ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΠΛΕ [ΣΑΜΗ 1990]

Η θάλασσα απέναντι ζωντανή, τρεμουλιαστή, γαλάζια...
Έναν τόνο πιο σκούρο τα κοντινά βουνά...
Αραχνο'ύ'φαντο, γαλάζιο τα μακρινά...
Ζαχαρί γαλανό ο ουρανός...

Στην παμπ μπροστά άσπρες καρέκλες και τραπεζάκια δίπλα στο κύμα.

Στο μαγνητόφωνο το ''Ραν α γουέ'ι' ''
Στο μπαρ σερβίρει ποτά ο εικοσάχρονος νησιώτης.
Λίγοι ακόμα οι πελάτες. Δυό ζευγάρια μόνον, στο γέρμα του ήλιου...

Άσπρο, γαλάζιο και νιάτα.
Κι εγώ, στ' αντίπερο σπιτάκι παρατηρητής.

Τσετσέλια, χαρτάκια και τζατζαμίνια ένα γύρω.
Στην πάνινη πολυθρόνα μου,ακουμπά η καρδιά μου,γεμάτη πέλαγα.
Ιόνιο γαλάζιο, αφροστόλιστο, καθάριο, μαγικό.
Οι ρίζες... Η σκέψη, το τρέμουλο της ψυχής...
Οι αναμνήσεις...

Φύκια στα πόδια, βότσαλα στα χέρια, άνεμοι στα μαλλιά.
Η ανάσα της θάλασσας σ' ένα κοχύλι, πάνω στο αυτί σου.

Ένα σεντούκι κροκάλες του Μύρτου
και γοργόνας όνειρα...
Κόλποι αστραφτεροί, άσπροι, στα ριζά γκρεμού.
Νερό αρσενικό, πλάσμα ζωντανό, αντρίκειο...

Θεότητα αρσενικιά που καιροφυλακτεί.
Μόνο το βράδυ ζωντανεύει και βγαίνει σεργιάνι.
Στην άσπρη άμμο σημάδια, ίχνη από μνήμες παλιές που σβήνουν το θαμποχάραμα.
Κι η θεότητα το πρωί, νερό πάλι...Απέραντο  , γαλάζιο,
βαθύ, τρεμουλιαστό, γλαρό, βελούδινο και μυστικό...

Σπηλιές για κρυψώνες Τριτώνων.
Θεόρατα σκοτεινά ανοίγματα της ψυχής και των βράχων...

Χλωμές πριγκίπισσες πάνω στο κάστρο και ποπολάροι στις στράτες...
Βεντάλιες βενετσιάνικες, ομπρελίνα μεταξωτά, καντρίλιες και μπόλια υφαντή...
Καντάδα, αριέτες, λαντώ και βάρκες...

Μία μπουρού κι η σκέψη πειρατής, κουρσάρος στο πέλαγος...
Ένα ημίψηλο κοντά σε μιά βάρκα...
Κι ένας πύρινος ριζοσπάστης στην φλόγα του αγώνα...

Τα φώτα αντίκρυ άναψαν και οι σκιές πλήθυναν.
Ο φλοίσβος στ' αυτιά, κιθάρα που ακουμπανιάρει...
Τα νιάτα κει στον καφενέ, σκεπάσανε τον χώρο.
Στον δρόμο ανάμεσά μας,βολτάρει το σήμερα...
Διάφανη πορσελάνη το γαλάζιο γύρω μου.
Η θάλασσα ηρέμησε τελείως, κουρασμένη...
Ίσως το βράδυ βγουν απ' τα νερά, οράματα και θρύλοι...

Την ωρα που το φεγγάρι κυρίαρχο θα γράφει
το διάβα του στην ουρανοστράτα
Την ώρα που τ' αστέρια θα γυαλίζονται στο λιμάνι μαζί με το νέον
Την ώρα που ο γαλαξίας θα χύνεται γλαυκός στο στερέωμα,

Τότε, ίσως, ίσως ζωντανέψουν φιγούρες, ιστορίες και κοιτάγματα του χθες...

Τώρα το πλοίο μπήκε στο λιμάνι...
Η νέα ζωή, ανέμελη περπατεί....
Το κόκκινο χαρτάκι,με το τρυφερό, παχουλό κεφαλάκι του, στολίζει το παρτέρι...

