Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ [Πλησιάζουν μέρες δοξασμένες...]

Μέσα στην τάξη, υπήρξε μια ήρεμη, ευγενική, επιμελέστατη μορφή. Μιλάω για την ΣΟΦΙΑ ΚΑΡΑΛΙΔΟΥ που σήμερα είναι ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ. Τελείωσε την ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ και είναι ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ στην ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ. Έχει: 1ον] ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο Διεθνών Συναλλαγών στη Νομική Σχολή Αθηνών. 2ον] ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ στο Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωση στη Νομ. Σχ. Αθηνών. 3ον] ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ  Ελληνογαλλικό. ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ εξειδικευμένο στο Δημόσιο Δίκαιο της Νομ. Σχ. Αθηνών, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Μπορντώ στη Γαλλία. 4ον] ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ στις Συγκριτικές Νομικές Σπουδές στη Νομ. Σχ. Αθηνών. 5ον] ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ στην Κοινωνιολογία Δικαίου, Επιστήμης και Τεχνολογίας στη Νομική Σχολή Αθηνών.

    Με το κείμενο της Σοφίας, θα δείτε πώς ανταποκρίνονται τα παιδιά σε κάτι που τα γ ο η τ ε ύ ε ι, αφού έμαθαν όμως πρώτα τον δρόμο να προσεγγίσουν τις αλήθειες. Τότε μόνον μ π ο ρ ε ί ο μαθητής ν' ανοίξει τα φτερά της φαντασίας του σε ένα δημιουργικό πέταγμα και να φτιάξει την δική του μεγάλη ιστορία. Αυτό το κείμενο έχει γραφεί, αφού  διαβάσαμε, αναλύσαμε, ζήσαμε και ε π ε ξ ε ρ γ α σ τ ή κ α μ ε το διήγημα του συγγραφέα. Και θα δείτε, ότι ε π ι λ έ γ ο ν τ α ς το κατάλληλο ανάγνωσμα, μπορείς να επιτύχεις συνάμα και ένα μάθημα Ι σ τ ο ρ ί α ς καταπληκτικό, που οι μαθητές δεν θα το ξεχάσουν ποτέ....

"Ο ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ" του Αντρέα Καρκαβίτσα

[από ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ]

Νύχτα... Το καράβι αρμενίζει στο ακύμαντο πέλαγο και ο ναύκληρος μιλάει και συναρπάζει ένα τσούρμο ναύτες:

- Είμαστε άντρες εμείς! Είμαστε Έλληνες! Κι αν πήραμε δρόμο στραβό, σαν το κακοκυβερνημένο πλεούμενο, δεν θα χαθούμε ποτέ! Θα ζήσουμε και θα θεριέψουμε και θα δοξαστούμε όπως πρώτα...

    Είμαστε όπως το σιδερόξυλο που όσο κι αν του ζεματίσεις τα φύλλα, του πριονίσεις τα κλαδιά, τίποτα δεν παθαίνει. Σαν το λιοντάρι που όσο κι αν του ψαλιδίσεις την χαίτη και του κόψεις την ουρά, ακόμα και τα δόντια του αν ξεριζώσεις, φτάνει μόνο το βρούχημά του για να καταλάβεις ότι πάντα λιοντάρι μένει... Όπου κι αν πας, θα το δεις γραμμένο με το χέρι του Παντοδύναμου Δημιουργού: "Είμαστε μεγάλοι! Ο ήλιος του γένους! Πόθος ελληνικός και καημός αιώνων!!" Θεριά τα κύματα χτυπάνε το καράβι μας. Το νερό δέρνει την στεριά, την τρώει, την ξεσχίζει άπονα. Η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, για μας είναι κολυμπήθρα σωματική, ψυχική... Το προσκυνητάρι του Γένους είναι η Αγία Τράπεζα της Αγιάς Σοφιάς. Ο στυγνός Δάνδολος, έκλεισε στην άσαρκη αγκαλιά του την Παρθένα μας, μάρανε τα ρόδα του προσώπου της και ρούφηξε το τρισάγιο αίμα της... Φράγκοι, Βενετσιάνοι κατακτητές και Γερμανοί αδέσποτοι, με την θρησκεία τους πολεμούν την θρησκεία μας... Αιματωμένη σταυροφορία του 1204!!!! Χριστιανοί δυτικοί μας κούρσεψαν, μάς κ α τ ά κ λ ε ψ α ν, μετέφεραν στις χώρες τους τον αμύθητο θησαυρό της Πόλης του Κωνσταντίνου, της υπέρλαμπρης Κωνσταντινούπολης!!! Γκρεμίζουν εκκλησιές, μολύνουν αγιάσματα, αρπάζουν και αποτεφρώνουν πνευματικά αριστουργήματα... Παίρνουν τον πλούτο μας...

