ΕΓΩ, Ο ΗΡΑΚΛΗΣ - ΦΩΤΕΙΝΟΣ

(Για το μεσαίο εγγονάκι μου)

Είμαι λεπτός, ξανθούλης και τσαχπίνης. Αγαπώ όλο τον κόσμο και τον φοβάμαι συνάμα. Μιλώ όμορφα, τραγουδώ όμορφα, παίζω με όλους. Λατρεύω την μαμά και τον μπαμπά.

Η μαμά είναι πριγκίπισσα με μια ζεστή αγκαλιά. Ο μπαμπάς είναι δυνατός, γυμναστής και με κάνει σβούρες στον αέρα.

Ο αδερφός είναι σαν ζωγραφιά, μεγαλύτερος και απόμακρος. Τον έχω φίλο, δεν με έχει φίλο. Με έχει μόνο αδελφό. Τον λατρεύω, θέλω να παίζω μαζί του, να φτιάχνουμε ιστορίες, να κάνουμε ζαβολιές. Εκείνος δεν θέλει. Συνήθως. Με θέλει πολύ στις ζαβολιές και λίγο στο παιχνίδι.

Του τραγουδάω. Μου φωνάζει. Τον γυροφέρνω. «Μην μ’ ενοχλείς!» λέει. Του παίρνω ένα παιχνίδι. Επιζητώ την προσοχή του. Το κατάφερα! Απέσπασα την προσοχή του! Έρχεται προς το μέρος μου! Με σφαλιαρίζει και μου παίρνει το παιχνίδι…

Άλλοτε έκλαιγα. Τώρα πρώτα κλαίω και μετά ανταποδίδω. Του πετάω ένα κυβάκι. Φωνάζει. Φωνάζω. Με βρίζει. Τον κλωτσώ. Ουρλιάζει. Με κυνηγά. Τρέχω. Μπαίνω στην φωλιά μου. Η αγκαλιά της μαμάς είναι πάντα ανοιχτή.

«Βέβαια, όλο τον Ηρακλή υπερασπίζεσαι!» θρηνεί τώρα ο αδελφός έξω από την φωλιά. Η ΜΑΝΑ, τού εξαπολύει χείμαρρο διδακτικών φράσεων. Το κλάμα του Μιχαήλ όμως δεν σταματά. Αρχίζω κι έχω ενοχές. Θέλω να μεγαλώσω γρήγορα. Να φτάσω τον Μιχαήλ - Άγγελο. Να με θαυμάζει όπως θαυμάζει τον ξάδερφό μας τον Σταμάτη. Να μου λέει μυστικά, όπως στην ξαδέρφη Ελένη. Να πηγαίνω Δημοτικό, να γράφω, να διαβάζω. Διαβάζει ο Μιχαήλ – Άγγελος; «Διαβάζω» κι εγώ με τον τρόπο μου ένα βιβλίο. Μαθαίνει Ορθογραφία; Προσπαθώ να γράψω έστω μια λεξούλα κι εγώ.

Γράφει Αντιγραφή; Ζωγραφίζω ωραία γράμματα στο δικό μου τετράδιο. Κάνει Αριθμητική; Μετράω: Ένα, δύο, τλία, τέσσελα, πέντε, έτσι, εφτά, οχτώ, εννιά, δέκα!» Μλάβο μου! (Αυτό το ρο με βασανίζει… Πού θα πάει; Θα το τακτοποιήσω!).

Διαβάζει ο αδελφός μου Ιστορία με τον μπαμπά; Κάθομαι δίπλα και ακούω. Ακούω π ρ ο σ ε κ τ ι κ ά. Ξέρω για τον θεό Δία, την θεά Αθηνά, τον Ήφαιστο, τον Άρη.

Στο νηπιαγωγείο είμαι ευτυχισμένος. Παίζω με όλους. Έχω καλή δασκάλα. Είμαι πρώτος στα θεατρικά σκετς. Πάνω στη σκηνή νιώθω άνετα! Το χαίρομαι, διασκεδάζω, γίνομαι ευτυχής!

Η μαμά λέει ότι είμαι απαλός, ελαφρύς και φωτεινός, σαν φωτεινό ξανθό συννεφάκι – εξ ού και το όνομα: Ηρακλής - Φωτεινός! Δίπλα στη δύναμη, το φως, η χαρά.

Γίνομαι ένα με την κατάλευκη Μπέλα μας. Κουτάβι αυτή, κουτάβι κι εγώ.

Αγκαλιαζόμαστε, κυλιόμαστε, παλεύουμε με γέλιο πολύ. Κουτάβι η Μπέλα, όμως μεγαλόσωμο. Κουτάβι ανθρώπινο εγώ, το μισό της σε μήκος! Αγκάλιασα και το Πιτ Μπουλ του θείου Νίκου, τη Ρόξυ. Δεν φοβάμαι τα ζώα. Τις φωνές φοβάμαι…

Τσακωνόμαστε, μα τα φτιάχνουμε με τον συνομήλικό μου ξάδερφο, Δημήτρη. Παίζουμε, τα διαλύουμε, αλλά τα ξαναβρίσκουμε. Με πέρασε σε ύψος ο Δημητράκης. Θα γίνει ψηλός σαν τον μπαμπά του.

Τον αγαπάω. Με αγαπάει. Δεν μένει κοντά μας. Τον σκέφτομαι. Με σκέφτεται. Θέλω να μείνουν εδώ.

Αγαπάω την Λούλα. Λίγο πιο μικρή μου. Μ’ αγαπάει κι αυτή.

Παίζουμε συχνά τον «γιατρό». Φοράει ωραία βρακάκια, χρωματιστά, κοριτσίστικα. Δεν έχει πουλάκι. Έχει όμως κατσαρά, ξανθά μαλλιά και ροζ μαγουλάκια! Είναι κούκλα! Μ’ αρέσει να την εξετάζω!

Της μαμάς δεν της αρέσει. Μάλλον… Διαφορετικά, γιατί ανοίγει απότομα την πόρτα και μας κόβει το παιχνίδι στη μέση; Όλο δικαιολογίες. Να δούμε κινούμενα σχέδια. Να φάμε γλυκό. Να πάμε βόλτα! Το τελευταίο καλό. Μα θα έρθει η μέρα που θα εξετάσω τη Λούλα ε ξ ο ν υ χ ι σ τ ι κ ά !

Κι ας λέει ό, τι θέλει χαμογελώντας η μαμά της με την μαμά μου.

Βλέπω και την μαμά της μαμάς μου. Όχι συχνά. Δεν μένει δίπλα.

Βλέπω και τον μπαμπά της μαμάς. Μένει κι αυτός μακριά.

Τον μπαμπά του μπαμπά μου, τον βλέπω κάθε μέρα. Μένει από κάτω μας.

Βλέπω και την αδελφή του μπαμπά όποτε θέλω. Μένει από πάνω μας.

Λέω κακές λέξεις! Μου τις μαθαίνει ο αδελφός μου. Τις μαθαίνει στο σχολείο. Γελάει όταν τις λέμε δυνατά. Τότε η μαμά φρικάρει κι αρχίζει τα τηλεφωνήματα. Ή κρυφογελά. Ή μας κάνει παρατήρηση. Εγώ χαίρομαι που γελά. Και ξαναλέω τις κακές λέξεις…

Μου αρέσει να βλέπω τους γύρω μου να γελούν. Θέλω όλος ο κόσμος να είναι χαρούμενος.

Θέλω να σας κάνω παρέα. Με πειράζει - μάλλον - όταν εσείς δεν θέλετε.

Μου αρέσει να σας μιλάω ωραία. Πληγώνομαι όταν εσείς με προσβάλετε.

Παρακαλώ μην μ’ έχετε στην «απ’ έξω»! Πάρτε με στην παρέα σας. Νιώθω πολλά! Λέω λίγα!

Δημητράκη! Μπορείτε να ’ρθείτε πάλι από τη Καλαμάτα λίγο γρήγορα; Μένω Γέρακα. Έ, πόσο μακριά είστε;…

Η γιαγιά, για μένα λέει: «Λεπτή, τρυφερή ηλιαχτίδα που χοροπηδά στις καρδιές μας». Ή «Ιρλανδέζικο, ξανθό ξωτικό, παιχνιδιάρικο και πανέξυπνο». Ή «Ένα παιδί που όπου κι αν πάει, φέρνει τη χαρά και το χρυσό φως». Διαλέξτε για μένα όποιο χαρακτηρισμό θέλετε. Πάντως εγώ σας αγαπώ. Όλους!!

(Εμφανίσεις filonas.gr: 371)

Η 23η ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Στις 23 Μαρτίου βρέθηκα στην Καλαμάτα. Δεν συνηθίζω τα ταξίδια, όμως εκείνη η ημέρα είχε κάτι το πολύ σημαντικό. Θα παρήλαυναν επ’ ευκαιρία της Εθνικής Εορτής, η δεύτερη κόρη μου, ο γαμπρός μου και τα δύο παιδιά τους. Μικρούλια. Ο ένας νηπιαγωγείο, ο άλλος παιδικό σταθμό. Πώς θα μπορούσα να λείψω και να μην καμαρώσω τα βλαστάρια μου;

Ευλογημένη πόλη η Καλαμάτα. Τιμά την ιστορία μας και βρίθει από Πολιτιστικούς Συλλόγους. Ωραία είναι και στην Αθήνα, αλλά κάτι τέτοιες ημέρες που γιορτάζουμε την Εθνική Παλιγγενεσία μας, στις μικρότερες πόλεις είναι κάτι το συγκλονιστικό. Εδώ συμμετέχει όλος ο λαός. Ντυμένοι στις παραδοσιακές, τιμημένες, ελληνικές φορεσιές, οι απλοί έμποροι, γιατροί, αγρότες μεταμορφώνονται σε κλέφτες και αρματολούς του 1821 και οι γυναίκες σε λεβέντισσες αγωνίστριες Μαντώ Μαυρογένους και Μπουμπουλίνες.