Τα παιδιά είναι στην αλάνα...
Η καρδιά μου μόνη, βουτηγμένη στο πέλαγος...
Γαλάζιο, βαθύ, ζωντανό, τρεμουλιαστό Ιόνιο...

Και στο πικ άπ απέναντι,
το ''Ραν α γουέ'ι' ...

---------------------------------------------------------------------------

1990...Σάμη...Καλοκαίρι...Είχαμε νοικιάσει στης κυρίας Βασιλικής Αντωνάτου, της μαμάς της Κατερίνας. Καθόμουν τα βράδια έξω, με την θάλασσα απέναντι. Και μπροστά μας  ένα καλοκαιρινό στέκι, το ''Μέ'ι΄Ντέ'ι'  '' που συγκέντρωνε την νεολαία και φυσικά τις κόρες μου...Μαζί μου πήρα ένα σωρό κατάλευκες κροκάλες του Μύρτου και ένα σωρό γαλάζιες αναμνήσεις...

Σήμερα, έτος 2022, πολλές από αυτές τις κροκάλες απλώνονται σε ένα τραπεζάκι του σαλονιού και άλλες σε κάποια άλλη θέση στο χωλ. Ανάμεσά τους, τα μεγάλα κοχύλια που μου είχε φέρει ο ευγενικός πατέρας της Κατερίνας Αντωνάτου... Αυτή είναι η πολύτιμη, κεφαλονίτικη μυρωδιά από το καλοκαίρι, στο δικό μου [νοικιασμένο] διαμέρισμα όπου κατοικοεδρεύω... Απλά, ΔΕΝ ξεχνώ...

ΚΑΤΙ ΟΦΕΙΛΩ, ΚΑΤΙ ΟΦΕΙΛΕΙΣ...

'Οταν όλα τα δίνεις,
δεν μπορεί νά 'σαι μόνος.
Όταν όλα τα δίνεις,
πώς σε τρώει ο πόνος;;

Ήσουν κάποτε νέος
και θυσία γινόσουν
για παιδιά, για γυναίκα
μα, ποτέ δεν χαλιόσουν...

Κι εκεί κάπου ξεχνούσες
κάθε ''θέλω'' δικό σου...
Απαρνιόσουν με γέλιο
τον μικρό  εαυτό σου...

Για τους άλλους νοιαζόσουν
να χαρούν, να γελάσουν,
νά 'χουν μνήμες ωραίες,
που μ' αυτές να γεράσουν...

Τώρα μένεις μονάχος
και χιλιάδες οι σκέψεις...
Πάντως, πρέπει και πάλι
τη ζωή να παλέψεις...

Κλαις σαν βλέπεις να διώχνουν
τους γονείς απ' το σπίτι.
Στα ιδρύματα μέσα
μόνο η πίκρα δεν φρίττει...

Μα εσύ έχεις μάθει
σεβασμό στα παιδιά σου
κι όταν γίνεις γεράκος
θε να 'ρθούνε σιμά σου...

Στο δικό τους το σπίτι
τα παιδιά μένουν τώρα...
Κι εσύ έτσι πετούσες
όταν ήρθεν η ώρα...

Αυτή  είναι η μοίρα:
Τα φτερά σου ν' ανοίγεις,
στον κατάλληλο χρόνο
μ΄'ενα ταίρι να σμίγεις...

Μα  π ο τ έ   δεν ξεχνάμε
το παλιό σπιτικό μας,
την μητέρα, τ' αδέρφια,
κάθε τί πατρικό μας...

Γιατί  π ά ν τ α   αγάπη
να προσφέρουμε πρέπει,
στους γονιούς που μας δώσαν
μιά ζωή καθώς πρέπει...


------------------------------------------------------------------------------------------------------

                   Ευχή από τα βάθη της καρδιάς, για αξιοπρεπή και με θαλπωρή γεράματα...

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟ ΑΝΤΙΟ [Στον πατέρα μου, τον Κεφαλονίτη ]

Πόσο λυπάμαι που μας έφυγες νωρίς...
Δεν μπόρεσα ποτέ να σου το γράψω...
Σαράντα τόσα χρόνια πέρασαν χωρίς
να εύρω το κουράγιο και να κλάψω...