    Η Βενετιά δέχεται περίχαρη τα κλεμμένα μας, στολίζεται και καμαρώνει σαν ξιπασμένη και άμυαλη τσιγγάνα... Αν πάτε κατά την Ιταλία, θα φρίξετε... Άπειροι οι κ λ ε μ μ έ ν ο ι θησαυροί μας.... Η Βενετιά ζώνεται το σπαθί του Κωνσταντίνου μας, το βλογημένο, που έχει στο θηκάρι του τον ουρανό με τ' άστρα, την θάλασσα με τα καράβια, την γη με τα κάστρα της - ιστορία χρυσόγλυπτη του απέραντου κόσμου μας!... Μας το άρπαξε η κ λ έ φ τ ρ α, μας το έ κ λ ε ψ ε, όπως και τα τέσσερα άλογα της Κυνίσκας και την χρυσή πόρτα της Αγιάς Σοφιάς... Μας κ α τ α λ ή σ τ ε ψ α ν και στολίζουν από τότε τις δικές τους πόλεις... Πόσοι που πάνε εκεί διακοπές, ξέρουν ότι αυτά που θαυμάζουν, είναι κλεμμένα, είναι δ ι κ ά μας;;; Όμως έ ν α δεν μπόρεσαν να κλέψουν... Η Αγία Τράπεζα ΔΕΝ ακολουθεί... Η πλάκα η πολύτιμη που την έστησε ο Ιουστινιανός στην μέση του Ναού, που άκουσε τόσα νικητήρια και ιερούργησε πάνω της ο Φώτιος, ΔΕΝ πάει να κλειστεί σκλάβα στα δολερά τείχη. Μόλις την ανέβασαν οι βέβηλοι στο πλοίο τους, ά ν ο ι  ξε η καρίνα στα δυο και γ λ ί σ τ ρ η σ ε η Αγία Τράπεζα στα νερά του Μαρμαρά!!!! Με μιας, ο βούρκος έφυγε από κοντά της, όπως φεύγει η αμαρτία μπροστά στον σταυρό... Από τότε λένε, ότι μύρο ανεβαίνει από τον βυθό και απλώνεται στο πρόσωπο της θάλασσας... Όπως από το άγιο Δισκοπότηρο βγαίνει η σωτηρία του Χριστιανού, έτσι ακριβώς θα βγει από εκείνο το σημείο και η δική μας απολύτρωση...

    Γιατί το πιστεύουμε... Κ ά π ο τ ε η Αγία Τράπεζα θ' ανέβει στην επιφάνεια, θα πιάσει στεριά και η  κ λ ε μ μ έ ν η  χρυσόπορτα θα  σ τ ο λ ί σ ε ι  των Ελλήνων τα τρόπαια... Την ίδια στιγμή, οι καμπάνες όλων των εκκλησιών θα ηχήσουν χαρμόσυνα, ενώ άγγελοι ολοπορφυροντυμένοι, θα ψάλλουν σε όλους τους ναούς: "Τη υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια"!!!! Τότε θα  π ά ρ ο υ μ ε  πί σ ω  τις χαμένες, υπερήφανες πατρίδες μας..."

    Οι ναύτες ακούν συνεπαρμένοι τα φλογερά λόγια... Το καράβι συνεχίζει γαλήνια την πορεία του μέσα στην κατάσπαρτη με αστέρια νυχτιά... Μόνον τα λόγια του ναύκληρου αιωρούνται σε τρικυμισμένες ψυχές... Αιωρούνται και  τ α ρ ά ζ ο υ ν... Βλέπετε, δεν είναι σκέψεις αυτές μόνο του ναύτη του ταπεινού, αλλά ο λ ό κλ η ρ ο υ του Ελληνισμού που δεν ξεχνά π ο τ έ, με ακλόνητη πίστη στις παραδόσεις και στους θρύλους του...

                                                                 ΣΟΦΙΑ  ΚΑΡΑΛΙΔΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΕΝΙΑΣ, ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΧΙΟΝΟΝΙΦΑΔΑΣ

Η  ΩΡΑ  ΤΩΝ  ΜΑΘΗΤΩΝ

Το σημερινό κείμενο, ανήκει στον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΒΑΡΚΙΩΤΗ, έναν εξαίρετο μαθητή και υπέροχο παιδί! Τον θυμάμαι σαν καταπληκτικό Μποπ Κράτσιτ, στην ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς που είχαμε ανεβάσει στο σχολείο. Ο Κωνσταντίνος τελείωσε ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ και ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ στο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ.

    Είχα τότε την Γ΄τάξη. Ήταν μια χειμωνιάτικη ημέρα και είχαμε αναλύσει ένα ποίημα από την "Γλώσσα" [το παλιό αναγνωστικό μας]. Είχαμε μ ι λ ή σ ε ι πολύ και είχαμε γ ρ ά ψ ε ι και όμορφες φράσεις στο τετράδιό μας, ΧΡΥΣΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. Ρώτησα μάλιστα στα παιδιά, τι  τ έ λ ο ς θα έβαζαν εκείνα στο συγκεκριμένο ποίημα... Κάποια στιγμή, στην διάρκεια του μαθήματος, είδα τον Κώστα να γράφει κάτι στο τετράδιό του. Δίπλα του οι ΧΡΥΣΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. "Τι κάνεις εκεί, Κώστα;" τον ρώτησα. "Κυρία",μου απάντησε. "Μας είπατε να ετοιμάσουμε μια εργασία, εμπνευσμένη από το κείμενο... Τώρα, όσα συζητήσαμε, τα έχω ό λ α μέσα στο μυαλό μου και μου ήρθε η έμπνευση να γράψω κι άλλα, προτού τα ξεχάσω! Να συνεχίσω;" "Να συνεχίσεις Κωνσταντίνε μου... Την έμπνευση, δεν μπορούμε να την κόψουμε!!" Αποτέλεσμα, είναι το κείμενο που θα διαβάσετε και που μπήκε στο περιοδικό που βγάζαμε, όπως και άλλων μαθητών, απ' όλο το σχολείο. Παρακαλώ, προσέξτε το τέλος. Ο Κωνσταντίνος, ως παιδί γεμάτο αισιοδοξία, δεν αφήνει την χιονονιφάδα του να χαθεί!!! Την έκανε αθάνατη!!!

"Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΕΝΙΑΣ, ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΧΙΟΝΟΝΙΦΑΔΑΣ"

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή χιονονιφάδα που την έλεγαν  Κρυσταλλένια. Ζούσε πάνω από τα αφράτα σύννεφα σε μια μικρή πολιτεία του χιονιού. Η Κρυσταλλένια ήθελε πολύ να πέσει στην γη και να γνωριστεί με τους ανθρώπους. Είχε ζαλίσει την μαμά της, γιατί συνέχεια την ρώταγε: "Πότε θα έρθει η ώρα να πέσω στη γη;" Η μαμά της, τής έλεγε: "Όταν έρθει η πριγκίπισσα του χιονιού!"

    Έτσι, μια νύχτα που η Κρυσταλλένια κοιμόταν στο πουπουλένιο στρώμα της, η μαμά της την ξύπνησε και της είπε: "Σήκω γρήγορα Κρυσταλλένια!" Εκείνη, έκανε αγουροξυπνημένη: "Τι είναι μαμά; Τι θέλεις;" Και η μαμά της, σήκωσε το χέρι της αργά, έδειξε έξω από το παράθυρο, λέγοντας με χαρά: "Κοίτα!" και της έδειξε  χιλιάδες μικρές χιονονιφάδες που πετούσαν χορεύοντας στον παγωμένο αέρα.

    Αμέσως πετάχτηκε η μικρή επάνω φωνάζοντας: "Άχ! Τα ξαδέρφια μου! Ήρθαν για να με δουν!" Την ίδια στιγμή η μαμά της φώναξε: "Κρυσταλλένια, πού τρέχεις;  Μη βιάζεσαι! Θα δούμε τα ξαδέλφια σου! Δεν ήθελες όμως να πέσεις στην γη μες  στους ανθρώπους; Έτσι ατημέλητη θα πας;"

    Αμέσως η Κρυσταλλένια πήδησε από την χαρά της. "Δεν ήρθαν μόνο τα ξαδέρφια μου, θα πέσω και στη γη; Θα γνωρίσω τους ανθρώπους;" Η μαμά απάντησε χαμογελαστά: "Ναι, αλλά πρώτα βάλε το καλό σου, το άσπρο φόρεμα με τα διαμαντάκια!"

    Η Κρυσταλλένια χωρίς να χάσει ώρα, έβγαλε από την πουπουλένια ντουλάπα της το λευκό φόρεμά της και ντύθηκε. Άστραφτε ολόκληρη, σαν πολύτιμο κόσμημα!! Η μαμά-χιονονιφάδα, κοίταξε υπερήφανη την κορούλα της που, καθώς έφευγε, έπεφτε το φως πάνω της και την έκανε να στραφταλίζει με χίλιους σμαραγδένιους και κεχριμπαρένιους φωσφορισμούς!!

    Πήγαν στην πλατεία του βασιλιά χειμώνα, όπου είχε φτάσει η πανέμορφη πριγκίπισσα του χιονιού και έσμιξε με τις άλλες μικρές και μεγάλες χιονονιφάδες, με φωνές και γέλια πολλά! Μόλις η πριγκίπισσα έδωσε το σήμα, όλες οι χιονονιφάδες ξετυλίχτηκαν στον ουρανό και ο ουρανός γέμισε από εκατομμύρια άσπρες, κάτασπρες πεταλουδίτσες!!

    Οι άνθρωποι χάρηκαν μόλις είδαν ότι οι χιονονιφάδες απλωνόντουσαν στην γη σαν άσπρο αραχνοΰφαντο σεντόνι και τα παιδιά φώναζαν χαρούμενα "Χιονίζει!! Κοιτάχτε!!! Χιόνι! Χιόνι!!"

    Η Κρυσταλλένια και η μαμά της, έπεσαν απαλά με το κρυστάλλινο έλκηθρό τους μαζί με άλλους φίλους τους πάνω σε μια σκεπή σπιτιού. Το σκέπασαν απαλά μ' έναν βελούδινο, κατάλευκο μανδύα που φεγγοβολούσε. Στο σπίτι εκείνο έμενε η Χρύσα που περίμενε με αγωνία να χιονίσει. Τώρα η Κρυσταλλένια θα στολίσει για λίγες μέρες το σπίτι του κοριτσιού, μαζί με όλη την ανάλαφρη και αστραφτερή παρέα της. Μα, δεν θα χαθεί! Γιατί μετά, όταν θα λιώσει, θα γίνει νερό που θα ποτίσει την τριανταφυλλιά της Χρύσας και θα ζει με τις άλλες χιονούλες μέσα στα κλαδιά και τα μυρωδάτα τριανταφυλλάκια της, για πάντα...