Στο σπίτι των παιδιών μου ο πατέρας ντύθηκε Μανιάτης, η μάνα Μανιάτισσα και οι δύο μπόμπιρες τσολιάδες.

Τέσσερις η ώρα το απόγευμα ξεκίνησε στο κέντρο της Καλαμάτας η εορτή. Κυκλικά της πλατείας, μιλιούνια κόσμος μαζεμένος. Πολλοί είχαν φτάσει από τις 2 το μεσημέρι για να πιάσουν καλή θέση, ώστε να βλέπουν πιο άνετα όσα έμελλε να διαδραματιστούν. Ένας ευγενικός Καλαματιανός με άφησε να περάσω κι έτσι είχα αρκετά καλή θέαση. Μπροστά από το Ηρώο των Πεσόντων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πίσω, όλοι οι επίσημοι. Όταν ξαφνικά, μια μπαλωθιά σήμανε την έναρξη της εθνικής εορτής.

23 Μαρτίου 1821. Από εδώ ξεκίνησε η Επανάσταση του Γένους και οι Καλαματιανοί τιμούν με αναπαράσταση τον αθάνατο ελληνικό ξεσηκωμό.

Από τ’ αριστερά μπήκε καβάλα σ’ ένα τεράστιο άλογο, ένας τσολιάς ίδιος ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Από τα δεξιά ιππεύοντας υπερήφανα τ’ άλογά τους, εμφανίσθηκαν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Διάκος, ο Παπαφλέσσας. Επειδή δεν ήμουν κοντά, για τον Κολοκοτρώνη είμαι σίγουρη, για τους άλλους αποφάσισα εγώ ποιοι θα ήταν. Στην εμφάνισή τους το πλήθος ξέσπασε σε χειροκροτήματα που συνεχίστηκαν καθώς εμφανίσθηκαν και γυναίκες καβάλα στ’ άλογα, ίδιες ηρωΐδες του ’21.

Όταν οι οπλαρχηγοί στο Ηρώο γονάτισαν και φώναξαν τον όρκο του πολεμιστή, σιγή απλώθηκε παντού. Την ίδια στιγμή, οι διάφοροι σύλλογοι που είχαν μπει στην πλατεία, σχημάτισαν κύκλους, λέγοντας γονατιστοί κι αυτοί τον όρκο. Μόλις σηκώθηκαν ρίχνοντας ντουφεκιές, μια μυριόστομη κραυγή εθνικής ανάτασης υψώθηκε στον αέρα, απ’ όλους του παρευρισκόμενους.

Όταν άρχισε η παρέλαση, το χειροκρότημα δεν έλεγε να σταματήσει. Παρήλασαν Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια.

Πολλοί μαθητές φορούσαν τις εθνικές μας φορεσιές και ήταν χάρμα οφθαλμών.

Παρήλασαν πολλές ομάδες γυναικών με διαφορετικές στολές εκάστη.

Μου θύμισαν λεβέντισσες αγωνίστριες του 1821 κυρίως, μια ομάδα γυναικών που παρήλασε με το αριστερό χέρι στη μέση, σε μια στάση ιδιαίτερης υπερηφάνειας, η οποία σε γύριζε σ’ εκείνη την ένδοξη μπαρουτοκαπνισμένη εποχή της επανάστασης.

Μα, σαν παρήλασαν οι άνδρες, η συγκίνηση κορυφώθηκε. Εμφανίσθηκαν σε ομάδες, με τις μακριές φουστανέλες τους, ευθυτενείς, με το κεφάλι ψηλά, το πρόσωπο σοβαρό και το βήμα δυνατό που αντιλαλούσε ενθουσιασμό και ιερή συγκίνηση.

Στην θέα τους μάτια δάκρυσαν, χαμόγελα πλατιά άνθισαν, χειροκροτήματα βροχή εξέσπασαν.

Πέρασε μία ομάδα με τα κουμπούρια ψηλά, άλλοι με τα σπαθιά, άλλοι πυροβολώντας, όλοι μία καταιγίδα συγκίνησης, ομορφιάς και απροσμέτρητης λεβεντιάς.

Ξεχνούσες ότι αυτοί ήταν οι συγχωριανοί σου, μοντέρνοι πολίτες τους 2016. Ενδεδυμένοι την χιλιοτιμημένη στολή του εύζωνα, μεταμορφώνονταν, σε αθάνατους ήρωες του ’21, σε μπουρλοτιέρηδες, μπαρουτοκαπνισμένους έτοιμους να δώσουν την ζωή τους για την Λευτεριά, έχοντας υπογράψει με το αίμα τους, τον όρκο «Ελευθερία ή Θάνατος». Και συνάμα, η στεντόρια φωνή του εκφωνητή, συντελούσε στην μετάβασή σου στα ηρωϊκά εκείνα χρόνια. Μπράβο σε όποιον σκέφθηκε να ακούγονται τα λόγια του πάνω από ένα επιβλητικό, μουσικό χαλί που χτυπούσε σαν βροντή, σαν τύμπανο και έκανε να πάλλεται η ψυχή του κάθε παρευρισκομένου. Κοίταγα τα περιστέρια που πετούσαν ξαφνιασμένα από τις πιστολιές και έλεγα συνεπαρμένη: «Να! Θα γράψουν στον ουρανό το «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ»…

Καμάρωσα στην παρέλαση δύο μικρούλες τρισχαριτωμένες, ντυμένες Αμαλία, που πέρασαν αγέρωχα μπροστά από τους επισήμους. Καταπληκτική ήταν και η εικόνα γυναικών που παρήλασαν κρατώντας στο χέρι – δεξιά και αριστερά – τα μικρά παιδιά τους ντυμένα εύζωνες και βλαχοπούλες. Ώσπου το μάτι μου είδε και την κόρη μου να παρελαύνει κρατώντας τα δύο πιτσιρίκια της που πέρασαν κι αυτά με το κεφάλι ψηλά μπροστά από τους επισήμους. Είναι δυνατόν να μη δακρύσει από υπερηφάνεια η καρδιά μιας μάνας και γιαγιάς συνάμα, όπως εγώ;

Κρατώ μέσα στην καρδιά μου αυτήν την εικόνα, σαν πολύτιμο, δαφνοστεφανωμένο, μαρτιάτικο φυλαχτό.

Και μετά άρχισαν οι εθνικοί χοροί. Κάθε σύλλογος σχημάτισε κύκλο και χόρεψε θαυμάσια. Εγώ σαν χαζομαμά, βλέποντας την θυγατέρα μου να χορεύει με τον Σύλλογο της Βέργας, άρχισα να φωνάζω: Αλίσια – Αλίσια! Και δεν σταματούσα αν δεν γύριζε να με δει. Ήθελα να ξέρει ότι την έβλεπα και ήμουν πολύ υπερήφανη για την κορούλα μου.

Ώσπου απέναντι ακριβώς, είδα έναν ψηλό μαυροφορεμένο Μανιάτη με το μαύρο μαντήλι δεμένο στο κεφάλι, να στέκει κρατώντας ένα τεράστιο λευκό λάβαρο με την επιγραφή «Λευτεριά ή Θάνατος» με γαλάζια τα γράμματα.

«Κοίτα πώς αλλάζει η στολή τον άνθρωπο» σκέφτηκα, εντυπωσιασμένη από την κορμοστασιά και το σοβαρό του ύφος. Ξαφνικά η περιμετρική μου όραση αντελήφθη έναν χρυσόμαλλο σβώλο στα πόδια του. Κοίταξα καλύτερα και αναγνώρισα τον μπόμπιρα, τον ξανθομάλλη εγγονό μου και την ίδια στιγμή κατανόησα, ότι ο επιβλητικός πολεμιστής ήταν … ο γαμπρός μου!

«Ο Παναγιώτης είναι! Ο γαμπρός μου!» φώναξα στη Γιούλα τη φίλη μου. Η χαρά, η συγκίνηση, η εθνική υπερηφάνεια, φούσκωσαν την καρδιά μου που ξεχείλισε από ενθουσιασμό και χιλιάδες συναισθήματα πατριωτικής έξαρσης.

Η γιορτή κράτησε όσο έπρεπε, ώστε ο κόσμος δεν κουράστηκε και σκόρπισε κατευχαριστημένος.

Μπράβο στους διοργανωτές της γιορτής. Μπράβο στα σχολεία. Μπράβο στους άνδρες και στις γυναίκες που συμμετείχαν. Με τέτοιες εκδηλώσεις τα παιδιά τους σίγουρα θ’ αποκτήσουν ανεξίτηλες αναμνήσεις που θα τονώσουν το αίσθημα της φιλοπατρίας. Το βλέπω από τα εγγόνια μου που παρά το μικρό της ηλικίας τους, φόρεσαν την τιμημένη φουστανέλα με μεγάλη υπερηφάνεια. Ο μεγάλος μου που πάει στο νηπιαγωγείο μου είπε:

«Γιαγιά, μου άρεσε περισσότερο ο Κολοκοτρώνης πάνω στο άλογό του. Σαν μεγαλώσω θα βοηθήσω κι εγώ την πατρίδα μου, αν έρθει κάποιος κακός να μου την πάρει. Λέω αν, γιατί τώρα γιαγιά μου, επειδή πολέμησε ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι, έχουμε πια ειρήνη. Και ξέρεις; Η ειρήνη είναι πολύ πολύ, πάρα πολύ καλό πράγμα!».

Μπράβο στους γονείς που μαθαίνουν έτσι τα παιδιά τους. Μπράβο στους εκπαιδευτικούς που μορφώνουν έτσι τους μαθητές τους. Και μπράβο στην κοινωνία που δεν ξεχνά την ιστορία μας και τιμά αυτούς που πάλεψαν κι έχυσαν το αίμα τους για την Λευτεριά μας. Γιατί χώρα που ξεχνά την ιστορία της ή την υποτιμά, είναι καταδικασμένη κάποια μέρα να εκφυλιστεί, να σβήσει, ν’ αλλοτριωθεί και να χαθεί.