Εσπάραξα προτού εσύ χαθείς.
Βουτώ μετά στο βάρος του αγώνα...
Στοιχεία νά 'βρεις να μπορέσεις να σταθείς,
να συγκρατήσεις τον καημό και τον χειμώνα...

Δεν ξεκλειδώνω ακόμη όλες όλες τις σκηνές.
Με γονατίζει ψυχικά η θύμησή τους.
Τότε που χόρεψες σ' ελπίδας αστραπή
ή όταν χάθηκες μπρος στην ''απάντησή'' τους...

Πόσο λυπάμαι όπου έφυγες νωρίς.
Ήσουνα μόνον πενηντάρης και ωραίος.
Έγινε χάος ολωνών μας η ζωή
και σ' όλα φύσηξε βοριάς αβυσσαλέος...

΄Ολοι αντέξαμε στης αδικίας την σπρωξιά.
Μόνον ο Ντίκ μας, ο καλός μας ο σκυλάκος,
έφυγε γρήγορα να σ' εύρει κει ψηλά
-μιά ιστορία που με κάνει πάντα ράκος...

Τώρα πατέρα θά 'σουν μέσα στην χαρά.
Λεφτά δεν θά 'χαμε ποτέ μα, τι πειράζει;
Το ότι θα 'μαστε μαζί και ευτυχείς,
θα 'ταν το μόνο το καλό που σ' ανεβάζει...

Ω,πόσα έχασες!Χαρές, γάμους, γιορτές,
εγγόνια πού καμαν παιδιά με τ' όνομά σου!
Σε αγαπήσαν οι απόγονοι βαθιά
και νιώθουν πάντα την στοργή και τ' άρωμά σου...

Πόνοι και βάσανα μάς ήρθανε πολλά.
Μα η γυναίκα σου κρατήθηκε αντρίκεια.
Αυτή εγνώρισε δισέγγονα καλά
κι όλο για σένανε τους πλέκει την αλήθεια...

Να 'βγαινες βόλτα με τα εγγόνια αγκαλιά!
Με το βιβλίο το μικρό στην πίσω τσέπη.
Ο Ντίκ να γαύγιζε με...αηδονιού λαλιά
και η Μπιρμπίλω το γατί, να τον...προτρέπει!

Βαφτίσια έχασες, γιορτές μας σχολικές,
βραβεία, έπαινους, εκθέσεις, παραστάσεις...
Πόσες στιγμές θα σε τονώνανε γλυκές,
εσένα πού 'θελες τ' ωραίο, τις εντάσεις!...

Σε ονειρεύομαι στην πρώτη την γραμμή,
να λάμπεις μ' έξαρση μαζί κι υπερηφάνεια!
Για κάθε μιά ξεχωριστή μας πια στιγμή,
από τα ''Μπράβο!'' να πετάς ως τα ουράνια!

Πάντα ξεχώριζες σε γνώση και ψυχή.
Πάντα σού άρεσε το στυλ και το ωραίο.
Ήσουνα γόης και φιλόξενος πολύ
μα, σε κυνήγησε του πόνου το μοιραίο...

Πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή,
αν ζούσες σήμερα, πατέρα αγαπημένε...
Όμως μας άφησες ασήμια στην ψυχή
με όσα δίδαξες, πατέρα μου καημένε...

Κάνω Χριστούγεννα που έκανες κι εσύ...
Μες στην μαγεία την τρελή οι αναμνήσεις...
Φτιάχνω γιορτή ονειρεμένη και χρυσή
και τα δισέγγονα βουτούν στις συγκινήσεις...

Είδες που έχεις μιά συνέχεια τρανή;
Ό,τι μας δίδαξες, το πράττουν τα παιδιά σου...
Η καλοσύνη, οι αρχές σου κι η τιμή
κληρονομιά για τα βλαστάρια τα δικά σου...

Μα, όταν κοιτάζω την αράχνη την ψηλή,
βλέπω αμέσως το σπιτάκι το μικρό μας.
Τον Ντικ να τρέχει μες στην πράσινη αυλή
και τον κουμπάρο τον Βαγγέλη στο στενό μας...