                                                              ΚΩΣΤΑΣ  ΑΒΑΡΚΙΩΤΗΣ   Γ΄

        

Η  ΩΡΑ ΤΩΝ  ΜΑΘΗΤΩΝ

Την σημερινή ανάρτηση, υπογράφει η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥΔΑΚΗ, απόφοιτος του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΔΙΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ. Η Αγγελική μου, υπήρξε μια τρυφερή μορφή με ιδιαίτερη έφεση στην ζωγραφική και πολλές ευαισθησίες. Οι όμορφες ζωγραφιές της με τις τρυφερές αφιερώσεις της, φυλάσσονται στο πολύτιμο ντοσιέ μου, με αφιερώσεις μαθητών μου! Δεν θα ξεχάσω τον στολισμό της τάξης από τα χέρια των μαθητών μου και τις υπέροχες ευχές στον πίνακα, την ημέρα των γενεθλίων μου!! Σε ανύποπτο χρόνο με είχαν ρωτήσει τα παιδιά: "Πότε έχετε τα γενέθλιά σας, κυρία;" "Την δεύτερη ημέρα της εαρινής ισημερίας!" τους απάντησα. Οι μήνες πέρασαν και μπαίνοντας στην τάξη στις 22 Μαρτίου, βρήκα τούρτα στην έδρα, στολισμό στους τοίχους, θερμές ευχές στον πίνακα!! Δεν το είχαν ξεχάσει!!! Νομίζω δε, ότι είδα το χέρι της μαμάς της Αγγελικής να γράφει στον πίνακα και μετά να εξαφανίζεται μέσα στους μαθητές που ανέβαιναν στην σκάλα, ύστερα από την πρωινή προσευχή!! Και με πρωτοστατούσα την Αγγελική, μού έκαναν μια μαγική έκπληξη, την πρώτη κιόλας ώρα των μαθημάτων!!! Η χαρά τους μεγάλη και η δική μου, απέραντη!!! Ακόμα έχω τις δύο γατούλες που στόλιζαν την τούρτα, επάνω στο κομοδίνο μου!!! Αγαπημένο μου παιδί, ακόμα θυμάμαι τα κουλουράκια σου με λάδι και κανέλα, που έφτιαχνες με την μαμά σου!!! Μακάρι η ζωή σου να είναι γλυκιά και σαν μαγευτικός πίνακας του Μποτιτσέλι, αγαπημένη Αγγελική μου!!!

            

ΕΠΙΣΚΕΨΗ  ΣΤΟ  ΣΠΙΤΙ  ΤΟΥ  ΔΡΟΣΙΝΗ

Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω την επίσκεψή μας στο σπίτι του ποιητή, Γεωργίου Δροσίνη. Αναπήδησα από την χαρά μου, όταν έμαθα ότι θα επισκεπτόμαστε την κατοικία του που σήμερα έχει γίνει Μουσείο και βρίσκεται στην Κηφισιά. Στην τάξη, είχαμε ασχοληθεί με την ζωή και το έργο του. Θα πηγαίναμε στην επίσκεψη προετοιμασμένοι και είδαμε ότι εκτός από ποιητής και πεζογράφος, ήταν και ένας υπέροχος πολίτης που έκανε πάρα πολλά για την  εκπαίδευση και την Ελλάδα μας, κάτι που πολλοί αγνοούν και είναι κρίμα...

    Το ξέρετε ότι ο Δροσίνης ίδρυσε την ΣΧΟΛΗ ΤΥΦΛΩΝ και χρηματοδότησε τις σπουδές στο εξωτερικό της πρώτης καθηγήτριας της Σχολής; Σε αυτόν οφείλεται η σημερινή μορφή της τάξης στα σχολεία, όπως είναι με τα θρανία. Ο Δροσίνης θέσπισε να παίρνουν άδεια οι εκπαιδευτικοί όταν αρρωστήσουν και να την πληρώνονται. Ο Δροσίνης καθιέρωσε την εορτή της σημαίας, κάθε 27 Οκτωβρίου και ίδρυσε βιβλιοθήκες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας μας. Ο Δροσίνης έφερε την Γυμναστική στα σχολεία, όπως και την Σχολική Υγιεινή. Αρθρογραφούσε στην εφημερίδα του, την ΕΣΤΙΑ και μαζί με τον Βικέλα και τον Πιέρ Ντε Κουμπερτέν, αγωνίσθηκε για να ξανάρθουν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα. Ήταν στενός φίλος του Κωστή Παλαμά και σε όλη του την ζωή πάλεψε για την αγαπημένη του πόλη, την Αθήνα. 

    Η κυρία Πολυάνθη, μαζί με τα προπέρσινα παιδιά της, είχαν παρουσιάσει στο Δημαρχείο του Γαλατσίου, ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ αφιερωμένο στον Γεώργιο Δροσίνη. Εμείς εφέτος θα παρουσιάσουμε ΦΙΛΙΛΟΓΙΚΟ ΒΡΑΔΙΝΟ για τον  Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και έχουμε αρχίσει τις προετοιμασίες.