Γύρισα αυθημερόν στην Αθήνα, βράδυ. Ήρθαμε Καλαμάτα με τον πρώην διευθυντή μου και την γυναίκα του. Πριν φύγουμε, καθίσαμε λίγο στην βεράντα των παιδιών μου, στο σπιτάκι που έχουν νοικιάσει στην Βέργα.

Συζητούσαμε ότι ακόμα και ο καιρός είχε σεβαστεί αυτή την ξεχωριστή ημέρα.

Το πρωί φυσούσε πολύ, ο ουρανός απειλητικός φοβέριζε πως θα βρέξει. Η θάλασσα ανταριασμένη χτυπούσε στην στεριά και στο βάθος τα κύματά της έτρεχαν αφροστεφανωμένα να καταπιούν – θαρρείς - την ξηρά. Αναλογίστηκα: «Να, γιατί οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι την άμαξα του Ποσειδώνα την έσερναν κατάλευκα υπερήφανα άλογα με χιονένιες, αστραποβολούσες χαίτες! Πράγματι, δεν μοιάζουν με άτια, που φρουμάζουν οι αφρισμένες κορφές των κυμάτων;»

Ήταν μαγική η εικόνα που αντικρίζαμε, κινούμενη συνεχώς, επαναλαμβανόμενη με μια άγρια, γαλαζοπράσινη μεγαλοπρέπεια.

Τελικά όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Κοιτούσα απέναντι το βουνό κι έβλεπα τα σπίτια μέσα από μια αχλύ ονείρου. Ήταν η σκόνη από την Αφρική που πλανιόταν στον αέρα; Ήταν ομίχλη; Το θέαμα πάντως ήταν μαγευτικό, σαν γιαπωνέζικος πίνακας. Μια αραχνοΰφαντη κουρτίνα και πίσω τα σπιτάκια λευκά, όμορφα, θαμπά, κουρνιασμένα μέσα σε πράσινες αγκαλιές στο φαρδύ στέρνο του βουνού.

Ο γαμπρός μου έβγαλε την στολή και ο υπερήφανος Μανιάτης ξανάγινε ο καλόκαρδος Παναγιώτης Παντολέων. Η κόρη μου έλυσε το φωτεινό κίτρινο μαντήλι από τα μαλλιά της και ξανάγινε η μάνα Αλίσια, σύζυγος και μουσικός.

Γυρίζοντας το βράδυ στην Αθήνα, κατά τη διαδρομή, ο διευθυντής μου κος Στέφανος και η Γιούλα η γυναίκα του, δεν έπαψαν να εκθειάζουν την γιορτή που είδαμε στην Καλαμάτα. Ήταν κατενθουσιασμένοι. Το ίδιο κι εγώ. Την ώρα της γιορτής, κυριαρχούσε μέσα μου το συναίσθημα της εθνικής ανάτασης. Κοιτάζοντας τους τσολιάδες και τις Αμαλίες ένιωσα ότι η καρδιά της Ελλάδος χτυπάει δυνατά εδώ, ένιωσα σίγουρη ότι όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι, η Ελλάδα μας δεν θα πεθάνει ποτέ…

Ένιωσα στον αέρα κάτι χειροπιαστό λες κι η ίδια η πατρίδα μας, άνοιγε την αγκαλιά της για να μας αγκαλιάσει όλους. Γιατί ΠΑΤΡΙΔΑ είναι ο ένδοξος, καταπονημένος ναι, αλλά ουδέποτε παραδομένος, ελληνικός λαός. Ελλάδα είσαι εσύ, είναι αυτός, είμαι εγώ, είμαστε όλοι εμείς οι ανώνυμοι πολίτες που ξέρουμε από ιδανικά και γνωρίζουμε από αγώνες οποιουδήποτε τύπου.

Καλαμάτα σ’ ευχαριστώ για όσα υπέροχα έγινες αιτία να αισθανθώ.

Σκέπτομαι ότι οι άλλοι λαοί μέσα στον πολιτισμό τους έχουν να επιδείξουν και ένα Νταχάου, ένα Άουσβιτς, ένα Βατερλώ, κάποια Φώκλαντς. Εμείς έχουμε την φαγωμάρα μας, αλλά ουδέποτε υπήρξαμε εγκληματίες πολέμου. Κακό κάναμε μόνο στον εαυτόν μας.

Και δεν έχουμε μόνο να επιδείξουμε έναν Σωκράτη, έναν Πλάτωνα, έναν Μέγα Αλέξανδρο, μία Υπατία. Έχουμε να επιδείξουμε και Ζάλογγο και Μεσολόγγι και ματωμένη Χίο και Αρκάδι και Κανάρη και Νικηταρά και Μαντώ και την εποποιϊα του ’40. 

Να, γιατί βλέποντας τους τσολιάδες να παρελαύνουν στην Καλαμάτα γέμισα Ελλάδα.

Και σκέφτηκα ότι κανονικά τίποτε σαν λαό δεν πρέπει να μας χωρίζει, ούτε να μας τρομάζει.

Κοιτώντας τους ευζώνους, είδα την ψυχή του Γένους μας, ένιωσα ότι η Ελλάδα μας είναι Αθάνατη, Λεβεντομάνα, Αγέρωχη κι εγώ, είμαι στ’ αλήθεια πολύ, πάρα πολύ τυχερή που γεννήθηκα Ε λ λ η ν ί δ α.

Πολυάνθη, Δασκάλα, του Κων/νου

Κεφαλλονίτισσα

"Το κείμενο αυτό είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα (filonas.gr) δύο φορές. Στο τέλος αναγράφεται συμψηφισμένος ο αριθμός των προβολών και των δύο αναρτήσεων από την ιστοσελίδα αυτή".

(Εμφανίσεις filonas.gr: 723)

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ

Τα κείμενα που συνοδεύουν το θέμα που ανάρτησα με τον τίτλο «ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ», γράφτηκαν από ανθρώπους που έζησαν από πολύ – πολύ κοντά τα γεγονότα. Βοήθησαν, συμμετείχαν, αγωνίστηκαν. Πιθανότατα τα κείμενα όλων μας να μη λάβουν την προσοχή που τους αρμόζει μέσα στην πληθώρα των γεγονότων που αυτή την εποχή ταλανίζουν την πατρίδα μας και κατατρύχουν τις σκέψεις μας. Ας προσθέσουμε και την αντίληψη ότι μέσα στη θερινή αποστασιοποίηση των διακοπών, ένα τόσο σοβαρό θέμα μπορεί να «καεί» ως είθισται να λέγεται και να περάσει απαρατήρητο. Όμως το καλοκαίρι θα διαβεί, τα σχολεία θα ξανανοίξουν. Τα προβλήματα ίσως να μην έχουν λυθεί οριστικώς, αλλά το θέμα αυτό θα πρέπει τότε να ξαναπροβληθεί και να τύχει – μέσα στα άλλα θέματα – της άμεσης διεκπεραίωσης που του αξίζει, τόσο από το Υπουργείο Παιδείας όσο και από όλους εκείνους που τιμούν την αληθινή παιδεία, που τιμούν τους ανθρώπους του πνεύματος και τα υψηλά ιδανικά που αυτοί πρεσβεύουν και μας κληροδότησαν ως ανεκτίμητη παρακαταθήκη μέσα από το πολύτιμο έργο τους.

Είδομεν…

Πολυάνθη Βουτσινά

-----------------------------------------------------------------------------------------

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ Κας Πολυάνθης Βουτσινά

«ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ»

Δεν είναι δυνατόν!!!....

Δεν θα έπρεπε οι ιθύνοντες να είχαν προνοήσει για μια περίπτωση συγχώνευσης παρόμοιας με του 41ου και 42ου Δημ. Σχολ. Αθηνών; Δύο Σχολεία με δύο ονόματα. Με ποιο σκεπτικό αποκαθηλώθηκε το όνομα «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ»; Δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν οι δύο ονοματοδοσίες;

Δεν γνωρίζει το Υπουργείο και όλοι – εκπαιδευτικοί και μη – ότι ΔΕΝ ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΜΗΔΕΝΙΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΑΠΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ένα ΣΥΜΒΟΛΟ;

Δεν γνωρίζει ότι δεν επιτρέπεται να ακυρώνει πολύχρονους αγώνες εμπνευσμένων μαθητών, ταγμένων σ’ έναν ανώτερο σκοπό;

Δεν μπορεί να ακυρωθεί και να ματαιωθεί μια φυσιογνωμία που έχει περάσει στο πάνθεον των αθανάτων. Το ενάντιο είναι κοινωνικά δίκαιο;

Η εκπαίδευση πρέπει να επιβραβεύει την πάνω και πέρα της τυπικής εκπαίδευσης προσπάθεια μαθητών και διδασκάλων για μια α λ η θ ι ν ή π α ι δ ε ί α και όχι να την ρίχνει στη χοάνη της απαράδεκτης λησμονιάς.

Με ανάμεικτα αισθήματα συγκίνησης για το πρώην 42ο Δημ. Σχολείο «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ» και πικρίας για την γενόμενη αδικία,

Αντζέλα Κασσωτάκη

Νηπιαγωγός

-----------------------------------------------------------------------------------------

Κατέβασαν την ταμπέλα «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ»!...