Του ποδηλάτου σου ο ήχος μακρινός.
Οι μαργαρίτες οργιάζουν φουντωμένες.
Η περγουλιά μας ένας θόλος τορνευτός
και δύο γάτες στο περβάζι αραγμένες...

Σαν ψήγματα άλλης εποχής εδώ κι εκεί,
θα βρεις κομμάτια στη ζωή που ζούμε τώρα...
Λουλούδι αράχνη στο μπαλκόνι σμαραγδί,
κροκάλες Μύρτου λευκωπά, αξίας δώρα...

Να ξεκλειδώσω πιο πολλά πια δεν μπορώ...
Εδώ πιστεύω τελειώνουν οι αντοχές μου.
Θα ξανακλείσω στην ψυχή σαν φυλαχτό,
τα όσα ζήσαμε μαζί κι οι θύμησές μου...

Σαν ξαναζείς ως το μεδούλι τα παλιά
και νιώθεις έντονα την πίκρα, την χαρά τους,
οι αναμνήσεις αναδεύονται βαθιά
και σε συνθλίβουν στα μελένια δάχτυλά τους...

Για να επιζήσεις, θέλεις λίγη λησμονιά
και μιά απομάκρυνση που φέρνει ο γέρο- χρόνος.
Πάντως πατέρα μου θα σ' έχω στην καρδιά
και δεν θα νιώθεις στα αιθέρια, ποτέ μόνος...

------------------------Η κόρη σου Πολυάνθη

----------------------------------------------------------------------------------------------
αράχνη: πράσινο, αναρριχωμένο φυτό, με φύλλα σαν ιστός αράχνης
''μπρος στην απάντησή τους'': των ιατρών
''τον κουμπάρο Βαγγέλη στο στενό μας'': ο εξαίρετος γείτονάς μας,
Βαγγέλης Σπαθής.  --------------------------------------------------------------------------

ΤΑ ΠΙΟ ΑΘΩΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ [Οι ζωόφιλοι θα με νιώσουν πιότερο...]

Κουτσομπολεύουνε στην γειτονιά,
γιατί το βράδυ βγαίνω και τα'ί'ζω
αδέσποτα ζωάκια τρυφερά,
που σαν κοιτώ τα μάτια τους, δακρύζω...

Μα, έπαψα να δίνω προσοχή
στα σχόλια εκείνων που ''μιλάνε''.
Οι δύστυχοι είναι οι ίδιοι που ποτέ,
δεν έμαθαν τ' αθώο ν' αγαπάνε...

Γιατί τα μόνα αθώα πλάσματα στη γη,
εμείναν τα παιδιά και τα ζωάκια.
Κι είν' η καρδιά εκείνου που πονεί,
γεμάτη ευλογημένα αστεράκια...

Ευγνωμοσύνη, αγάπη, θαλπωρή,
όλα τα ζώα, αμέτρητη σου δίνουν...
Και σε ανθρώπους με φτωχή καρδιά,
παράδειγμα στοργής τρανή, αφήνουν...

Τέσσερις χαρές...

Ο πρώτος ο  Μιχαήλ-Άγγελος!
Ο Φωτεινός-Ηρακλής δεύτερος!
Ο τρίτος ο Δημήτρης!
Ο Κωνσταντίνος τέταρτος!
Τριγύρω τρέχουν με χαρά
Βροντούν, φωνάζουν δυνατά!
Θαρρούν πως είναι ξωτικά,
κοσμογονίας ...τρίτης!!

Τα πιάνουν όλα, τα κοιτούν,
τα πασπατεύουν, τα ζουλούν
και κάτω τα πετάνε!
Ξετρελαμένα από χαρά
ό,τι κι αν βρούνε το σκορπούν,
ορμούν και το κλωτσάνε!

Μα, είναι σπίτι τούτο δω;;
Όλο το σπίτι της γιαγιάς, σπίτι θαυμάτων είναι!
Τι παιχνιδότοπος σωστός!
Τι μπιμπελό σαν πειρασμός!
Για τα παιδιά θα είναι!