    Όταν φτάσαμε στο σπίτι του ποιητή, μας καλωσόρισαν οι κυρίες του  Συλλόγου Δροσίνη και σταθήκαμε λίγο στον κήπο τον γεμάτο πανέμορφα λουλούδια, για να γνωριστούμε. Ο ποιητής, είχε ονομάσει την βίλα του ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ, επειδή του άρεσε πολύ αυτό το λουλούδι. ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ λέγεται και ένα μυθιστόρημά του, όπου η πρωταγωνίστρια είναι όμορφη σαν το λουλούδι. Μπαίνοντας στην βίλα, πρόσεξα ότι έχει ξύλινη επένδυση. Ανεβήκαμε την εσωτερική σκάλα και χωριστήκαμε σε ομάδες, για να ξεναγηθούμε στα διάφορα δωμάτια. Στο πρώτο δεξιά, είδαμε όλα τα αριστουργήματά του, τα χειρόγραφά του και κάποια προσωπικά του αντικείμενα. Φυσικά μέσα σε γυάλινες βιτρίνες, για να μην φθαρούν. Στην κρεβατοκάμαρά του είδαμε σε μια παλιού στυλ καρέκλα, το ομοίωμα του Δροσίνη, με μια κουβερτούλα να σκεπάζει τα πόδια του και ένα βιβλιαράκι, να διαβάζει. Έμοιαζε με παππού. Πόσο θα ήθελα να τον είχα δικό μου παππούλη!!

    Έπειτα μπήκαμε στην μεγάλη αίθουσα του σαλονιού, και είδαμε πολλές αναπαραστάσεις των έργων του. Μία αναπαράσταση ήταν η "Ευμορφούλα" και ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ, για τον οποίον ο Δροσίνης πρωτομίλησε. Ένας γέρος στην Εύβοια, είπε στον ποιητή για την ζωή και το τραγικό τέλος του Διάκου και ο Δροσίνης έκανε τον ήρωα γνωστό σε όλους εμάς και τον έγραψαν τα βιβλία.  Είδαμε επίσης το κιόσκι από το μυθιστόρημά του "ΕΡΣΗ". Την πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε η πανέμορφη Αμαρυλλίς, ντυμένη στα λευκά και η Δροσίνα, η εξαδέλφη του Δροσίνη που στεκόταν κάτω από μια αμυγδαλιά με τα μαλλιά της γεμάτη από τα άνθη της, μια εικόνα που ενέπνευσε στον ποιητή το πασίγνωστο τραγούδι του: "Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά με τα χεράκια της..." Ήταν θαυμάσιες αναπαραστάσεις, στο ύψος κανονικού ανθρώπου. Είδαμε και το ομοίωμά του σε μια πολυθρόνα να διαβάζει παραμύθια σε δυο παιδιά γονατιστά μπρος στα πόδια του.

    Ύστερα, κατεβήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα όπου η Διευθύντρια του Μουσείου, η κυρία Ελένη Βαχάρη, μας ρώτησε τι είδαμε, τι καταλάβαμε, τι θυμόμαστε και βγάλαμε φωτογραφίες. Εμείς είχαμε κάτι ετοιμάσει και απαγγείλαμε το ποίημα του Δροσίνη, "ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ". Μας καταχειροκρότησαν. Έπειτα τραγουδήσαμε όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, το "Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά", το οποίο μας το είχε μάθει η κυρία μας.

    Στην συνέχεια, μάς κέρασαν τυροπιτάκια, κέικ και πορτοκαλάδα και η δασκάλα μας, έγραψε τις εντυπώσεις της στο βιβλίο επισκεπτών. Βγαίνοντας στην αυλή, μία από τις ευγενικές κυρίες του Μουσείου, μας πέταξε χούφτες καραμέλες, για να θυμόμαστε, ότι όταν ο ποιητής μας καθόταν στο παράθυρό του και έβλεπε να περνούν παιδιά, τους πετούσε καραμέλες με τις χούφτες!!!!

    Η Διευθύντρια και οι άλλες κυρίες, μάς έδωσαν συγχαρητήρια για την συμπεριφορά μας και για το ότι είχαμε πάει προετοιμασμένοι, γιατί ξέραμε πολλά πράγματα για τον Δροσίνη. Έστειλαν μάλιστα στον Διευθυντή μας κύριο Στέφανο Αντωνακάκη, συγχαρητήρια επιστολή για την ξεχωριστή παρουσία μας.

    Εκεί όμως τελείωσε η επίσκεψή μας. Ήξερα πως δεν θα την ξεχνούσα ποτέ και ήμουν πολύ χαρούμενη. Βέβαια, θα ήθελα να δω τον ίδιο τον Δροσίνη, αλλά αφού ο Θεός τον πήρε στο περιβόλι του, τι να κάνουμε; Άσε που είχε ζήσει πολλά χρόνια πριν από εμάς... 

    Ευτυχώς έχουμε τα πεζά του, τα ποιήματά του και τις κυρίες του Μουσείου που φροντίζουν την ιστορία του. Μακάρι να μιλούσαν πολλοί δάσκαλοι στην τάξη τους, για τον μεγάλο αυτόν και δραστήριο πολίτη, τον αγαπημένο Έλληνα πατριώτη. Πάντως, έχουμε πάνω από όλα  το πνεύμα του, γιατί ένα τέτοιο πνεύμα σαν του γλυκού μας ποιητή και παππούλη  Δροσίνη,δεν πεθαίνει ποτέ...

    Για μένα ο Δροσίνης,είναι και δικός μου παππούς!!!!