Από τη στιγμή που η μητέρα μου, οι μαθητές της, ο διευθυντής, οι γονείς και οι συνάδελφοι, αποφάσισαν να ονομαστεί το 42ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ», ξεκίνησε ένας αγώνας που κράτησε γύρω στα 10 χρόνια. Η σύζυγος του μεγάλου συγγραφέα κα Ελένη Σαμαράκη, αγκάλιασε την όλη προσπάθεια με όλη της την καρδιά και ήταν πάντα π α ρ ο ύ σ α, σε κάθε προσπάθεια των παιδιών. Δεν θα ξεχάσω τα υπέροχα θεατρικά που ανέβαζαν στο θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ. Ήταν πάντα έργα του Αντώνη Σαμαράκη, σε διασκευή της δασκάλας τους Πολυάνθης Βουτσινά που αφιέρωσε ώρες και ώρες για την προσέγγιση των έργων του συγγραφέα από τους μαθητές της, με χίλιες δραστηριότητες. Κάθε νέα φουρνιά μαθητών, επισκεπτόταν το σπίτι της κας Ελένης Σαμαράκη, όπου συζητούσαν, γνωριζόντουσαν, διάβαζαν αποσπάσματα από τις αναλύσεις τους, έδειχναν τις ζωγραφικές απεικονίσεις των γεγονότων που τα είχαν καθηλώσει πιο πολύ και γύριζαν τρισευτυχισμένα στο σχολείο. Μια πιο παλιά φουρνιά μαθητών είχε γνωρίσει και τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαράκη και ο πιο άτακτος τότε μαθητής, ο Βασίλης Χουσιάδας, έγειρε στα γόνατα του συγγραφέα και δεν ήθελε να ξεκολλήσει από εκεί… Ώρες μαγευτικές και αξέχαστες γι’ αυτό και οι παλαιότεροι μαθητές - μεγάλοι πια - έρχονταν σε κάθε θεατρική παράσταση της μητέρας μου. Κόσμος, εφημερίδες, βίντεο, ένα παραλήρημα επιτυχιών και ευτυχίας. Και ένα καλοκαιράκι, η μαμά ένωσε 120 παιδιά του σχολείου, σ’ ένα χορόδραμα με τον τίτλο: «Κάτω από το βλέμμα του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα και φίλου των παιδιών όλης της γης, «ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ». Θρίαμβος!

Υπήρξε μια πορεία 10 ετών με συνεχή ψυχική ανάταση και αδιάκοπη εργασία, ώσπου ήρθε το Υπουργείο Παιδείας και το σχολείο ονομάστηκε επίσημα ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ, μέσα σε μια λαμπρή τελετή.

Εγώ ζω στην Καλαμάτα με τον άντρα μου και τα δύο πιτσιρίκια μου. Όποτε όμως ανέβαζαν θεατρική παράσταση («ΤΟ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ» «ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ» «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ» και το «ΛΑΘΟΣ») παίρναμε ταξί οικογενειακώς και ερχόμαστε στην Αθήνα, για να κρατήσω την μουσική επένδυση του έργου.

Έζησα από κοντά την έγνοια της μάνας μου, τις προσπάθειες των παιδιών, τα συγχαρητήρια του κόσμου και των ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και την συγκίνηση της κας Σαμαράκη. Καμάρωνα βλέποντας την ταμπέλα με το όνομα του σχολείου και το «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ» που είχε φιλοτεχνήσει η αδελφή μου η Ελπίδα (εικαστικός) στην πρόσοψη του σχολείου.

Τώρα έμαθα ότι το 42ο Δημοτικό συγχωνεύτηκε με το 41ο και επεκράτησε η ονομασία του 41ου «ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ» Μέγας Ζωγράφος, μεγάλη προσωπικότητα, θαυμαστή.

Όμως η καρδιά μου έκλαψε όταν είδα να μην υπάρχει πλέον το όνομα ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ…

Γιατί έγινε αυτό; Γιατί ακυρώνουν αγώνες τόσων χρόνων; Γιατί δεν σεβάστηκαν το όνομα του μεγάλου λογοτέχνη και δεν το έβαλαν στην ταμπέλα, δίπλα στου Γύζη; Αν το έκαναν, θα τιμούσαν και το 42ο σχολείο, τα παιδιά και τους συναδέλφους, που ενώθηκαν μαζί τους.

«41ο Δημ. Σχ. Αθηνών Νικόλαος Γύζης – Αντώνης Σαμαράκης».

Έτσι θα έπρεπε να λέει η ταμπέλα.

Τώρα είναι σαν να ακυρώνουν την ιστορία του 42ου Δημ. Σχολείου. Άδικα πήγαν τόσοι αγώνες;;

Εδώ εταιρείες συγχωνεύονται και κρατούν και τα δύο αρχικά ονόματα. Στα σχολεία που είναι φωλιά, εστία γνώσης και πολιτισμού, δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο;

Παιδιά, γονείς, άνθρωποι του πνεύματος, αδυνατούν να πιστέψουν το αδιανόητο. Το θεωρούν απαράδεκτο. Το θεωρούν προσβολή που δεν την χωράει το μυαλό τους.

Μέσα μου νιώθω ότι έγινε μια μεγάλη αδικία. Σαν κάποιος να θέλησε να σβήσει μνήμες, συναισθήματα, επιτυχίες, πολιτιστικά δρώμενα, που δύσκολα πιστεύεις πως τα πραγματοποιούσαν παιδιά Δημοτικού. Κι όμως τα κατάφερναν, γιατί πίστευαν σε αυτό που έκαναν και είχαν ενστερνιστεί τις διαχρονικές ιδέες του μεγάλου συγγραφέα.

Όποτε έρχομαι Αθήνα, ένας λυγμός ανεβαίνει στον λαιμό μου, κοιτάζοντας τον γνωστό σχολικό χώρο. Βλέπω τον Αλέξανδρο να κάνει τον γιατρό στο «Σήμα Κινδύνου», τον Περικλή στο «Λάθος», την Ελένη στο «Εν Ονόματι» και 120 παιδιά να πλάθουν μια ιστορία αγάπης και ανθρωπιάς, κάτω από τον ήχο εκλεκτών μουσικών κομματιών, μπροστά στα καβαλέτο με την προσωπογραφία του Αιώνιου Έφηβου και εμπνευστή τους…

Δώσαμε όλοι κάτι από την καρδιά μας και την απαντοχή μας για την ονοματοδοσία του σχολείου…

Και ένα χέρι έσβησε την ταμπέλα που είχε αναρτήσει το Υπουργείο Παιδείας. Αυτό το Υπουργείο Παιδείας, για τέτοιες καταστάσεις, τι έχει προνοήσει;

Αγαπημένα παιδιά που παλέψατε για έναν υπέροχο στόχο… Μη λυπάστε. Τις αναμνήσεις δεν μπορεί να μας τις σβήσει κανείς… Οι εφημερίδες και τα DVD σας, το μαρτυρούν… Και στην ψυχή μας θα υπάρχει πάντα η Πηνελόπη, ο Ηλίας, ο Φράνκο, για να μας θυμίζουν μέσα σε μια γλυκόπικρη, ασημένια νοσταλγία, ότι ίσως σύντομα θα ΒΡΕΘΕΙ ΕΛΠΙΔΑ, γιατί δεν θα πάψουμε ποτέ να την ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ…

Αλίσια Δημόγιαννη

Μουσικός

-----------------------------------------------------------------------------------------

Που πήγε το 42ο Δημ. Σχολ. «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ»;

Ήμουν τριών μηνών έγκυος στο πρώτο μου παιδί, όταν υπηρέτησα στο Ολοήμερο του 41ουκαι 42ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών ως καθηγήτρια εικαστικών.

Εκεί όλα τα παιδιά του ολοήμερου, τόσο του 41ου όσο και του 42ου, εργάσθηκαν μέσα σε πνεύμα αδελφοσύνης, γαλήνης και μεγάλης προσφοράς και έφτιαξαν αληθινά αριστουργήματα – ζωγραφικά έργα – που σήμερα κοσμούν τους διαδρόμους του 41ου Δημ. Σχολ. Τους δίδαξα, τους καθοδήγησα ώστε τα έργα τους, να αναφέρονται στον Νικόλαο Γύζη, τον μεγάλο ζωγράφο μας, εφ’ όσον το 41ο θα έπαιρνε το όνομα του διακεκριμένου καλλιτέχνη.

Μάλιστα, δεξιά και αριστερά της θεατρικής σκηνής ζωγράφισα δύο έργα του αθάνατου Γύζη που πλαισιώνουν το σχολικό θέατρο.

Και εκ παραλλήλου επόπτευα τα παιδιά του 42ου Δημ. Σχολ. που ζωγράφιζαν εμπνευσμένα από το «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ», του μεγάλου Έλληνα Συγγραφέα Αντώνη Σαμαράκη, εφ’ όσον το 42ο θα έπαιρνε το όνομα του αγαπημένου συγγραφέα.

Τα έργα των παιδιών βγήκαν αληθινά αριστουργήματα, ικανά να μετέχουν μιας διαχρονικής ζωγραφικής εκθέσεως.

Και παρ’ ό,τι ήμουν τριών μηνών έγκυος, ανέβηκα ψηλά στην προμετωπίδα του σχολείου και εζωγράφισα δύο περιστέρια που κρατούν την επιγραφή «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ».

Στα ύψη τότε για να χρωματίσουν ανέβηκαν οι μαθητές Παναγιώτης Δούμας, Ελπίδα Μανιμάκη, η μητέρα της Κατερίνα Μανιμάκη, ο Διευθυντής του 42ου Στέφανος Αντωνακάκης και η σύζυγός του Γιούλα.

Βγήκε μια ωραιότατη επιγραφή, που όπως έμαθα, ένα μουσικό συγκρότημα την έβαλε στο βιντεοκλίπ του.

Η δασκάλα των παιδιών που ξεκινούσαν την δράση για την ονοματοδοσία του σχολείου τους σε ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ, ήταν η μητέρα μου, δασκάλα και υποδιευθύντρια, Πολυάνθη Βουτσινά. Σε διασκευή της, ανέβασαν το έργο «ΤΟ ΛΑΘΟΣ» του Αντώνη Σαμαράκη και εγώ με ένα σωρό γονείς και μαθητές φτιάξαμε τα σκηνικά, στολίσαμε την αίθουσα και η επιτυχία του όλου εγχειρήματος ήταν μεγίστη.