Του πρέπουν άσοι ερευνητές,
μοναδικοί εξερευνητές, τρεις μέγιστοι ιππότες!
Θε να χυθούνε στον σωρό,
να ψάξουνε τον θησαυρό,
με τις φαρδιές τους μπότες!!

Τέσσερα έξυπνα παιδιά,
όμοια καρτούν σαν λιχουδιά,
αμέσως σε μαγεύουν!
Πώς αγκαλιάζονται ανά δυό!
Πώς ζωγραφίζει ο Αρχηγός!
Ευθύς σε σαγηνεύουν!!

Οι δυό μπαμπάδες παρευθύς,
σαν μιά ομάδα τσιριχτή[!],
ορμάνε στο παιχνίδι!
Κι οι δυό μου κόρες προσπαθούν
να ξεκουράσουν εαυτούς,
πριν σπάσουν το...σανίδι!!

Πόση χαρά στο σπιτικό,
με τέτοιο γλέντι φοβερό και τόση φασαρία!
Όταν γεμίζει από παιδιά,
εγγόνια, κόρες και γαμπρούς,
χαρίζει ευτυχία!

Κι όταν το βράδυ αποχωρούν,
μονάχη μένει η γιαγιά κι ευθύς αναρωτιέται:
''Πότε θα 'ρθούνε τα παιδιά,
να ζει το σπίτι μου ξανά;;''
Κι όλο τα συλλογιέται...


--------------------------------------------------------------------------------------------------
        ΥΠΟΜΟΝΗ, ως την άλλη φορά!!...

ΟΡΓΗ

Αυτοί που με παράνοια μας κυβερνούν,
τι τους χωρίζει από τους κουκουλοφόρους;
Δεν βάζουν μάσκα μα, κτυπάνε τον λαό
κι αντί μολότωφ όλους θάβουν μες στους φόρους.

Αδιαλλαξία, δολιότητα, φθορά
χαρακτηρίζουνε τα μέτρα που λαβαίνουν...
Έχουνε κόψει τις συντάξεις και μισθούς.
Χωρίς ντροπή μέσα στους δρόμους μας διαβαίνουν...

Πώς το τολμούν να απαντούνε γελαστά;
Πώς δεν μπορούν με πεντακόσια ευρώ αυτοί να ζούνε;...
Πώς το αντέχει να το ακούει ο λαός;
Πότε λοιπόν όλοι μ' οργή θ' αντισταθούνε;

Υπάρχει γύρω μιά ηττημένη αναλαλιά...
Τρώμε σφαλιάρες και κανείς μας δεν κουνιέται.
Λες και μας πότισαν του φόβου το ποτό
και για αντίσταση κανείς δεν το λογιέται...

Για ξενιτειά οι νέοι φεύγουν στη σειρά.
Αναδουλειές ως το ζενίθ έχουν χτυπήσει.
Σβήνουν τα όνειρα που πλέξαμε παιδιά
λες, κάποιοι θέλουν ο λαός μας να λυγίσει...

Και το χειρότερο;; Αδιάφοροι κοιτούν
το πόσο ξέπεσε η ένδοξη πατρίδα...
Τα κρατικά μας θέματα τα πλοηγούν
σε συμφωνίες ποταπές, π' 'αλλη φορά δεν είδα...

Ως πότε ο Έλληνας θα στέκει απαθής;
Για πότε σκέφτεται να ορθώσει το κεφάλι;
Ως πού θα πάει αυτή η κρίση που τραβά;
Για πότε λέει να ξεπεράσει το κανάλι;

Ούτ' 'ενα δώρο στα εγγόνια δεν μπορείς
να κάνεις άνετα κι ας δούλεψες με ζέση...
Σαράντα χρόνια βιοπάλης δεν αρκούν
να ζήσεις ήρεμα κι ας σού 'σπασεν η μέση...

Και από πάνω τούς θωρείς να πυρπολούν
το βαθύ κύτταρο της κάθε κονωνίας:
την οικογένεια, τούς βλέπεις να κτυπούν,
σαν το δικαίωμα στερούν της εργασίας.

Φτώχεια, απόγνωση και προδοσία στο σερί
αυτά ο Έλληνας, στο τώρα, καταπίνει...
Μα θά 'ρθει η ώρα που θα σπείρει κουρνιαχτό
και στους υπαίτιους το κακό, πίσω θα δίνει.