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Σήμερα, θα αναρτήσω ένα κείμενο του ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΦΩΤΟΥ. Έχει τελειώσει το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, τμήμα ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ. Τον θυμάμαι να κάθεται στο θρανίο του γεμάτος στοχασμό και ένα σωρό ανησυχίες. Παιδί ξεχωριστό, πνεύμα βαθύ. Δεν προκαλούσε προβλήματα, ούτε ήταν πνεύμα αντιδραστικό. Μπροστά όμως στο δίκιο, ύψωνε το ανάστημά του, υπερασπιζόμενος παλληκαρίσια το αίσθημα του δικαίου. Ένα ώριμο πλάσμα, με ξεκάθαρες απόψεις και στόχους. Ένας χαρακτήρας ακέραιος... Έχουμε α ν ά γ κ η από τέτοιας ευθύτητας νέο αίμα... Το κείμενό του είναι άρτιο, εμπεριέχει τις μεγάλες αλήθειες της δικαιοσύνης, της ισότητας. Σίγουρα το παιδί έχει γερές βάσεις από το σπίτι του. Σίγουρα ρουφάει σαν σφουγγάρι όσα λέμε σχολείο. Το θαυμαστό όμως είναι ότι τα έχει ε μ π ε δ ώ σ ε ι, τα έχει κάνει κτήμα του, γι' αυτό και τα παρουσιάζει με τ ό σ η καθαρότητα σκέψης και με την διαύγεια ενός αγνού διαμαντιού... Προσβλέπουμε με ελπίδα σε τέτοια α ν ε  κ τ  ί μ η τ α  νιάτα... Ο Θεός να ευλογεί πάντα την στράτα σου, Γρηγόρη μου... 

"Η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

Η Δημοκρατία, θεωρείται και είναι το απαύγασμα των πολιτευμάτων. Στέριωσε στην Ελλάδα μας, από τα αρχαία χρόνια. Η πόλη που την γέννησε, ήταν η Αθήνα, γι' αυτό και ονομάστηκε η "Πόλη της Δημοκρατίας".

    Μέσα στο πέρασμα των αιώνων, αποδείχτηκε ότι αποτελεί το όνειρο κάθε λαού. Για να διατηρηθεί όμως ακέραια η Δημοκρατία, πρέπει να την σεβόμαστε. Δεν έχουμε δηλαδή μόνο δικαιώματα, έχουμε και σοβαρές υποχρεώσεις απέναντί της.  Όπως: 

Να σεβόμαστε την γνώμη των άλλων. 

Να δεχόμαστε τον διάλογο. 

Να ξέρουμε ότι η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. 

Να μην κάνουμε ποτέ στον άλλον, ό,τι δεν θέλουμε να κάνουν σε μας. 

Να θυμόμαστε ότι "Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπεραπιστώ το δικαίωμά σου να τα λες". 

Να μην μπερδεύουμε την Δημοκρατία με την αναρχία. 

    Θα πω με δικά μου λόγια, τα λόγια του ρήτορα Ισοκράτη: Η Δημοκρατία αυτοκαταστρέφεται, εάν  κάποιοι  καταχρασθούν το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, εάν μάθουν οι πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία. Τις μεγάλες αυτές έννοιες, τις γράψαμε, τις πλαστικοποιήσαμε και τις βάλαμε στην πόρτα της τάξης μας.

    Στην Δημοκρατία υπάρχει ελευθερία λόγου. 

Μπορούμε να λέμε τις σκέψεις μας, ε ά ν δεν προσβάλλουμε με τα λεγόμενά μας τον συνάνθρωπό μας.

Μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα, χωρίς λογοκρισία και φόβο.

Να μην φοβούνται οι λαοί να διεκδικήσουν τα δικαιώματα της ισότητας, της πρόσβασης στη μόρφωση, στην παιδεία, στην υγεία, στον αξιοπρεπή μισθό.

Ό λ ο ι  γεννιούνται ελεύθεροι, ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, γιατί όλοι μας πονούμε, πεινάμε, χαιρόμαστε, αγαπάμε,αγωνιούμε, ονειρευόμαστε, το ίδιο.

    Άμα τα μεγάλα κράτη σκεφτόντουσαν τους φτωχούς λαούς, θα μπορούσαν να βοηθήσουν όσους υποφέρουν στην Ινδία, στην Βραζιλία, στην Αφρική... Θα μπορούσε ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος. Να έχει εξαφανισθεί το τέρας της πείνας που βασανίζει και εξευτελίζει τον άνθρωπο. 

Κάθε παιδί να έχει δικαίωμα στην ευπρεπή ζωή και να εξαφανιστεί η φρικτή εκμετάλλευση των παιδιών.

Να τιμωρούνται με την αυστηρότερη ποινή όσοι κακοποιούν παιδιά...

Να μην υπάρχουν αναλφάβητοι. 

Κανείς δεν πρέπει να πεθαίνει από πείνα και δίψα. 

Να παταχτεί η ανεργία.  

Να θεσπιστούν νόμοι για την προστασία όλων των ζώων, άγριων και κατοικίδιων. 

Να προστατευτούν τα δάση, οι λίμνες, τα ποτάμια, το περιβάλλον μας γενικά.

    Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει  μ ό ν ο  με τις κούφιες υποσχέσεις των αρχηγών των κομμάτων. Δεν τους πιστεύουμε πια.. Αν ήθελαν, οι ισχυροί της κάθε χώρας, θα ήταν δυνατό να πατάξουν την ανεργία και να εξαλείψουν την δυστυχία που φέρνει η ανέχεια... Και  π ρ ο τ ο ύ  κοιτάξουμε πάρα πέρα, ας δούμε μέσα στην χώρα μας πόσοι πονεμένοι, πόσοι ανήμποροι, πόσοι άνεργοι υπάρχουν...