Από τότε, κάθε χρόνο τα παιδιά ανέβαζαν και από ένα έργο του Σαμαράκη, με την συγκινητικότατη σύμπραξη γονέων, τοπικής κοινωνίας συναδέλφων και της συζύγου του αθάνατου συγγραφέα μας, κας Ελένης Σαμαράκη που ήταν πάντα πρώτη στις προσπάθειες.

Τονίζω: Η συμμετοχή, η αποδοχή και η χαρά όλων, ανυπέρβλητη.

Σε μεγάλη γιορτή, ήρθε το Υπουργείο Παιδείας και μέσα σε πλήθος κόσμου αναρτήθηκε η ονοματοδοσία «42ο Δημοτικό Σχολείο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ».

Εφημερίδες, λογοτέχνες, Υπουργείο, γονείς, εκπαιδευτικοί, χαιρέτισαν την ονοματοδοσία με χειροκροτήματα ψυχικής αγαλλιάσεως.

Και τώρα – όλα χάθηκαν. Τα σχολεία συγχωνεύτηκαν και ένα πρωί, μετά το κλείσιμο των σχολείων είδαμε «41ο Δημ. Σχολ. Αθηνών Νικόλαος Γύζης».

Το «Αντώνης Σαμαράκης» που πήγε; Το σκέφτηκαν ότι διαγράφοντας το όνομα ακυρώνεις αγώνες 10 χρόνων; Δεν θα ήταν άριστο η ταμπέλα να γράφει «Νικόλαος Γύζης - Αντώνης Σαμαράκης»;

Δεν θα έδειχνε ότι τιμάμε την ιστορία του σχολείου που πήραμε στα σπλάχνα μας, τιμάμε τους συναδέλφους, τιμάμε και τους μαθητές του 42ου;

Βλέποντάς το πόνεσα. Πόνεσα για τα παιδιά που πάλεψαν 10 ολόκληρα χρόνια, πόνεσα για τον συμπαραστάτη πρώην διευθυντή μας, πόνεσα για την κα Ελένη Σαμαράκη μα πόνεσα και για την δασκάλα Πολυάνθη Βουτσινά, που χωρίς να κοιτάξει ποτέ το ρολόι αγωνιζόταν, ενέπνεε και μαχόταν για έναν στόχο ιερό. Γιατί τα σχολεία δεν είναι σκέτα Νούμερα: 105ο, 41ο, 42ο κ.οκ. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που πρέπει να έχουν όνομα.

Όσο για την επιγραφή, που είχα ζωγραφίσει, διαλύθηκε. Όσο ήταν εκεί άνθρωποι που ενδιαφέρονταν, την περνούσαν κάθε καλοκαίρι με διάφανο βερνίκι για προστασία… Τώρα από τα νερά, την υγρασία, έχει μετατραπεί σε μια μουτζούρα, η οποία πρέπει τάχιστα να βαφτεί γιατί είμαι σίγουρη, ότι δεν θα θελήσουν να ξαναφιγουράρει στην προμετωπίδα.

Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι: Γ Ι Α Τ Ι ;

Μα και Αντώνης Σαμαράκης να μην λεγόταν το πρώην 42ο Δημοτικό, η συγκεκριμένη ζωγραφιά και επιγραφή ταιριάζει απόλυτα σε όλα τα σχολεία.

Και αυτό διότι σε ένα σχολείο που το 70% είναι παιδιά από άλλες χώρες, δημιουργείται μια αγκαλιά που αγκαλιάζει παιδιά ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητος, θρησκεύματος. Κάτι που πρέσβευε ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ και γι’ αυτό τον είπαν και «ΦΙΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ». Εδώ, στα σχολεία θα Ζητείται πάντα ΕΛΠΙΣ αφού τα παιδιά, πώς και είναι η Ελπίδα του Αύριο…

Θα ήθελα να μπορούσα να βάλω στους ανθρώπους κάποιες ιδέες που απορώ, αφού είναι ενήλικες και δη μορφωμένοι, πώς και δεν τις έχουν σκεφτεί.

Δηλαδή: Δεν θα ήταν υπέροχο το 41ο Δημ. Σχολ. να έχει πτέρυγα Νικολάου Γύζη και συνάμα, σε ένα άλλο σημείο πτέρυγα Αντώνη Σαμαράκη; Τι πιο υπέροχο πολιτιστικά, ένα σχολείο να τιμάται από δύο κολοσσούς του πνεύματος και της τέχνης;

Μα να μην ξεχνιούνται αυτές οι πτέρυγες… Οι δάσκαλοι να μιλούν στα παιδιά, για τις προσωπικότητες αυτές και να τους θυμίζουν πάντα την ιστορία του 42ου Δημοτικού που τώρα την συνεχίζει μέσα από το 41ο.

Διότι ιστορία κλεισμένη σε μια αχρησιμοποίητη βιβλιοθήκη που έχει στριμωγμένα μέσα ντοκουμέντα και ατάκτως ειρημένα προσωπικά αντικείμενα μιας παγκόσμιας φυσιογνωμίας, δεν αποδίδει τιμή. Δηλώνει στην καλύτερη περίπτωση πλήρη αδιαφορία και πληγώνει συναδέλφους, παιδιά και όσους αγωνίστηκαν και άφησαν το χνάρι τους, το αποτύπωμά τους, στο «42ο Δημ. Σχολ. Αντώνης Σαμαράκης».

Τελειώνοντας θα σας θυμίσω τι έγραψα στην αρχή περίπου του κειμένου μου. Τα παιδιά τόσο του 41ου και όσο και του 42ου είχαν συνεργασθεί άψογα στην ενότητα ΓΥΖΗΣ - ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ. Κι αυτά τα παιδιά δίνουν ένα μεγάλο παράδειγμα που ίσταται πάνω από περίεργες σκέψεις και αμφιλεγόμενες αποφάσεις ατόμων που θεωρούν εαυτούς ενήλικες και μορφωμένους.

Τι διδάσκουν τα παιδιά εκείνα;

Μα: «Μάθετε από εμάς, τους μικρούς μαθητές με την τεράστια χωρίς μικρότητες καρδιά. ΖΗΤΗΣΤΕ την ΕΛΠΙΔΑ από τα παιδιά σας, γιατί μόνον από αυτά θα την βρείτε.

Και τούτο, επειδή εμείς τα παιδιά είμαστε αγνά, αγαπάμε το ωραίο και μοιάζουμε με τα περιστέρια που σας φέρνουν το μήνυμα της ανωτερότητος και της ΕΛΠΙΔΑΣ…

Τι κρίμα, αν εσείς οι μεγάλοι δεν το δείτε…

Εμείς όμως τα παιδιά πάντα θα ελπίζουμε, απλώνοντας άσπρες φτερούγες όχι λερωμένες από την υγρασία της αδιαφορίας, αλλά πάλλευκες από το ανώτερο ιδανικό της ευγένειας και της ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ».

Ελπίδα Δημόγιαννη

"Το κείμενο αυτό είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα (filonas.gr) δύο φορές. Στο τέλος αναγράφεται συμψηφισμένος ο αριθμός των προβολών και των δύο αναρτήσεων από την ιστοσελίδα αυτή".

(Εμφανίσεις filonas.gr: 1.215)

ΕΠΕΙΓΟΝ... ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ:

Το «42ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ»

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ

Σήμερα θα γράψω σαν να μην είμαι εγώ… Θ’ αφήσω το συναίσθημα να με κατακλύσει, άλλη φορά. Τώρα, πρέπει να μιλήσω για κάτι όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένη. Τότε μόνον θα μπορέσω να δω τα πράγματα από λίγο πιο μακριά και να εστιάσω στην καρδιά του προβλήματος, χωρίς προσωπικές εκρήξεις, γνώμες και συγκινήσεις από νοσταλγία ομαδικής αγωνιστικότητας και πολιτισμικής, ουράνιας έκρηξης. Λοιπόν, απ’ την στιγμή που άκουσα ότι τα σχολεία θα συγχωνευτούν, ένιωσα κάποια ανησυχία. Βλέπετε, ο νόμος λέει, ότι στην συγχώνευση, διατηρείται το νούμερο του σχολείου που είναι το μικρότερο.

Εμείς, το 42ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, ήμασταν συγκρότημα με το 41ο Δημοτικό. Έτσι, στη συγχώνευση θα γινόμασταν 41. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Το 42ο είχε μετονομαστεί σε «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ». Και πέρσι το 41ο έλαβε την ειδοποίηση ότι θα λέγεται «Νικόλαος Γύζης».

Τι θα γινόταν; Θα χανόταν 10 χρόνια προεργασίας; Πώς θα νιώθουν τόσοι μαθητές και μαθήτριες του 42ου Δημοτικού Σχολείου, που για χρόνια είχαν παλέψει σε χίλιους πολιτιστικούς τομείς για την ονοματοδοσία του σχολείου τους, την οποία και τελικά κατόρθωσαν με την χωρίς ανάπαυλα προσπάθειά τους να την πραγματοποιήσουν;

Βέβαια, προτού δω τα τετελεσμένα, έκανα κάποιες προσπάθειες. Ενημέρωσα Υπουργούς Παιδείας και Υφυπουργούς. Δυστυχώς δεν πρόλαβα τίποτε. Έπεφτα πάνω στις συνεχείς αλλαγές τους και άλλα θέματα είχαν προτεραιότητα.

Έτσι, μια μέρα πρίν κλείσουν οριστικά τα Σχολεία για καλοκαιρινές διακοπές, κατέβηκε η ταμπέλα «42ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών – ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ» και αναρτήθηκε η νέα πινακίδα με την επιγραφή: «41ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών – Νικόλαος Γύζης».

