο ήταν τούτο δώ κι αυτό το βράδυ...
Κι έμεινε η ε λ π ί δ α μοναχά Θεέ μου...
Κράτα το κουράγιο, ήρωα λαέ μου!...

ΑΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΛΕΝΕ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ... [Όντως συνέβη...]

''Τόσοι λαοί περάσανε - μου είπαν μία μέρα -
από τη χώρα σου αυτή, του Ηρακλή την γη...
Δεν έχεις πιθανότητες ούτε μία στις χίλιες
με τους Αρχαίους Έλληνες σχέσεις νά 'χεις εσύ...''

Κι εγώ τους χαμογέλασα κι ειρωνικά τους είπα:
'Ε; Και; Εδώ σ' αυτήν την όμορφη γεννήθηκα γωνιά.
Όσα εδώ συνέβησαν είναι δικά μου τώρα:
το παρελθόν, το μέλλον της, η δόξα, η Λευτεριά!

Τιμή μου που γεννήθηκα στην χώρα των Ηρώων!
Κι ίσως κρατάει η σκούφια μου από καμιά θεά!!
Μα, κι έτσι να μην ήτανε, εγώ είμ' ευτυχισμένη,
που έχω για πατρίδα μου το Φως, τη Λεβεντιά!

Όσες κακίες κι αν ειπούν ανθέλληνες χιλιάδες,
εμέ δεν με φοβίζουνε, γιατί είμαι πια εγώ,
κομμάτι της Ελλάδος μου,νερό της θάλασσάς της
και, θα τιμώ παντοτινά το χώμα το ιερό...

Μεγάλωσα στα νάματα αρχαίων φιλοσόφων.
Εδιάβασα για Όμηρο, Σαπφώ, Νικηταρά
Και ζω εδώ που έζησαν μεγάλοι δημοκράτες,
οπότε όλο το είναι μου, ελληνικά χτυπά...

Εσείς που με ρωτήσατε, ξέρετε την γενιά σας;;
Εσάς δεν αλλοιώθηκε η φύτρα η πατρική;
Απλά επειδή επήρατε από εμάς τα φ ώ τ α
ζηλεύετε ξεδιάντροπα του Δία την φυλή...

Προηγηθήκαμε από εσάς χιλιετίες πλέριες...
Σ' ό,τι κι αν προσπαθήσατε μας βρήκατε μπροστά!!
Πρώτοι από σας ευρήκαμε τα πάντα και στην τέχνη.
Δεύτεροι πάντα ερχόσαστε, μας π ή ρ α τ ε πολλά...

Θέλετε να ξεχάσετε λοπόν το τι χρωστάτε
στην όμορφη Ελλάδα μας - παράπονο πικρό...
Ε σ ύ ρ α τ ε στις χώρες σας θεία έργα Ελλήνων...
Μας κ λ έ ψ α τ ε ξεδιάντροπα, σκορπίσατε καημό...

Όμως αντίκρυ στέκεται του Έλληνα το πάθος.
Γνωρίζει το τι σκέφτεστε κι εθύς το αμφισβητεί.
Απαξιώνετε άξεστα την κάθε μας προσπάθεια
μα, έτσι ξεσηκώνετε μιά δίκαιη οργή...

Ίσως να μην φανήκαμε ισάξιοι μ' εκείνους
τους παλαιούς προγόνους μας που φώτισαν τη γη
και δίδαξαν πολιτισμό, ολυμπισμό, αξίες,
σ' όλα τα κράτη κι έφεραν μιά νέα χαραυγή...

Μα, έχουμε μες στην ψυχή το κάτι τις εκείνων
που μείνανε αθάνατοι στις μνήμες των λαών...
Έχουμε θάρρος, τσαγανό μαζί και υπερηφάνεια,
για ν' αντιμετωπίσουμε την λάβρα των καιρών...

Αρχαίων ηρώων απόγονος,δεν ξέρετε αν είμαι,
όμως την γη που με κρατά στον κόρφο τρυφερά,
θα την τιμώ που μ' έπλασε στον ήλιο, στην πνοή της
''Κι είμαι Ε Λ Λ Η Ν Ι Δ Α!'' τραγουδώ με θάρρος, δυνατά!!

Τι τυχερή που η φύτρα μου κρατιέται απ' την Ελλάδα!!
Το δέντρο το οικογενειακό δεν έψαξα να δω
πόσους αιώνες πίσω μου αρχίζει να βλασταίνει,
γιατί το λέει το αίμα μου:Από Έ λ λ η ν ε ς β α σ τ ώ!!!

Τι όμορφη η πατρίδα μου, η μυροβόλα ΕΛΛΑΔΑ!!
Κι αν συναντήσει αναποδιές ξέρει να τις περνά...
''Συσπείρωση!!!'' βροντοχτυπά σαν το καλεί η ώρα
κι ορθώνεται με λάβαρα και τις πληγές νικά !!!

--------------------------------------------------------------------------------------

Με αγανάκτηση και υπερηφάνεια προς εκείνους που ειρωνεύονται και αμφισβητούν...
Εν ολίγοις
Για μένα Ελλάδα είσαι εσύ, εγώ, το χώμα που πατώ, ο διπλανός.
Μα όλοι αυτοί που κάθε φορά κυβερνούν, μπορείς να πεις πως είναι ο εχθρός...[Εξαιρείται ο Καποδίστριας]