    Ευρώπη, Ρωσία και Αμερική, λένε ότι βοηθάνε τα κράτη, πουλώντας τους την  ί δ ι α  στιγμή όπλα για να αλληλοσκοτωθούν.Τραγική ειρωνεία...

    Στην πατρίδα μας, την εποχή της τελευταίας χούντας, βύθισαν την χώρα στο δικό τους άφωνο σκοτάδι. Ευθύνονται για τον σπαραγμό στην Κύπρο, εξόριζαν αυτούς που τολμούσαν να σηκώσουν το κεφάλι και για εφτά χρόνια δημιούργησαν έναν λαό φοβισμένο, παροπλισμένο. Η δικτατορία δεν έδινε αναφορά σε κανέναν για το τι θα κάνει. Τα πάντα γίνονταν χωρίς την άδεια του λαού... Ώσπου ξεσηκώθηκαν τα νιάτα κι έπεσε στο βάραθρο η καταπίεση και το κλείσιμο του στόματος.

    Στην πόλη μας την Αθήνα, η Δημοκρατία ανέβηκε και κατέβηκε πολλές φορές, αλλά πάντα ο λαός ορθωνόταν και την ξαναέφερνε στην αγαπημένη της κοιτίδα... Λοιπόν σήμερα έχουμε Δημοκρατία, αλλά εγώ πιστεύω ότι έχουμε αστική Δημοκρατία με πολλές ατέλειες. Γι' αυτό όλοι μας πρέπει να αγρυπνούμε και να  μ η ν  φοβόμαστε να ορθώσουμε το ανάστημά μας, επιζητώντας συνθήκες για μια καλύτερη ζωή όπου θα κυβερνά το δίκαιο και η πρόοδος.

    Τέλος πάντων... Όλοι τώρα λένε "ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"...  Ε γ ώ, όμως, δεν το λέω μόνον... Το   ε ν ν ο ώ...

                                                                                          ΓΡΗΓΟΡΗΣ  ΦΩΤΟΥ

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Σκέφτηκα να κάμω κάτι το διαφορετικό...Να δημιουργήσω ένα διάλειμμα από τα δικά μου γραπτά και να ανεβάσω ενδεικτικά μερικά κείμενα παλιών μαθητών μου... Ξεκινάω με ένα κείμενο της μαθήτριάς μου ΕΛΕΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗ. Είναι σχετικά από τα τελευταία παιδιά μου. Η ΕΛΕΝΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ, έχει τελειώσει το τμήμα ΜΕΣΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ στο ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. Υπήρξε μια δραστήρια, συνεπέστατη μαθήτρια άξια και μαχητική! Ήταν το καλλικέλαδο αηδόνι μας!! Ακόμα ακούω την υπέροχη, δροσερή φωνή της να τραγουδάει στο θεατρικό μας έργο, πάνω στο σανίδι του θεάτρου ΛΑΜΠΕΤΗ με μοναδική αισθαντικότητα:

       ......Βροχή και σήμερα κι ούτε ένα γράμμα σου,

             κι ούτε ένα μήνυμα, στον μαύρο ουρανό....

             Φυλάξου αγέρα μου, φυλάξου αγρύπνια μου,

              φυλάξου αγόρι μου, από τον κεραυνό...

    Καταπληκτική η ερμηνεία της... Άλλοτε πάλι την βλέπω με κατάλευκη εσθήτα στο Χορόδραμά μας, κατά το τέλος της σχολικής χρονιάς, να συνεπαίρνει τους πάντες με την μοναδική εμφάνισή της!!! Εύχομαι ο Θεός να σπέρνει αστέρια φωτεινά στο πέρασμά της... Ελένη μου, αγαπημένη και ταλαντούχα!!!!

                                                   ''ΑΝΤΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ''

  Οι αναμνήσεις μου από το Δημοτικό, είναι σίγουρα πάρα πολλές, τις οποίες δεν πρόκειται να ξεχάσω π ο τ έ. 

       Στην τελευταία έκθεση που έγραψα στην Ε΄ Δημοτικού, έλεγα ότι θ έ λ ω   να τελειώσω το Δημοτικό τόσο όμορφα, όπως τα δύο προηγούμενα χρόνια... Εισακούσθηκε η ευχή μου, είμαστε με την ίδια δασκάλα  και τώρα δεν θέλω να τελείώσει αυτή η χρονιά...

        Τρία χρόνια ζήσαμε με την κυρία  Πολυάνθη και πιστεύω ότι μας έχει προετοιμάσει για όλες τις δυσκολίες του Γυμνασίου. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούσε μέσα στην τάξη ήταν γεμάτη θαλπωρή, υπομονή και κατανόηση. Ήταν η φωλιά μας....Της λέγαμε ό,τι μας απασχολούσε και μας συμβούλευε για τα πάντα... Οι συζητήσεις μας, αξέχαστες...

      Καθώς γράφω, θυμάμαι το μάθημα Ιστορίας, το οποίο η κυρία δεν παρέδιδε σαν μάθημα, αλλά σαν μια μαγευτική ιστορία, και από το βιβλίο μας, αλλά και από το βιβλίο του ΣΤΡΑΤΙΚΗ , που έχει σειρά για όλες τις τάξεις, με ωραιότατες εικόνες. Και την ώρα των μαθηματικών, την έκανε τόσο εύκολη και διασκεδαστική!!!