Το θέμα πρέπει να αναδειχθεί όχι μόνο από δημοσιογράφους, αλλά και να γνωστοποιηθεί σε όλες τις ΕΝΩΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ.

Με την συγχώνευση – είπαμε – των σχολείων, η νέα μορφή από τη σύζευξη λαμβάνει το μικρότερο νούμερο. Όμως εδώ δεν πρόκειται μόνον για αλλαγή ενός νούμερου.

Με την συγχώνευση τι έχει προβλεφθεί για εκείνο το σχολείο που

- στην προκειμένη περίπτωση - είχε λάβει μετά από μακρόχρονη προσπάθεια το όνομα του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη και φίλου των παιδιών όλης της γης, ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ;

Η συγχώνευση καταργεί και την ονοματοδοσία; Εδώ έχουμε απάλειψη της προσωνυμίας. Αποκαθηλώνεται ένας συγγραφέας, που το όνομά του αναρτήθηκε σε ειδική γιορτή ενώπιον της Υπουργού Παιδείας κας Άννα Διαμαντοπούλου, ανθρώπων του πνεύματος, αντιπροσώπων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, πλήθος της τοπικής κοινωνίας, γονέων και μαθητών; Στο υπ’ αριθμ. 2154-31/Δεκέμβριος 2010 φύλλο της Κυβερνήσεως ενεκρίθη η ονοματοδοσία του 42ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών σε «Αντώνης Σαμαράκης». Η εορτή της ονοματοδοσίας πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της συζύγου του συγγραφέα κας Ελένης Σαμαράκη, πρώτη στον αγώνα των δεκάδων μαθητών, που για 8 και πλέον χρόνια, με εμψυχωτή την δασκάλα του σχολείου κα Πολυάνθη Βουτσινά και τον Διευθυντή του σχολείου τον κο Στέφανο Αντωνακάκη, πάλεψαν για την ονομασία του σχολείου τους.

Ρωτώ: Η εκπαίδευση μπορεί να ανακυκλώνει κάθε τι που έχει ιστορία; Μπορεί έτσι να εξαλείφεται ο αγώνας τόσων ανθρώπων; Τα παιδιά του πρώην 42ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, καθοδηγούμενα από την δασκάλα τους και με ενσωματωμένο στα πνευματικά τους κύτταρα το πνεύμα του Αντώνη Σαμαράκη, επί χρόνια δούλεψαν, πάλεψαν, ανέβασαν έργα του στο θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ, ανέλυσαν βιβλία του, έγραψαν περιοδικά, εμπνευσμένα από τις διαχρονικές θεμελιώδεις αρχές του συγγραφέα, που ήταν και παραμένουν για πάντα πάνω από κόμματα και πάνω από πολιτικές ίντριγκες. Με άλλα λόγια ΟΛΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!

Αυτά τα παιδιά, οι αυριανοί υπεύθυνοι πολίτες της χώρας μας, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή του ευτελισμού των ανθρωπιστικών αξιών, ενστερνίστηκαν το αίσθημα του δικαίου, το αναφαίρετο δικαίωμα της ισότητας, το δημιουργικό θαύμα της δημοκρατίας, την αρετή της συμπόνιας, την έγνοια για τα παγκόσμια προβλήματα του πλανήτη μας, την θεϊκή ουσία της λέξης «Ανθρωπιά», τη θέληση για προστασία κάθε μικρού πλάσματος, την συμπόνια στα ζώα, την αγάπη και το σεβασμό για κάθε παιδί που πονά, υποφέρει, πεινά… Αυτοί οι μαθητές άφησαν το αποτύπωμά τους στην ιστορία του 42ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ».

Ενσωματώθηκε το 42ο με το 41ο, μετονομάστηκε σε 41ο, αλλά το άλλο όνομά του τι έγινε;

Θα πει κάποιος: Τώρα δεν υπάρχει 42ο. Μόνον 41ο. Τι ψάχνεις να βρεις;

Τι ψάχνω; Την προσωνυμία που δεν ήταν ένας σκέτος αριθμός, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που έκανε υπερήφανη την Ελλάδα και όχι μόνο, με τα γραπτά του, σε όλον τον κόσμο.

Εντάξει. Το 41ο λέγεται πια «Νικόλαος Γύζης». Το «ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ» τι έγινε; Αδιαμφισβήτητα, μέγας ζωγράφος ο Γύζης, που λάμπρυνε κι αυτός την πατρίδα μας, αλλά από την στιγμή που υπήρχε και η άλλη ονομασία, αλήθεια ποιος μπορεί να μας απαντήσει γιατί επικράτησε η 2η; Ως δείγμα σεβασμού δεν μπορούσε να γίνει «Νικόλαος Γύζης – Αντώνης Σαμαράκης»;

Διαγράφεις, αποκαθηλώνεις εν μία νυχτί μία μεγάλη προσωπικότητα; Στα σπλάχνα του 41ου δεν ενυπάρχει πάντα και το 42ο;

Ποιος είναι εκείνος που μπορεί κατεβάζοντας μία ταμπέλα, να κατεβάσει και να αποκαθηλώσει μία μεγάλη μορφή της Ελληνικής αλλά και της Παγκόσμιας Γραμματολογίας.

Μήπως το Υπουργείο Παιδείας θα έπρεπε να ρωτήσει τη Νομική του Υπηρεσία για το τι γίνεται όταν στη συγχώνευση σχολείων, υπάρχει και ονοματοδοσία του σχολείου που χάνει το νούμερό του; Τι προβλέπεται σε μια τέτοια περίπτωση; Πρέπει να γνωρίζουμε τι μέλλει γενέσθαι σε μια άλλη παρόμοια κατάσταση…

Πραγματοποιείται απάλειψη ονόματος και αποκαθήλωση της προσωπικότητας του ατόμου που οι μαθητές και οι δάσκαλοι διάλεξαν το όνομά του για να βαπτισθεί το σχολείο τους; Και οι αγώνες που έκαναν ώσπου να το καταφέρουν; Οι επιπλέον ώρες δουλειάς πάνω στο αντικείμενο του στόχου τους; Η υπερηφάνεια τους για την επίτευξη του σκοπού τους; Οι κασέτες, τα βίντεο, αδιαμαρτύρητα στοιχεία των προσπαθειών τους, θα μένουν στις βιβλιοθήκες μέσα σε τρυφερές, δακρυσμένες, όλο συγκίνηση και απορία ματιές;

Κατέβηκε το όνομα ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ, γιατί το σχολείο συγχωνεύτηκε με άλλο… Μα αυτό δείχνει ότι έτσι τιμούμε την μνήμη ενός ξεχωριστού πνευματικού άντρα; Είναι βέβαιο ότι με την πράξη αυτή αποκαθηλώθηκε το όνομα ενός σχολείου. Τι έννοια δίνουμε στην πράξη αυτή; Προσδίδουμε αξία, προσδίδουμε τιμή στη μνήμη του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα;

Κατέβηκε το όνομα… Έτσι όμως δεν καταργείς τη μνήμη των παιδιών που συνεχίζουν να πηγαίνουν σ’ αυτό το σχολείο; Από τη μια στιγμή στην άλλη βλέπουν ένα άλλο όνομα. Το προηγούμενο γιατί να ξεχαστεί; Δεν θα μπορούσε να συνυπάρξει; Βέβαια δεν θα ξεχαστεί ποτέ από τα παιδιά των τελευταίων 10 χρόνων που δόμησαν την υπαρξιακή τους ταυτότητα με το πνεύμα και τα νάματα του Αιώνιου Έφηβου Αντώνη

Σαμαράκη. Τα γεγονότα έχουν καταγραφεί στα DVDτους, στον Ημερήσιο Αθηναϊκό Τύπο, στα Βραβεία που έλαβαν και στα πολλά άρθρα στο ίντερνετ, ιδίως στον ιστότοπο του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ «ΦΙΛΩΝΑΣ» (filonas.gr). Μα πάνω απ’ όλα, τα γεγονότα έχουν καταγραφεί ανεξίτηλα στις καρδιές των μαχητικών αυτών παιδιών που ουδέποτε δεν θα λησμονήσουν τα ανεπανάληπτα τεκταινόμενα που βίωσαν και τα έκαναν υπερήφανα. 

Η κληρονομιά όμως – που σε μια γιορτή τους είπαν στους μικρότερους μαθητές και μαθήτριες να την αναλάβουν και να την συνεχίσουν – δεν θα έχει πλέον αντίκρισμα.

Τι λέει για το θέμα αυτό το Ανώτατο Πνευματικό Ίδρυμα της χώρας μας, η Ακαδημία Αθηνών, ιδιαίτερα το Ίδρυμα «Κώστας και Ελένη Ουράνη», όλες οι Ελληνικές Εταιρείες Λογοτεχνών και ιδιαίτερα η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας ο Αντώνης Σαμαράκης ήταν μέλος; Τι λέει γι’ αυτό η Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας;

Η Πατρίδα μας περνάει ώρες δύσκολες. Αγωνιούμε και παλεύουμε όλοι ανεξαιρέτως… Ας πάρουμε όμως κουράγιο και ας κοιτάξουμε και κάποια θέματα που πάντα θα μας καίνε, γιατί ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, μπορεί και με άδεια τσέπη, να παλέψει για θέματα που υψώνουν την ύπαρξη του σε άλλες σφαίρες, υψηλές, πνευματικές, που του φωτίζουν το νου, τον άρουν από κεκαλυμμένες μικρότητες και τον μυρώνουν με την έγνοια της ΑΓΙΑΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ (όπως λέει και ο Σαμαράκης) για κάθε τι που μας κρούει το, ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που η οικονομική κρίση ταλανίζει τη χώρα μας, το πνεύμα του Αντώνη Σαμαράκη, με το «Ζητείται Ελπίς» είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρο.