Να μην ντρεπόμαστε γι' αυτά πού 'χουν συμβεί.
Φταίχτες είν' 'αλλοι για το πέσιμο της χώρας...
Να το θυμάστε ότι ο Έλληνας μπορεί,
ν' αναχαιτήσει την ορμή της όποιας μπόρας...

Σαν Άγια Λαύρα ας συντρέξουμε ξανά,
γύρω από λάβαρο που θε να γράφει: Ε Λ Λ Α Δ Α!
Ν' αποτινάξουμε την οικονομική σκλαβιά...
Να ξαναστήσουμε του θάρρους την Λαμπάδα!!

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Κάθε βράδυ, μετά από μια περιήγηση στο διαδίκτυο, νιώθω μία μεγάλη αδιαθεσία… Νιώθω άρρωστη. Οι ειδήσεις για τα κακοποιημένα παιδιά, τα βασανισμένα ζώα, μου φέρνουν απόγνωση και θέλω να λουφάξω στα κατάβαθα του είναι μου, να τρέξω να κάνω την προσευχή μου, παρακαλώντας για λίγη ελπίδα μέσα στο βαθύ σκοτάδι της ανθρώπινης αναλγησίας… Απελπίζομαι και η απελπισία μου προέρχεται από τον φόβο του τι ακατανόμαστα πράγματα μπορεί να διαπράξει ο άνθρωπος, η κορωνίδα αυτή της θείας δημιουργίας. Αποφάσισα να μην διαβάζω τα όσα φριχτά περιγράφονται, αλλά το μάτι μου όλο και κάπου πέφτει και διαπίστωσα ότι εγώ, που είμαι άνθρωπος χαμηλών τόνων, εκρήγνυμαι και γράφω πλέον οργισμένα μία απάντηση στο αναρτηθέν γεγονός, κάτι που δεν το συνήθιζα άλλοτε. Εύρισκα μία μέση, ήπια οδό… Τώρα τι ήπιο να γράψω για τον γάμο 6χρονης μικρούλας με 30άρη ισλαμιστή ή για την σουβλισμένη με καμάκι γάτα; Μπορώ να γράψω ήρεμα κάτω από τέτοιες φρικαλεότητες; Κι αμέσως ο νους μου πάει στο μετά… Τι απέγινε το 6χρονο πλασματάκι; Τι ψυχικά και σωματικά τραύματα θα κουβαλάει μία ζωή; Θα μου πεις, άλλη φιλοσοφία έχουν εκεί, άλλη κουλτούρα… Ναι, αλλά τα παιδιά είναι παντού παιδιά και ο βιασμός, η σωματική κακοποίηση και η εκμετάλλευση ανηλίκου θα έπρεπε να ενδιαφέρουν το ίδιο όλον τον κόσμο… Και τα θύματα παιδεραστίας; Οι χαμερπείς βιαστές ψυχών και σωμάτων, ιδίως παιδιών, δεν σου φέρνουν εμετό και λυσσασμένη οργή; Και η κακοποίηση ζώων; Πόσοι ανώμαλοι υπάρχουν ανάμεσά μας Θεέ μου…. Πόσοι ανώμαλοι, πόσοι εγκληματίες, πόσες αρρωστημένες ψυχές ζουν δίπλα μας, μολύνοντας την γη που πατούν….

Είπα δεν θέλω να βλέπω τίποτε άλλο πια… Υποφέρω… Εντάξει… Έτσι θα προστατευθώ εγώ, αλλά για πόσο; Διότι πώς μπορείς να ησυχάσεις ξέροντας πως έξω από τα σφαλιστά σου παράθυρα, το κακό εξακολουθεί να ζει και να κτυπάει; Δεν μου πάει ο στρουθοκαμηλισμός, γι’ αυτό ξέρω ότι τελικά θα πονάω, εφ’ όσον εξακολουθεί να υπάρχει τόση καταισχύνη γύρω μας…

Αναμφισβήτητα υπάρχει και το καλό, το οποίο αθόρυβα ισοσταθμίζει την γενική εικόνα και αφήνει παράθυρα ελπίδας, έστω κι αν το κακό φωνασκεί, χλευάζει, κακοποιεί, κάνει με άναρχο τρόπο υπαρκτή την μαύρη παρουσία του.