        Εκτός απ' όλα αυτά, η κυρία μας έκανε επί πλέον μαθήματα, που άλλοι ούτε που ξέρουν!! Όπως τις  ΧΡΥΣΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ, όπου σημειώναμε λογοτεχνικές φράσεις και ζωγραφίζαμε εμπνευσμένοι από όσα είχαμε διαβάσει, καθώς  και τις  ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ  κειμένων και ποιημάτων... 

       Θα θυμάμαι πάντα τα θεατρικά που κάναμε, τις τόσες πρόβες, που δεν θέλαμε να χάσουμε καμία, τον αγώνα που ρίξαμε για να  τα παρουσιάσουμε. Το χαρήκαμε όμως πάρα πολύ, κυρίως όταν το χειρικρότημα δεν έλεγε να σταματήσει:!!!

      Φέτος οργανώνουμε ένα ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, προς τιμή του μεγάλου Επτανήσιου ποιητή, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗ.

     Πώς μπορεί κανείς να ξεχάσει τις ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ μας; Κείμενα εκτός το σχολικού βιβλίου μας και από ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ  του Α. ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑ, ΤΟ ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ, ΤΟ ΛΑΘΟΣ του Α. ΣΑΜΑΡΑΚΗ, όπου σε μερικά δίναμε και δικό μας τέλος!!!! 

        Εκτός από τα χοροδράματα που συμμετείχαν 80 ή 120 παιδιά απ' όλο το σχολείο και τα θεατρικά, υπήρξε και μια συνεργασία με την  Γ΄  Γυμνασίου του 46ου σχολείου, η οποία ήταν πολύ επιτυχημένη, πάνω στο οικολογικό πρόγραμμα  Ecomibility.

         Κάθε τέλος χρονιάς, η κυρία μας, μάς πήγαινε στα Goody's. Εκεί μας κερνούσε και περνούσαμε υπέροχα και συναντιόμασταν όλοι μαζί για τελευταία φορά, μέχρι την επομένη χρονιά!

        Φέτος όμως, δεν θα υπάρξει άλλη χρονιά... Δυστυχώς... Τώρα πια, πάω στο Γυμνάσιο και δεν θα ξανασυμβεί αυτό...Πόσο στεναχωριέμαι...

      Θα ήθελα πολύ να έρθει η κυρία Πολυάνθη μαζί μας στο Γυμνάσιο, αλλά, εφ' όσον δεν γίνεται κάτι τέτοιο, θέλω να ξέρει ότι  ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ!!! Ούτε αυτήν, ούτε την κυρά της Α΄τάξης, ούτε τους συμμαθητές μου!!!

    Κάθε φορά που θα περνάω από αυτό το σχολείο και θα βλέπω  το '' ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ'' στην μετώπη, που το έχει ζωγραφίσει η κόρη της κυρίας μας, η Ελπίδα, θα ξαναβλέπω όλους μας  να φτιάχνουμε εκεί στο προαύλιο το χορόδραμο και κάπου εκεί, πιο πέρα, θα βλέπω την αγαπημένη μου δασκάλα, την κα Πολυάνθη να μας δείχνει τα βήματα κάτω από τις φανταστικές μουσικές που είχε επιλέξει ή να μας παίρνει από το χέρι για να πάμε να κάνουμε πρόβα στο αμφιθέατρο, τρέχοντας ακούραστη πάνω-κάτω συνεχώς...

      Αυτά τα τρία χρόνια , η κυρία Πολυάνθη, μάς δίδαξε όσα περισσότερα θα μπορούσαμε  να μάθουμε για την ιστορία μας, τον πολιτισμό, το έθνος μας. Αλλά εκτός από αυτά μας δίδαξε την αγάπη, την καλοσύνη και την ευγένεια. Αυτά τα τρία σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να κατέχει κανείς,  για να προχωρήσει στην ζωή του...

     Και μετά από λίγα χρόνια που θα έχουμε γίνει δάσκαλοι, μηχανικοί, δικηγόροι και ό,τι άλλο επιθυμούμε, θα πάμε, θα χτυπήσουμε την πόρτα της δασκάλας μας, θα δούμε μια γυναίκα γαλήνια, με  καταγάλανα μάτια, η οποία θα είναι μία από τις πιο αγαπημένες και καλύτερες  και πιο συγκινητικές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων... Η κυρία Πολυάνθη , θα είναι πάντα η αγαπημένη μου δασκάλα, πάντα με την αγκαλιά της ανοιχτή για μας...

     Θέλω να ξέρει η δασκάλα μου, ότι θα περνάω να την βλέπω  και δεν θα την ξεχάσω ποτέ...

                                  Γι' αυτό λοιπόν :  ΑΝΤΙΟ  ΣΧΟΛΕΙΟ!!!!

    Μα,  ΟΧΙ  Αντίο κυρία Πολυάνθη μου!!! Εσάς θα σας κουβαλάω   π ά ν τ α μέσα μου!!!! Ακριβώς όπως εσείς - έτσι μας είπατε κάποτε -  θα κουβαλάτε  π ά ν τ α μέσα σας,  ε μ ά ς, τους μαθητές σας, τα αγαπημένα σας παιδιά!!!!!

                                                                            ΕΛΕΝΗ  ΒΟΓΙΑΤΖΗ