Απάντηση…. Υπάρχει;

Περιμένουμε… 

Πολυάνθη Βουτσινά

(Εμφανίσεις filonas.gr: 713)

ΣΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΑΝΑ & ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ!

Σε τόνο ανάλαφρο για ένα πολύ πολύ συγκινητικό πρόσωπο,

τον ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξής μας, τη ΜΑΝΑ μας…

«Επειδή ο Θεός δεν είχε τόσους αγγέλους να φυλάνε τα παιδιά, έστειλε τις ΜΑΝΟΥΛΕΣ!»…

Έτσι έλεγε ο μεγάλος συγγραφέας Δουμάς κι είχε απόλυτο δίκιο. Υπάρχει πιο προστατευτικός άγγελος για κάθε παιδί από την μάνα του;

Η μάνα είναι όνομα ιερό σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Πρόσωπο καθαγιασμένο από την απύθμενη αγάπη που καίει στα στήθη της για το σπλάχνο της, με κορωνίδα όλων την Παναγία, την Μάνα του Χριστού μας. Σ’ αυτήν στρέφουν τα μάτια όλες οι μητέρες για να εκλιπαρήσουν το θεϊκό κοίταγμα πάνω στα παιδιά τους.

Και μέσα σε όλες τις μάνες, η Ελληνίδα Μάνα κρατά την πρώτη θέση. Η ατρόμητη μάνα του Σπαρτιάτη, η σεμνή μάνα της Αθήνας, η θεϊκιά μάνα του Ζαλόγγου, η ακούραστη γενναία μάνα του φαντάρου το 1940, η σημερινή αγωνίστρια μάνα, η δικιά μου, η δικιά σου, η δικιά μας μάνα, είναι ο σταθμός της ζωής μας, η πηγή της χαράς, της γνώσης και του φωτός,

Από την στιγμή που η μ ά ν α σε βαστά στα χέρια της, έχει υπογράψει ένα αόρατο συμβόλαιο που την κρατά με την θέλησή της αιώνια αιχμάλωτή σου.

Από δω κι εμπρός το Άλφα και το Ωμέγα στην ζωή της, είναι το παιδί της. Του μαθαίνει κάθε τι το ωραίο και το ιδανικό. Και του δίνει τ’ απαραίτητα εφόδια – η σωστή μάνα – για ν’ ανοίξει κάποτε τις φτερούγες του και να πετάξει μακριά της κτίζοντας μια ζωή ανεξάρτητη, με αρχές, οράματα και ψυχική δύναμη.

Ποιητές, ζωγράφοι, συγγραφείς, έχουν υμνήσει την ΜΑΝΑ αναγνωρίζοντάς της τον καταλυτικό ρόλο στην ζωή μας.

Εμείς Σήμερα θα τιμήσουμε έστω και κατ’ ελάχιστον την μητέρα μας, με λόγια απλά, ως δώρο σε α υ τ ή ν που στέκεται ακοίμητος πάντα φρουρός δίπλα μας.

Στην τάξη μου, ως δασκάλα, έλεγα στους μαθητές και στις μαθήτριές μου, πως δεν θα καταλάβουνε ποτέ πόσο τους αγαπάει η μητέρα τους, παρά μόνον όταν κρατήσουν – μετά από χρόνια – το δικό τους παιδί στα χέρια τους. Μα και πάλι, ενώ τότε η αγάπη θα φουντώνει μέσα τους, θα είναι για το δικό τους σπλάχνο. Βλέπετε, έτσι είναι η μοίρα των μανάδων. Να αγαπούν με μια απέραντη αγάπη τα παιδιά τους, τα οποία ποτέ δεν θα μπορέσουν να την αγαπήσουν το ίδιο... Όπως κι εκείνες δεν αγάπησαν με την ίδια ένταση την δική τους μάνα, γιατί έτσι είναι ο νόμος της φύσης. Τα παιδιά τους, μ’ αυτόν τον μοναδικό, μεγαλειώδη, απροσμέτρητο τρόπο, θα αγαπήσουν τα δικά τους παιδιά... Και κείνα τα δικά τους... Και πάει λέγοντας…

Η αγάπη της μάνας δεν έχει πουθενά την ίδια ανταπόκριση. Διότι μόνον μία μάνα μπορεί ν’ αγαπάει τόσο απόλυτα, ολοκληρωτικά, ανιδιοτελώς, δίχως να προσμένει ποτέ τίποτα σαν ανταπόδοση, με μια αγάπη που μπορεί να φθάσει στα όρια της θυσίας.

Το μητρικό ένστικτο υπάρχει σε απίστευτα μεγάλο βαθμό στα ζώα. Ποιος θα ξεχάσει την γατούλα αντιπρόπερσι στην Αγγλία που έπεσε στις φλόγες τρεις φορές για να σώσει τα παιδιά της και τελικά συγκινημένοι οι πυροσβέστες έσωσαν και την ίδια; Ή την πελαργίνα που, αφού έσωσε με τον άνδρα της τα τρία μικρά τους, καθώς είχε πιάσει φωτιά η φωλιά τους, έκατσε ήρεμη να καεί αγκαλιά με το τέταρτο πουλάκι της, αφού δεν πρόλαβε να το σώσει;…

Όσο για τις εκφράσεις που συνηθίζουμε να λέμε, όπως: «Αυτή η γυναίκα πάλεψε σαν ύαινα για τα παιδιά της» ή «Σκύλα έγινε για προστατέψει το σπλάχνο της» ή «Όρμησε να σώσει τα βλαστάρια της όμοια με λύκαινα», τι άλλο φανερώνουν από το άφθαστο μητρικό ένστικτο των υπέροχων αυτών ζώων – μητέρων;

Τώρα, με τον δικό μας τρόπο, θα σας ευχηθούμε μητερούλες μας «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΤΡΙΣΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ» και θέλουμε να ξέρετε ότι σας ευχαριστούμε που είστε δίπλα μας, που μας αγαπάτε και ότι το γνωρίζουμε πως είμαστε πολύ τυχεροί που σας έχουμε κοντά μας και ευχαριστούμε τον Θεό γι’ αυτό.

Βέβαια, μεγαλώνοντας, οι έγνοιες που θα έχετε για μας, θα είναι μεγαλύτερες. Μια γιαγιά σοφή λέει: «Η μάνα πρέπει να έχει μεγάλη κοιλιά για να τα χωνεύει όλα». Κι αυτό, γιατί η μάνα ξέρει να συγχωρεί, να υπομένει, ν’ ακούει, να «καταπίνει» και να αγαπά.

Κάντε λοιπόν υπομονή, μαζέψτε δυνάμεις, γιατί κάποτε, εσείς οι νέες μανάδες – γύρω εκεί στο Λύκειο – θα λέτε: «Πού είναι τα χρόνια της Τετάρτης Δημοτικού; Τότε που νόμιζα ότι είχα προβλήματα επειδή ο Χάρης δεν διάβασε καλά τα αποτελέσματα των Περσικών πολέμων»;…

Η δική μου μητέρα έλεγε ότι τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ήταν όταν είχε την αδελφή μου κι εμένα μικρούλες ακόμα, να πηγαίνουμε βόλτα πιασμένη η κάθε μια από το στοργικό της χέρι . Μία δεξιά, μία αριστερά. Βλέπετε, μεγαλώνοντας τα παιδιά, μεγαλώνουν και οι έγνοιες. Η μάνα δεν παύει όμως π ο τ έ να αγωνιά για τα παιδιά της, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ογδόντα χρονών να είναι αυτή και 60 η κόρη ή ο γιος της, πάντα θα τους βλέπει σαν μικρά παιδιά και θα έχει την έγνοια τους…

Μάνα, μητέρα, μαμά… Σε χρειαζόμαστε ήρεμη στα δύσκολα, γεμάτη κατανόηση στα παραπατήματά μας. Γαλήνια να μας δώσεις θάρρος, να μας καθοδηγήσεις, να μας συγχωρήσεις. Ακούραστη μπροστά σε επαναλαμβανόμενα λάθη μας, με βλέμμα πεντακάθαρο και γεμάτο στοργή.

Φρόντιζε τον εαυτό σου… θα σ’ έχουμε ΠΑΝΤΑ ανάγκη. Και μόνον η παρουσία σου, ομορφαίνει τη ζωή μας. Αύριο μάλιστα, θα ομορφύνει και τη ζωή των μικρών εγγονιών σου! Άσε που όσο υπάρχεις εσύ, εμείς νιώθουμε πάντα παιδιά!... Εξηντάρηδες; Ναι! Αν έχουμε τη μάνα μας, είμαστε ακόμα… νέοι! Γιατί κάποιος μας λέει ακόμα «παιδί μου»…

Υπάρχει πολλή θλίψη γύρω στον κόσμο, πολλές θλιβερές ιστορίες, τις ξέρουμε, αλλά σήμερα δεν θα τις πούμε. Για τα λάθη της φύσης τα φοβερά, για τις εξαιρέσεις στον κανόνα, για τα πλάσματα εκείνα που κατά λάθος γίνανε μάνες, δεν θα μιλήσουμε αυτή την ημέρα. Γνωρίζοντας όμως όλα αυτά, καταλαβαίνουμε πόσο είμαστε τυχεροί που μας αγαπάς μητέρα και μας προσέχεις.

Η σχέση μας έχει περάσει από πολλές διακυμάνσεις. Μικροί σε θεοποιήσαμε. Έφηβοι σε απομυθοποιήσαμε. Παντρεμένοι σε νιώσαμε, σε καταλάβαμε, σε αγιοποιήσαμε.