Από αυτά τα ανοιχτά παράθυρα ελπίδας των ευγενικών ψυχών αρπαζόμαστε να πιαστούμε μερικοί, προσβλέποντες σε ένα αβέβαιο μέλλον, πλαισιωμένο από ατελείωτες ευχές, όπως ο κόσμος γίνει λιγότερο αδιάφορος, επώδυνος και ανελέητος… Δυστυχώς οι επιτεύξεις του καλού δεν προβάλλονται όσο πρέπει, ίσως γιατί δεν προσελκύει την αδηφάγα περιέργεια του κοινού.

Από την μία η μαθήτριά μου Βάνια, ξενιτεμένη στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, να πειραματίζεται στις απολήξεις των νευρώνων για την ίαση της σκλήρυνσης κατά πλάκας και του Αλτσχάϊμερ.

Και από την άλλη τα δύο τέρατα που φώλιασαν 8 γάτες και κρέμασαν 2 σκύλους, φωτογραφιζόμενοι δίπλα στα θύματά τους, γελώντας θριαμβευτικά για το μακάβριο κατόρθωμά τους. Ή οι ληστές που βασάνισαν φρικτά το ηλικιωμένο ζευγάρι, αν κι εξαρχής είχαν κλέψει όσα ζητούσαν… Χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ αυτών των περιπτώσεων…

Βέβαια το face-book έχει κάνει κάπου καλή δουλειά. Δηλ. έχει ευαισθητοποιήσει πολλούς όσον αφορά τα ζώα, με τις αναρτήσεις που πραγματοποιεί και έτσι η ζωοφιλία έχει βρει έναν δυνατό συνήγορο! Μακάρι ολόκληρες αναρτήσεις να τις έδειχναν στα σχολεία και να γινόταν μάθημα πάνω σε αυτά. Ίσως τότε τα ελληνόπουλα αποκτούσαν την ανάλογη παιδεία, μάθαιναν να σέβονται τα ζώα και ίσως κάποια ημέρα να έπαυε να σύρεται η χώρα μας στα διεθνή δικαστήρια, ένεκα προς τα ζώα απαίσιας διαγωγής μας.

Και η παιδεία να επεκταθεί σε όλους τους τομείς. Στο πώς φερόμαστε στον συνάνθρωπο, πώς μιλάμε στον άλλο, ακόμα και όταν βρισκόμαστε σε έκρυθμη κατάσταση, διότι πάνω στον θυμό – μην ξεχνάμε – φαίνεται ο αληθινός χαρακτήρας μας.

Να σεβόμαστε δέντρα, φυτά, ακόμα και τα άψυχα! Γιατί να τσαλαπατάμε το νέο βλαστάρι που πέταξε στη βάση του κορμού της η φουντωτή του δρόμου νεραντζιά; Τι δείχνει αυτό; Γιατί να μουτζουρώνουμε τον μόλις φρεσκοβαμμένο τοίχο του ανθρώπου που χάλασε ένα άλφα ποσό για τον σκοπό αυτό;

Όλα στηρίζονται στην παιδεία. Διότι άλλο μόρφωση και άλλο παιδεία… Εδώ πρέπει να ρίξουμε το περισσότερο βάρος μας, τόσο οι εκπαιδευτικοί, όσο και οι γονείς, μιας και από το σπίτι ξεκινάει η πρώτη διαμόρφωση χαρακτήρα και η πρώτη εικόνα του φέρεσαι ευγενώς ή όχι.

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε μια αυξημένη εκδήλωση παραβατικής συμπεριφοράς, διαβλέποντας την δυστυχώς από τις τάξεις του δημοτικού, αυξανόμενη σε όλα τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Τι φταίει; Η αλλαγή της δομής της οικογένειας και της κοινωνίας γενικότερα; Το ότι ξεχνάμε να βάλουμε όρια στην μικρή ηλικία των παιδιών – πρωτίστως νηπιαγωγείου, δημοτικού – μη ενθυμούμενοι ότι τα όρια είναι απαραίτητα και προσφέρουν ασφάλεια στα παιδιά; Το ότι μπλέκουν πολλοί γονείς τον ρόλο τους με τον ρόλο του φίλου; Το παιδί μπορεί να έχει πολλούς φίλους, ο γονιός όμως, πρέπει να παραμείνει γονιός και όχι φιλαράκι. Άλλο οι φιλικές σχέσεις με τα παιδιά μας και άλλο το «κολλητιλίκι». Το παιδί χρειάζεται μάνα, πατέρα, ας μην μπερδεύουμε τους ρόλους.