Δεν θέλω να μιλήσω τέτοια μέρα, ούτε και για αχαρακτήριστη και αγνώμων συμπεριφορά παιδιών προς τον γεννήτορά τους. Δεν θέλω να σκιάσω το φως τούτης της γιορτής που στραφταλίζει από μυριάδες χαμόγελα, γαρνιρισμένα με την ευωδία μαγιάτικων αγριολούλουδων. Και η δυνατότερη μυρωδιά, το μαγευτικότερο άρωμα μανούλα, το δικό σου… η ύπαρξή σου όλη…

Μητερούλες… Να φυλάτε τις παιδικές μας αφιερώσεις αγάπης. Κάποια εποχή που δεν θα γράφουμε τόσο εύκολα καρτούλες, να τις ανασύρετε από το συρτάρι και να τις διαβάζετε!

Όχι ότι δεν θα σας αγαπάμε πια... Αλλά θα έχει αλλάξει μεγαλώνοντας το στυλ επικοινωνίας μας. Και τότε ένα φύλλο τετραδίου με μια άτεχνη ζωγραφιά και τις αυθόρμητες λέξεις «Μανούλα σ’ αγαπώ πολύ πολύ πολύ! ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!» με αστέρια και καρδούλες και χρονολογία 2001, 1995, 1980, θα σας φέρνει στο νου άλλες εποχές, θα σας θυμίζει ότι πρόκειται για το ίδιο παιδί και θα σας αναζωογονεί με πνοή χαράς και νέα δύναμη για να συνεχίσετε τον αγώνα της απέραντης μητρικής συμπαράστασης!

Πάντως, με σημειώματα ή χωρίς καρτούλες, στην αθωότητα του δημοτικού ή στην τρέλα της εφηβείας, στην ανεμελιά των είκοσι χρόνων ή στην ωριμότητα των τριάντα και στις έγνοιες των σαράντα, στο άγνωστο των πενήντα και στην ανησυχία των εξήντα, εγώ θα είμαι πάντα το ίδιο παιδί που σου έφτιαχνα στην γιορτή σου ζωγραφιές με αστέρια και εσύ στο διάβα των χρόνων, είτε ξανθομάλλα, είτε μαυρομάλλα ή ασπρομαλλού, θα είσαι πάντα η δ ι κ ι ά μου, αγαπημένη μανούλα!

Χρόνια σου Πολλά, Μαμά!

Πολυάνθη

(Εμφανίσεις filonas.gr: 530)

Η ΣΙΟΡΑ ΜΑΝΑ ΜΟΥ

[Γραμμένο αποκλειστικά μόνο για τη δική μου μαμά, την Κεφαλλονίτισσα Μπουμπουλίνα της ζωής, με την απέραντη ψυχική δύναμη, το ακατάβλητο πείσμα και την ατέρμονη αγάπη και απαντοχή)

Η Σιόρα Μάνα μου

Ένα δεντρί ατίθασο, με πείσμα στον χιονιά,
όσο κι αν αδυνάτισε, ποτέ του δεν λυγίζει…
Στέκει εκεί περήφανο αντίκρυ στον βοριά,
με το λιγνό κορμάκι του, την μοίρα φοβερίζει…

Είναι η μάνα μου αυτή, το πιο γερό δεντρί!


Φουρτούνες την κτυπήσανε, μα κείνη ανδρειεύει!
Όσο κι αν επληγώθηκε κι αν μάτωσε πολύ,
κρατά με πείσμα την ζωή, σαν φοίνικας θεριεύει!

Αν τώρα εμείς οι κόρες της αντέξαμε πολλά,
δεν είναι γιατί είχαμε και τσαγανό και θάρρος…
Είναι γιατί η μάνα μας, μας δίδαξε τρανά
κι έτσι δεν ηττηθήκαμε από κανένα βάρος.

Αντί να την στηρίζουμε, αυτή μας ησυχάζει:
«Έχει – σου λέει – ο Θεός! Και να χαμογελάς!...»
Αυτή που τόσα βάσανα ασπρίσαν τα μαλλιά της,
ολημερίς σε οδηγεί, να μην τα παρατάς…

Γαλανομάτα, ολόξανθη, κοκέττα, πανωραία!
Ερωτευμένη σύζυγος, πιστή, αληθινή,
κατάφερε και άντεξε τις τόσες καταιγίδες
με την κεφαλλονίτικη, ευλογημένη ορμή…

Δισέγγονα απέκτησε κι όλοι την αγαπάμε…
Οι ευλογίες της πολλές, σελίδες λυρικές!!
Κι εμείς παιδάκια νιώθουμε κι ας γίναμε γιαγιάδες,
γιατί κοντά στη μάνα μας, γινόμαστε μικρές…

Να σε φυλάει ο Θεός όμορφη, σιόρα Αλίκη!...
Μύθος πια το γινάτι σου, το πείσμα, η μαγκιά!...
Να σ’ αξιώσει η Παναγιά, τρισέγγονα να ζήσεις
και να μας έχεις όλους μας, σφιχτά στην αγκαλιά…

…………………………………………………………………………………

Με αγάπη που, δεν φτάνει όμως τη δική σου,
η κόρη σου, Πολυάνθη

(698)

ΓΙΑΤΙ;

Επειδή μήνα Μάιο έγινε η καταστροφή στην Τράπεζα «ΜΑΡΦΙΝ»




Είμαι το αγέννητο Ελληνόπουλο.
Το Ελληνόπουλο που δεν αφήσατε ΕΣΕΙΣ
να γεννηθεί…
Το Αύριο που εσείς γκρεμίσατε στους καπνούς του μίσους σας…
ΕΣΕΙΣ που βάλατε τελεία σε τέσσερις ζωές άσπλαχνα…
Ατιμώρητα; Ως πότε; Ως πότε θα καίτε, θα αφανίζετε, θα συντρίβετε,
θα καταστρέφετε;
Δεν είδα τον ήλιο, την θάλασσα, τον Παρθενώνα…
Κι η μάνα μου νέα, τριάντα δύο χρονών κοπελούδα…
Σπούδασε, ερωτεύθηκε, παντρεύτηκε…
Χθες βράδυ γέλαγε με τον Λαζόπουλο…
Σήμερα το πρωί φίλησε τον πατέρα, ήρθε στην δουλειά, γέλασε, μίλησε,
σκέφτηκε…
Ώσπου ήρθαν οι μολότοφ…
Σταθήκατε μπροστά στην μοίρα μας και είπατε: «Ως εδώ… Δεν με νοιάζει».
Και ξάφνου οι ήλιος έγινε μαύρος. Χάθηκε η ανάσα…
Ένα τζάμι μας χώριζε από την ζωή… Μα δεν προλάβαμε…
Η τελευταία της σκέψη σε μένα…
Κι όλα πνίγηκαν στην μαύρη καταχνιά…
Η μάνα μου δύο χιλιοστά απ’ τον αέρα… Ο συνάδελφος κάποια σκαλοπάτια από
την ξαστεριά…
Και η άλλη κοπελιά κάπου εκεί…
Τέσσερις ψυχές μια όμορφη μέρα του Μάη…
«Μέρα Μαγιού» μισέψαμε…
Εγώ, παρέα με την όμορφη κοπέλα που δεν θα την πω ποτέ: μάνα, μητέρα, μαμά...
Πίσω μας το κλάμα, ο σπαραγμός του πατέρα…
Αλήθεια, θα είχα γιαγιά, παππού;
Θα ρωτήσω τη μαμά εδώ ψηλά…
Στα γαλάζια σύννεφα μέσα…
Στον χρυσό τον ήλιο πλάι…
Μακριά από εσάς σκοτεινά πλάσματα της χώρας μου…
Μακριά από το δολοφονικό χέρι σας…
Βαδίζω στα ουράνια…
Μου στερήσατε τόσα πολλά…
Μαύρες λίμνες τα μάτια των παππούδων…
Άφησε η μάνα τους λεμονανθούς του γάμου πίσω…
Δεν θα φορέσω ποτέ το γαλάζιο ζιπουνάκι και τις ροζ καλτσούλες…
Θα μείνουν εκεί να περιμένουν, μα εγώ δεν θα φανώ…
Με Δούρειο Ίππο την μάνα μου ταξιδεύω γι’ αλλού…
Να ζείτε πάντα με τις τύψεις σας, αν έχετε μια σταλιά συνείδηση…
Και κάποια μέρα ίσως χαρώ…
Θα είναι όταν μάθω πως σας συνέλαβαν…
Πως επιτέλους πληρώσατε…
Εσείς, οι δυνάστες της ζωής…
Εσείς, οι «δυνατοί λίγοι».
Για την ώρα ανεβαίνω ψηλά, αγκαλιά με την μαμά μου,
παρέα με άλλα δυο παιδιά…
Ανεβαίνουμε στον Θεό γεμάτοι απορία και ένα τεράστιο: «ΓΙΑΤΙ;»
Κι ένα παράπονο μεγάλο: «Μα, εμείς δεν ήμασταν οι «καλοί»:
Τα παιδιά των εννιακοσίων (;) ευρώ…
Δεν το ξέρατε; Δεν σας ένοιαζε;
Κι εγώ; Να μην προλάβω να δω τον ήλιο του Παρθενώνα;
Γιατί Ποιος θα μου πεί;
Είμαι το αγέννητο Ελληνόπουλο…
Το Ελληνόπουλο που δεν αφήσατε ΕΣΕΙΣ να γεννηθεί…

-------------

(Θα αλλάξετε; Γρηγορείτε.
Αύριο μπορεί να είστε ΕΣΕΙΣ στην θέση που είμαι εγώ τώρα…
Εδώ … Στον ουρανό…)

Τετάρτη 05/05/2010 ώρα 11:30 μ.μ.

------------
Υ.Γ.Σ. Σας αναρτώ αυτό που έγραψα τότε με οργή και σπαραγμό καρδιάς, με αφορμή την τρομακτική, ολέθρια φωτιά στην Τράπεζα «ΜΑΡΦΙΝ». Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…Π ο τ έ…

Πολυάνθη Βουτσινά

Δασκάλα

(Εμφανίσεις filonas.gr: 723)