Και όλα όσα συμβαίνουν επηρεάζουν τα βλαστάρια μας, τα οποία γίνονται γνώστες χιλίων πραγμάτων, όπως η οικονομική κατάσταση. Η τηλεόραση που μπορεί να κάνει σέξι ακόμα και μια διαφήμιση για παγωτό, καθώς και η επιδημία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, έχουν το δικό τους ρόλο στην επιθετικότητα και την απομόνωση ενός νέου… Όταν υπάρχουν βιντεοπαιχνίδια που ο στόχος τους είναι πόσους περισσότερους θα σκοτώσεις, πιτσιλώντας με αίμα τους τοίχους ολοτρόγυρα, θα ερωτήσω τον γονιό γιατί επιτρέπει στα παιδιά του τέτοιες βίαιες ενασχολήσεις…

Και πες ότι όλα τούτα δυστυχώς υφίστανται… Πόση σχέση όμως έχουν με την επιθετική προς τους συμμαθητές μου συμπεριφορά, προς την υποτίμηση της ξένης περιουσίας, στον βανδαλισμό και την σαδιστική, μέχρι εγκληματικότητος, αντιμετώπιση των ζώων;

Το face-book δείχνει πολλά αρνητικά συμβάντα με καταιγιστικό ρυθμό και αυτό μας επηρεάζει ψυχολογικά, μας καταθλίβει…Συνάμα στοχοποιεί τις εγκληματικές πράξεις, ευασθητοποιώντας κάποιες υπάρξεις, οι οποίες θα ορθώσουν το κορμί σε κάθε είδους παραβατισμό και ίσως ταρακουνήσουν μερικούς να καταλάβουν το απάνθρωπο των ενεργειών τους... Αυτός βέβαια είναι ο εντοπισμός του προβλήματος… Η λύση; Ποια είναι; Μήπως είναι η διαρκής ανησυχία μας, η οποία θα μας κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση; Μήπως είναι η δυνατή αποστροφή και οργή προς τα διάφορα συμβάντα; Ακούνε οι ιθύνοντες τις φωνές μας; Η αγωνιώδης κραυγή μας μπορεί να φέρει κάτι καλό;

Εκείνο που εύχομαι είναι να μην εφησυχάζουμε… Όσες φωνές ακούγονται μου δίνουν ελπίδα. Έστω κι αν νιώθουμε Δον Κιχώτες που κυνηγούν ανεμόμυλους. Ανάμεσά μας υπάρχουν και φωτεινά πνεύματα που εργάζονται σεμνά, χωρίς φαμφάρες, γιατί το καλό δεν ξέρει από τυμπανοκρουσίες κα περιττά πυροτεχνήματα. Είναι η εργαζόμενη μάνα, ο ακούραστος δάσκαλος, ο ψυχωμένος διασώστης ανθρώπων και ζώων, ο προβληματισμένος πολίτης, ο μαχητικός νεαρός. Ίσως να μην προβάλλονται τα επιτεύγματά τους και οι προσπάθειές τους, αλλά είναι αυτοί, των οποίων – όπως είπα στην αρχή – η ύπαρξή τους εξισορροπεί τα όσα διαδραματίζονται στον κόσμο και κρατούν αναμμένη τη δάδα της ελπίδας για κάτι καλύτερο και πιο υγιές σε όλους τους τομείς.

Και ίσως κάποια ημέρα, η κατακραυγή γίνει ουρανομήκης πυρκαγιά που θα λαμπαδιάσει τους ναρκωμένους μηχανισμούς και παρθούν μέτρα δραστικά και αποτελεσματικά προς κάθε παραβάτη του ηθικού δικαίου και της ανθρωπιάς…